Ik was en ben er nog hoor! (deel II)

Eind juli komt de vraag, via de facebookgroep waar ik lid van ben, om met een aantal vrouwen uit Almere een rondje te gaan hardlopen. Een kilometertje of 10 is het plan. Nou ken ik eigenlijk alleen Maaike en heb ik Christelle weleens gezien tijdens de Almere City Run en online gesproken en de rest ook weleens via die groep gesproken via Facebook maar dat is het dan ook wel. Ook ligt het tempo lager dan wat ik momenteel loop maar ik besluit om mee te gaan. Ik moet weer wat gaan doen, vooral om het vertrouwen terug te winnen. Bijna iedereen twijfelt op dit moment wel ergens over, het tempo, de afstand, samen lopen met mensen die je totaal niet kent. En dus ook ik, kan ik de afstand wel alweer aan? Daarom vind ik het fijn dat het tempo niet zo hoog ligt en dat ik met mensen ben die me hopelijk kunnen motiveren en afleiden. We gaan lopen in het natuurgebied bij mij achter dus ik ga er te voet heen. Ik wandel eerst een stukje en besluit dan te gaan rennen. Te snel voor m’n huidige kunnen maar ja. Ik moet dus ook al vrij snel even stoppen om bij te komen. Zodra ik de brug overga passeer ik iemand van wie ik vermoed dat ze ook gaat meelopen. We zeggen elkaar gedag en ik loop door. Wanneer ik me bij de meiden voeg die er al zijn komt ze inderdaad ook aangelopen. Het blijkt Naomi te zijn en ze gaat vandaag proberen haar eerste 10km te lopen. Nadat iedereen er is gaan we op pad. En ondanks dat het een vrij rustig tempo is (voor mij iig) heb ik het toch niet al te gemakkelijk. Ik vind het pittiger dan gehoopt. Maar gezellig is het wel!
We lopen inderdaad een ronde van 10km (oke een paar moeten nog een beetje zigzaggen over de parkeerplaats om ook op hun horloge de 10km vol te maken) en dan is het voor Naomi dus ook een feit, ze heeft 10km gelopen! Super leuk om daar van uit te maken. Mijn teller staat dus op 12km op dat moment, super blij mee! Colette tovert nog een aantal medailles uit de auto en we kletsen nog even lekker na. Joyce, Ilonka (geloof ik), Christelle, Naomi en ik besluiten wederom te voet terug te gaan. Naomi hoeft maar een klein stukje mee te lopen om richting een warme douche te kunnen, daarna zetten we Joyce en Ilonka thuis af en lopen Christelle en ik samen verder. Ik begin het ondertussen wel te voelen maar rustig aan lopen we verder. Dan is het voor mij tijd om af te haken en gaat Christelle nog een stukje verder door in haar eentje. Ik zie dat als ik thuis kom zo dat ik net over de 15km kom dus ik maak nog even een lus om op 16km uit te komen. Kapot, stijf maar super voldaan kom ik dan ook thuis.
pixlr_20171202164556679

Een maand later is het weer tijd voor ons jaarlijkse Running Junkies Trainingweekend. In de tussentijd heb ik nog 2 korte loopjes gedaan maar dat is het dan ook wel. Dus ietwat nerveus ben ik wel. Het liefst wil ik natuurlijk zoveel en zover als mogelijk lopen.
We beginnen in Almere, hier hebben we een soort speurtocht. Op de route liggen diverse foto-opdrachten. We moeten zo goed en creatief mogelijk diverse (loop) uitdrukkingen uitbeelden. En zo lopen we een kleine 4km. Daarna reizen we af naar de Hoge Veluwe en eind van de middag loop ik samen met Lianne een relaxte 6km. De volgende dag is het tijd voor de langste loop van het weekend. Ik ga van start met Rianne, Astrid, Bahadir en Anna maar merk al heel snel dat ik het niet kan bijhouden. Na 3km besluit ik alleen verder te gaan. Ik wil de rest niet ophouden en je raakt toch uit balans als je steeds rekening met iemand. Dit geldt voor ons allemaal. Zodra ik alleen loop voelt het een stuk relaxter ondanks ik op hetzelfde tempo doorga. Ik pak m’n rustmomenten en wandel af en toe als het zand te mul is. Uiteindelijk kom ik terug met een kleine 13km op de teller. Ietwat teleurgesteld dat het me toch weer zwaar viel en dat ik niet eens de 15km heb aangetikt maar anderzijds toch blij dat ik boven de 10km ben uitgekomen. Mul zand (over de hei) en warm weer is voor mij behoorlijk pittig dus 13km is een prima afstand. De volgende ochtend gaan we met z’n allen van start voor de brakke-takke loop. Op zich loop ik prima maar ik besluit bij Lianne te gaan lopen. Uiteindelijk besluiten we af te haken en ons eigen rondje te lopen en we lopen toch weer zo’n 7km.
Eenmaal thuis is mijn vertrouwen in mezelf alles behalve gegroeid, ik ben best geschrokken van hoe slecht mijn conditie is maar goed, op naar het volgende weekend!
pixlr_20171202164812500

Het weekend erop reis ik af naar Tilburg. Tijd voor een 10km loop. Via Meeus loop ik mee met de Tilburg Ten Miles. Ik loop best lekker, ik eis niet teveel van mezelf, zie gewoon wel waar het schip strand zegmaar (al is dat natuurlijk niet de bedoeling). Ik kom vrij relaxed over de finish, ademhaling was ook weer beter en ik blijf binnen het uur. Tevreden reis ik uiteindelijk weer af naar huis.
pixlr_20171202164940426

Weer een weekend verder sta ik op de zaterdag even bij de triathlon aan te moedigen. Alleen bij het loop-onderdeel. En voornamelijk de mensen die de halve afstand doen. Dit houdt dus in 3 rondes hardlopen, ook moedig ik Dennis enkele rondes aan, hij loopt de hele afstand. Het weer werkt niet bepaald mee dus op een gegeven moment ga ik, na een kop hete thee bij mamma en extra-paps te hebben gedronken, weer richting huis. Ik moet zelf tenslotte morgen weer lopen dus ik wil nog even lekker bankhangen.
pixlr_20171202165123754
De volgende dag is de 30 van Amsterdam Noord, normaal loop ik hier de 30km maar vandaag ga ik van start voor de halve marathon. M’n eerste weer sinds tijden (afgelopen donderdagavond heb ik wel nog 16km gelopen als test). Ik stuiter alle kanten op voor de start, van zowel de zenuwen als door alle bekenden die ik tegenkom. Het plan is verstand op nul en gewoon lopen…..Ik wil me niet bezig houden met snelheid en ik hoop me niet teveel te zullen focussen op de kilometertelling. Ik laat me onderweg niet al teveel opjutten over het feit dat de groepjes lopers, waaronder die van John (Hardlopende Boer) steeds verder van me weg lopen en met 2 uur en een kleine 4 minuten kom ik over de finish. Zo blij dat ik deze afstand weer heb kunnen lopen.
pixlr_20171202154518195

De week erna is het weer tijd voor de Dam tot Damloop. Udjen en ik besluiten samen te gaan lopen. Super fijn want ik vind het toch steeds maar weer een pittig parcours. Gelukkig staan mijn vader en zijn vrouw in de allerlaatste bocht want al de support die ik verwachtte te zien onderweg bleef uit (no hard feelings btw!!!). Met een kleine 1:35 uur komen Udjen en ik over de finish. Blij dat het er weer op zit, het is toch altijd een beetje soort van doodgaan hier. Wel heel tevreden. Nadat we nog even hebben bijgekletst met mijn vader en Esther wandelen we, zodra het begint te regenen, richting de bus van Meeus die ons weer terugbrengt naar onze spullen en een welverdiend bordje pasta.
pixlr_20171202155257666

7 Dagen later sta ik samen met Els aan de start van de 30 van Almere. Dit keer ga ik wel voor de hoofdafstand. Net als de Lenteloop bestaat de 30km dit jaar ook hier uit 3 rondes. Niet m’n favoriet maar mocht het niet gaan is het wel makkelijker uitstappen zo. Maar daar gaan we niet van uit natuurlijk, uitlopen is het doel. In de eerste ronde ben ik vooral bezig met het kijken waar de knelpunten zullen liggen voor de volgende twee rondes en ik vind er verschillende, hiephoipiepeloi. Er zitten een paar geniepige klimmetjes in, een deel van een pad ligt vol mul zand en datzelfde pad lijkt wel de Zevenheuvelenweg alleen dan lang niet zo hoog, maar dat zal me vast in de derde ronde gaan opbreken schat ik in.
Na 3:07 uur is de conclusie dat het uiteraard pittig was maar dat het parcours me nog enigzins meeviel. Els en ik hebben elkaar lekker op de been gehouden. We hebben her en der (bij verzorgingsposten) een korte pitstop gehouden, met wat vrijwilligers daar gekletst en rustig uitgelopen. Trots op onszelf en elkaar komen we dus ook hand in hand over de finish.
pixlr_20171202155049506

Het weekend daarna sta ik in Breda, waar ik vorig jaar zowel de 5km als de HM liep en daar heel slecht uitkwam en had besloten hem niet meer te lopen (dit puur wegens het parcours). Vandaag hou ik het alleen bij de 5km. Patty en ik besluiten samen te gaan lopen, of gaan iig kijken hoelang we samen kunnen blijven lopen. We gaan loeihard van start maar houden vol. Bij de verzorgingspost geef ik dan ook aan even wat te moeten drinken, Patty met door want de kans zit erin dat als zij stopt haar knie dan ook meteen op slot springt dus ze blijft in beweging. Wanneer ik weer in beweging kom is Patty nog niet eens zover van me weggelopen. Ze is dan ook wel rustiger gaan lopen maar ik kan dat gat niet dichtlopen. Ik hoor hoe ze vooral de deelnemende kinderen motiveert en aanmoedigt en ook naar mij blijft ze roepen. Ik moet er om lachen en probeer zo nu en dan wat terug te roepen.
In de laatste anderhalve kilometer klap ik behoorlijk in voor m’n gevoel maar dankzij die snelle eerste kilometers kom ik met een mooie tijd over de finish, met Patty vlak voor me.
pixlr_20171202154829023

Het vertrouwen komt langzaamaan weer beetje bij beetje terug………

Up next:
DE MARATHON VAN EINDHOVEN!

When: VOLGENDE WEEK!

BAM!……………….*slik*

Advertisements

Ik was en ben er nog hoor!

Het is heel lang stil geweest hier op deze site. Dit komt omdat ik te kampen had met hele fikse dip. In oktober vorig jaar kwam eindelijk een einde aan mijn schuldsanering, iets wat a het dubbele aantal jaren heeft geduurd dan gebruikelijk (door bepaalde regels, niet wegens een extreem bizar hoge schuld) en wat ook een belachelijk lang voortraject had, wat ook zeker niet gebruikelijk is. Ik verwachte blijdschap en opluchting maar kreeg te maken met boosheid en het feit dat ik nu pas de rust had om al die jaren te verwerken. Het is niet mis wat ik heb moeten doormaken namelijk, ook naast die schuldsanering. Dit had dus enig effect op mijn leven, mijn humeur en mijn energie. Ik had nergens meer zin in, kwam aan en had ook diverse blessures.
Het lopen werd dus een steeds grotere opgave en daar wordt je dan ook weer niet vrolijk van. Ik zat dus in een niet zo fijne cirkel zegmaar.

Dan nu even een opsomming van de evenementen/gebeurtenissen in aanloop tot m’n najaarsmarathon, want ja dat blijven we gewoon doen he?! Doel aanpassen en gaan….

Vlak na mijn marathon in Antwerpen was de eerste Johan Cruyff Run.
Hier deed ik niet aan mee als loper maar wel als vrijwilliger. Een mooi evenement met nog wel wat kinderziektes. Ik heb weer leuke nieuwe mensen leren kennen en ik stond op een goed punt om vele vrienden aan te moedigen, en de voor mij onbekende mensen natuurlijk. En als afsluiter kregen ook wij het mooie Johan Cruyff loopshirt.

In mei was het weer tijd voor de Vestingloop in Den Bosch. Een loop waar ik elk jaar het gevoel heb dood te gaan maar blijf komen vanwege de Junkie tak daar. Maar waarom ik elk jaar weer voor die 15km blijf gaan?! Dus mensen plz help me voor volgend jaar herinneren dat ik de 10km wil lopen!!
Onze Stefan Hiemstra geeft aan dat hij rustig wilt lopen aangezien hij binnenkort een trail (50km!) gaat lopen in Amerika dus op dat tempo moet trainen. We besluiten samen te gaan lopen. Zoals altijd ga ik veels te snel van start maar daar komt al snel verandering in, ik klap onwijs terug in m’n tempo. Ook ben ik misselijk en moet op een gegeven moment echt m’n flipbelt afdoen zodat ik die druk niet meer op m’n buik voel. Dit helpt overigens maar eventjes. Stefan blijft bij me en blijft me motiveren. Om de 3 kilometer staat er een verzorgingspost en daar leef ik dan ook naartoe. Maar dan is die laatste verzorgingspost er inene niet, of iig niet waar ik hem verwacht had. Ik heb zo’n ontzettende dorst, ik heb het gevoel op de Sahara rond te dolen en het huilen staat me echt nader dan wat dan ook. We weten beide dat we niet ver van de Cheerzone zijn verwijderd en dat ze daar water hebben. Stefan besluit vooruit te sprinten om drinken voor me te halen en ondanks mijn belofte het niet te doen ga ik dan toch echt heel even wandelen, heel even maar. En daar is Stefan dan weer, met twee bekertjes water. Ik ben hem zo dankbaar en biecht hem ook meteen m’n mini-wandelingetje op. Bij de Cheerzone zorgt Mari er voor dat ik een flinke dosis confetti te verwerken kreeg. Dan nog het laatste stuk afleggen, ik vind het maar een rot stuk. En dan gaan we eindelijk die laatste bocht in en trek ik, tot verbazing van Stefan die inene achter me aan moet racen, een flinke sprint.
pixlr_20171022202940835.jpg
Vermoedelijk gaat er tijdens deze lijdensweg iets helemaal fout met mijn rug want de dag erop begint de pijn wat vanaf dinsdagmiddag niet te harden is.
Wanneer ik naar huis fiets, gelukkig ben ik die dag op m’n mountainbike dus dat maakt het een heel stuk fijner allemaal….NOT!, is de pijn zo erg dat ik geen controle meer heb over de geluiden die ik uit krem.
De dag erna ben ik sowieso vrij want ik ga met mijn tante naar de Harry Potter Exhibition in Utrecht. Dit overleef ik door zoveel als mogelijk in beweging te blijven en heel veel ibuprofen.
De dag daarna, Hemelvaart, heb ik mijn allereerste wandelevenement en daar heb ik heel veel zin in. Dat laat ik zo’n vern**kte rug niet verpesten. Dus met haast een boedelbak vol medicatie ga ik op pad.
Door een zegmaar zeer opdringerige man voel ik me genoodzaakt om een andere plek te zoeken in de trein waardoor ik in gesprek raak met twee vrouwen die ook onderweg zijn naar de Oer-IJ Expeditie en ook uit Almere komen. Het klikt meteen tussen ons en ze besluiten dat ik gewoon lekker met hun moet meewandelen. Dit blijkt een zeer goed idee want we hebben heerlijk gekletst en heel veel gelachen tijdens deze 25km.
pixlr_20171022203117760

De week daarna is er de lancering van het fietsblad Bicycling. Er is een fietstocht en niemand minder dan Laurens ten Dam is hierbij aanwezig. Nou is mijn rug nog steeds niet wat het wezen moet, redt ik het niet wegens m’n werk √©n staat mijn racefiets met twee lekke banden (en heb ik wat dat betreft toch echt twee linkerhanden) dus ik fiets niet mee. Wel ben ik er zodra ze terug zijn want ik moet natuurlijk wel een foto scoren, het liefst eentje waar ik zelf ook op sta (met Lau dus he). Mijn moeder is groot fan van onze Lau dus tja….
Foto’s in de pocket, blad met handtekening voor mamma ook, en gewoon veel gezelligheid met Ton, Olivier, Ramiro en Imo.
pixlr_20171022203208998

En dan wordt Vlinder (een van mijn drie poezenbeesten) ziek. Dus op naar de dierenarts en ze wordt behandeld voor een blaasontsteking. Dit lijkt goed te gaan maar na een week gaat het fout. Ze plast heel veel bloed, als ze al plast. We lijken in de eerste drie dagen haast bij de dierenarts te wonen want we zijn er elke dag, soms wel een paar uur. Ze wordt door meerdere artsen onderzocht en er worden meerdere foto’s gemaakt. Alles lijkt erop dat ze stenen in d’r blaas heeft. Maar ook heeft ze schijnbaar een hernia, een navelbreuk. En die heeft ze al zeker 3 tot 4 jaar (de vorige dierenarts zag er geen problemen in. Ik ook niet want haar bult onder haar buik leek haar niet te hinderen en ik hield het al die jaren in de gaten of er geen verandering in kwam). En deze roept heel veel vraagtekens op want ze heeft duidelijk een hernia maar niemand kan achterhalen wat die bult nou is. Want alles ziet er namelijk goed uit op de foto’s, niets dat wijst op de gebruikelijke complicaties bij een navelbreuk en niets dat wijst op het feit dat ze hier last van heeft. Op dag vier, de maandag, gaat ze onder het mes. Ze ondergaat een hele zware operatie want ze verwijderen haar stenen en ze corrigeren de bizarre navelbreuk. Dinsdag en woensdag blijf ik thuis. Lekker tutten met Vlinder…..maar erg gemoedelijk is het allemaal niet. Muis is vanaf het eerste dierenarts bezoekje op tilt geslagen. Ze herkent Vlinder niet meer en is op oorlogspad. Waarbij zowel Kiwi als ik¬†collateral damage zijn want ook wij moeten het ontgelden. Vlinder, Kiwi en ik bivakkeren dus een kleine 3 weken in de slaapkamer en Muis heeft de rest van het huis. Godzijdank komt uiteindelijk alles dan weer op z’n pootjes terecht maar het heeft even tijd nodig gehad, zeker wel 2 maanden.
pixlr_20171022203243804

Ondertussen ben ik nog steeds geblesseerd. Ik heb al sinds de marathon van Litouwen last van hielspoor. Waardoor ik 24/7 heel veel pijn heb. En door dat hele gedoe met m’n rug, daar heeft echt een zenuw klemgezeten, heb ik een blessure aan m’n rechter bovenbeen. De grote spier aan de voorkant doet pijn en ook lijkt het alsof ik haast geen kracht in mijn been ben. Ik zak met regelmaat door mijn been.
De Almere City Run staat dus op de tocht, maar hier begon het voor mij en ik wil hem niet overslaan. De 21km zit er echt niet in en ik denk de 14km ook niet. Het wordt ook heel erg warm dus ik zit niet te springen om de 7km te lopen want die start pas rond 1 uur in de middag (en daarnaast heb ik ook de verjaardag van m’n broer Niels). Ik besluit dus mijn startnummer om te zetten van de langste afstand naar de kortste afstand (op de kidsrun na dan), de 4km.
Zodra ik over de finish kom blijkt dit ook echt de beste keuze want ten eerste was het nu al (11 uur) belachelijk warm en ten tweede kreeg ik in de laatste kilometer echt last van m’n been. Na het ophalen van m’n tas zak ik er ook volledig doorheen, wat niemand opvalt gelukkig want de stress vliegt me al om de oren. Wanneer houdt dit alles eens op?!
pixlr_20171022203326591

Tijdens de 10 van Noordwijk ga ik dit jaar voor de 5km. Ik vind het maar een vreemde gewaarwording dat ik nu voor een 5km loop zenuwachtig ben. Maar ja ik heb het gevoel weer terug naar af te zijn. Op het station van Leiden kom ik Marleen tegen en die verteld dat ze naast de 5km ook de 10km zal gaan doen en dat ze de 5km rustig gaat lopen. Ze is looptrainer en heeft een aantal dames klaargestoomd voor deze 5km en geeft aan dat het misschien wel een idee is om met hun mee te lopen. Dit neemt meteen al wat zenuwen weg.
Ondanks dit normaal ver onder mijn tempo zou liggen heb ik het nu toch best zwaar. Lichamelijk heb ik gelukkig weinig last alleen ben ik weer wat langzamer geworden. Alles behalve leuk maar blij dat ik nog loop. En super blij dat Marleen me erdoorheen heeft gesleept!
pixlr_20171022203413151

Naast al het blessureleed, mijn mentale struggles, de ziekte van en de zorgen om Vlinder verliezen we ook nog eens onze geliefde Pom.
20171022_203449

Pop Up Runs Almere organiseert weer een zomeravondloop. Je kan zelf kiezen of je stopt na 1 ronde (4km), 2 rondes of 3. Ik ga net als vorig jaar voor 1 ronde. Vorig jaar voornamelijk uit luiheid en dit jaar spreekt het voor zich. Ik ga samen met Selina van start en ik vraag me op een gegeven moment af waarom we beide in hemelsnaam zo lopen te hijgen. Ik kijk op m’n horloge en begrijp wat het euvel zit…..we lopen al driekwart kilometer dik onder de 5 min./km. Na die eerste super snelle kilometer ga ik rustiger lopen en Selina houdt het nog even vol. Bij het ingaan van de 3e kilometer kom ik het zoontje van een vriend tegen. Hij heeft last van zijn zij en ik weet dat hij astma heeft. Ik spreek hem aan en blijf bij hem lopen. We kletsen wat onderweg en eigenlijk blijft hij heel stabiel lopen. Ik weet dat ik mijn koppositie voor de 4km dames allang heb ingeleverd maar liever omdat ik iemand te hulp schiet dan gewoon ingehaald te worden natuurlijk. Ik blijf gewoon lekker bij hem lopen, kan ik mezelf ook niet alsnog over de kop lopen. Vorig jaar kwam ik namelijk onverwachts als eerste vrouw over de finish en je hoopt stiekem toch dat je dat weer kan waarmaken (tuurlijk niet sukkel, lees je verhaal even na gek!). Dit jaar kom ik gewoon lekker samen met Tygo over de finish, die super heeft gelopen!
Later schiet ik nog een andere jongen te hulp die het wel heel erg moeilijk heeft. Jongens van 15/16 jaar de stoer aan het sporten zijn laten hun tranen niet zomaar de vrije loop natuurlijk. Deze jongen had zichzelf zo over de kop gerend (2 of 3 rondes) waardoor hij vlak voor de finish bijna in elkaar klapte. Ik ben erheen gesneld om te zien hoe en wat. Ik heb hem laten wandelen en knoopte een gesprek met hem aan. Hij had zoveel pijn in z’n borstkas dat hij geen lucht meer kreeg. Toen die kramp een beetje aan het wegtrekken was en hij weer wat lucht kreeg kwamen de tranen. Ik ben bij hem gebleven tot hij bij zijn tas was en het zichtbaar beter ging. Toen op de fiets gesprongen om Selina nog even te begeleiden in d’r laatste stuk van de derde ronde.

20171022_203516

En nu? Weer rust pakken? Of toch mezelf proberen te herpakken? Ik ben het vertrouwen in m’n lichaam en in mijn eigen kunnen volledig kwijt……

Marathon #8 – Antwerpen

Vrijdag
21 april vertrek ik eind van de ochtend richting Amsterdam, daar pak ik de Thalys naar Antwerpen. Ik voel me helemaal op m’n plek in m’n roze stoel met m’n¬†regenboog haar.
5 Kwartier nadat we van Amsterdam Centraal zijn vertrokken kom ik aan in Antwerpen. Wanneer ik het station uitloop zie ik twee verlaten trossen bananen liggen en ik (Banana Eve) voel me meteen welkom hier.
Met behulp van Google Maps op m’n telefoon wandel ik naar mijn hotel. Na het inchecken verteld het meisje-achter-de-balie dat de lift defect is. Ik geef aan dat ik dit geen probleem vind, alleen misschien wel op de maandagochtend aangezien het dan de ochtend na de marathon is. ‘Ohh ga¬†je de hele marathon lopen? Ik vind het nu al knap van je, ik kom je maandag wel helpen met je tas dan!’
Mijn kamer bevind zich op de derde verdieping en het is een prima kamer. Een tweepersoonsbed, een badkamer met een douche en er is een tv. Ik pak mijn tas deels uit, hang wat kleding op en leg mijn¬†sportkleding op een¬†‘eigen’ plank.¬†Ik pak mijn boekje met aantekeningen en begin mijn eerste wandeling te plannen.
pixlr
Via het centrum wandel ik richting de Schelde, daar loop ik in rondjes op zoek naar de ingang van de St. Annatunnel, de voetgangerstunnel die je naar de Linkeroever brengt. Het duurt even tot ik doorkrijg dat je via een gebouwtje de tunnel bereikt. Twee lange houten roltrappen brengen je naar beneden, 31,57 meter onder de grond. De tunnel zelf is een kleine 600 meter lang. Ik moet zeggen dat ik best onder de indruk ben van deze tunnel, de roltrappen zijn prachtig en de tunnel oogt erg licht en ruim.
Eenmaal weer bovengronds wandel ik naar de Expo van de 10EM / Marathon. Die tref ik vrijwel verlaten aan dus ik hoef niet lang op mijn startnummer te wachten. Nog even langs de Schelde wandelen en dan weer via de St. Annatunnel terug naar de Rechteroever. Het belangrijkste kan ik nu van mijn lijstje schrappen, het startnummer is binnen. Nu even lekker rondwandelen. In de 3,5 uur die ik vandaag wandelend afleg bezoek ik o.a. Het Steen, kom ik langs het Rubenshuis, loop ik langs de Schelde, langs de St. Joriskerk en wandel ik door de Plantentuin in de Leopoldstraat. Uiteindelijk is het om half 7 tijd voor wat eten. Ik besluit naar Falafeltof te gaan. Als ik ergens voor het eerst binnenkom wil ik graag in 1 oogopslag weten hoe het werkt, waar ik moet wezen. Wanneer ik na het eten ga afrekenen vraagt de eigenaar (denk ik) van de zaak of ik hier voor het eerst kom. Ik schiet in de lach en beaam dit feit. Het was duidelijk te zien dat ik niets begreep van de gang van zaken hier en ik me alles behalve op mijn gemak voelde. Wanneer ik hem vertel dat ik hier voor de marathon ben krijg ik te horen dat ook hij de marathon gaat lopen, zijn streeftijd is 5 uur. We nemen afscheid en hij roept ik zie je zondag!
pixlr_20170528204701471
Zaterdagochtend
Rond een uur of 10 ga ik weer aan de wandel. Ik loop langs de St. Jacobskerk maar ik krijg niet de indruk dat deze open is dus ik loop door naar de Onze Lieve Vrouwe Kathedraal. Na een klein uur genieten van al het moois¬†loop ik weer naar buiten. Ik loop langs het Stadhuis en ga op zoek naar de Vlaeykensgang, dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Het betreft een klein gangetje en ik loop er schijnbaar steeds langs. Plotseling zie ik het, hehe, maar het was de zoektocht wel waard zeg. Dit kleine gangetje is inderdaad een pareltje. Wanneer ik het gangetje weer verlaat komt er een hele groep toeristen inclusief gids binnen gelopen, ik heb mazzel dat ik deze plek even voor mezelf heb gehad. Eenmaal buiten valt me pas op dat er wegwijzers staan waarop dus ook de toeristische plekjes staan aangegeven……en ik maar denken dat het een onbekende verborgen schat is. Ik vervolg m’n wandeling en kom langs de St. Pauluskerk en Museum Vleeshuis, via de Schelde loop ik langs het Loodsgebouw. Ik ben op zoek naar de Tavenierkaai, daar is de Liefdesmuur. Oftewel er hangen allerlei ondergekalkte, ondergekraste slotjes aan de brug. Ik had online wel al gelezen dat er sprake¬†van was dat alles werd verwijderd maar las ook dat er een deel bewaard zou blijven. Eenmaal daar blijkt¬†toch alles weg te zijn. Ik loop verder naar Museum aan de Stroom (MAS) en vanaf daar loop ik langs het Kerkschip naar het Havenhuis. Een prachtig gebouw maar ik wordt er gewoon beroerd van. Hoogtevrees vanaf de grond zegmaar. Het¬†liefst¬†steek ik kruipend¬†het plein over.¬†Ik besluit om terug te gaan naar het hotel, ik heb al sinds de wandeling van gister pijn in beide grote tenen. M’n nieuwe Nike’s waar ik zo verliefd op ben, die ik maanden geleden heb gekocht en heb bewaard voor Antwerpen blijken een te smalle neus te hebben wat dus drukt op mijn teennagels. Op de terugweg kom ik langs Jumping Antwerpen, ik hou ervan. In het hotel wissel ik m’n Nike’s in voor mijn sandalen. De telefoon gaat even aan de oplader en ik probeer een handige route uit te stippelen om in een korte tijd zoveel mogelijk van mijn to-see-lijstje te strepen.
pixlr_20170528205106222
Ik begin in het Begijnhof en blijf hier een klein half uur want wat is dit genieten, wat een prachtig hof. Van hieruit loop ik richting de wijk Zurenborg, in deze wijk bevinden zich twee punten van mijn to-see-lijstje. De Dageraadplaats weet ik te vinden maar daar staat een soort mini kermisje dus er valt weinig te zien. Ook weet ik niet goed meer waarom ik dit op mijn lijst heb gezet want het lijkt me een gewoon plein. Ik loop nog wat in de rondte maar mijn navigatie is van slag. Ook heb ik er zelf niet heel veel geduld meer voor. Ik heb eerder al 4 uur in de rondte gelopen, het is ondertussen al later in de middag en ik moet nog een heel stuk teruglopen dus ik besluit het hierbij te laten zitten. Tegen de tijd dat ik weer in het centrum ben is het alweer half 6, tijd voor een momentje van rust. Ik duik een Starbucks in en bestel een cappuccino en een stuk worteltaart.
Op de terugweg naar het hotel eet ik bij Wagamama. In het hotel plof ik neer op bed en kijk ik lekker doelloos naar de tv, ik leg m’n kleding klaar voor morgen en dan ga ik slapen.
pixlr_20170528210544492
Zondag
Om kwart voor 7 loop ik al buiten, veels te vroeg maar ik ben te ongeduldig om op m’n kamer te blijven wachten. Rustig wandel ik door de stille en verlaten straten. Her en der staan er al hekken klaar en verder wordt er van alles opgebouwd. Wanneer ik bij de Grote Markt aankom, waar ik als alles goed gaat vanmiddag over de finish kom, lopen er een aantal mannen. Eentje begint wat naar me te roepen, hij vraagt of ik de marathon ga lopen. Ik knik ja en dan vraagt hij of ik echt de hele ga lopen? De hele? Echt waar? Ik lach en zeg ja echt ik ga de hele lopen. Ik heb nu al respect voor je, je gaat het redden meissie! En ik zal er zijn, ik ga je aanmoedigen! Echt waar! Ik zie je straks!
Ik bedank hem alvast en zeg oke tot straks! Ik vermoed dat ze net de kroeg uit komen rollen en dat ze tegen de tijd dat ik over de finish kom nog lekker in hun bed liggen. Ik heb gelezen dat er pontjes zijn die de lopers naar de Linkeroever brengen maar ga toch via de St. Annatunnel, mede omdat ik zo vroeg ben en dus tijd over heb maar voornamelijk omdat ik die route nou eenmaal al ken.
Veels te vroeg sta ik in het startgebied. Het is koud dus ik loop maar gewoon wat rondjes. Gelukkig ben ik niet de enige, er zijn meer vroege vogels aanwezig. In een mail stond aangegeven dat je je kleding vóór 8:15 moet inleveren. In een latere mail staat vóór 8:45. In plaats van dat ik dit navraag bij de vrijwilligers lever ik braaf mijn tas in om 8:10.
Het merendeel van mijn medelopers loopt nog rond in hun extra kleding. En ik loop rond in m’n shorts, singlet en¬†sleeves die ik godzijdank thuis¬†op het laatste moment nog in m’n rugtas heb gegooid. Door meerdere mensen wordt ik aangesproken , of ik het niet ontzettend koud heb? Ze krijgen het al koud als ze naar me kijken. Tuurlijk heb ik het koud, het is ook heel erg koud, het begint zelfs wat te regenen. Gewoon niet aan denken, dan voelt het meteen ook een heel stuk minder koud, gewoon niet aan toegeven. Van iedereen die me aanspreekt krijg ik een bemoedigend lachje. En dan is het eindelijk tijd om naar de startvakken te gaan. Ik ga in het startvak staan, in het vak 4:15, maar schuif dan toch een vak naar voren wie weet gaat het dit keer wel gewoon hartstikke lekker en niet zoals vorig jaar. Dus ik sta nu in het vak 3:59, het groene vak. Want ja groen….
Alle vakken zijn nog vrijwel leeg en dus ook het vak voor mij. Het rode vak met einddtijd 3:45 en daar in dat vak is zo’n 2 vierkante meter zon. Dus ik schuif weer een vak door en ga in de zon staan, net als de paar andere mensen die in dit vak staan, we staan als een soort pingu√Įns bij elkaar in dat ene stukje zon. We moeten er allemaal wat om lachen.
Ik stop m’n sleeves in m’n flipbelt en dan is daar het startschot. Met tranen in m’n ogen kom ik over de start, jezus begint dat nu al? Mijn gebruikelijke tactiek van ‘zo snel als mogelijk starten, uit de meute wegkomen, zo lang als mogelijk zo snel als mogelijk blijven lopen, instorten, uitrollen en met een sprintje finishen’ laat ik varen. Ik loop gewoon met de meute mee en haal alleen in als ik me echt te ingesloten voel. Na zo’n twee kilometer duiken we de Waaslandtunnel in, ook wel de Konijnenpijp. Deze tunnel ligt zo’n 37,65 meter onder de grond, of het water eigenlijk dus net als de St. Annatunnel en is zo’n 2,1 kilometer lang. Ook hier blijf ik gewoon rustig lopen en ik loop prima. Ik hang wat achter een jongen die wat heen en weer zigzagt maar ik vind het prima, zo kan ik tenminste niet te hard gaan. De eerste 20km loop ik op zich goed, ik heb nergens last van, ook niet van m’n ademhaling. Die gaat de laatste tijd niet zo lekker, waarschijnlijk omdat ik sowieso niet zo best loop. Ik heb alleen de hele tijd het gevoel alsof ik op vals plat loop, of dit zo is weet ik niet maar ik vermoed dat m’n benen toch teveel hebben gewandeld in de dagen hiervoor. Op 20km besluit ik m’n eerste gelletje naar binnen te werken. Nou ben ik niet zo van de gelletjes. M’n eerste paar marathons liep ik dan ook echt zonder gels. Wanneer ik weer begin te lopen komt er een man naast me lopen en spreekt me aan. Wat hij zegt of vraagt weet ik niet meer en dus ook niet wat ik uit beleefdheid antwoord. Dit gebeurd wel vaker dat iemand je even aanspreekt. Na een korte conversatie ga je weer je eigen weg, dezelfde weg maar beide weer in je eigen bubbeltje. De man blijft naast me lopen en zegt later weer iets. Oke….deze meneer gaat voorlopig nog niet weg begrijp ik dus ik laat m’n bubbel varen en probeer me op hem te focussen. We raken aan de praat en even later zitten we dus op de helft van de marathon. Ik begin te merken dat de conversatie voor afleiding begint te zorgen, in positieve zin. Ik hou me er niet meer zo mee bezig met hoe ik me voel, dat mijn benen zwaarder worden en ik het wellicht allemaal niet meer zo leuk vind, het toch niet zo’n goed plan vond van mezelf. De meneer heet Richard (op z’n Belgisch uitgesproken: Riechaar), is 60 jaar, loopt sinds zijn 50ste en dit is zijn +/- 40ste marathon. Hij loopt er gewoon zo’n 3 per jaar!
We kletsen over van alles. En lachen, we lachen wat af. Ben ik potverdorie gewoon aan het genieten onderweg! Moet niet gekker worden. Het publiek ziet het ook, we worden steeds samen aangemoedigd en beide zwaaien en lachen we naar de mensen. Op 27km doen we er beide net even iets te lang over om uit te rekenen dat we er gewoon nog ‘maar’ 15 hoeven! Wanneer we bij het 30km punt aankomen geeft Richard aan dat hij even moet stoppen, hij moet echt even naar de dixie dus zegt dat ik maar gewoon moet gaan. Daar voel ik dus helemaal niks voor en zeg nee hoor ik wacht hier wel. Ik neem gewoon nog een gelletje, drink wat water en snuit mijn neus. Snel duikt Richard de dixie in. Ik doe alles zoals beloofd en twijfel of ik in de tussentijd ook even mijn linkerschoen zal uitdoen om mijn sok goed te doen. Die irriteert me al een tijdje maar besluit het maar niet te doen. Wie weet komt Richard straks terug en moet ik me weer haasten om die schoen aan te doen of maak ik het sowieso erger door m’n sok nu anders aan te gaan doen. Ik laat m’n schoen dus aan. We gaan weer op pad en Richard geeft aan dat hij het fijn vind dat ik op hem heb gewacht. Ach ik vind het ook gewoon veels te gezellig en ik ga toch niet voor een tijd.
Rond 35 kilometer zijn we nog steeds druk in gesprek, op de foto’s zie ik dat ik zelfs druk met m’n armen aan het gebaren ben dus het gaat prima. In deze kilometers verwacht ik ook dat Rinus nu elk moment voorbij kan komen en ja hoor net na de verzorgingspost van de 35km komen de pacers van 4:15, waaronder dus Rinus, ons voorbij. Ik spreek Rinus nog even aan en we wensen elkaar succes verder.
Ondertussen krijgt Richard het zwaar, dit is niet zijn dag vandaag. Bij ongeveer 36,5 kilometer moet Richard weer even wandelen, steken in zijn zij zo te zien en weer geeft hij aan dat ik maar moet gaan. Ik zeg nee we zijn nu al zover gekomen, we gaan samen finishen ook! Hij glimlacht en geeft aan zo weer te kunnen lopen hoor. Ik denk dat we¬†rond de 37km zitten wanneer we door Park Spoor Oost komen, iets wat op mijn to-see-lijstje staat maar wat ik nog niet heb af kunnen strepen, maar nu dus wel! De conversatie tussen ons is stilgevallen. Richard heeft het er gewoon simpelweg te zwaar voor dus ik laat hem met rust. Ik gebruik mijn energie om de omgeving in me op te nemen. Af en toe zeg ik wat tegen hem of stel hem een simpele vraag, om even z’n gedachten ergens anders toe te zetten dan het feit dat het moeizaam gaat. Wanneer we door Park Spoor Noord lopen (38 – 40km) verteld Richard me dat een hardloopster hier in dit park is aangevallen en nu voor het eerst weer meedoet. Dit verbaasd me want het wordt dan wel een park genoemd maar het is volledig open en vlak. We komen weer in bekend gebied want we lopen nu weer in de buurt van het Museum aan de Stroom en verdomd! Inene zie ik een soort monument / kunstwerk staan, dat zijn de hangsloten van de Tavenierkaai! Helaas dus niet op de foto kunnen zetten maar kan ik de Liefdesmuur toch maar even mooi ook van mijn lijstje strepen.
Dan draaien we de brede straat van de Orteliuskaai op. Richard verteld me dat wanneer we onder de boog van de Gazette door komen we naar links moeten en dan nog maar 200 meter hoeven. Hier staat dus ook veel publiek die ons met veel enthousiasme aanmoedigen. Richard loopt echt op zijn laatste loodjes. Ik heb geen benul van hoe laat het is dus kan totaal niet inschatten of Wilbert wel of niet in de buurt van de finish is. Ik vertel mezelf dat dit niet zo is, want daar loop ik al te lang voor en hij moet op tijd op de Linkeroever zijn voor de start van de 10EM. Toch zoek je tussen het publiek en wanneer we dan onder die boog door komen krijg ik het ook zwaar, de emoties beginnen toe te slaan, ik sta op het punt om over de finish te komen van mijn 8ste marathon. En dan ligt daar een blauwe loper en is de finish in zicht, Richard krijgt er ook wat meer energie door. We zijn er bijna! In dat laatste stukje kijk ik nog een paar keer naast me om te zien of alles nog steeds goed gaat met mijn loopmaatje en dan staan we inene aan de andere kant van de finishmat en laten we ons in elkaars armen vallen. Ietwat verdwaasd nemen we onze medailles in ontvangst en schuifelen richting uitgang. Richard bedankt me voor het feit dat ik de hele tijd bij hem ben gebleven want hij had het echt heel zwaar en had me heel erg nodig. Ik bedank hem op mijn beurt voor de gezelligheid en de fijne marathon.
We halen onze kleding op, kletsen wat en trekken wat droge kleding aan. Samen lopen we richting de tram. Ik ga terug naar de Linkeroever omdat onder andere Wilbert daar zal starten en finishen tijdens de 10EM en Richard moet terug omdat zijn auto daar nog staat. De lijdensweg van Richard zit er nog niet op, de kramp schiet er steeds in dus we wandelen steeds kleine stukjes. De tram is afgeladen dus we hoeven ons amper vast te houden, kunnen toch geen kant op. Ik sta lekker ontspannen m’n ontbijtkoek te eten en Richard staat geheel gespannen naast me. Op de roltrap besluit de kramp weer toe te slaan maar gelukkig op het moment dat ik net achterom kijk, ik kan Richard net bij z’n arm pakken en met zijn andere hand kan hij zichzelf ook net opvangen aan de reling. Schrok me rot! Samen schuifelen we weer naar het startgebied waar we dan toch echt afscheid moeten nemen. Wederom een knuffel en dan gaan we weer onze eigen weg.
Bij de startvakken ga ik op zoek naar Wilbert en ondertussen heb ik contact met Edwin. Die verteld me dat de app schijnbaar van slag was want Meike dacht dat ik was uitgestapt. Dat gaf de app aan namelijk. Mooi niet dus! Ha!
Wanneer ik het zoeken naar Wilbert opgeef kom ik Nydia, Maaike en Rianne tegen (volgens mij was er minimaal nog iemand bij maar dat verteld m’n geheugen me niet). Wanneer Nydia me ziet kijkt ze verbaasd naar m’n medaille, ik begin te lachen en zeg nee ik ben niet uitgestapt! Tijd om te kletsen is er niet want ze moeten het startvak in, dus we houden het bij knuffels, felicitaties en gelukswensen. Ik loop door en zie dan Andrea, Meike, Linda en nog meer Anita-meisjes. Wanneer Andrea me ziet begint ze te gillen van blijdschap. Ik show al van een afstand m’n medaille en de tranen branden. Ik omhels de meiden en verteld vol trots dat de app fout zat. Andrea moet lachen omdat ze ziet dat ik zulke waterige ogen krijg en semi-stiekem sta te trillen van de emoties. Meike voelt zich schuldig over de paniek die ze heeft veroorzaakt over m’n dnf (did not finish) die dus niet zo was en waar zij helemaal niks aan kon doen. Later begreep ik ook van Niels dat er ook een dns (did not start) heeft gestaan achter mijn naam dus tja.
Samen met Michel (man van Meike) en de man van Linda loop ik naar de start. Op het puntje van m’n tenen kijk ik hoe al deze lopers van start gaan en dan inene spot ik Wilbert. Ik roep hem en hij ziet me. Hij zwaait en ik zie een glimp van trots en ook soort van opluchting dat we elkaar toch even hebben gezien, of zo ervaar ik het in ieder geval haha. Dan is het wachten op alle Anita-meisjes. Ondertussen doe ik ook maar even een trainingsbroek aan en kom ik tot de ontdekking dat ik een joekel van een blaar aan de zijkant van m’n voet heb, ja die sok zat dus echt niet zo lekker. En gelukkig maar dat ik er toen niks aan had gedaan want als ik toen al een blaar had en dat had gezien had ik heel anders gelopen. Gezamenlijk lopen we naar de stand van Anita in het bedrijvendorp. Pff wat een eind lopen en wat onoverzichtelijk. In m’n eentje had ik dit volgens mij nooit gevonden. Daar raak ik in gesprek met een man die uiteindelijk mijn gegevens noteert, ‘of ik misschien een keer mee wil doen met het Anita team?’ ja hoor dat lijkt me wel wat!
Mijn gegevens worden doorgespeelt naar Marjon, die ik dus al had gesproken bij de start van de 10EM blijkt nu.
Wanneer ik zie dat Wilbert elk moment kan finishen wandel ik richting finishgebied. Daar blijkt dat ook hele grote en onoverzichtelijke boel¬†te zijn maar dan toch spot ik hem inene. We kletsen lekker bij , maken een selfie en wandelen weer terug richting Anita. Daar wachten we op alle bekenden. Niet lang nadat Maaike, Rianne en Nydia binnen zijn gaat Wilbert richting de trein, ook Rianne blijft niet al te lang plakken nog. En uiteindelijk blijf ik als laatste gast plakken met het laatste plukkie meiden (en daarbij horende heren). Gezamenlijk lopen we naar de tram om daar een kleine chaos te treffen. Ik merk dat ik daar geen geduld voor heb, ik blijf liever in beweging. Ook krijg ik de indruk dat Meike en de rest heel ergens anders heen moeten dan waar ik heen moet dus als blijkt dat we nog wel een tijdje op de tram moeten wachten besluit ik aan de wandel te gaan. Dus ik loop het hele stuk weer terug en stuit dan wederom op een rij, dit keer bij de St. Annatunnel. Maar ook bij de andere halte van de tram staan dikke rijen dus ik sluit maar aan bij de rij van de tunnel. Blijkt deze gewoon heel snel te gaan. Dus binnen een paar minuten sta ik alweer op de roltrap. En vervolgens loop ik om half 8 de Starbucks in het station binnen. Ook hier staat een rij, allemaal mensen met de medaille van de 10EM om hun nek. Wanneer ik aan de beurt ben vraagt de jongen vanachter de balie of ik de winnaar ben, ik heb namelijk een veel grotere medaille om dan de rest, ik lach, haal m’n schouders op en zeg lekker nonchalant ehm ach ja….waarop de jongen zegt dat die allergrootste cappuccino die ik net heb besteld, die krijg ik van hem. Weer moet ik lachen en verbaasd bedankt ik hem. Wanneer mijn worteltaart en cappuccino wordt aangereikt wordt ik omgeroepen als “Eva, winnaar”. Haha dat stond niet op de beker toen ik nog bij de kassa stond.
Helaas draait er weinig in de bioscoop vanavond maar aan de andere kant verwacht ik dan toch snel in slaap te vallen dus ik kijk gewoon wat tv op de kamer en besluit vroeg te gaan slapen. En vervolgens is het inene 12 uur geweest, oh.
pixlr_20170528205453534
Maandag
De beentjes voelen goed, tuurlijk wel een lichte spierpijn in m’n bovenbenen, ik heb tenslotte wel 42,2 km gerend. Maar dat is het dan ook wel, tot nu toe.
Trap af met rugtas gaat ook prima, zelfs het laatste stukje waarin ik bijna klem zit omdat een vader en twee zoons ook zo nodig de trap naar boven nemen. Of je wacht gewoon even…ach ja.
Ik check uit en vraag tot hoelaat ik mijn tas hier kan laten. Tot zolaat je wilt zegt het meisje. Oke tot een uurtje of half 6 dan! Blij huppel ik naar buiten. Ik ga naar de dierentuin! Oehhh daar kijk ik al maanden naar uit! Wanneer ik bijna de straat uit ben besef ik me dat m’n kaartje nog in m’n rugtas zit….zucht. Dus 5 minuten later loop ik alsnog de straat uit. Op naar de ZOO!
Het is half 11 wanneer ik binnenloop en meteen al besef ik dat er heel veel schoolkinderen zijn. Heel veel, en bij bijna allemaal staat het volume op¬†het hoogst en zijn ze irritant. Ik denk bij mezelf, ik loop me hier maanden op te verheugen, al maanden brandt dat toegangskaartje in m’n (virtuele) zak en dan krijg¬†ik dit? Ik moet even de knop omzetten, moet dit van me afschudden want ik ben niet van plan om m’n dag hierdoor te laten verpesten. Ik maak wat foto’s van de flamingo’s en andere vogeltjes en dan draai ik¬†me om en loop de andere richting in want het merendeel van het krijsende grut loop die ene¬†kant op.¬†Ik loop naar de Okapi, wat is dat toch een bijzonder dier. Ze oogt zo lief en mysterieus. Daarna loop ik een gebouwtje binnen en prompt sta ik bij de koala’s binnen. Ze slapen allebei nog maar oh wat zijn ze schattig! Nog nooit eerder zag ik een koala in het echt dus dit was 1 van de redenen waarom ik me hier zo op had verheugd. Ik besluit vanmiddag terug te komen in de hoop dat ze dan wakker zijn. Ik wandel verder door de ZOO en loop langs wat aapsoorten, zeehonden en de olifanten. Ik kom langs de leeuwen die hier onder andere een groot grasveld hebben, via de stokstaartjes kom ik bij de roofvogels en de uilen. Ook deze dieren zijn favoriet. Via de, ook slapende, rode panda’s, de¬†katachtige zoals¬†jaquar & amoerpanter¬†en de voli√®res met allerlei prachtige gekleurde vogels kom ik bij de zeeleeuwen. Er wordt een show gegeven, ik wil even binnen zitten om iets op te warmen en een beetje rust te vinden dus besluit de show bij te wonen. Ik zit dus in een zaal vol met kinderen en een aantal leraren/oppasouders. Ja sukkel wat dacht je dan? Tuurlijk zit je hier tussen de kinderen. Gelukkig valt het mee met het gegil en duurt de show misschien hooguit maar een minuut of 10. In dit zelfde gebouw bevind zich ook het nachtverblijf dus op naar de Lori’s. Vanwege deze diertjes ben ik hier. Ooit heel lang geleden, ik gok dat ik een jaar of 14 was, kwam ik een foto tegen van een baby lori. Welke soort lori het was weet ik niet meer maar vanaf dat moment was ik fan. In 2006 was ik ook hier in deze ZOO en zag ik voor het eerst een lori in het echt en werd echt helemaal hyper, wat een leuke beestjes! De Lori’s die hier zitten zijn slanke Lori’s. Ze hebben ook een plompe lori maar die heb ik niet gevonden in het struikgewas. Wanneer ik hier sta, bij al die kleine Lori’s, voel ik hetzelfde rustgevende gevoel als wanneer ik met m’n snuitje tegen het glas gedrukt sta te¬†staren naar haaien. Alleen zijn deze diertjes zelfs grappig. Uiteindelijk weet ik mezelf los te trekken en wandel langs het aardvarken en een aantal andere nachtdieren. Ik ga het reptielenhuis in. Brilkaaimannen, diverse kikkers, hagedissen, leguanen, spinnen en schorpioenen. Wanneer je richting uitgang loopt is er een gedeelte waar leguanen en schildpadden vrij rondlopen en diverse vogeltjes vrij rondvliegen. Hierna loop ik langs dieren die ik al eerder heb gezien, terug naar de koala’s. Tot mijn vreugde zijn ze wakker, beide zitten lekker eucalyptus bladeren te eten. Het vrouwtje Guwara klimt op een gegeven moment naar beneden en gaat op een ander plekje zitten. Langs een boomstam houdt ze oogcontact en dan zie ik inene een straaltje vocht langs een andere stam naar beneden lopen. Zit die kleine boef gewoon te plassen daar. Hierna klimt ze weer naar boven om verder te eten. Vervolgens ga ik naar de vlindertuin en vrijwel meteen blijft er een grote vlinder (Parantica Vitrina) om me heen dwarrelen¬†om uiteindelijk in het midden van m’n bril te landen. Later loop ik ook minutenlang met een grote Blauwe Morpho op m’n arm in de rondte, die ik uiteindelijk met moeite zover krijg om ergens op een blad te gaan zitten. Dan nog even terug langs de koala’s en dan langs de wasbeertjes, die ik eerder niet kon vinden maar het blijkt dat er een holle boomstam in het verblijf ligt en daar zitten ze dus vaak in. Dan langs de pelikanen en de nijlpaarden, beverratten, tapirs, neusbeertjes en weer terug naar de Lori’s. Wanneer ik¬†na half 5 richting uitgang loop zie ik iets met een zebra-print en bedenk me dan dat ik helemaal geen zebra’s heb gezien, of giraffes. Nou zag ik wel dat er nog een gedeelte verbouwd wordt¬†en er bepaalde dieren momenteel niet ‘zichtbaar’ waren dus denk dat dat dus de missende dieren zijn. Wanneer ik door het draaipoortje van de uitgang loop besef ik me dat ik het volledig vernieuwde gigantische aquarium ben vergeten! Ik probeer een dierentuin bezoek altijd te eindigen met het bezoek aan het aquarium vanwege de haaien en nu vergeet ik het gewoon compleet.¬†Nou had ik toch allang besloten om hopelijk dit jaar nog¬†nog eens terug te komen¬†naar deze stad inclusief bezoek¬†aan de ZOO, dus het komt wel goed.
Ik haal m’n tas¬†op in het hotel en eet wat bij een McDonalds. Daarna zit ik natuurlijk¬†weer veels¬†te wachten¬†op de Thalys om weer richting huis te gaan.
pixlr_20170528211306920
pixlr_20170528211641514

Ik heb genoten van mijn lange weekend weg en wil dit soort dingen echt vaker gaan doen, met of zonder marathon. Ook van de marathon heb ik zo ontzettend genoten, ik had dan natuurlijk ook een fijn loopmaatje.
Oh en we hebben er 4 uur, 29 minuten en 52 seconden over gedaan.

2017 – Pre marathon movement

 

pixlr_20170329194731589
Januari – Halve Marathon Egmond

Januari, tijd voor¬†het eerste loopevenement van het jaar. De weersomstandigheden zijn perfect, het is droog, vrijwel windstil, het strand is vlak en het is zelfs eigenlijk een tikkeltje warm. Maar m’n conditie is ruk dus ik ga alles behalve snel of ook maar lekker. Wel blijf ik positief, elke keer als ik door een bekende wordt ingehaald en die me vraagt hoe het gaat kom ik maar tot √©√©n conclusie: ik loop nog! Ik zie je/jullie straks!

16143433_1297093663663305_6147415802587112362_o
Januari – Cheeren tijdens de Vondelparkloop

 

 

 

pixlr_20170329194934209
Februari – Midwinter Marathon Apeldoorn (Asselronde 25km)

Februari, weer een klein stukje verder dan de halve marathon. Onverwachts speel ik voor chaperonne voor Kim. Die zit een beetje met haar gezondheid dus ik blijf de hele weg bij haar. We lopen lekker en het gaat prima, alleen in de laatste twee kilometer krijgt Kim het zwaar en na de finish moet ik haar ook even ondersteunen. Ondanks dat een zeer geslaagde loop voor ons beide.

pixlr_20170329195146347
Februari – Pop Up Runs Almere (Amsterdam CS – Almere Muziekwijk)

Zelfde maand, weer een paar kilometer verder. Die kilometers zijn op zich het probleem niet, het is mijn conditie, snelheid en mijn extra kilo’s die het me alles behalve makkelijk maken. Maar met vooral de steun van Ferdi redt ik het dan toch weer tot het eind.

pixlr_20170329195521790
Maart – CPC Halve Marathon

Maart, maar weer eens een halve marathon dan. Wat een gezelligheid zo met de BTG met zo’n 400 mensen! En poeh wat een weer, ja voor mij natuurlijk alweer veels te warm. Ik ga van start met Petra maar ik hou haar niet lang bij. Ik heb het zo ontzettend zwaar. Dus na 2 uur en 9,5 minuut kom ik over de finish, tegen de highfive van Ton en de cameralens van Ramiro aan.

Maart Lenteloop Almere
Maart – Lenteloop Almere

Maart, tijd voor de Lenteloop, 3 Rondes van 10km. Ik loop samen met Els, twee rondes lang kletsen we lekker en lopen we boven verwachting, van ons beide overigens. De wind maakt het ontzettend zwaar en we zijn dan ook blij wanneer we die derde ronde ingaan. In de laatste kilometers moeten we elkaar toch wel lichtelijk oppeppen want de benen willen niet echt meer. De route zit vol met bruggen, viaducten en meer van dat soort grappen en dan dus die keiharde wind. Maar we komen dik tevreden over de finish!

pixlr_20170329200014145
Maart – Zandvoort Circuit Run

Maart, Zandvoort Circuit Run. Dit jaar is er voor het eerst ook een halve marathon maar ik hou het lekker bij de 12km. Ik vind het een leuke route en hij is al pittig genoeg zo met het circuit en strand. En ik loop ein-de-lijk weer eens lekker en een redelijk tempootje.

pixlr_20170516200448744
April – Lentemarathon Amstelveen

April, derde halve marathon van het jaar. Ik loop lekker, kom onderweg Francien nog tegen en loop daar een stuk mee op. Ze verdwijnt even en zegt ik zie je straks! Maar heb haar helaas niet meer gezien. Ik loop nog steeds op ‘veilig’, ik push mezelf niet om sneller te lopen maar voor het eerst haak ik af en toe bij iemand aan om daar een tijdje mee op te lopen, om mezelf toch lichtelijk te triggeren om meer te geven dan ik doe. Nog steeds niet binnen de twee uur maar ben tevreden over mijn prestatie.

 

FB_IMG_1492010154872
April – Cheeren tijdens de Rotterdam Marathon

 

 

 

pixlr_20170516200612080
April – Utrecht Urban Trail

April, lachen gieren brullen tijdens deze funrun. Ik loop samen met Edwin en Andrea en we gieren het uit. Erg leuk om door allerlei gebouwen te rennen (of wandelen), zoals de Schouwburg, kerken en de gevangenis. Mijn laatste loop voor de marathon dus met veel lol afgesloten.

Up next: de marathon van Antwerpen, geen tijdsdoel, gewoon lekker lopen…..

 

Zevenheuvelenloop en de laatste lood/pjes van 2016

Ik ben zó niet in vorm. Gister had ik een lichte training (op het bruggetje op, bruggetje af lungen na dan) met Perry Sport in samenwerking met KariTraa, waar we overigens ook nog eens een mooie outfit aan over hielden. Dank! Vandaag is het tijd voor de Zevenheuvelenloop. De Zevenheuvelenloop is mijn eerste loop weer na mijn blessure én ik ben strontverkouden. Dit is er dus weer eentje waarvoor het halen van de finish het enige doel was.
Er word weer gelopen voor Mee√Ļs dus het is weer een gezellig weerzien met (loop) vrienden buiten de Junkies om.
Nadat we hebben ontbijten, ons hebben omgekleed, een paar keer naar de wc zijn geweest is het tijd voor de speech van Erben Wennemars en daarna echt tijd om ons richting startvakken te begeven.
De start van de Zevenheuvelen vind ik altijd vrij vervelend, puur omdat je zolang moet wachten. Maar dan mogen we eindelijk. Ik vind al snel een plekje aan de linkerkant en kijk met enige jaloezie naar de lopers aan de andere kant, die dus al op de finish afstuiven. Ik zie namelijk als een berg….of als een heuvel op tegen deze afstand. Gewoon vanwege m’n ontzettend slechte conditie en de vraag of m’n blessure weg is en weg blijft.
Ik loop op zich oké maar tempo zit er niet in, prima, lekker laten gaan. Ik schuif van links naar het midden. Ik hobbel lekker door. De heuvels vallen me zwaar, elk jaar weer maar dit keer is het de verkoudheid die het me extra zwaar maakt.
Op een gegeven moment komt Kenneth me voorbij. Hij heeft het zelf niet door dus ik geef hem een mep op z‚Äôn schouder en gebaar ‚Äėwat flik je me nou?!‚Äô.
Op km 7 loop ik lekker met m’n hoofd naar beneden (nee hoor ik heb het niet zwaar) en hoor een stem…..heyyyy die ken ik, ik kijk op en ja hoor het is Tommie. Tommie is pacer voor iemand anders. Ik roep hem en we zeggen elkaar gedag. Hij vraagt wat voor tijd ik wil lopen en nadat ik zeg uitlopen is mijn enige doel roept hij oke goed bezig!
Even verderop zie ik aan de rechterkant een bekend shirt. Het is Anouk van de Halfcrazyrunners, ze is aan de wandel samen met haar man Axel. Dat is niet goed. Ik wijk uit naar rechts en kom naast ze lopen. Bij Anouk is het drinken eerder verkeerd geschoten dus die staat op het punt van overgeven en ja rennen maakt het er niet beter op. Dan maar even wandelen. Tot km 11 blijf ik bij ze. We rennen een stuk en wandelen dan weer wat en zo gaan we door. Ondertussen kletsen we lekker en wordt er ook nog gelachen, dat kunnen wij wel. Dan ga ik weer mijn eigen gang.
Meike en Michel staan ergens in het laatste stuk naar de finish, ik zoek in het publiek want ik heb ze eigenlijk wel nodig, zo grappig vind ik het allemaal niet meer namelijk. Dan spotten we elkaar, roepen en zwaaien. Ik ben zo opgelucht als ik over de finish kom. Inene staat Junkie Daniel voor m‚Äôn snufferd waar ik na een dikke knuffel even wat mee bijklets. Even verderop staat Kenneth te wachten en samen lopen we terug naar Mee√Ļs.
Ik ben binnen de anderhalf uur gebleven en ik vind het allemaal best. Oke als ik er thuis achterkom dat ik vorig jaar een heel stuk sneller was is dat toch even een klein steekje in m’n loophartje maar goed tis niet anders.

Twee dagen later sta ik weer met een aantal meiden van afgelopen zondag in Amsterdam (Joanna, Joyce, Patty). We zijn de gelukkige winnaressen voor de Perry vs PUMA workout. Maar zo gelukkig voel ik me niet tijdens de workout, man o man wat is het weer pittig. Maar ben wel gelukkig hoor, we slaan ons er wel doorheen….hoofdzakelijk door mijn constante aanvoer van (flauwe) grappen en grollen. En ook hier krijgen we een waanzinnig kledingpakket mee naar huis!

Op 3 December is de opening van de vernieuwde Perry Sport winkel in de Kalverstraat. Samen met Nike wordt ook vandaag weer een workout gegeven. In de trein spreek ik al af met Niels en wanneer we elkaar dan treffen in de stationshal lopen we samen met nog wat mensen die hij kent richting Perry.
Als ik mijn naam hoor en me omdraai om degene gedag te zeggen kijk ik inene in wel heel veel bekende gezichten. Er loopt een hele groep vrienden achter ons, we hebben elkaar eigenlijk allemaal leren kennen via Instagram. Ik hou het dus maar bij een algemene zwaai en hoi.
Eenmaal bij Perry zijn Udjen en Lianne er ook. We mogen nog niet naar binnen maar worden beziggehouden door √©n een brassband (daar ben ik na 2 minuten meestal wel al klaar mee maar hiephoipiepeloi we mogen er godsgruwelijk lang naar luisteren) √©n door auto’s / bestelbusjes die er langs moeten. Dan mogen we na een speech van Arie Boomsma en nadat Marlou van Rhijn het lint heeft doorgeknipt, naar binnen. Snel omkleden, je tas afgeven, leuk petje in ontvangst nemen en wachten op het interview tussen Arie en Marlou.
Maar dan mag er eindelijk gelopen worden. We zullen zo’n 5km lopen, that’s fine with me.
Ik had maar eens besloten om in een thermoshirt te gaan rennen. Er zijn best veel mensen om me heen die dit doen en ik dacht het is koud en ik ben flink verkouden geweest laat ik ook eens slim zijn en zo’n ding aandoen.
Ja niet slim dus want punt 1 zo koud was het nou ook weer niet en punt twee ik heb het over het algemeen niet zo koud als menig ander mensen en al helemaal niet tijdens het rennen. Dus tijdens een tussenstop gaat snel m’n singlet uit, thermoshirt uit, singlet weer aan en ren ik dus verder in een semi-zomerse outfit.
Niels en ik hebben de grootste lol onderweg dus ook dat is een goede test voor m’n conditie en ook daar krijg je het onwijs warm van. Ga jij maar eens een stuk rennen terwijl je bijna non-stop aan het lachen bent. Hardop. Slingerend over de weg.
Nadat we bij het eindpunt nog een coolingdown hebben gedaan ontvangen we ook nog eens een goodiebag.

14 December zijn we wederom bij Perry. Dit keer is er een workout in samenwerking met New Balance. We rennen een stuk en onderbreken dit een paar keer voor wat oefeningen. In het Vondelpark hebben we een intervalsessie. Het is pittig maar ik doe het vanavond nog niet eens zo slecht. (Jammer maar helaas, hier zijn dus geen foto’s van)

16 December loop ik met Pop Up Runs Almere mee met de Foute Kersttruienloop. We lopen 1 of 2 rondes om en door het centrum van Almere. Iedereen heeft z’n best gedaan voor een leuke foute outfit, sommige zijn versierd met lichtjes, andere met rinkelende belletjes. en we hebben muziek….foute kerstmuziek.¬†En met deze gezellige kleine 8km sluit ik 2016 mee af.

pixlr_20170201122226045

Banana Eve on Tour – Amsterdam

Zondag 16 oktober, vandaag zijn mijn mamma en mijn tante jarig maar ook is het de dag van de Amsterdam Marathon. Ik loop op geen enkele afstand mee (nog steeds last van mijn voet en ik wil gewoon weer eens cheeren) maar ben al vroeg op pad.
Terwijl ik van het station naar het Rijksmuseum wandel kom ik overal hardlopers tegen. Sommige al helemaal in hun outfit, zonder extra kleding eroverheen, en met hun startnummer al opgespeld. Druk kletsend met hun medelopers en/of hun supporters. Lopers uit diverse landen. Sommige lopen relaxed over straat, anderen rennen langs om de tram te halen. Ik sla het allemaal glimlachend gade. Ik weet zelf maar al te goed hoe het voelt.
Wanneer ik aankom bij het Rijksmuseum is het team om de Cheerzone op te bouwen ook net aangekomen. Samen zetten we de partytent, waar we onze spullen kunnen stallen, op, worden de crewvlaggen opgehangen, de beachvlaggen neergezet en de borden opgehangen waarop staat over hoeveel meter de lopers de Cheerzone kunnen verwachten. Loes komt aan met de Lululemon bakfiets, gevuld met aanmoedigingsborden, bergen met confetti, ontzettend leuke petjes én thermoskannen met koffie en thee. Rustig aan wordt de Cheerzone gevuld met vrienden.
14680597_1206033136102692_2701579884138002500_n

Wanneer de marathon op het punt staat op te beginnen snellen Mark en ik ons naar onze tassen. Mark is de eerste die zich in het pak van de Running Junkies mascotte, Ryan the Lion,¬†zal hijsen en ik transform weer in Banana Eve. Dit tot verbazing van vele Junkies, waar we dus veel lol om hebben. Ik heb net m’n pak aan en voel dat ik wordt aangetikt, ik draai me om en daar staat Edwin! Ein-de-lijk zien we elkaar dan!
20161016_093313

De marathon is van start gegaan en het duurt niet lang tot de toplopers ons voorbij komen (op de heenweg bevindt de Cheerzone zich op km 4 en op de terugweg zitten de lopers op zo’n 38 km. De heenweg is dus gewoon leuk dat we er staan en de terugweg zijn we vrijwel noodzakelijk om de lopers een boost te geven voor die laatste 4 kilometers).
Na de toplopers volgt de stroom met recreatieve lopers (ook toplopers overigens!) en in die stroom moeten wij dus onze lopers zien te vinden. Gelukkig weten ze haast allemaal wel waar wij staan dus ze komen ook wel gewoon op ons af. Alle aanwezige crews komen aan bod. Van onze kant vliegen de aanmoedigingen via de megaphone, de highfives, de confetti en het enthousiasme de lopers om hun oren. Van hun kant krijgen we dezelfde enthousiasme, highfives (de een harder dan de ander) en ontzettend veel energie. Het is genieten voor alle partijen. En dan zijn ze weg, op pad om nog heel veel kilometers te mogen rennen, onderweg terug naar ons, naar het Olympisch Stadion, naar de finish en hun medaille. Wij mogen in de tussentijd de 8km lopers nog aanmoedigen om vervolgens te wachten op de eerste lopers van de marathon die weer terug gekeerd zijn.
pixlr
Vol spanning wachten we  de terugkeer van onze lopers. Ik sta iets verder van de Cheerzone vandaan. Ik ga daar bewust staan omdat ik zelf weet hoe het is om door die Cheerzone te komen. Het is zo fantastisch en het doet zo ongelooflijk veel met je. Maar het gaat ook ontzettend snel allemaal. De Cheerzone en over de finish komen zijn de mooiste momenten tijdens een marathon. Maar omdat het allemaal zo snel gaat en er zoveel door je heen gaat zie je niet wie er allemaal staan te juichen. Persoonlijk vind ik dat erg zonde. Zo heb ik eerder tijdens de marathon van Rotterdam bij de eerste keer passeren van de Cheerzone Mari volledig gemist, waardoor hij de tweede keer haast midden op de weg stond zodat dat niet nog een keer kon gebeuren. Het kwam dus goed maar toch jammer van die kilometers die ik heb gelopen met het idee dat hij misschien wel al naar huis was gegaan. En beide keren dat ik Amsterdam heb gelopen heb ik ook maar een paar mensen gezien terwijl er zoveel mensen stonden, toen wist ik bijvoorbeeld ook totaal niet dat Edwin er stond. Dat wist ik alleen maar omdat hij me een berichtje stuurde waarin hij vertelde dat hij er helemaal emotioneel van werd toen ik voorbij kwam razen (I know that feeling).
En dat wilde ik voorkomen. Mensen die wisten dat ik er zou staan en me misschien wel voorbij zouden rennen zonder me te zien, bananenpak of niet.
Dus ik sta met Edwin een paar meter na de Cheerzone. Zo kan ik iedereen goed aan zien komen en zij zien mij (of niet) en ik kan ze nog eens voorzien van confetti en highfives.

dsc_0363
Harad op weg naar de finish van zijn allereerste marathon. Hij loopt hem ‘gewoon¬†even’ binnen de 3 uur en voelt zich daarna nog kiplekker!¬†

Ik probeer een beetje uit te rekenen waar de loper moet lopen voor de beste impact met mijn confetti-poppers. Maar een aantal lopers blijven aan de rechterkant van de weg lopen (voor de loper is het totaal niet duidelijk te zien dat de hekken die in het midden van de weg staan de weg naar ons niet¬†afsluiten)¬†waardoor ze me niet horen en ik ze no way kan raken met m’n confetti. Maar bij de lopers die wel langs me lopen gaat het goed (genoeg) en ze zijn blij verrast met deze extra aanmoedigingen. Niels zie ik helemaal in de verte aankomen en ik zie dat hij begint te zwalken. Hij wilt duidelijk aan de linkerkant van de weg lopen om bij ons te komen maar weet niet of het slim is en dat zie je dus heel duidelijk in zijn manier van lopen. Ik weet niet of hij me al kan zien maar ik begin al te gebaren dat hij gewoon hierheen kan en moet komen. Hij duikt door de hekken en is de enige die op de linkerbaan loopt. Hij dendert door de Cheerzone en komt vervolgens op ons af. Ik vergeet helemaal het juiste punt van confetti-poppen en de confetti vliegt dus al veels te vroeg door de lucht. Het volgende moment is Niels me om m’n nek gevlogen, oke dat zag ik dus niet aankomen. We geven elkaar een dikke knuffel. Wanneer hij wegloopt gebaart hij dat hij helemaal gesloopt is. Ik roep hem na dat het hartstikke goed gaat. En weg is ie weer.

 

pixlr_20161227160104930

Ik wacht nu nog op Mark. Mark ken ik van de basisschool en kwam hem twee jaar geleden inene tegen tijdens de Halloween Run. Hij loopt vandaag zijn tweede marathon. Zijn eerste was Rotterdam dit jaar. Ik heb toen nog een stuk met hem meegelopen in de laatste kilometers. Ik zie hem aankomen en ga klaarstaan met mijn confetti-popper. Een goed getimede confetti-douche dit keer waar Mark op reageer met: haha TRUT! Dit is volgens mij vooral omdat hij schrikt van de knal die dat ding geeft. Maar met net zoveel enthousiasme waarmee hij me toen hij 4km had afgelegd, geeft hij me nu weer een highfive.
Iedereen die ik ken is nu wel zo’n beetje voorbij gekomen en ook mensen die ik zo snel niet herken maar waarvan ik later besef dat ik ze ken, of zij mij, via Instagram of mijn blog. Super leuk!
Ik besluit even een broodje te eten en zie dan iemand in een bananenpak lopen. Hij heeft het zwaar maar kijkt dan inene op en ziet mij staan. Hij fleurt helemaal op en we wijzen breed glimlachend naar elkaar. Een moment van herkenning, bananen onder elkaar. Hij steekt de weg over en komt naar me toe. Hij spreekt Engels en zegt dat we gewoon een foto MOETEN maken! Ik forceer een glimlach want ik heb juist net m’n mond volgepropt met brood. Ik wens hem succes en¬†blijf achter met m’n broodje in m’n hand en een blik op m’n gezicht van: wat is er nou zojuist gebeurd?! Zo ontzettend grappig!
Edwin is ondertussen naar huis en ik sluit me aan bij de Cheerzone om de halve marathonners aan te moedigen.

Wanneer alles een beetje op z’n eind loopt en de grote dingen zijn opgeruimd overleg ik nog even over het eventueel opruimen van de confetti. Wanneer dit niet hoeft besluit ik met Petra (die ook de marathon heeft gelopen) nog even naar de cheerzone van de Halfcrazyrunners te lopen. Ik app Marlous dat we eraan komen dus die wachten ons op.
Gezamenlijk reizen we naar het station.
pixlr_20161227162108051

De dag na de marathon speur ik het internet af op zoek naar m’n Banana-Buddy en ik weet hem zowaar te vinden! Ik zie meteen dat dit een geweldige ontdekking is. Niet perse vanwege het feit dat ik nu dus ook onze foto kan krijgen maar omdat hij zo gek is als een deur! Maandagavond spreek ik hem via Instagram en hij beloofd de foto dinsdagmiddag online te zetten en daar is geen woord aan gelogen. Yup ik heb duidelijk m’n mond vol eten….
Maar dan komt de dag erna een filmpje online te staan en ik lach me helemaal ziek.
Wat een heerlijkheid om iemand te treffen die nog gekker is dan dat ik ben!
pixlr_20161227164806501

 

Banana Eve on Tour – Eindhoven [Deel 2]

Na mijn treinreis naar Eindhoven begint project Banana Eve – Support Edwin pas echt.
Gisteravond was ik nog super blij dat ik een tas in de kast had staan waar alles in past √©n die nog dicht kan ook! En wieltjes heeft en een schouderriem. Nou toppie. Zelfs m’n schragen passen er gewoon precies in. Ik zou er zelf nog inpassen maar dan komen we nergens natuurlijk.
Onderweg van huis naar de trein kom ik erachter dat die wieltjes lang niet zo handig zijn als verwacht. M’n tas zwenkt alle kanten uit en het kost me veel moeite om hem recht te houden. Gelukkig heb ik de schouderriem er niet af gehaald dus ik mag gaan slepen.
Na 5 minuten kom ik al tot de conclusie dat de tas toch wel heel erg zwaar is. Gelukkig ben ik ruim op tijd want het is nog best een stukkie lopen. Het 21km punt ligt zo’n 2km van het station vandaan en ik zal dus een kleine 3km moeten wandelen. Met vele tussenstops en het verbijten van de pijn in mijn schouders kom ik aan op een mooie vrije plek langs het parcours. Ik sta niet ver van het 21,1km punt vandaan, had liever iets verder gestaan nog maar dit is in ieder geval al een perfecte plek en aangezien het slepen met de spullen toch behoorlijk pittig is vind ik het wel best zo. Ik moet tenslotte straks ook teruglopen naar het 40km punt.plattegrondkopie
Nu ik mijn plekje heb gevonden is het tijd om de boel te installeren. De schragen worden uitgeklapt en de borden erop geplakt met duct tape. Mensen kijken me geboeid aan, wat is ze toch allemaal aan het doen?
Ik heb gele ballonnen met smiley’s erop die ik met ballonnen-stokjes op de hoeken van de borden plaats. Ze blijken ontzettend instabiel te zijn dus aangezien er geen kinderen in de buurt zijn om ze aan te geven prik ik ze lek met m’n stanleymes en die spullen verdwijnen weer in m’n tas. Als ik ergens geen geduld voor heb vandaag is¬†het wel ballonnen die niet doen wat ik wil dus toedeledokie!
De borden staan dus ik neem maar eens even de tijd om iets te eten en drinken. Daar ben ik best wel aan toe.
Dan is het tijd om mijn bananenpak aan te trekken. Aangezien ik bang ben dat hij steeds voor m’n ogen zal zakken¬†draag ik de punt als een capuchon in m’n nek. Niet echt een hele herkenbare banaan maar goed ik ben al zenuwachtig genoeg.
De top lopers komen voorbij en ik zie ze naar de borden kijken, oke ik val dus op. Of in ieder geval mijn borden. Een van de motorrijders die de toplopers vergezelt complimenteert me met mijn mooie borden. Een van de andere snelle lopers geeft aan dat ik de volgorde moet omdraaien. Ik ben het er niet mee eens maar vertrouw op zijn oordeel.
Tijdje later zegt een andere loper dat ik de volgorde moet aanpassen. Verdomme….maar goed ik zet ze terug naar hoe ik ze tenslotte eerst al had staan. Vond ik tenslotte toch al beter. Ondertussen krijg ik veel response van de lopers en van het publiek zelf. Iedereen is enthousiast. Via de app van de marathon volg ik Edwin op de voet. Hij komt eraan! Wanneer hij volgens de app bij het 21,1km punt is zet ik snel aan de ene kant een cameraatje neer om te filmen en aan de andere kant m’n telefoon die non-stop foto’s maakt. De zenuwen en de emotie gieren door m’n lijf maar ik sta er helemaal klaar voor met mijn confetti. Ik zie de pacers van Edwin aankomen en speur hun groep volgers af. Ook zij roepen wat kreten naar me en ik zeg ongetwijfeld wat terug maar ik zoek Edwin.
cameringo_2016-10-09-12-20-27
Ik tuur in de verte maar zie nog steeds niemand die op Edwin lijkt.
Dan komt plotseling Ellis voorbij: hey dat is leuk zeg! Ik wil best wel confetti poppen voor haar maar straks zit Edwin er vlak achter en ben ik te laat voor zijn confetti douche. Het blijft dus alleen bij een verbale aanmoediging.cameringo_2016-10-09-12-20-49
Wanneer Ellis voorbij is valt er een groot gat tussen de lopers en nog steeds geen Edwin. Ik begin me ondertussen een beetje zorgen te maken. Hij heeft duidelijk de pacers losgelaten en sluit nu vast aan bij de pacers met een iets latere einddtijd. Prima want was ook een eventueel plan. Maar toch zit het me niet lekker en ik moet ook al wat aanstalten gaan maken om naar het volgende punt te vertrekken.cameringo_2016-10-09-12-21-08
Ik kijk nogmaals op de app. Die geeft aan dat Edwin me allang voorbij is! HOE DAN?! Hij zit al op 23km nu. Ik app met Mari die nog onderweg is met/naar de Cheerzone. Ik vertel hem dat ik Edwin schijnbaar toch heb gemist. Mari vraagt me hoe ik dat in hemelsnaam voor elkaar heb gekregen. Ik snauw terug dat ik dat ook niet weet en het ook niet begrijp. Maar gooi het erop dat ik teveel werd afgeleid op dat moment door lopers en voorbijgangers die me riepen. Ik kan wel janken. Mari zegt ach je hebt zometeen nog een kans. Ja leuk maar dat is niet het moment waar ik al zolang naar toe gewerkt en geleefd heb. En ik wilde mijn eigen momentje met Edwin en niet met meerdere mensen….yup egooooooo haha.
Ontregeld gooi ik m’n spullen in mijn tas en begin weer te slepen. Alles maar dan ook alles doet pijn. Daarbij voel ik me ook wat verslagen dus de kracht ebt zolangzamerhand uit m’n lichaam. Ik app nog wat met Mari, die probeert me met grapjes op te beuren maar ik ben echt behoorlijk van slag.
Eindelijk kom ik aan bij het PSV stadion en plof neer, ik kan niet meer. Sta te trillen op mijn benen. Dan krijg ik een appje van Mari met hun locatie g*dgloeiende g*dverd*mme, ze staan aan de andere kant van het stadion. Ik stuur terug dat ik het ga proberen maar dat ik echt verga van de pijn.
Gelukkig staan ze minder ver van me vandaan als het op de kaart leek. Onderweg praten mensen nog tegen me maar ik krijg helemaal niks meer mee.
Wanneer ik bij de Junkies aankom flikker ik m’n tas in het gras en loop naar Mari toe. Wanneer hij me ziet en zegt: hoe kan dat nou? Snauw ik: JA WEET IK VEEL! M’n lichaam begeeft het haast en ik leun met m’n handen op m’n knie√ęn en begin te huilen. Tussen de tranen en snottebellen door vertel ik Mari dat ik er niks van begrijp, hoe kunnen we elkaar nou zijn misgelopen? En hoe kan hij de borden nou niet hebben gezien? Iedereen heeft ze gezien! Hoe kan hij er nou zo voorbij zijn gelopen?! Ik ben boos en verdrietig maar ik moet mezelf herpakken want ik bederf op deze manier ook de stemming bij de rest.
Gertjan helpt me met het in orde maken van de borden en we zetten ze weer op de straat. Ditmaal staan ze voor het stadion. Dus de slogan van Feyenoord voor het PSV stadion neergezet door een Ajax supporter, lekker bezig.
Ik hou de app nauwlettend in de gaten, hell no dat het nog een keer fout gaat.
Veel van de mensen die voorbij komen heb ik natuurlijk al gezien, sommige herkennen mij ook. Sip zeg ik tegen Mari dat ik die mensen al heb gezien, waarop Mari zegt: ja het is een slechte optocht he?
Wanneer de app aangeeft dat Edwin zo rond de 36km loopt besluit ik hem tegemoet te lopen. Ik instrueer Mari dat ik Edwin tegemoet loop, hem daar een prive confetti douche geef, met hem meeloop tot hier en dat zij dan ook met mijn overige confetti poppers moeten knallen en foto’s moeten maken. Ik sta klaar op ongeveer 38km, nog zenuwachtiger dan eerder.
Ik sta er een paar minuten en dan krijg ik een berichtje via Whatsapp.

Van Edwin.

Huh?

Ik lees dat hij op 20km is uitgestapt.

Ik stuur snel terug dat we elkaar daarom zijn misgelopen en begin vervolgens terug te rennen naar de cheerzone.
Wanneer Mari mij in zicht krijgt zie ik de verwarring in zijn ogen. Waarom rent ze langs de route en niet op de route met Edwin? Waar is Edwin? Z’n ogen schieten snel weer op de weg voor hem en ziet inderdaad geen Edwin.
Het enige dat ik kan doen is met een trillende onderlip nee-schudden met m’n hoofd terwijl ik kom aanrennen (wat best knap is want mijn evenwicht is nou niet bepaald top).
Met wat gepiep probeer ik Mari duidelijk te maken dat Edwin is uitgestapt. Ik geef mijn telefoon aan hem zodat hij het zelf kan lezen. Ik plof neer op het 5 cm hoge stoepje en zit als een hoopje bananen puree te huilen.
Mari merkt op dat ik Edwin dus niet heb gemist op het eerdere punt. Op zich is dat gek genoeg wel een opluchting. Ik ben nog in gesprek met Edwin, hij legt uit wat er is gebeurd en verteld dat hij nu in de trein zit en bij Utrecht is. Mijn antwoorden dringen heel langzaam bij Edwin door. He? Ben jij in Eindhoven?!
Ik zeg ja die kleine cheerzone waar Mari je over vertelde? Dat was ik.
Dit bericht komt keihard binnen bij Edwin. Die zit dus huilend in de trein en ik in Eindhoven op een veels te laag stoepje. Ik stuur hem een foto van de borden die voor me staan. En wanneer ik een foto maak van mezelf met de borden op de achtergrond maak ik het alleen maar erger voor mezelf. Ik zie mijn eigen janksmoel en daar ga ik alleen maar harder door huilen (*kuch*sukkeltje*kuch*).

pixlr
Wanneer zelfs de borden de moed opgeven besluit ik ze op te ruimen maar m’n bananenpak komt vast te zitten in 1 van de borden. Dit tot grote hilariteit bij zowel mij, Mari & en Ramiro en ook bij Edwin die ik hiervan op de hoogte breng via de app.

Ik heb ‘even’ de tijd nodig om bij te trekken van dit nieuws maar moet mezelf voor een tweede keer herpakken omdat de halve marathonners op het punt staan om ons te passeren en hier lopen veel bekenden mee. Meike en Joanna weten dat ik er ben en die hebben beide ook support nodig. We moedigen de vele Bossche Junkies aan en¬†ook Amsterdamse Junkie Mark komt voorbij suizen, maar vele zien en/of horen mij niet. Wanneer Marlous en Thomas voorbij komen en ook zij mij niet horen en zien ben ik het zat. Ik ren erachteraan om ze haast tegen de grond te werken zodat ze me wel moeten opmerken. Een snelle knuffel en ze mogen weer door. Hardlopende Boer John loopt ook mee maar ik heb dat zelf alleen van horen zeggen want ik heb hem totaal gemist.
Meike is ook in aantocht maar ik weet dat ik daar eigenlijk niet voor hoef op te letten. Zij weet ten eerste dat ik hier zal staan en ten tweede zij is wat dat betreft net zo oplettend als dat ik ben. En ja hoor Meike en ik spotten elkaar vrijwel tegelijkertijd. Ik ren op haar en Shanice af en geef haar een knuffel. Niet veel later komt ook Joanna aan. Ook haar ren ik tegemoet en we omhelzen elkaar. Ik zeg meteen dat Edwin is uitgestapt en we elkaar helemaal niet eens hebben gezien. Joanna schrikt en zegt vertel me straks alles!

pixlr_20161211202409967
Glimlachen als een boer met kiespijn…

De Cheerzone is ondertussen opgeruimd en de Bossche Junkies richting huis vertrokken.
Ook ik pak m’n boeltje bij elkaar en slof rustig richting station.
Daar ga ik op een strategische plek staan om Joanna op te wachten. Als ze komt aanlopen met Meike, Michel en Shanice breekt ik finaal in stukjes. Bij Joanna in d’r armen huil ik even flink uit. Niet alleen vanwege het feit dat ik nou eenmaal erg emotioneel ben of het feit dat ik er zoveel tijd in heb gestoken en zo ontzettend naartoe geleefd heb maar ook vanwege het feit dat ik het gewoon heel erg vind voor Edwin.
En hij? Hij vind het weer verschrikkelijk voor mij. Hij kan er ook niets aandoen dat het plan zo goed heeft gewerkt, dat hij dus niet wist dat ik er was en we elkaar dus niet hebben gezien.
Samen met Joanna, Meike en Shanice ga ik nog even op de foto bij Reis je Fit en dan pakken Joanna en ik de trein. In de trein praten we goed bij en eenmaal thuis ben ik bekaf. Gelukkig heb ik de volgende dag vrij….
img-20161009-wa0015
Ondanks dat het oorspronkelijke plan niet bepaald is gegaan zoals gehoopt krijg ik toch diverse berichten via Social Media, ook veel van mensen die ik niet persoonlijk ken. Ontzettend leuk dus en dat doet me goed. Ben blij dat ik toch vele mensen even een afleiding heb kunnen geven en die boost die ze nodig hadden. Ookal werkte ik maar op halve kracht vandaag. Op naar volgende week: de Amsterdam Marathon!