Ik was en ben er nog hoor!

Het is heel lang stil geweest hier op deze site. Dit komt omdat ik te kampen had met hele fikse dip. In oktober vorig jaar kwam eindelijk een einde aan mijn schuldsanering, iets wat a het dubbele aantal jaren heeft geduurd dan gebruikelijk (door bepaalde regels, niet wegens een extreem bizar hoge schuld) en wat ook een belachelijk lang voortraject had, wat ook zeker niet gebruikelijk is. Ik verwachte blijdschap en opluchting maar kreeg te maken met boosheid en het feit dat ik nu pas de rust had om al die jaren te verwerken. Het is niet mis wat ik heb moeten doormaken namelijk, ook naast die schuldsanering. Dit had dus enig effect op mijn leven, mijn humeur en mijn energie. Ik had nergens meer zin in, kwam aan en had ook diverse blessures.
Het lopen werd dus een steeds grotere opgave en daar wordt je dan ook weer niet vrolijk van. Ik zat dus in een niet zo fijne cirkel zegmaar.

Dan nu even een opsomming van de evenementen/gebeurtenissen in aanloop tot m’n najaarsmarathon, want ja dat blijven we gewoon doen he?! Doel aanpassen en gaan….

Vlak na mijn marathon in Antwerpen was de eerste Johan Cruyff Run.
Hier deed ik niet aan mee als loper maar wel als vrijwilliger. Een mooi evenement met nog wel wat kinderziektes. Ik heb weer leuke nieuwe mensen leren kennen en ik stond op een goed punt om vele vrienden aan te moedigen, en de voor mij onbekende mensen natuurlijk. En als afsluiter kregen ook wij het mooie Johan Cruyff loopshirt.

In mei was het weer tijd voor de Vestingloop in Den Bosch. Een loop waar ik elk jaar het gevoel heb dood te gaan maar blijf komen vanwege de Junkie tak daar. Maar waarom ik elk jaar weer voor die 15km blijf gaan?! Dus mensen plz help me voor volgend jaar herinneren dat ik de 10km wil lopen!!
Onze Stefan Hiemstra geeft aan dat hij rustig wilt lopen aangezien hij binnenkort een trail (50km!) gaat lopen in Amerika dus op dat tempo moet trainen. We besluiten samen te gaan lopen. Zoals altijd ga ik veels te snel van start maar daar komt al snel verandering in, ik klap onwijs terug in m’n tempo. Ook ben ik misselijk en moet op een gegeven moment echt m’n flipbelt afdoen zodat ik die druk niet meer op m’n buik voel. Dit helpt overigens maar eventjes. Stefan blijft bij me en blijft me motiveren. Om de 3 kilometer staat er een verzorgingspost en daar leef ik dan ook naartoe. Maar dan is die laatste verzorgingspost er inene niet, of iig niet waar ik hem verwacht had. Ik heb zo’n ontzettende dorst, ik heb het gevoel op de Sahara rond te dolen en het huilen staat me echt nader dan wat dan ook. We weten beide dat we niet ver van de Cheerzone zijn verwijderd en dat ze daar water hebben. Stefan besluit vooruit te sprinten om drinken voor me te halen en ondanks mijn belofte het niet te doen ga ik dan toch echt heel even wandelen, heel even maar. En daar is Stefan dan weer, met twee bekertjes water. Ik ben hem zo dankbaar en biecht hem ook meteen m’n mini-wandelingetje op. Bij de Cheerzone zorgt Mari er voor dat ik een flinke dosis confetti te verwerken kreeg. Dan nog het laatste stuk afleggen, ik vind het maar een rot stuk. En dan gaan we eindelijk die laatste bocht in en trek ik, tot verbazing van Stefan die inene achter me aan moet racen, een flinke sprint.
pixlr_20171022202940835.jpg
Vermoedelijk gaat er tijdens deze lijdensweg iets helemaal fout met mijn rug want de dag erop begint de pijn wat vanaf dinsdagmiddag niet te harden is.
Wanneer ik naar huis fiets, gelukkig ben ik die dag op m’n mountainbike dus dat maakt het een heel stuk fijner allemaal….NOT!, is de pijn zo erg dat ik geen controle meer heb over de geluiden die ik uit krem.
De dag erna ben ik sowieso vrij want ik ga met mijn tante naar de Harry Potter Exhibition in Utrecht. Dit overleef ik door zoveel als mogelijk in beweging te blijven en heel veel ibuprofen.
De dag daarna, Hemelvaart, heb ik mijn allereerste wandelevenement en daar heb ik heel veel zin in. Dat laat ik zo’n vern**kte rug niet verpesten. Dus met haast een boedelbak vol medicatie ga ik op pad.
Door een zegmaar zeer opdringerige man voel ik me genoodzaakt om een andere plek te zoeken in de trein waardoor ik in gesprek raak met twee vrouwen die ook onderweg zijn naar de Oer-IJ Expeditie en ook uit Almere komen. Het klikt meteen tussen ons en ze besluiten dat ik gewoon lekker met hun moet meewandelen. Dit blijkt een zeer goed idee want we hebben heerlijk gekletst en heel veel gelachen tijdens deze 25km.
pixlr_20171022203117760

De week daarna is er de lancering van het fietsblad Bicycling. Er is een fietstocht en niemand minder dan Laurens ten Dam is hierbij aanwezig. Nou is mijn rug nog steeds niet wat het wezen moet, redt ik het niet wegens m’n werk én staat mijn racefiets met twee lekke banden (en heb ik wat dat betreft toch echt twee linkerhanden) dus ik fiets niet mee. Wel ben ik er zodra ze terug zijn want ik moet natuurlijk wel een foto scoren, het liefst eentje waar ik zelf ook op sta (met Lau dus he). Mijn moeder is groot fan van onze Lau dus tja….
Foto’s in de pocket, blad met handtekening voor mamma ook, en gewoon veel gezelligheid met Ton, Olivier, Ramiro en Imo.
pixlr_20171022203208998

En dan wordt Vlinder (een van mijn drie poezenbeesten) ziek. Dus op naar de dierenarts en ze wordt behandeld voor een blaasontsteking. Dit lijkt goed te gaan maar na een week gaat het fout. Ze plast heel veel bloed, als ze al plast. We lijken in de eerste drie dagen haast bij de dierenarts te wonen want we zijn er elke dag, soms wel een paar uur. Ze wordt door meerdere artsen onderzocht en er worden meerdere foto’s gemaakt. Alles lijkt erop dat ze stenen in d’r blaas heeft. Maar ook heeft ze schijnbaar een hernia, een navelbreuk. En die heeft ze al zeker 3 tot 4 jaar (de vorige dierenarts zag er geen problemen in. Ik ook niet want haar bult onder haar buik leek haar niet te hinderen en ik hield het al die jaren in de gaten of er geen verandering in kwam). En deze roept heel veel vraagtekens op want ze heeft duidelijk een hernia maar niemand kan achterhalen wat die bult nou is. Want alles ziet er namelijk goed uit op de foto’s, niets dat wijst op de gebruikelijke complicaties bij een navelbreuk en niets dat wijst op het feit dat ze hier last van heeft. Op dag vier, de maandag, gaat ze onder het mes. Ze ondergaat een hele zware operatie want ze verwijderen haar stenen en ze corrigeren de bizarre navelbreuk. Dinsdag en woensdag blijf ik thuis. Lekker tutten met Vlinder…..maar erg gemoedelijk is het allemaal niet. Muis is vanaf het eerste dierenarts bezoekje op tilt geslagen. Ze herkent Vlinder niet meer en is op oorlogspad. Waarbij zowel Kiwi als ik collateral damage zijn want ook wij moeten het ontgelden. Vlinder, Kiwi en ik bivakkeren dus een kleine 3 weken in de slaapkamer en Muis heeft de rest van het huis. Godzijdank komt uiteindelijk alles dan weer op z’n pootjes terecht maar het heeft even tijd nodig gehad, zeker wel 2 maanden.
pixlr_20171022203243804

Ondertussen ben ik nog steeds geblesseerd. Ik heb al sinds de marathon van Litouwen last van hielspoor. Waardoor ik 24/7 heel veel pijn heb. En door dat hele gedoe met m’n rug, daar heeft echt een zenuw klemgezeten, heb ik een blessure aan m’n rechter bovenbeen. De grote spier aan de voorkant doet pijn en ook lijkt het alsof ik haast geen kracht in mijn been ben. Ik zak met regelmaat door mijn been.
De Almere City Run staat dus op de tocht, maar hier begon het voor mij en ik wil hem niet overslaan. De 21km zit er echt niet in en ik denk de 14km ook niet. Het wordt ook heel erg warm dus ik zit niet te springen om de 7km te lopen want die start pas rond 1 uur in de middag (en daarnaast heb ik ook de verjaardag van m’n broer Niels). Ik besluit dus mijn startnummer om te zetten van de langste afstand naar de kortste afstand (op de kidsrun na dan), de 4km.
Zodra ik over de finish kom blijkt dit ook echt de beste keuze want ten eerste was het nu al (11 uur) belachelijk warm en ten tweede kreeg ik in de laatste kilometer echt last van m’n been. Na het ophalen van m’n tas zak ik er ook volledig doorheen, wat niemand opvalt gelukkig want de stress vliegt me al om de oren. Wanneer houdt dit alles eens op?!
pixlr_20171022203326591

Tijdens de 10 van Noordwijk ga ik dit jaar voor de 5km. Ik vind het maar een vreemde gewaarwording dat ik nu voor een 5km loop zenuwachtig ben. Maar ja ik heb het gevoel weer terug naar af te zijn. Op het station van Leiden kom ik Marleen tegen en die verteld dat ze naast de 5km ook de 10km zal gaan doen en dat ze de 5km rustig gaat lopen. Ze is looptrainer en heeft een aantal dames klaargestoomd voor deze 5km en geeft aan dat het misschien wel een idee is om met hun mee te lopen. Dit neemt meteen al wat zenuwen weg.
Ondanks dit normaal ver onder mijn tempo zou liggen heb ik het nu toch best zwaar. Lichamelijk heb ik gelukkig weinig last alleen ben ik weer wat langzamer geworden. Alles behalve leuk maar blij dat ik nog loop. En super blij dat Marleen me erdoorheen heeft gesleept!
pixlr_20171022203413151

Naast al het blessureleed, mijn mentale struggles, de ziekte van en de zorgen om Vlinder verliezen we ook nog eens onze geliefde Pom.
20171022_203449

Pop Up Runs Almere organiseert weer een zomeravondloop. Je kan zelf kiezen of je stopt na 1 ronde (4km), 2 rondes of 3. Ik ga net als vorig jaar voor 1 ronde. Vorig jaar voornamelijk uit luiheid en dit jaar spreekt het voor zich. Ik ga samen met Selina van start en ik vraag me op een gegeven moment af waarom we beide in hemelsnaam zo lopen te hijgen. Ik kijk op m’n horloge en begrijp wat het euvel zit…..we lopen al driekwart kilometer dik onder de 5 min./km. Na die eerste super snelle kilometer ga ik rustiger lopen en Selina houdt het nog even vol. Bij het ingaan van de 3e kilometer kom ik het zoontje van een vriend tegen. Hij heeft last van zijn zij en ik weet dat hij astma heeft. Ik spreek hem aan en blijf bij hem lopen. We kletsen wat onderweg en eigenlijk blijft hij heel stabiel lopen. Ik weet dat ik mijn koppositie voor de 4km dames allang heb ingeleverd maar liever omdat ik iemand te hulp schiet dan gewoon ingehaald te worden natuurlijk. Ik blijf gewoon lekker bij hem lopen, kan ik mezelf ook niet alsnog over de kop lopen. Vorig jaar kwam ik namelijk onverwachts als eerste vrouw over de finish en je hoopt stiekem toch dat je dat weer kan waarmaken (tuurlijk niet sukkel, lees je verhaal even na gek!). Dit jaar kom ik gewoon lekker samen met Tygo over de finish, die super heeft gelopen!
Later schiet ik nog een andere jongen te hulp die het wel heel erg moeilijk heeft. Jongens van 15/16 jaar de stoer aan het sporten zijn laten hun tranen niet zomaar de vrije loop natuurlijk. Deze jongen had zichzelf zo over de kop gerend (2 of 3 rondes) waardoor hij vlak voor de finish bijna in elkaar klapte. Ik ben erheen gesneld om te zien hoe en wat. Ik heb hem laten wandelen en knoopte een gesprek met hem aan. Hij had zoveel pijn in z’n borstkas dat hij geen lucht meer kreeg. Toen die kramp een beetje aan het wegtrekken was en hij weer wat lucht kreeg kwamen de tranen. Ik ben bij hem gebleven tot hij bij zijn tas was en het zichtbaar beter ging. Toen op de fiets gesprongen om Selina nog even te begeleiden in d’r laatste stuk van de derde ronde.

20171022_203516

En nu? Weer rust pakken? Of toch mezelf proberen te herpakken? Ik ben het vertrouwen in m’n lichaam en in mijn eigen kunnen volledig kwijt……

Advertisements

Afzien in Den Bosch én in Hoorn

Op 29 mei is het weer tijd voor de Vestingloop in Den Bosch. Het wordt mijn 3e keer dat ik hieraan meedoe.
Ik zit ruim op tijd op het station in Almere Centrum en wacht op Udjen, en de trein uiteraard. Ook Udjen komt ontzettend op tijd aangelopen….oh dat kan nooit goed zijn. Wij en op tijd zijn….we maken er zelf al wat grappen over en lopen dan naar het perron. We hebben zelfs een trein eerder dan we eigenlijk hoeven te hebben maar dit is vanwege de problemen rondom station Utrecht en het feit dat ik eigenlijk nog even wat mensen wil uitzwaaien tijdens de start van de 10km, deze starten drie kwartier voor ons.
We hebben in Utrecht een overstap van 7 minuten en ondertussen hebben we een vertraging van 6 minuten. De mensen rennen de trein uit en ik zeg tegen Udjen ‘wij kunnen ook wel gaan rennen maar ik weet niet waarheen’. Ik weet wel naar welk perron maar niet waar dat perron is. Zonder problemen stappen we over en rijdt de trein zelfs alweer met een dikke vertaging weg. Terwijl Udjen nadenkt over d’r wachtwoord wat ze ergens voor moet invoeren dommelt ze weg. Ik dommel zelf heel ergens anders heen want een jongen die naast haar zit begint zijn Engelstalige telefoongesprek met: I just call to say…….ja en bedankt eikel! Nou zit ik met dat nummer in m’n hoofd. Mijn hoofd doet nu dus niks anders dan zingen, best irritant. Udjen schrikt inene weer wakker en roept dat ze d’r wachtwoord weer weet en begint druk te typen op haar telefoon. Haha lekker stel zijn we toch ook.
We komen aan in Den Bosch…..toch? Dit is toch Den Bosch? Iedereen kijkt vragend om zich heen. Ik buig me over de jongen die naast me zit om het bordje te vinden. Hij vraagt aan me of we in Den Bosch zijn. Ik antwoord: ‘volgens mij wel, ik probeer ook echt niet op schoot te kruipen maar ben het bordje aan het zoeken, oh ja we zijn in Den Bosch!’ Het wordt dus niet omgeroepen in de trein én we zijn 4 minuten te vroeg…..
Gek genoeg belanden we zonder verkeerd te lopen in één keer op de Parade, de businesstent van Meeùs staat op dezelfde plek als vorig jaar dus dat is handig. Wat we wel even vergeten is dat we eerst ons startnummer aan de andere kant van het plein moeten ophalen dus we kijken dan ook vreemd op als we worden geweigerd bij de tent. Nadat we ons startnummer hebben opgehaald mogen we wel naar binnen. Voor ons gevoel zijn we uitgehongerd dus nadat we ons hebben omgekleed eten we snel een broodje. Nu is het wachten op Lianne, die de 10km loopt en op Edwin, die net als ons de 15km loopt. Lianne heeft wel problemen bij Utrecht dus is wat verlaat. Zodra ze omgekleed is lopen we met z’n vieren naar de start. Dit is dus een klein half uur lopen!!!! We komen langs de Cheerzone dus er wordt even wild gezwaaid en ik roep dat ik ze straks zie. Lau komt ook net aangelopen dus die vlieg ik hyper enthousiast om z’n nek.
Nadat we Lianne hebben uitgezwaaid speur ik of ik nog meer bekenden zie tussen de lopers. Ik had van een afstand al wat Junkies gespot vooraan bij de start dus ga ervanuit dat Mari daar ook bij stond. Nu is het dus eigenlijk alleen opletten of ik Erik zie. Dan inene komen daar Mari en Gaby aangesjokt. Die had ik niet meer verwacht. Er wordt geknuffeld en wat gekletst. Ach ja ze zijn toch de startlijn nog niet over dus de tijd tikt nog niet. Dan gaan ze maar eens en beginnen Edwin, Udjen en ik aan onze wandeling richting onze start. Onderweg hebben we belachelijk veel lol. Ook mogen we op de foto bij de bedrijventeams-fotograaf. Uiteindelijk belanden we in ons startvak, waar ook een aantal Junkies (Amsterdam) staan.
Ik ga samen met Udjen van start maar ik voel meteen al dat ik nog sneller wil. Udjen geeft aan dat ze te snel gaat en dat ik niet op haar moet wachten. Zonder wat te antwoorden begin ik mijn eigen tempo te lopen. Dan komt Anouke inene naast me lopen. Samen lopen we een stukje op en kletsen wat. Anouke geeft aan dat we behoorlijk snel gaan, oeps….als zij dat al zegt. Ze begint op me uit te lopen en ik besluit niet mee te gaan, althans niet op dat tempo. Ik zie dat mijn tempo op dat moment 4″30 is…..ai dat kan nooit lang goed gaan.
In de trein sprak ik Mari al over de Cheerzone, waar staat die?! Vanaf het plaatje schatte ik hem op 2km vanaf de start en Mari dacht zelf rond de 2,5km. Normaal staat de Cheerzone op zo’n 2km voor de finish. We grappen dat ik maar een handje confetti moet meepakken voor onderweg, want ik moet nu dus zo’n 13km teren op de cheers en de confetti.
Omdat ik verwacht dat de Cheerzone nu over zo’n 1 tot 1,5km zal zijn besluit ik m’n huidige pace vol te blijven houden. Keihard werken maar ach tis maar een klein stukje. De ‘tunnel’ onder het station door nekt me behoorlijk maar goed nog ffies volhouden. Er komt iemand naast me lopen, ik kijk vanuit m’n ooghoek en zie dan een bekend singlet….hey dat is een Junkie, wie zit er in dat singlet? Ik kijk goed en Frank blijkt naast me te lopen. Ik tik hem aan en hij kijkt verbaasd op. We kletsen heel even en hij gaat ervandoor. Ik loop tot nu toe nog steeds met mijn Meeùs shirt opgerold want uiteraard draag ik ook mijn Junkies singlet en tot ik voorbij de Cheerzone kom is deze zichtbaar. Maar waar blijft die Cheerzone dan?! Uiteindelijk staan ze op zo’n 3,5km. Ik vlieg er doorheen, Seth gooit een handvol met kleine witte confetti en Gerben voorziet me van grote vlokken confetti en glitters vanuit een confettibom, wat een heerlijkheid!!! Hierna rol ik m’n shirt weer naar beneden en trap ik op de rem. Even flink gas terug maar eigenlijk is het kwaad al geschied. In de volgende 6km vecht ik tegen de misselijkheid. Ik heb vlak voor de start nog een tweede broodje gegeten en die komt nu continue naar boven. Ik heb het ontzettend zwaar. Bij de verzorgingspost op  9km besluit ik naast het pad te gaan staan en te wachten op Udjen. Nu maar hopen dat zij ook niet zo heel sterk is vandaag. Op haar sterke dagen begint ze op een rustiger tempo en gaat ze alleen maar sneller lopen. Als ze dat vandaag ook doet kan ik nadat ik ben aangehaakt dus niet bij haar blijven en vraag me af of ik dat ook nog wel kan verwerken. Na zo’n anderhalve minuut komt Udjen door de bocht, ik ben blij haar te zien, zij is daarentegen zeer verbaasd om mij te zien. Wanneer ik naast haar kom lopen vraagt ze dan ook meteen wat er is gebeurd. ‘Kotsmisselijk’ antwoord ik.
Samen lopen we verder, het helpt ontzettend dat ik nu tegen haar kan praten. De misselijkheid is nu bijna weg. Wanneer we de laatste bocht ingaan voel ik emoties door m’n lijf gaan, ik verwacht dat ik in tranen ga uitbarsten na de finish, wat een uitputtingsslag was dit zeg. Tot op het laatste moment heb je geen zicht op de laatste paar meters tot de finish dus de verrassing is dan ook groot dat wanneer we onder het poortje doorkomen daar de Cheerzone alweer staat. Ik zie de vlag en ik hoor onze namen. Ik zwaai uitbundig en ren met een grote glimlach op de finish af.
Nu drinken, bijkletsen met een pacer van Meeùs, nog meer drinken, medaille in ontvangst nemen en via de Junkies naar onze spullen bij Meeùs (en geen tranen!). Dit keer eet ik niks aangezien ik nog maar net van de misselijkheid af ben en graag terug wil naar de Junkies. Dan is het tijd om lekker bij te kletsen met iedereen, zowel Junkies uit Den Bosch als Amsterdam, dansen in de regen en de finish van de Giro te volgen, ons vol te proppen met aardbeien en met teveel mensen onder een paraplu staan. Uiteindelijk is het tijd om richting huis te gaan.

pixlr_20160609210358351

Het is 4 juni en vandaag zal ik aan de start van de Halve Marathon van Hoorn staan. Het gaat een warme dag worden en sinds de Vestingloop ben ik ontzettend verkouden (ja goed plan met je warme bezwete lichaam in de regen dansen zonder een jas aan te doen) dus ik ben een tikkeltje nerveus. Ik neem m’n Asics rugtas mee met extra drinken en een jasje voor het geval dat ik door een combi van verkoudheid en de warmte moet uitstappen. Ook ga ik voor het eerst sinds lange tijd weer met muziek lopen. Hiervoor heb ik nieuwe oordopjes aangeschaft, van het merk Yurbuds. Deze beloven niet uit je oren te vallen tijdens het lopen. In de trein klets ik via Facebook wat met Edwin. Als ik op Amsterdam CS zit te wachten op mijn trein staat zijn trein op hetzelfde perron alleen op een ander spoor en helaas komen we hier te laat achter. Edwin loopt vandaag de halve marathon van Amersfoort.
Wanneer ik in de trein richting Hoorn zit kom ik erachter dat ik mijn leuke licht groene zonnebril kwijt ben, die heb ik dus in de eerdere trein laten liggen. Ik baal ontzettend want ik was best wel een tikkeltje verliefd op die kleur en hij zat gewoon goed.
Even later zie ik een donker vlekje op m’n linker onderbeen. Kan me niet goed herinneren of ik door een plas ben gecrosst op de fiets maar ik ga uit van iets van modder. Zeer hardnekkige modder want ik krijg het niet bepaald snel los van m’n huid. Nadat ik het eindelijk los heb ligt het op mijn vingertopje, op het moment dat ik het wegschiet zie ik het pas goed. Verdarrie zag ik nou een beestje?! Snel Google erbij pakken en ja hoor het was dus een teek….ik kijk naar de vloer maar het patroon op de vloer zijn alleen maar donkere stipjes….etterige beestje ga ik dus niet meer vinden. Meteen m’n been maar inspecteren. Ik heb wel een rood vlekje maar of dat is van een beet of van mijn eigen aktie weet ik niet. Wel maak ik er foto’s van en noteer ik in mijn telefoon wanneer ik het opgemerkt heb en blablabla.
‘Eerst m’n zonnebril verloren en nu heb ik de Ziekte van Lyme’ hoor ik mezelf denken….pff en ik ben al zo chronisch moe, dat wordt leuk.

Van drie jaar geleden weet ik dat de start makkelijk te vinden is vanaf het station, schijnbaar heb ik daar zo’n vertrouwen in want ik heb geen enkele keer gedacht dat ik het misschien even in Maps moet opzoeken. In no time ben ik dus ook bij de start, ik haal mijn startnummer op en ga in de schaduw zitten. Vandaag ben ik zonder Junkies. Altijd vreemd om zonder je crew op pad te gaan. Jenny, wie ik via-via heb leren kennen en nu regelmatig tegenkom, loopt ook vandaag. Zodra zij er is kletsen we lekker bij. Vooral over haar avontuur in China, ze heeft de marathon over de Chinese Muur gelopen!
We maken ons klaar en lopen met de meute naar de start. Wanneer we eenmaal op een lekker plekje staan doe ik alvast m’n oordopjes in, alhoewel… Nadat ik mijn rechteroordopje heb ingedaan zie ik dat het hoesje van mijn linkeroordopje weg is….(!!!!) What the……godgloeiende! Mijn eerste ingeving is vrijwel standaard: oke fuck it, laat maar. Maar dan bedenk ik me nee niks fuck it, het zijn dure dopjes, ik koop ze juist omdat niet wil lopen kloten met uitvallende oordopjes en ik ben m’n zonnebril ookal kwijt! Ik licht Jenny in en zeg dat ik even terug loop. Ik weet zeker dat hij namelijk pas echt net weg is en we hebben maar een piepklein stukje gelopen. Ik heb nog 5 minuten voor de start dus dat moet lukken. Speurend naar een rood dopje loop ik helemaal terug naar de wc’s, hopende dat ik niet ook nog het gebouwtje in hoef om daar te zoeken. Ik zie hem nergens maar besluit toch terug te lopen, dan opeens zie ik een rood vertrapt iets liggen, ja hoor het is hem! Gelukkig maar, en de hoop om misschien m’n zonnebril terug te vinden komt voorzichtig boven borrelen.
B O E M we zijn van start! Boem? Ja Boem! Het startschot is door middel van een kanonsschot. Loeihard en de grond trilt ervan.
Ik ga weer veels te snel, het plan vandaag is gewoon uitlopen. Rustig aan en uitlopen, niks meer maar misschien wel wat minder. Ik vind het warm en nu al zwaar. Dit heeft ook te maken met de ondergrond, allerlei oude straatjes met dus ongelijke steentjes. Wanneer het publiek wat afneemt omdat we niet meer door het centrum gaan gaat mijn tempo ook wat naar beneden. Ik wordt toch altijd gepushed door publiek. Het is een mooie route maar met warm weer wel een zware route. Je loopt vol in de zon, continue. Gelukkig staat er op de dijk wel wat wind.
Bij het keerpunt zeg ik wat mensen gedag die dus al op de terugweg zijn, vrienden van Jenny die ik voor de start heb gesproken. Uiteraard klap ik ook voor de snelste lopers van de hele marathon en de halve marathon. Als ik zelf het keerpunt voorbij ben zie ik dat Jenny zelf niet al te ver achter me loopt.
Elke verzorgingspost gebruik ik om een heel bekertje water te drinken, een spons aan te pakken en wat water over m’n hoofd te gooien. Ik dwing mezelf om zowel op de heenweg als de terugweg om me heen te kijken. De zeilboten zijn in grote getalen aanwezig en het is een prachtig gezicht. Tijdens het laatste stuk op de dijk vliegt een vlindertje een hele tijd met me mee, voor me uit, om me heen, van me weg om weer snel terug te komen. Ik wordt er blij van. Nog een kilometer, weer door het centrum en nog even doorbijten. Ik kom aardig gesloopt over de finish en ben nog net binnen de 2 uur gebleven. Nog even wachten op Jenny om vervolgens met haar terug te lopen naar onze tassen. Onderweg kletsen we nog even lekker bij en dan pak ik mijn trein richting huis, moe, warm, voldaan en zonder zonnebril.

pixlr_20160609212508323