Ik was en ben er nog hoor! (deel II)

Eind juli komt de vraag, via de facebookgroep waar ik lid van ben, om met een aantal vrouwen uit Almere een rondje te gaan hardlopen. Een kilometertje of 10 is het plan. Nou ken ik eigenlijk alleen Maaike en heb ik Christelle weleens gezien tijdens de Almere City Run en online gesproken en de rest ook weleens via die groep gesproken via Facebook maar dat is het dan ook wel. Ook ligt het tempo lager dan wat ik momenteel loop maar ik besluit om mee te gaan. Ik moet weer wat gaan doen, vooral om het vertrouwen terug te winnen. Bijna iedereen twijfelt op dit moment wel ergens over, het tempo, de afstand, samen lopen met mensen die je totaal niet kent. En dus ook ik, kan ik de afstand wel alweer aan? Daarom vind ik het fijn dat het tempo niet zo hoog ligt en dat ik met mensen ben die me hopelijk kunnen motiveren en afleiden. We gaan lopen in het natuurgebied bij mij achter dus ik ga er te voet heen. Ik wandel eerst een stukje en besluit dan te gaan rennen. Te snel voor m’n huidige kunnen maar ja. Ik moet dus ook al vrij snel even stoppen om bij te komen. Zodra ik de brug overga passeer ik iemand van wie ik vermoed dat ze ook gaat meelopen. We zeggen elkaar gedag en ik loop door. Wanneer ik me bij de meiden voeg die er al zijn komt ze inderdaad ook aangelopen. Het blijkt Naomi te zijn en ze gaat vandaag proberen haar eerste 10km te lopen. Nadat iedereen er is gaan we op pad. En ondanks dat het een vrij rustig tempo is (voor mij iig) heb ik het toch niet al te gemakkelijk. Ik vind het pittiger dan gehoopt. Maar gezellig is het wel!
We lopen inderdaad een ronde van 10km (oke een paar moeten nog een beetje zigzaggen over de parkeerplaats om ook op hun horloge de 10km vol te maken) en dan is het voor Naomi dus ook een feit, ze heeft 10km gelopen! Super leuk om daar van uit te maken. Mijn teller staat dus op 12km op dat moment, super blij mee! Colette tovert nog een aantal medailles uit de auto en we kletsen nog even lekker na. Joyce, Ilonka (geloof ik), Christelle, Naomi en ik besluiten wederom te voet terug te gaan. Naomi hoeft maar een klein stukje mee te lopen om richting een warme douche te kunnen, daarna zetten we Joyce en Ilonka thuis af en lopen Christelle en ik samen verder. Ik begin het ondertussen wel te voelen maar rustig aan lopen we verder. Dan is het voor mij tijd om af te haken en gaat Christelle nog een stukje verder door in haar eentje. Ik zie dat als ik thuis kom zo dat ik net over de 15km kom dus ik maak nog even een lus om op 16km uit te komen. Kapot, stijf maar super voldaan kom ik dan ook thuis.
pixlr_20171202164556679

Een maand later is het weer tijd voor ons jaarlijkse Running Junkies Trainingweekend. In de tussentijd heb ik nog 2 korte loopjes gedaan maar dat is het dan ook wel. Dus ietwat nerveus ben ik wel. Het liefst wil ik natuurlijk zoveel en zover als mogelijk lopen.
We beginnen in Almere, hier hebben we een soort speurtocht. Op de route liggen diverse foto-opdrachten. We moeten zo goed en creatief mogelijk diverse (loop) uitdrukkingen uitbeelden. En zo lopen we een kleine 4km. Daarna reizen we af naar de Hoge Veluwe en eind van de middag loop ik samen met Lianne een relaxte 6km. De volgende dag is het tijd voor de langste loop van het weekend. Ik ga van start met Rianne, Astrid, Bahadir en Anna maar merk al heel snel dat ik het niet kan bijhouden. Na 3km besluit ik alleen verder te gaan. Ik wil de rest niet ophouden en je raakt toch uit balans als je steeds rekening met iemand. Dit geldt voor ons allemaal. Zodra ik alleen loop voelt het een stuk relaxter ondanks ik op hetzelfde tempo doorga. Ik pak m’n rustmomenten en wandel af en toe als het zand te mul is. Uiteindelijk kom ik terug met een kleine 13km op de teller. Ietwat teleurgesteld dat het me toch weer zwaar viel en dat ik niet eens de 15km heb aangetikt maar anderzijds toch blij dat ik boven de 10km ben uitgekomen. Mul zand (over de hei) en warm weer is voor mij behoorlijk pittig dus 13km is een prima afstand. De volgende ochtend gaan we met z’n allen van start voor de brakke-takke loop. Op zich loop ik prima maar ik besluit bij Lianne te gaan lopen. Uiteindelijk besluiten we af te haken en ons eigen rondje te lopen en we lopen toch weer zo’n 7km.
Eenmaal thuis is mijn vertrouwen in mezelf alles behalve gegroeid, ik ben best geschrokken van hoe slecht mijn conditie is maar goed, op naar het volgende weekend!
pixlr_20171202164812500

Het weekend erop reis ik af naar Tilburg. Tijd voor een 10km loop. Via Meeus loop ik mee met de Tilburg Ten Miles. Ik loop best lekker, ik eis niet teveel van mezelf, zie gewoon wel waar het schip strand zegmaar (al is dat natuurlijk niet de bedoeling). Ik kom vrij relaxed over de finish, ademhaling was ook weer beter en ik blijf binnen het uur. Tevreden reis ik uiteindelijk weer af naar huis.
pixlr_20171202164940426

Weer een weekend verder sta ik op de zaterdag even bij de triathlon aan te moedigen. Alleen bij het loop-onderdeel. En voornamelijk de mensen die de halve afstand doen. Dit houdt dus in 3 rondes hardlopen, ook moedig ik Dennis enkele rondes aan, hij loopt de hele afstand. Het weer werkt niet bepaald mee dus op een gegeven moment ga ik, na een kop hete thee bij mamma en extra-paps te hebben gedronken, weer richting huis. Ik moet zelf tenslotte morgen weer lopen dus ik wil nog even lekker bankhangen.
pixlr_20171202165123754
De volgende dag is de 30 van Amsterdam Noord, normaal loop ik hier de 30km maar vandaag ga ik van start voor de halve marathon. M’n eerste weer sinds tijden (afgelopen donderdagavond heb ik wel nog 16km gelopen als test). Ik stuiter alle kanten op voor de start, van zowel de zenuwen als door alle bekenden die ik tegenkom. Het plan is verstand op nul en gewoon lopen…..Ik wil me niet bezig houden met snelheid en ik hoop me niet teveel te zullen focussen op de kilometertelling. Ik laat me onderweg niet al teveel opjutten over het feit dat de groepjes lopers, waaronder die van John (Hardlopende Boer) steeds verder van me weg lopen en met 2 uur en een kleine 4 minuten kom ik over de finish. Zo blij dat ik deze afstand weer heb kunnen lopen.
pixlr_20171202154518195

De week erna is het weer tijd voor de Dam tot Damloop. Udjen en ik besluiten samen te gaan lopen. Super fijn want ik vind het toch steeds maar weer een pittig parcours. Gelukkig staan mijn vader en zijn vrouw in de allerlaatste bocht want al de support die ik verwachtte te zien onderweg bleef uit (no hard feelings btw!!!). Met een kleine 1:35 uur komen Udjen en ik over de finish. Blij dat het er weer op zit, het is toch altijd een beetje soort van doodgaan hier. Wel heel tevreden. Nadat we nog even hebben bijgekletst met mijn vader en Esther wandelen we, zodra het begint te regenen, richting de bus van Meeus die ons weer terugbrengt naar onze spullen en een welverdiend bordje pasta.
pixlr_20171202155257666

7 Dagen later sta ik samen met Els aan de start van de 30 van Almere. Dit keer ga ik wel voor de hoofdafstand. Net als de Lenteloop bestaat de 30km dit jaar ook hier uit 3 rondes. Niet m’n favoriet maar mocht het niet gaan is het wel makkelijker uitstappen zo. Maar daar gaan we niet van uit natuurlijk, uitlopen is het doel. In de eerste ronde ben ik vooral bezig met het kijken waar de knelpunten zullen liggen voor de volgende twee rondes en ik vind er verschillende, hiephoipiepeloi. Er zitten een paar geniepige klimmetjes in, een deel van een pad ligt vol mul zand en datzelfde pad lijkt wel de Zevenheuvelenweg alleen dan lang niet zo hoog, maar dat zal me vast in de derde ronde gaan opbreken schat ik in.
Na 3:07 uur is de conclusie dat het uiteraard pittig was maar dat het parcours me nog enigzins meeviel. Els en ik hebben elkaar lekker op de been gehouden. We hebben her en der (bij verzorgingsposten) een korte pitstop gehouden, met wat vrijwilligers daar gekletst en rustig uitgelopen. Trots op onszelf en elkaar komen we dus ook hand in hand over de finish.
pixlr_20171202155049506

Het weekend daarna sta ik in Breda, waar ik vorig jaar zowel de 5km als de HM liep en daar heel slecht uitkwam en had besloten hem niet meer te lopen (dit puur wegens het parcours). Vandaag hou ik het alleen bij de 5km. Patty en ik besluiten samen te gaan lopen, of gaan iig kijken hoelang we samen kunnen blijven lopen. We gaan loeihard van start maar houden vol. Bij de verzorgingspost geef ik dan ook aan even wat te moeten drinken, Patty met door want de kans zit erin dat als zij stopt haar knie dan ook meteen op slot springt dus ze blijft in beweging. Wanneer ik weer in beweging kom is Patty nog niet eens zover van me weggelopen. Ze is dan ook wel rustiger gaan lopen maar ik kan dat gat niet dichtlopen. Ik hoor hoe ze vooral de deelnemende kinderen motiveert en aanmoedigt en ook naar mij blijft ze roepen. Ik moet er om lachen en probeer zo nu en dan wat terug te roepen.
In de laatste anderhalve kilometer klap ik behoorlijk in voor m’n gevoel maar dankzij die snelle eerste kilometers kom ik met een mooie tijd over de finish, met Patty vlak voor me.
pixlr_20171202154829023

Het vertrouwen komt langzaamaan weer beetje bij beetje terug………

Up next:
DE MARATHON VAN EINDHOVEN!

When: VOLGENDE WEEK!

BAM!……………….*slik*

Advertisements

The Active Life

En toen was de maand Juni ook weer voorbij gevlogen.

Deze ging hier in Almere van start met de DUIN Triathlon waaraan Lianne, Udjen en ik als team meededen. Lianne zwemmen, ik fietsen en Udjen hardlopen, Super Leuk!

IMG-20140601-WA0018De week erna hadden we de tweede editie van de Nike’s We Own the Night die bijna iedereen bijzonder zwaar viel dit jaar. Maar goed leuke avond gehad inclusief ‘gezellig’ onderonsje met de politie, een nieuw kettinkje erbij en een persoonlijk ‘Goed gedaan hoor, gefeliciteerd’ van Arie Boomsma….eh ja thnx maar geen pr en waar is Jan Kooijman om net als vorig jaar bijna tegenaan te sprinten bij de finish?!
20140607_215832Het weekend erop liep ik samen met Mari mijn eerste van de drie halve marathons van deze maand. Ondanks dat ik zware benen had van het fietsen er naartoe, het warm was en m’n ademhaling een beetje off was loop ik toch een pr van 01:52:46 (m’n vorige pr stond op 01:57:20).

IMG-20140615-WA0017De week daarna stond ik na een rit met de stoomtram samen met een grote delegatie Junkies aan de start in Medemblik, klaar om terug te rennen naar Hoorn. Udjen was ik vlak na de start al kwijt dus het plan ‘we lopen samen’ moest ik toch echt loslaten. Hierdoor kwam ik niet lekker in m’n ritme en had ik dus het gevoel dat ik aan het sloffen was om er dan na de finish achter te komen dat ik weer een nieuw pr op zak had, 40 seconden sneller dan vorige week.

20140622_120248Het laatste weekend van Juni betekent dan ook meteen de voorlopig laatste halve marathon. Vlak voordat ik de deur uitga besluit mijn lichaam om al m’n ontbijt eruit te gooien. Met het gevaar op een nare ervaring onderweg nuttig ik een half uur voor de start een banaan, een liga en wat water. Ik had de route niet bekeken en was eerlijk gezegd ook niet bekend met het feit dat deze gewijzigd was. We liepen dus eerst zo’n 2,5 km door het centrum van Weesp. Strand, duinen, heuvels…..you name it….ik vind het allemaal leuk, tis tenslotte een uitdaging,,….maar keitjes?! Hell no!!
Toen we dus eindelijk weer op een fatsoenlijke ondergrond liepen heb ik er zo’n 2 km over gedaan om mezelf een beetje te herpakken voor zover dat mogelijk was. De gehele 21,1 km heb ik pijn gehad in m’n maagstreek en was het duidelijk voelbaar dat ik maar heel weinig voedingsstoffen in m’n lichaam had. Bij elke verzorgingspost heb ik dan ook gewandeld om voldoende water drinken. Ik kon er op het eind nog best een aardige sprint uitgooien en kon wederom m’n eerdere pr doorstrepen om 1:51:44 te noteren als nieuw pr.

IMG_17516001253628Al met al een lekker sportieve maand dus.

Van uitstel komt afstel…..well not this time!

Op 20 mei is het dan eindelijk zover: ik ga mijn racefiets ophalen!
1 Juni doen Lianne, Udjen en ik mee met de DUIN triathlon in Almere. We doen gezamelijk de sprint afstand. Dit houdt in dat Lianne 750m gaat zwemmen, ik ga 20km fietsen en Udjen 5km hardlopen.
Mijn neef is fietsenmaker en toen hij hoorde dat ik dit ga doen en op zoek ben naar een racefiets had hij er een project bij. Van oa het oude frame dat deel uitmaakte van een fiets van zijn vader waar hij in de jaren 80 op heeft gefietst heeft hij een prachtige fiets gemaakt voor zijn wannabe athlete nichtje.

Nou ben ik nogal een eigenaardig persoon when it comes to showing my thnx enzo. Wanneer mensen van die super lieve dingen voor me doen heb ik nogal de neiging om dicht te klappen en dus geen actie te ondernemen. Dit en de toenemende zenuwen voor die 20km zorgt er dus voor dat ik ondanks het feit dat ik het zo super gaaf vind van m’n neef, dat ik onwijs trots ben en ontzettend blij ben laat ik dus niks van me horen…..ZUCHT…

Zodra ik mezelf echt goed in m’n nekvel wil grijpen neemt mijn neef contact met me op, die was not quite amused natuurlijk….en terecht! Sukkel die ik ben…
Goed maar meteen een datum prikken om langs te gaan.

Drie dagen later is het dus zover. Ik trek mijn hardloopkleding en de daarbij horende schoenen aan en ben klaar om op pad te gaan. Het is 10km hardlopen vanaf mijn huis, mooie afstand dus. Voor de zekerheid kijk ik nog even op Buienradar want er is regen voorspeld, zo te zien drijven alle regenbuien langs Almere. Mooi….en anders nou ja jammer dan hoor.
Ik ben amper de straat uit of ik voel de eerste druppels al…ach tis toch warm en het zijn grote druppels die ver uit elkaar vallen dus niet het opmerken waard. Ik neem me voor om te joggen….ugh het woord alleen al (niet dat ik over het algemeen zo snel ben hoor), maar ja het schijnt nut te hebben met oog op de marathon in oktober. Na ongeveer 3 km spiek ik even op mijn horloge en schrik me rot. Hmm we gooien het joggen dus overboord, nou ja bij nader inzien heeft die sowieso de boot volledig gemist, en ik neem me voor om een poging te wagen om deze snelheid nog 2 km vast te houden. Na de voorgenomen 5km en een beetje staat mijn horloge op 21 minuten en 26 seconden. De volgende 5km maar even wat rustiger aan doen dus. Ik vervolg mijn weg en heb vanaf de tweede grote brug zicht op links van mij onwijze regenbuien en rechts van mij een prachtige felle avondzon, ondertussen hoor ik in de verte het onweer al best tekeer gaan.
Zodra ik op 6,5km zit beland ik in zo’n regenbui. Nou heb ik een hekel aan schuilen, ik vind dit zonde van mijn tijd en ik ben tenslotte niet van suiker, toch kijk ik wat om me heen want het regent toch echt heel erg hard. De straat staat in no time blank, mensen staan op elkaar gepropt in de uitgang van de supermarkt die ik passeer, mensen rennen in lichte staat van paniek naar hun auto of hun voordeur. Ik ren gewoon door, stamp ondertussen in wat plassen en ben compleet doorweekt. Ik besluit dan ook om dus inderdaad niet te schuilen. Of het nou wel of niet de gehele weg zo blijft regenen. Natter dan doorweekt kan ik toch niet worden. De mensen die ik passeer kijken me aan met zo’n niet-begrijpende blik maar ook met een soort van respect. Nou tis maar regen hoor mensen.

Na 8km stopt het met regenen en breekt de zon weer flink door.
Ik arriveer dan ook in een natte outfit en een rood hoofd bij mijn neef.
Die laat mij binnen met de woorden: Zo…..bus gemist?!

En ja hoor daar is ie dan: de fiets die hij gemaakt heeft en waar ik op mag fietsen……en BAM…instant love

Buiten even een mini testritje, zadel nog iets te hoog en zoals eigenlijk altijd zodra ik op een nieuwe fiets stap weet ik niet meer hoe je ook alweer een bocht neemt.
Zadel wat lager en nog een klein test rondje. Dit gaat al beter.
Nog wat extra lucht in de bandjes en ik ga op huis aan.

Mijn mountainbike bestaat uit zoveel veringen dat deze haast in de categorie ‘springstok’ valt.
En dan zit je inene op een racefiets met enge dunne bandjes, een vreemd stuur, versnellingen waar ik geen snars van snap en ik rammel alle kanten op zolang ik niet op vlak asfalt fiets.
Love de fiets maar waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?!

Zonder al teveel moeite ga ik al wel een heel stuk sneller dan dat ik op mijn mountainbike ga. Wel moet ik een onwijze omschakeling maken van mijn springstok naar een fiets die totaal niet meegeeft en mij compleet door elkaar schud.
Maar ook vooral niet rustiger gaan fietsen natuurlijk of rechtstreeks naar huis gaan neeeeeeee gewoon hard blijven doortrappen en een omweg maken om nog wat extra kilometers te maken.

Yup I like you, maybe I even already love you, I want you to be mine and I will call you Nutchie.

Hello Nutchie, welcome in my life, welcome home ❀

20140520_211841