2017 – Pre marathon movement

 

pixlr_20170329194731589
Januari – Halve Marathon Egmond

Januari, tijd voor het eerste loopevenement van het jaar. De weersomstandigheden zijn perfect, het is droog, vrijwel windstil, het strand is vlak en het is zelfs eigenlijk een tikkeltje warm. Maar m’n conditie is ruk dus ik ga alles behalve snel of ook maar lekker. Wel blijf ik positief, elke keer als ik door een bekende wordt ingehaald en die me vraagt hoe het gaat kom ik maar tot één conclusie: ik loop nog! Ik zie je/jullie straks!

16143433_1297093663663305_6147415802587112362_o
Januari – Cheeren tijdens de Vondelparkloop

 

 

 

pixlr_20170329194934209
Februari – Midwinter Marathon Apeldoorn (Asselronde 25km)

Februari, weer een klein stukje verder dan de halve marathon. Onverwachts speel ik voor chaperonne voor Kim. Die zit een beetje met haar gezondheid dus ik blijf de hele weg bij haar. We lopen lekker en het gaat prima, alleen in de laatste twee kilometer krijgt Kim het zwaar en na de finish moet ik haar ook even ondersteunen. Ondanks dat een zeer geslaagde loop voor ons beide.

pixlr_20170329195146347
Februari – Pop Up Runs Almere (Amsterdam CS – Almere Muziekwijk)

Zelfde maand, weer een paar kilometer verder. Die kilometers zijn op zich het probleem niet, het is mijn conditie, snelheid en mijn extra kilo’s die het me alles behalve makkelijk maken. Maar met vooral de steun van Ferdi redt ik het dan toch weer tot het eind.

pixlr_20170329195521790
Maart – CPC Halve Marathon

Maart, maar weer eens een halve marathon dan. Wat een gezelligheid zo met de BTG met zo’n 400 mensen! En poeh wat een weer, ja voor mij natuurlijk alweer veels te warm. Ik ga van start met Petra maar ik hou haar niet lang bij. Ik heb het zo ontzettend zwaar. Dus na 2 uur en 9,5 minuut kom ik over de finish, tegen de highfive van Ton en de cameralens van Ramiro aan.

Maart Lenteloop Almere
Maart – Lenteloop Almere

Maart, tijd voor de Lenteloop, 3 Rondes van 10km. Ik loop samen met Els, twee rondes lang kletsen we lekker en lopen we boven verwachting, van ons beide overigens. De wind maakt het ontzettend zwaar en we zijn dan ook blij wanneer we die derde ronde ingaan. In de laatste kilometers moeten we elkaar toch wel lichtelijk oppeppen want de benen willen niet echt meer. De route zit vol met bruggen, viaducten en meer van dat soort grappen en dan dus die keiharde wind. Maar we komen dik tevreden over de finish!

pixlr_20170329200014145
Maart – Zandvoort Circuit Run

Maart, Zandvoort Circuit Run. Dit jaar is er voor het eerst ook een halve marathon maar ik hou het lekker bij de 12km. Ik vind het een leuke route en hij is al pittig genoeg zo met het circuit en strand. En ik loop ein-de-lijk weer eens lekker en een redelijk tempootje.

pixlr_20170516200448744
April – Lentemarathon Amstelveen

April, derde halve marathon van het jaar. Ik loop lekker, kom onderweg Francien nog tegen en loop daar een stuk mee op. Ze verdwijnt even en zegt ik zie je straks! Maar heb haar helaas niet meer gezien. Ik loop nog steeds op ‘veilig’, ik push mezelf niet om sneller te lopen maar voor het eerst haak ik af en toe bij iemand aan om daar een tijdje mee op te lopen, om mezelf toch lichtelijk te triggeren om meer te geven dan ik doe. Nog steeds niet binnen de twee uur maar ben tevreden over mijn prestatie.

 

FB_IMG_1492010154872
April – Cheeren tijdens de Rotterdam Marathon

 

 

 

pixlr_20170516200612080
April – Utrecht Urban Trail

April, lachen gieren brullen tijdens deze funrun. Ik loop samen met Edwin en Andrea en we gieren het uit. Erg leuk om door allerlei gebouwen te rennen (of wandelen), zoals de Schouwburg, kerken en de gevangenis. Mijn laatste loop voor de marathon dus met veel lol afgesloten.

Up next: de marathon van Antwerpen, geen tijdsdoel, gewoon lekker lopen…..

 

Running Update

Vrijdag 1 april is het weer tijd voor de Almeerse WTC Trappenloop. Vijfde keer dat dit wordt georganiseerd en ook de vijfde keer dat ik hieraan deelneem……tenminste ik weet het nog niet. Vorig jaar ging het me helemaal niet goed af dus eigenlijk heb ik absoluut geen zin om mezelf dit weer aan te doen. Daarnaast ben ik nog herstellende van een vervelende verkoudheid en zit ik ook nog eens belabberd in m’n vel door het overlijden van een vriendin.
De dag op het werk lijkt voorbij te kruipen, dit uiteraard puur omdat ik worstel met verdriet en met het feit dat ik eigenlijk echt niet die Trappenloop wil doen. Maar ja….vijfde editie, vijfde deelname,,,,mooi moment om daarna te stoppen.
Met tegenzin fiets ik na m’n werk richting Almere Stad, ditmaal fiets ik langs het spoor, een route die ik simpelweg verafschuw. Bijna de hele route heb ik zicht op de Carlton Toren, de toren die ik zal moeten beklimmen, de toren die ik op dit moment haat en zwaar vervloek. Mijn fiets besluit er een schepje bovenop te doen, m’n ketting slaat continue over. Het inwendige gevloek is geëvolueerd in uitwendig gevloek en hard ook. Ik zet m’n fiets in de stalling en loop mopperend naar het gebouw. Aan de balie vraag ik een inschrijfformulier met de mededeling dat ik eigenlijk nog steeds twijfel waarop het meisje antwoord met: oh maar het is hartstikke leuk!! Waarop ik weer weet te antwoorden dat dit al m’n vijfde keer wordt en ik dus weet dat het helemaal niet leuk is. Ik neem mijn startnummer in ontvangst en mag over 4 uur en 12 minuten van start gaan. Ik stap dus weer op m’n fiets en ga naar m’n moeder. Daar drapeer ik mezelf in een stoel, ben wat afwezig en kijk hoe iedereen eet. Ik wil van te voren niet eten omdat ik bang ben dat ik het hele trappenhuis zal onderspugen. Dan vind ik het tijd om maar weer naar de plek des onheils te vertrekken, dit straal ik dus ook echt uit. Ik zie er als een huis tegenop….een huis met 33 etages welteverstaan.
Eenmaal weer in de toren zie ik meteen mijn ex-collega en haar man. Had zijn naam al op de startlijst gezien dus wist dat hij zou meedoen. Ik voeg me bij hen en er komt eigenlijk niets anders dan gemopper uit. Ik voel me dus echt zwaar ellendig. Hij start precies een half uur voor mij, zodra hij zenuwachtig in de rij staat loop ik nog even naar hem toe om te zeggen dat ie al mijn woorden moet vergeten, ben niet in m’n hum en het is gebaseerd op een slechte ervaring van vorig jaar. Maak er je eigen loop van, onthoudt alleen dat je in het eerste stuk niet teveel moet geven. Hij lacht en zegt komt goed.
Als hij weer beneden komt weet hij even niet goed wat hem nou net is overkomen, ik moet lachen en zeg sarcastisch: ik zei toch dat het leuk is?!
Dan is het mijn beurt, m’n hartslag zorgt haast voor een aardbeving dus ik probeer mezelf te herpakken door heel rustig te ademen. Ik mag….ik ren en hoop maar dat ik niet te snel ga, ik duik de garage in en moet mezelf aan de paaltjes in de hoek vasthouden om niet uit de bocht te vliegen. Ik heb geen idee hoe ik het doe, ga ik te snel of loop ik gewoon goed? Ik wil er niet over nadenken. Ik kom aan op -4 en zoek het trappenhuis, dit doe ik iedere keer terwijl het gewoon is afgezet met lint. Ik duik het trappenhuis in en beklim de trappen richting lobby, begane grond. Daar wordt ik aangemoedigd en toegejuicht, ik lach en zwaai en schiet het volgende trappenhuis in. Hier ging het vorig jaar al bij de tweede trap mis. Het schiet door m’n hoofd maar ik negeer het al vrij snel. Ik wil zo lang mogelijk blijven rennen en kijk dus ook niet naar de nummers van de verdiepingen. Ik wil niet weten waar ik ben want dat valt altijd bijzonder zwaar tegen. Dan zit ik plotseling op de hielen van mijn voorgangster, ik krijg mezelf alleen niet zover om haar ook daadwerkelijk voorbij te gaan, ik ga zelfs langzamer lopen. Nadat we zo 4 trappen hebben beklommen gaat zij duidelijk versnellen, ik laat haar gaan. Ik wandel maar nog steeds zit er best vaart in. Als ik op de 23e verdieping aankom wil ik sneller, ik denk dat ik dat kan bereiken door twee treden per keer te pakken, dit hou ik 1 trap vol, het blijkt toch te zwaar te zijn voor nu. Ik begin te dribbelen en uiteindelijk kan ik zelfs weer wat rennen. En dan ben ik er inene. Met mijn overleden vriendin in gedachten kom ik over de finish, ik heb het gehaald. En ik heb een pr gelopen. Nadat ik iets ben bijtrokken en wat heb gedronken voeg ik me bij de mensen bij het scherm met de uitslagen. Aangezien ik de laatste loper ben van deze categorie hoef ik niet lang te wachten.
Tijdens deze vijfde editie en dus ook mijn vijfde deelname behaal ik de vijfde plek.
Gek genoeg voel ik me hierna weer goed, ik stap tevreden op m’n fiets en fiets terug naar m’n moeder waar een groot bord eten wacht.

pixlr_20160411222814300

Donderdag 7 april is er bij Run2Day Overtoom een bijeenkomst van Nike. Niels heeft mij hiervoor uitgenodigd dus ik zit weer vloekend op mijn doortrapfiets om op tijd mijn trein te kunnen halen. Eenmaal in de trein moet ik me nog opfrissen en omkleden. Omkleden lukt maar dat opfrissen daar ben ik niet zo zeker van, het zweet druipt nog net niet uit m’n oren. Eenmaal in Amsterdam besluit ik toch maar de tram te pakken (normaal wandel ik) omdat ik mezelf anders wel heel erg onder tijdsdruk zet. Bij Niels gaat de heenreis ook niet geheel vlekkenloos dus tussen de gebruikelijke hilarische berichten door komt er van beide kanten ook regelmatig wat stress doorsijpelen. Ik wacht buiten de winkel om zo nog even wat frisse lucht mee te pakken en hopelijk een beetje af te koelen. Ik zie de tram waar Niels in zit de Overtoom op rijden dus loop hem tegemoet. Druk kletsend stappen we de winkel in, waar ik Ada verras met mijn bezoekje. Voor Nike moeten we in de kelder wezen. Beneden tref ik bekende gezichten, 4 of 5 Junkies en Jasmine. Na wat uitleg worden we in groepen verdeeld en praten we over koopgedrag en diverse producten. Na een ontzettend gezellige babbelsessie van anderhalf uur wordt dit deel van de avond afgesloten.
We hebben beide onze loopspullen mee, ik twijfel over de baantraining van de Junkies en Niels over die van Nike. Beide zijn moe (Niels z’n reden is iets meer legit dan die van mij: meneer is ziek, hij heeft Pfeiffer) en tja we moeten dan eerst nog he-le-maal naar het Olympisch Stadion…..
Thomas verteld me dat Mark straks vanuit de Run2Day de Junkies Bootcamp verzorgt…..ohhhhh dan hoef ik en nergens heen en ik ga toch niet naar huis zonder iets te ondernemen! Ik weet Niels over te halen om ook mee te doen aan de bootcamp, want dat is leuk weet ik hem te vertellen….
Leuk is het zeker, als je van doodgaan houdt….
Nee we hebben zeker lol, maar die sprintjes nekken me toch volledig. Niels gooit z’n Pfeiffer in de strijd om niet meer te hoeven sprinten (nee hoor grapje….denk ik) en ik gebruik m’n aanstaande marathon als (zwak) excuus. ‘Ik plank wel in de tussentijd”…..en ook dit wordt gedegradeerd tot een extreem platte plank op het asfalt.
Ook dit deel van de avond is dus bijzonder geslaagd en wordt afgesloten met een gezellige wandeling naar het station en een lekkere kop koffie, met zwarte deksels….

Zondag 10 april: de Rotterdam Marathon!
Vandaag lopen vele van mijn vriendenkring de marathon, een aantal debuteert vandaag op deze afstand, een aantal lopen de kwart, een aantal loopt in een duo (beide de helft) een groot aantal staat te cheeren op diverse punten en Kim, Inge, Udjen en ik vormen een estafette-team.
Om half 10 lopen Chantor (hij loopt de hele marathon), Meike (zij loopt samen met Joanna als duo), Kim (Kim is onze eerste loper) richting startvakken. Udjen en Joanna lopen naar hun bus, Joanna is dus de tweede loper van haar duo en Udjen is onze derde loper. Onze tweede loper Inge is al onderweg naar haar wisselpunt. Bij de startvakken neem ik met een paar dikke knuffels afscheid van Chantor, Kim en Meike want ik ga Mari zoeken. Na wat heen en weer berichten heb ik eindelijk een idee van waar hij staat en ik ren tussen de mensenmassa door zijn kant op. Wanneer ik er bijna ben krijg ik de melding dat ze nu in het startvak staan….zucht….gelukkig vind ik ze alsnog snel. Mari gaat met Roy lopen en Marino loopt vandaag zijn eerste marathon. We hebben onwijs veel lol met z’n vieren dus het wachten tot ze eindelijk mogen is wat prettiger op deze manier. Dan komt er eindelijk beweging in hun vak, nog wat succes wensen en weg zijn ze. Ik hang nog wat rond bij de start en loop Jenny nog tegen het lijf die toch ook maar de marathon gaat lopen, waarom niet?! De grapjas! Ik ben eigenlijk op zoek naar Babette maar kan haar nergens spotten, niet zo gek in die massa maar toch jammer. Wel kan ik Kim nog aanmoedigen als zij van start gaat. Bij mijn weten is de kwart marathon ookal van start gegaan dus daar hoef ik niet meer heen. Rimco, die ik ken via Instagram loopt deze en ik had gezegd dat ik heel misschien nog even langs kon komen. Ik besluit alvast te gaan kijken waar mijn wisselpunt is, hierna wandel ik terug naar Meeus om daar nog tig keer naar de wc te gaan, lijkt haast wel uit verveling, en toch te besluiten om m’n tight in te wisselen voor shorts.
Wanneer Rimco klaar is met zijn kwart besluiten we af te spreken, na een zoektocht vinden we elkaar en lopen we samen naar mijn wisselpunt, deze is net iets voor de 30km. Eenmaal daar treffen we een grote chaos aan. Niemand wekt de indruk te weten wat de bedoeling precies is. Ik wurm me uiteindelijk maar naar voren met een paar mede Meeus-en. Plotseling zie ik Mari! Ik roep maar hij hoort me niet, denk ik…hij kijkt wel soort van om maar er gebeurd niks. Op het moment dat ik hem zie zie ik meteen dat het helemaal niet goed zit, ik zie het aan zijn houding en het wordt bevestigd als ik zijn gezicht zie. De paniek slaat bij mij acuut toe. Ik voel de tranen al branden, m’n hartslag schiet omhoog en ik sta te trillen op m’n benen. Het enige wat ik op dat moment wil is naar hem toe gaan. Maar ik moet wachten op Udjen. Dan zie ik een vriend van me voorbij komen, zaterdagavond kreeg ik te horen dat hij hem gaat lopen en ik vertel dat ik de laatste 10km zal lopen en als we elkaar zien en hij heeft me nodig dan zal ik hem steunen….ik zie dat hij hier wandelt en dat hij me zoekt, ik roep maar ook hij hoort me niet…..maar hij loopt achter Mari, wat nu? Mijn prioriteit ligt nu bij Mari maar ik kan Mark straks toch niet zomaar voorbij rennen…
Udjen is er nog niet dus dat is van latere zorg. Ook Petra komt voorbij en ook zij hoort me niet. Chantor komt ook voorbij maar ook hij hoort me niet. Dan is daar Mascha, godzijdank eindelijk iemand die me hoort! Ik steek beide duimen omhoog en ze glimlacht. Dan eindelijk, ik denk een kwartier nadat Mari voorbij kwam, is daar Udjen. Ze reikt me de sjerp aan, ik vraag of ze mee gaat en ze roept ga maar! Ik loop wel door maar ga maar! Ik roep alleen maar semi-verward: ik moet Mari zoeken, gaat helemaal nie goed, ik moet naar Mari toe. Udjen roept ga maar! En ik sprint weg…
Ik ga veels te hard maar het kan me niet schelen. Ik ren en zoek tussen de lopers aan de rechterkant. Ik druk het publiek weer de stoep op omdat ik erlangs moet, ik voel m’n schenen branden en even schiet door m’n hoofd dat ik volgende week een marathon moet lopen en dit dus niet slim is, he kan me nog steeds niks schelen. Dan zie ik Chantor, hij wandelt bij deze drankpost en ik spring hem om z’n nek, even een dikke knuffel. Ik dribbel een beetje mee en vraag of het gaat. Mwah….niet echt maar loop jij maar door. Wederom roep ik dat ik Mari moet zoeken, succes en ik zie je zo!
Dan zie ik Mark…..shit….ik moet naar Mari maar Mark kan ook support gebruiken en die had ik tenslotte beloofd. Ik verkrijg het niet over m’n hart om voorbij te rennen en te doen alsof ik hem niet zie. Ik kom naast hem lopen en vraag hoe het gaat. Samen lopen we op. Meteen zegt hij dat ik m’n eigen tempo moet gaan lopen. Eerlijk zeg ik hem dat ik eigenlijk op jacht ben naar m’n maatje want die gaat niet goed. Mark zegt me te gaan, zoek je maatje! Ik ren weg en roep: als ik hem niet kan vinden dan kom ik terug!
Ik ren nog steeds op een te hoog tempo, waar is ie nou? Zover zat hij niet voor Mark. Onderweg kom ik twee ambulances tegen, de paniek slaat me om m’n hart. Bij de eerste kan ik zien dat het niet Mari is die op de brancard ligt, bij de tweede kan ik de ambulance niet in kijken, ik vertel mezelf dat het hem niet is en ren door. Op 37km staan de Halfcrazyrunners met hun Cheerzone. Ik scheur erop af, volgens mij lach en juich ik als ik aankom, maar dan slaat de paniek kei en keihard toe als ik eenmaal stil sta. Volgens mij roep ik alleen maar: Waar is Mari? Hoe ver zit ie nog voor me? Ik moet hem vinden!
Anouk verteld me dat hij nog niet is langsgeweest maar dat wil er bij mij niet in. Hoe kan ik hem in hemelsnaam voorbij zijn gerend?! Ze kijkt meerdere keren op de app maar die blijft aangeven dat ie er nog niet is. Ik begrijp er niks van. Gelukkig heb ik nog wel het besef dat er geknuffeld moet worden dus dat doe ik dan ook met Anouk, Erik en John. John laat me mezelf volproppen met fruitdrop en Erik schreeuwt om Mari door de megaphone…..maar Mari is nowhere to be found. Ik ben er heilig van overtuigd dat ie toch echt nog voor me zit en hoelanger ik hier blijf staan hoe verder hij van me verwijderd is.
Dan komt Mark voorbij, ik prop nog wat drop in m’n mond en sprint achter Mark aan. Ondanks dat hij het heel zwaar heeft kan hij nog makkelijk praten, dat is fijn, dat is positief. Hij moet wandelen dus ik dribbel met hem mee. Inene loopt Udjen achter me die dus ook zeer verbaasd is dat ze mij weer tegenkomt. Mark geeft aan dat ik gewoon maar moet gaan. Dus Udjen en ik lopen druk kletsend verder. Mijn gevoel zegt ook dat Mark het zeker wel gaat redden.
Na de finish treffen we Rob, Ramiro en Ton van Runners World en kletsen erop los.  Een van de vrijwilligsters blijft ons steeds verder wegdrijven, heel irritant want schijnbaar kan ze zelf niet echt beslissen waar we nou eigenlijk mogen staan. Dan is daar Mascha! Ze valt me huilend in de armen, ik hou dr heel stevig vast en huil mee….doe ik anders nooit…haha
Met z’n drietjes lopen we richting medailles en drinken. Ik blijf zoeken naar Mari, nog steeds begrijp ik er niks van. Na de hekken staat Rimco te wachten, hij weet me te vertellen dat Mari nog steeds niet binnen is…….uiteindelijk pak ik mijn telefoon erbij. Hij is online op whatsapp, ik vraag of hij binnen is maar er komt geen reactie. Nadat ik nog een ongerust berichtje stuur krijg ik antwoord: hij is uitgestapt
M’n hartje breekt en ik stuur: godver
Ik wil hem vanalles vragen maar weet dat ik hem even moet laten. Het liefst ga ik naar hem toe om hem te troosten maar ik weet dat hij al onderweg naar huis is. Dat hij zou uitstappen is dus geen moment in me opgekomen.
Ik wil nog even wachten op Mark maar na zo’n kleine 10 minuten (gok ik) gaan we toch echt terug naar Meeus. Normaal ben ik niet zo bang om af te koelen maar aangezien ik mijn marathon nog moet lopen leek het me een goed moment om even iets verstandiger te zijn. En daarbij we hebben best lang bij de finish staan kletsen dus de kans is groot dat we hem gemist hebben.
Later kom ik erachter dat Mari 500 meter nadat ik hem had gezien is uitgestapt, bij de Cheerzone van de Junkies, dus ver voordat ik uberhaupt van start kon gaan.
Naast al die paniek en zorgen heb ik het gelukkig ook leuk gehad, de Cheerzone van de Junkies en die van de Halfcrazyrunners waren wederom top, ook de confettidouche van Anouschka en Olav was super en het was weer gezellig met Rob, Ramiro en Ton.
Ons team heeft een prachtige tijd neergezet (ondanks dat ik al met al een niet al te beste tijd bij elkaar heb gesprokkeld): 4:10:24
De verzorging van Meeus was weer top en we hebben onwijs veel lol gehad.
Maar nu ben ik moe. Ik zal m’n uiterste best moeten doen om mezelf te herpakken voor zondag. Toen ik vanmorgen op het werk in tranen uitbarste was de beslissing om vrijdag en maandag vrij te nemen dan ook snel gemaakt. Even een klein beetje extra rust voor en na de marathon. En nu maar slapen dan….. xxx
pixlr_20160411222424940

 

Mijn vierde marathon: Rotterdam

Om 04:50 gaat mijn wekker, ik druk op snooze. Om 4:55 gaat mijn wekker nogmaals, nog eenmaal snoozen dus. Ik slaap voornamelijk op mijn zij of buik maar als ik echt heel erg moe ben rol ik op mijn rug.
Gek genoeg neem ik dan standaard een positie aan alsof ik bijzonder ontspannen/uitgerust ben, alsof ik op een mooie lentedag in het gras lig: handjes onder m’n hoofd gevouwen en voetjes over elkaar.
Waar ik over droom weet ik niet meer maar de persoon die ik op dat moment ben daar in Dromenland vraagt zich inene af of m’n wekker niet al eens voor de derde keer af moet gaan. Dit is dus mijn cue om in ieder geval 1 oog te openen.
Ik hoef maar weinig moeite te doen om de tijd te spotten, mijn wekker projecteert deze op het plafond dus ik hoef echt alleen maar een oog tot een spleetje te openen, lui varken dat ik ben…

0
5
:
5
7

……

Ik draai me toch maar even op mijn linkerzij om dus ook even op m’n wekker te kijken..

0
5
:
5
7

….W T F ?!

In plaats van aan de gebruikelijke kant van mijn bed uit te stappen om dan om m’n bed heen te lopen kruip ik pijlsnel over m’n bed heen om op handen en voeten naast het bed te landen en zo de gang in te denderen, met mijn dekbed in m’n kielzog achter me aan wapperend. Evolutie in lichtsnelheid; ik ren plotseling verder op alleen nog mijn voeten. Ik heb ook drie woorden geleerd die ik blijf herhalen

TIS ZES UUR   TIS ZES UUR   TIS ZES UUR

Ik ren door deuren zonder ze te openen en sla de lichtknopjes bij de buren naar binnen, net een superheld….superheld in paniek.
Terwijl ik mijn tandenborstel in m’n mond steek, hopend dat die het poetswerk wel zonder mijn hulp afkan, probeer ik me aan te kleden. Een sportbh aantrekken kan normaal al best lastig zijn maar met 1 vrije hand en een in de weg zittende tandenborstel al helemaal. Ik gooi wat krentenbollen en een flesje water in m’n tas en besef dat ik geen tijd heb om naar de wc te gaan…..ondertussen struikel ik voor de tigste keer over een van m’n zich uitrekkende katten en de moed zakt me in de schoenen, gelukkig niet meer dan dat, al zou dat het niet-naar-de-wc-kunnen-drama wellicht opgelost hebben.
Met gek genoeg alle kledingstukken op de juiste plaats vlieg ik om 06:07 de deur uit. Ik moet de bus van 06:26 op het station hebben en moet m’n ov ook nog opladen. Als een volleerd snelwandelaar loop ik over straat wanneer ik me weer iets besef. Gelukkig is het nog vroeg en is er verder niemand op straat want ik zeg inene hardop:
Oh shit! Ik heb niet eens gekeken of m’n tepels wel gelijk zitten!!!
Ja mannen ook wij hebben tepelstress, we hoeven ze dan niet af te plakken maar het staat toch net ff iets charmanter als ze wel op enigzins dezelfde hoogte door onze shirtjes heen lopen te pronken.
Poeh ik ben op het station, en op tijd….opnieuw een vlaag van paniek: ik staar naar een lege plek tussen mijn pasjes. Geen ov.
Ik had nog wat moed over, ook dit zakt in me in de schoenen. Gelukkig heb ik nog wat kleingeld en kan ik dus een hysterisch duur kaartje kopen in de bus.
Ik kan nu een klein half uurtje ontstressen in de bus. Oftewel ik zit als een bobblehead te knikkebollen.

Eenmaal op busstation ‘t Oor is het wachten op Udjen, haar man John en hun zoon Ryan. Jeetje wat is het toch verd*mde koud!
IMG_20150412_065834-3Onderweg naar Rotterdam begint het contact met Edwin over hoelaat waar af te spreken en over onze stress. Edwin heeft te maken met werkzaamheden op het spoor en mist dus zijn aansluiting. Wij komen ondertussen aan in Rotterdam en moeten wachten op de pendelbus van Meeùs. ‘Deze komt zo’ zegt het meisje….nou dat ‘zo’ kan ze best achterwege laten. Veels te koude wind om te moeten staan wachten.
Als we bij Meeùs aankomen ben ik ondertussen best wel doorgestresst. Wanneer er zich daar dus een probleempje voor doet ben ik dus in staat om iemand over de balie te trekken. Ik laat duidelijk merken not amused te zijn en een ontploffing is nabij. Gelukkig wordt Nikki erbij gehaald, zij staat me heel vriendelijk en bijzonder rustig te woord. Ze is geduldig en behulpzaam. Nog nabriesend loop ik vervolgens naar binnen.
Binnen is het ontzettend druk, niet zozeer als in dat er geen ruimte is al blijven er mensen tegen me aan lopen, me opzij duwen en gewoon veels te ver in m’n personal space staan, maar voornamelijk qua geluid. Iedereen is in hun nopjes en praten en lachen ontzettend hard. Iets waar ik heel slecht tegen kan als ik al zo gestresst ben. Tijd om naar de wc te gaan, sowieso moest dat natuurlijk gebeuren.
Edwin heeft ook stress, hij kan zijn tas niet kwijt en we weten niet goed hoe we nou bij elkaar moeten komen. Moet dit dan echt perse van te voren vraag je je misschien af….JA! ik loop namelijk op zijn startnummer en uiteraard heeft hij die bij zich. Ik stel voor dat hij naar de Meeùs lounge komt, ook hij is een bekende bij hun dus we kunnen vast wel regelen dat je je tas hier kwijt kunt.
Om 10 uur is de start van zowel de marathon als de kwart marathon. Alleen start de kwart, die Edwin dus zelf loopt, ergens anders, nog meer paniek aka tijdsnood dus.
Wanneer mijn telefoon weer gaat en ik voor de derde keer Edwin zijn naam op het scherm zie zie ik hem ook buiten lopen, ik vlieg door de deur (die gewoon openstaat, wel zo makkelijk), ren naar buiten en vlieg hem om z’n nek. Ook Edwin is een zenuwinzinking nabij. Ik begin meteen een F op het nummer te kliederen (bij vrouwen staat er een F voor het nummer (Female)) en een A achter zijn naam, ik heet nu even Edwina.
We ratelen beide tegen het vrouwtje achter de balie, ja die ik eerder eroverheen wilde sleuren en we brengen snel z’n tas naar die van ons. We wensen elkaar succes en Edwin verdwijnt.
Om kwart voor 10 moeten we in ons startvak staan. Tussen 9:30 en 9:38 sta ik het startnummer aan de voorkant op te spelden en Udjen en Joanna spelden het andere nummer vast op de achterkant van m’n shirtje.
We moeten nu toch echt richting startvak. Druk kletsend en totaal niet oplettend volgen we de slinkende meute. Opeens komt er van links een fietser die vol op z’n rem trapt. Hij staat verschrikt stil en ook wij. In mijn belevenis lopen wij op een zebrapad maar ja nogmaals, opletten doen we niet. Dan komt er een meisje, ook van links, de links voor de verschrikte fietser, en botst tegen hem aan. Daar staan we dan met z’n allen…de fietsers verschrikt en wij met een bevroren glimlach op ons gezicht. John die achter ons staat maakt een geluidje zo van nou laten we maar doorlopen waarop mijn reactie dus is: ah bedanktttt! (voor het stoppen voor ons dus), zwaai en loop lachend door…..blij kutwijf dat ik ben.
IMG-20150412-WA0036
Na nog wat foto’s wurmen we ons in de meute om in het startvak te komen. Udjen en Joanna hebben Wave 2 op hun nummer, ik Wave 3. Maar we gaan het gewoon proberen.
IMG-20150412-WA0040De meiden die bij de ingang staan letten heel goed op, shit. Dan inene kijken ze beide weg en wij persen ons naar binnen HA! Maar dan blijkt er nog een meisje te staan….en die pakt me. Ze wijst naar m’n startnummer en geeft aan dat ik hier niet mag zijn. Mijn reactie is dat ik mijn hand op Udjen d’r schouder leg en zeg: ik hoor bij haar. Waarop dat meisje zegt oh oke……..ik sta ietwat verbijstert, aai dr over dr arm en zeg ohhhh dank je wel! Alsof ze me net weet ik veel wat heeft gegeven ofzo.
We staan in het startvak, weg stress. Hehe werd eens tijd ook.

Melig kakelen en een beetje heen en weer hupsen. Meezingen met Leentje en zonder aankondiging spelt ik een man zijn loszittende startnummer nog even vast op de achterkant van zijn shirtje. Meneer is me dankbaar nadat ie door krijgt wat dat gefrunnik inene is.

BOEM…start…maar geen beweging….grrr….

Nadat we elkaar ik geloof wel drie keer hebben omhelst en geluk hebben gewenst mogen ook wij. Ik ben weg, rechts spot ik Ramiro en we zwaaien. Ik draai me om en kan Udjen en Joanna nog net zien en zie dat Udjen hem ook heeft gezien dus hoef haar niet in te seinen, al was dat dan toch te laat geweest denk ik.

In dit begin staan ook John en Ryan maar helaas zie ik hen niet, zij mij wel, ook fotograaf Hans staat hier maar ook die zie ik niet. Ik ben gefocust op de meute voor me en ben druk met het plannen van hoe ik erlangs ga komen.

Ik pik wat stoepranden mee en wurm me zoveel mogelijk langs de mensen die me in de weg lopen. Op de Erasmusbrug zie ik het welbekende rode petje in het publiek, ik wijk nog meer uit naar links en steek m’n vinger in de lucht. Rob ziet me, highfive en succes wensen. Ik ren door en heb de eerste twee kilometer overleefd haha. Is niet vanzelfsprekend want net als vorig jaar heb ik ook nu weer de nodige valpartijen gezien in dit korte stuk.
Bij de eerste drankpost besluit ik toch al te drinken aangezien ik de warmte nu al begin te voelen, de volgende is tenslotte toch ‘pas’ weer over 5km en na al die stress en wie weet hoe warm het nog gaat worden neem ik maar geen risico. In de eerste 10km voel ik al dat ik het zwaar ga krijgen, m’n streeftijd laat ik nu dus al voorzichtig los. Ik loop (nog) niet slecht maar voel m’n energie al wegebben. Ik wordt aangesproken door een man die inene naast me loopt: Hey heb je je mooie broek niet aan vandaag? Ik kijk hem aan, herken hem maar heel vaag maar geen idee waarvan en wie hij is. Ik kijk naar beneden en antwoord: eh nee veels te warm (ik ga er uiteraard vanuit dat het om een van mijn leggings gaat) maar deze is ook mooi! Deze heeft hele leuke stippeltjes.
Ja oke zegt hij maar die andere valt meer op. Maar toch val ik schijnbaar op antwoord ik weer en trek zo’n bijdehand smoelwerkje van tja….hij moet lachen en geeft aan dat we een klein stukje samen hebben gelopen in Almere. Ah! De Lenteloop….die ik zo goed liep (30km in 2:36) en het gaat dus om mijn Tetris legging. We wensen elkaar succes en eh blijven vervolgens naast elkaar lopen. Oh…awkward…dus ik wijk uit naar links en versnel maar iets. Niet lullig bedoeld maar in lange gesprekken heb ik niet altijd zin en stil zwijgend naast elkaar lopen nadat je een gesprek hebt afgerond is ook ongemakkelijk.
Ik ben al begonnen met te rekenen over hoeveel kilometer de Halfcrazies langs de kant staan. Geen goed teken dus dat ik nu al naar support snak. Ergens bij de 18km (?? geen idee eerlijk gezegd) zie ik inene de vlag van de Junkies uit Den Bosch! Ze staan rechts, ik ga helemaal rechts lopen, vingertje gaat omhoog maar Lotte staart langs me heen de verte in (de singlets van Amsterdam en Den Bosch verschillen ook van kleur, ja Lotte ik geef je gewoon een excuus om het goed te praten), ik kom bij ze aan en roep LOTTE! Ze schrikt lijkt wel en ook Joop ziet me, beide juichen ze en ik ren blij verder. Verder aftellen naar de Halfcrazies maar ik vertel mezelf ook dat ze al weg zijn want Sierd zit verrrrrrrr voor me dus ze moeten voor hem op tijd op het volgende punt staan en dat redden ze nooit als ze op mij moeten wachten. Gelukkig haal je ook veel kracht uit al dat voor jou onbekende publiek die je naam roepen, of iig de naam dat op je startnummer staat. Kleine kindjes die roepen dat ze van me houden omdat ik de moeite neem om heel ver uit te wijken in een bocht om ze toch die highfives te geven. Ja super!

Maar toch ga ik beetje bij beetje stuk….stukker…stukst….

Elke drankpost wordt er gewandeld en goed gedronken. Ik heb tijdens een marathon altijd wel gelletjes mee maar gebruik ze zelden. Bij 20km neem ik er eentje.
Bij kilometerpunt 25 pak ik mijn telefoon en vecht al haast tegen m’n tranen.

Ik app twee woorden:

Screenshot_2015-04-12-23-44-52-2Ik drink wat en ga verder.
De Erasmusbrug weer over. Er staat een ijzige wind die je tegenhoudt en aan je trekt, eenmaal beneden is die weg en zit je in je 28e kilometer. Nu aftellen naar de Junkies. Ondanks dat ik het voornamelijk mentaal zwaar heb omdat er geen snelheid in zit en ik gewoon al zo snel op was heb ik lichamelijk totaal geen last.
Het Kralingse Bos is iets minder afgeladen qua publiek en ik vind dat wel even een fijn rustpuntje. Dit is trouwens de eerste keer dat ik een marathon zonder muziek loop. Ik had geen behoefte aan uitvallende oordopjes en snoertjes die trekken en plakken. Loop de laatste tijd vaker zonder dus wist dat dit geen probleem zou zijn, wat het dus ook niet is geweest. Na dit stuk ga je weer richting de drukte. En dan zie ik op 37km het bord van De Marathonsupporter. Er is eigenlijk maar een iemand van wie ik een bericht zou kunnen verwachten. Ik knijp wat met m’n ogen….loop zonder bril he….en zie namen die ik niet ken. Ik stap op de registratiemat en de boel verspringt. Zonder afzender staat daar een bericht onder mijn startnummer op het scherm. Ik sla mijn hand voor m’n mond en begin ongelooflijk te huilen. Met trillende handen veeg ik mijn dikke tranen weg en moet mezelf keihard herpakken aangezien ik zelfs begin te hyperen omdat het me allemaal teveel is.
Wat zou ik nu gewoon graag in iemands armen willen kruipen en gewoon keihard janken.
Net bijgetrokken en ik zie een bekende vlag omhoog getrokken worden en hoor mijn naam. De Halfcrazies! Weer de emotie, god wat ben ik blij ze te zien! Erik, Mascha en Roos staan daar met die blije trotse koppies. Ik ren op ze af, geef Erik een highfive en ren huilend door, ik hoor mensen ahhhhhh zeggen. M’n mondhoeken trillen en de tranen rollen over m’n wangen.
Toen ik onderweg was naar het Kralingse Bos had ik al gezien waar de Junkies staan dus ik wist dat ik nu ook dichtbij hun ben. Ik neem me voor dat als ik ze zie en de emotie weer opborrelt ik dan even stop, even bij Joop of wie er dan ook staat uithuil, piepend dat ik niet meer kan/wil, een gelletje naar binnen pers (dat zou dan m’n derde worden!) en dan de laatste 3km verder uit zou sukkelen.
Ik zie de vlag maar gelukkig heb ik mezelf voldoende herpakt dus weet dat ik door kan. Weer sta ik voor Lot dr neus…LOTTE! Haha weer kijkt ze haast verbaasd dat ik er ‘alweer’ ben. Ook Sanne en Marino staan hier, Joop staat daarnaast. Dus highfives met Sanne, Marino en Joop (Lotte draagt beide keren de vlag) en Joop schreeuwt nog door de megafoon EVAAAAA TOPPERRRRRR ik draai nog even om, zwaai (denk ik) en ga door.
Op de 40km de laatste drankpost.

– Naast de hele marathon kan je deze ook lopen als viertal (vier lopers die elkaar aflossen) en als duo. Bij het wisselpunt voor de duo’s zag ik een bekend gezicht, ook een Almeerder. Hij geeft altijd het startschot bij de WTC Trappenloop. Ik zeg hem gedag en ook hij herkent mij. –

Ik wandel weer een stukje met mijn bekertje drinken. Ik wordt op mijn schouder getikt, ik kijk op en het is de man van de Trappenloop. Hij zegt zoiets van hey kom je nog? Ik moet lachen en roep hem na: Jaaa ik kom eraan!
Ik loop nog een klein stukje maar met een tevreden gevoel.
Laatste stukje, daar gaan we weer. Onderweg kijk ik steeds naar de andere kant van de weg. Daar zie je de lopers die onderweg zijn naar het Kralingse Bos, ik hoop de debutanten uit Den Bosch te spotten (Jaap en Peter) en ze dan toe te juichen. Ik zie ze niet.
Wel wordt ik nog gespot door twee meiden die ik ken via social media en de Nike Training Club, ze roepen me maar ik krijg het niet mee. Ik zit nu op 41km.
received_10206617749189276
Nog een stukje, ik weet dat een eindsprint er niet meer in zit, jammer maar ga het niet eens proberen, dikke doei.
Ik wijk uit naar rechts, Rob en Ramiro stonden vorig jaar ook rechts bij de finish. Na bijna een man omver te lopen, die heel vriendelijk sorry zegt is de finish in zicht. Toch kijk ik naar de linkerkant van de finish. Het rode petje! Rob en Ramiro staan links! Godnondeju!
Ik wijk snel uit, vingertje gaat de lucht in en ze zien me. EVAAAAAAAA!!! Highfives en met een ongelooflijk brede glimlach over de finish!
IMG_20150414_173822

Dit was mijn zwaarste marathon maar daarom niet minder mooi.
Zonder de support van de mensen daar, de mensen thuis en de mensen die ik niet ken was het me niet gelukt. Dank jullie wel!
IMG_20150412_155734Ook na de finish is er nog een man naar me toegekomen waarmee ik schijnbaar een stukje heb gelopen in Almere. Zo apart om zo herkend te worden haha. Vervolgens staat er een man met een zonnebril voor me en geeft me een hand. Ik kijk volgens mij echt als een schaap, ik heb echt geen idee. Ik pak zijn medaille zodat ik zijn naam op zijn startnummer kan lezen…ik hang hem terug en kijk nog steeds schaapachtig. Hij lacht en zegt je weet het niet meer he?! Ik moet ook wat lachen en zeg nee ik heb echt geen idee. Hij draait zich om en achterop z’n shirt staat hardlopendeboer…….ah! Wederom een Instagrammer, zo leuk dat social media! We hebben elkaar in Apeldoorn gezien toen ik daar met de Halfcrazyrunners liep. We kletsen nog wat, feliciteren elkaar en nemen vervolgens afscheid.

received_896481137057513Hey een Junkie! Het is Roy, ook Roy is een debutant uit Den Bosch. Hij oogt heel fris en fruitig.
We kleppen er druk op los, maken even een leuke foto en uiteindelijk zoekt hij zijn support op. Ook Krista uit Den Bosch zien we even, een knuffel en een kort gesprekje want ze wilt in beweging blijven.

Ik voeg me nog even bij de Halfcrazies voordat ik terug ga naar Meeùs waar Udjen ondertussen al is aangekomen.
IMG-20150413-WA0003

Rennen in de negende maand van het jaar 2014

Nou laten we deze eerste blogpost hier maar wel even beginnen met het begin van het jaar. In vogelvlucht, dat dan weer wel…

Januari:

Naast de Nieuwsjaarsduik en een aantal keer meerennen met de Junkies op de dinsdag liep ik samen met Udjen de halve marathon van Egmond. We kwamen beide terug van een langdurige blessure dus het was best een spannende run. We zijn de hele weg bij elkaar gebleven en hebben elkaar erdoorheen gesleept, meestal door het simpele feit dat je dus gewoon al samen loopt. Je hoeft elkaar dus niet continue verbaal te steunen en/of motiveren. Het feit dat je er bent is vaak al genoeg. Het laatste stuk hadden we het zwaar, we hadden onze Cheering Junkies ook eigenlijk een halve kilometer eerder verwacht dus we werden iets vocaler…. ‘Jongensssss kom op waar zijn jullie?! We hebben jullie nodig!!’
Ik tuurde ietwat wanhopig in de verte en inene ‘UDJEN IK ZIE ZE! Mark hangt met de vlag in de lantaarnpaal!!!’
Tja zo gaat dat nou eenmaal…(oke Mark stond bij nader inzien op een container ofzo naast die lantaarnpaal, maar dan nog…)
En ja hoor daar waren ze….oh wat fijn om heel even die koppies te zien, die stemmen te horen en om dat laatste stukje nog even die op dat moment broodnodige boost te krijgen. Eindelijk kwamen we dan de finish over, samen…’We hebben het gehaald!’ Na deze loop kon in eindelijk echt een streep door m’n blessure zetten, wat een opluchting zeg!

Februari:

Deze maand bestond uit niet veel meer dan twee dinsdagen rennen met de Junkies en een rennende fotoshoot, ook erg leuk voor de verandering.

Maart:

Maart roert z’n staart….of…Maart ren als een paard….
Wederom was ik op twee dinsdagen aanwezig, ook liep ik een bloedhete editie van de CPC Halve Marathon in Den Haag, de Lenteloop (30 km) in Almere waarbij Maart indeed z’n staart roerde. We hadden zon, wind, regen én hagel onderweg. Ook liepen we de Zandvoort Circuit Run (12 km), ook deze liep ik geheel samen met Udjen. De avond ervoor waren wij samen met Lianne, Monique en Irene vrijwilliger bij de Electric Run, dit was best laat geworden en had ook een nadelig effect op ons lichaam, maar samen hebben we het wederom gehaald.

April:

doet wat ie wil….net als ik…
Op de dinsdag rennen met de Junkies, op een woensdag met de Nike Run Club, een 10 km loop in Hilversum tijdens de Spieren voor Spieren, de Rotterdam Marathon, een 5 km mud-race met een berg gekken, wat trainingsloopjes voor Nike’s We Own the Night, een verjaardags-meet & greet-run met onze vrienden van de Running Junkies in Den Bosch….wait…what?! Marathon? Yup yup in April liep ik mijn tweede marathon! En hoe vet was dat?! Nou eh UBER! Na een slechte training liep ik hem toch tegen mijn eigen verwachting in zo’n 10 minuten sneller dan dat ik in Berlijn deed, werd ik door een ontiegelijk grote groep Cheering Junkies bekogelt met confetti, dolby surround sounds & visual effects. Crewlove off the charts!

Mei:

Deze maand was een heel stuk rustiger, in de nacht van 4 op 5 mei liep ik met een grote groep, waaronder Wilbert, Jori en Anoek van Wageningen terug naar Amsterdam met het Bevrijdingsvuur. Dit was een estafette-loop waarbij je dus in groepsverband deels fietsend en deels rennend diverse afstanden aflegde totdat we dus weer in Amsterdam aankwamen. Wat een bijzondere ervaring was dit! Mooi om te doen en heel mooi om dit met een aantal vrienden te delen.
Verder was ik vrijwilliger bij de eerste en extreem regenachtige editie van de Groene van Amsterdam, een duurzame marathon en liep ik 15 km met Junkies uit Amsterdam en Den Bosch in…Den Bosch. Wat een gezellige dag was dat ook weer.

Juni:

Juni begon met een triathlon, de sprintafstand en met z’n drieën: Lianne zwom 750 meter, ik heb 20 km gefietst en Udjen liep 5 km. Ontzettend leuk om te doen! Dezelfde week liepen we de 10 km van We Own the Night, erg zwaar dit keer maar gelukkig konden we op de mannelijke Junkies rekenen tijdens deze Woman’s Only run want zij stonden er voor support én met eigen drankpost (eigen als in niet vanuit de organisatie maar wel voor alle dames), guys you rule! Ook liep ik de halve marathon tijdens de Almere City Run, naast nog een aantal Junkies en andere loopvrienden was ook Mari vanuit Den Bosch gekomen om dit ‘rondje’ met me mee te rennen. Ook reisde we per trein naar Hoorn om daar de stoomtram naar Medemblik te pakken, vanaf Medemblik terug te rennen naar Hoorn (halve marathon) om vanaf daar weer met de trein terug te gaan naar huis, tja klinkt niet heel logisch en/of nuttig maar leuk was het wel. En voor de grap sloot ik deze maand nog even af met een derde halve marathon, dit maal in Weesp.

Juli:

Juli stond eigenlijk voornamelijk in het teken van rust, voor mij dan, de ontknoping van het WK, het afscheid van een van onze Junkies die ons min of meer heeft verlaten voor Parijs en een training met niemand minder dan Churandy Martina.

Augustus:

Deze maand ben ik met een aantal Junkies naar het OpenAIr Filmfestival Pluk de Nacht en naar De Efteling geweest. Ja we doen ook nog andere dingen samen behalve rennen…
Augustus sloot ik af met een 6 km mud-run samen met Udjen en met 3 rondjes rondom Paleis Soestdijk (10,5 km) tijdens de Royal Run.

September:

Oh ging deze post niet over September? Lange vlucht van die vogels ook…anyway September:

Deze ging van start met de 30 van Amsterdam Noord. Hmm deze was best weer pittig, door diverse omstandigheden. Maar goed ondanks het feit dat ik 2 minuten boven m’n pr zat was ik niet ontevreden. De dag zelf was weer ontzettend gezellig dus dat maakt alles goed.
Twee dagen erna was ik weer eens aanwezig op de dinsdag, laatste keer was toch al zo’n twee maanden geleden, dit keer kwam ik samen met de Den Bossche Junkie Jaap.
En toen werd het de twaalfde van deze maand, dit houdt in dat ik afreis naar Amsterdam om bij de tramhalte opgewacht te worden door Daniel die heel lief mijn tas van me overneemt. Bij hem thuis kletsen we over de Chinese taal en drinken we een kopje thee met honing. Vervolgens neemt hij me onbedoeld mee op een sightseeing door delen van Amsterdam die ik niet ken, bij mijn weten in ieder geval. We belanden bij een eetcafé om onder het genot van heerlijk en veel eten en voor Daniel een biertje voor mij een bitter lemon, honderduit te praten over muziek. Op de terugweg slaan we wat eten in bij de Avondwinkel voor de roadtrip van de volgende dag en komen we nog een vriend van mij tegen ‘Eva! Ben je op date?!’
Tijd om te slapen, ik lig in een zolderkamertje en wil het raam nog niet dichtdoen omdat ik geniet van de geluiden van Amsterdam. Oké de wekker gaat vroeg, raam dicht en slapen.
De volgende ochtend gaat de wekker inderdaad vroeg, is ook niet zo verwonderlijk als je die zo hebt ingesteld.
Douchen, koffie drinken, broodje eten en brood klaarmaken voor onderweg. Een kwartiertje later dan gepland zitten Daniel en ik in de auto onderweg om Wilbert op te halen, daarna op weg naar Manon. Zodra we compleet zijn begint de roadtrip pas echt.
De reis naar Duitsland verloopt zonder problemen. Eenmaal in Duitsland stuiten we op wegwerkzaamheden inclusief de bijbehorende file’s en op slechte koffie. En dan…ja hoor we zijn in Denemarken! Ik ben hier nog nooit geweest en tuur naar het landschap dat voorbij schiet….of kruipt zodra we weer eens in een file staan. We zijn trouwens niet met de boot gegaan, we reden ietsje om wat uiteindelijk toch nog sneller en rustgevender zou zijn….in theorie….niet wetende dat juist die brug compleet vast zou staan. Waarom we daar nou vaststonden is nog steeds een raadsel maar wat voor ons een boeiender raadsel was was dat er op de brug ladingen met vrijwilligers stonden, om de honderd meter zelfs. Na een hoop gespeculeer is Wilbert uitgestapt om maar eens verhaal te halen. Die kreeg te horen dat zo’n 20 minuten daarvoor een halve marathon van start was gegaan en ze de eerste lopers eigenlijk elk moment konden verwachten (wij stonden ongeveer bij het 10 km punt, dacht ik). Dit was overigens volgens haar niet de reden waarom het verkeer vast stond. De meligheid krijgt vervolgens de overhand en voordat we het zelf eigenlijk goed en wel beseffen staan Manon en ik in ons bh op de snelweg en ook de heren ontdoen zich van hun bovenkleding. Bizar he?! Ha nou we hadden hier een goede reden voor, we trokken namelijk onze Running Junkies shirts aan, stapten over de vangrail en ontpopten onszelf als Half Marathon Crashers!
Voordat de eerste lopers aankwamen liepen wij een paar keer heen en weer over een kort stukje. Een lol dat we hadden…haha (ja zo’n ‘je had erbij moeten zijn-moment’).
Hierna duurt de rit nog een paar uur en komen we eindelijk om tien voor half zeven aan in het hotel in Kopenhagen waar Daniel, Wilbert en Manon zullen verblijven. Snel kleden we ons om om wonderbaarlijk genoeg netjes op tijd aan te komen bij de Pasta Party! Hoe leuk om zoveel running crews bij elkaar te zien tijdens deze editie van Bridge the Gap! Zoveel bekende Instagram gezichten en onwijs goed eten.
Ik verblijf met Lianne in een studentenflat waar een van de meiden van de crew uit Kopenhagen een kamer heeft. Zondagochtend fiets ik in mijn eentje (nadat Lianne een stukje met me meeliep om de weg te wijzen) door de straten van Kopenhagen (Ohhhhhhhhh wat vind ik dit fijn!!!! Als ik meer tijd had gehad had ik zeker nog meer rondgefietst om zoveel mogelijk te bekijken) om mijn startnummer op te halen. Eenmaal terug verruil ik de fiets voor hardloopschoenen en rennen Lianne en ik naar waar alle crews weer verzamelen, poseren voor de groepsfoto en vervolgen onze weg naar het startgebied.
We voegen ons in in een startvak en wachten af. Het startschot klinkt, heel zacht weliswaar, er komt beweging in de mensenmassa, we wensen elkaar succes en we gaan van start. Na 2,5 km moest ik vanaf de linkerkant zigzaggend tussen de mensen door naar de rechterkant komen om wat highfives uit te delen en te onvangen bij de Cheering Junkies. En we zigzaggen weer terug naar links.
Al snel voel ik dat het toch wel erg warm is ondanks het zoveel geregend heeft maar verder voelt het eigenlijk wel erg lekker. Jammer genoeg kwam dit hoogstwaarschijnlijk omdat je het eerste deel veel naar beneden liep, ja lekker makkelijk ja. Vlak voor het 10 km punt tref ik Rianne, ook zij heeft het warm en vertelde dat ze te snel van start was gegaan dus zichzelf nu tegenkomt. Ik denk dat we een kilometer bij elkaar zijn gebleven toen ik m’n weg verder naar beneden vervolgde. Bij het 12 km punt heb ik mezelf maar even gedwongen om eindelijk maar eens iets te gaan drinken. Zou ik dan toch dat leuke Zeemeerminnetje te zien krijgen? We moeten er zometeen langskomen namelijk……oh……keien en dus een hele ongelijke weg….verdikkeme….ik kijk dus vooral waar en hoe ik moet lopen en kijk af en toe op, heb ondertussen de innerlijke strijd ‘zal ik dan toch stoppen om een foto te maken als ik de Zeemeermin zie?! Nee doe nou niet want ik vermoed dat ik m’n telefoon niet zo snel weer terug in m’n zakje krijg en dan wordt ik zenuwachtig omdat het me niet snel genoeg gaat en dan wordt ik weer geirriteerd en dus ja nee doe maar niet…’
Nou Zeemeermin dus niet gezien….zucht…
Gelukkig staat er wel overal publiek en is het een hele leuke halve marathon ondanks dat ik het ondertussen aardig zwaar krijg. Op 19 km staan m’n geliefde Junkie vrienden er weer, met vlag, grote glimlachen, goede vocalen, fijne kreten en uiteraard confetti! BAM!
Nog 2 km te gaan en dan ben ik er. Ja hoor ik heb gewoon een halve marathon in Kopenhagen gerend, awesome! Ik krijg een flesje drinken, m’n medaille en een reepje. Ik wacht nog even op Rianne die niet ver achter me zit. Terwijl we bedenken waar we nou eigenlijk heen moeten komen we Daniel, Wilbert en Amrit tegen en lopen we gezamelijk naar de Cheering Crew. Eenmaal daar worden we wederom luidkeels en warm onthaald. Nu is het wachten op Lianne die vandaag haar eerste officiële halve marathon loopt! Er is nog één confetti kanon over, die krijg ik van Ryan in m’n handen gedrukt ‘Die is voor Lianne, doe jij die maar’.
Rianne was nog even terug gelopen en terwijl ik niet oplet komt zij terug en de meute scandeert haar naam ‘RIANNEEEEEE!!!’. Ik schrik want ik zit alleen maar met Lianne in m’n hoofd….bijna spuugt de laatste confetti kanon zijn inhoud door de lucht. Na een paar minuten wordt ik onrustig en duw de confetti bij Nydia in haar handen (Neeee ik krijg die dingen nooit open!) en ren langs de lopers in tegenovergestelde richting. Ik wil weten waar Lianne is en hoe het met haar gaat. Ik kom helemaal niet zover of ik zie haar al! Ik spring in de lucht en begin te gillen en te juichen, hoe blij kan je zijn. Ik ren op haar af ‘Jaaaaaaaaaaaaaa Lianneeeee!!!’ en ren met haar mee, ondertussen zwaai, wijs en roep ik heel enthousiast richting Junkies. Ook daar komt het besef en ik zie dat Alexander de pineut is die met de laatste confetti staat. Ik stop en laat Lianne alleen passeren……ahhhh die arme Alex doet zo hard z’n best maar we hebben te maken met een defecte confetti kanon.
Na dit avontuur dribbelen Lianne en ik weer terug naar de flat om daar even lekker warm te douchen en bij te trekken. Om half 5 stappen Daniel, Wilbert, Manon en ik weer in de auto om naar huis te gaan. Volgend jaar blijven we zeker langer!

Na dit fantastische weekend zitten we op de helft van de maand en maken we ons nu op voor het Dam tot Damloop-weekend….

Dussss….

To be continued