Banana Eve on Tour – Amsterdam

Zondag 16 oktober, vandaag zijn mijn mamma en mijn tante jarig maar ook is het de dag van de Amsterdam Marathon. Ik loop op geen enkele afstand mee (nog steeds last van mijn voet en ik wil gewoon weer eens cheeren) maar ben al vroeg op pad.
Terwijl ik van het station naar het Rijksmuseum wandel kom ik overal hardlopers tegen. Sommige al helemaal in hun outfit, zonder extra kleding eroverheen, en met hun startnummer al opgespeld. Druk kletsend met hun medelopers en/of hun supporters. Lopers uit diverse landen. Sommige lopen relaxed over straat, anderen rennen langs om de tram te halen. Ik sla het allemaal glimlachend gade. Ik weet zelf maar al te goed hoe het voelt.
Wanneer ik aankom bij het Rijksmuseum is het team om de Cheerzone op te bouwen ook net aangekomen. Samen zetten we de partytent, waar we onze spullen kunnen stallen, op, worden de crewvlaggen opgehangen, de beachvlaggen neergezet en de borden opgehangen waarop staat over hoeveel meter de lopers de Cheerzone kunnen verwachten. Loes komt aan met de Lululemon bakfiets, gevuld met aanmoedigingsborden, bergen met confetti, ontzettend leuke petjes én thermoskannen met koffie en thee. Rustig aan wordt de Cheerzone gevuld met vrienden.
14680597_1206033136102692_2701579884138002500_n

Wanneer de marathon op het punt staat op te beginnen snellen Mark en ik ons naar onze tassen. Mark is de eerste die zich in het pak van de Running Junkies mascotte, Ryan the Lion, zal hijsen en ik transform weer in Banana Eve. Dit tot verbazing van vele Junkies, waar we dus veel lol om hebben. Ik heb net m’n pak aan en voel dat ik wordt aangetikt, ik draai me om en daar staat Edwin! Ein-de-lijk zien we elkaar dan!
20161016_093313

De marathon is van start gegaan en het duurt niet lang tot de toplopers ons voorbij komen (op de heenweg bevindt de Cheerzone zich op km 4 en op de terugweg zitten de lopers op zo’n 38 km. De heenweg is dus gewoon leuk dat we er staan en de terugweg zijn we vrijwel noodzakelijk om de lopers een boost te geven voor die laatste 4 kilometers).
Na de toplopers volgt de stroom met recreatieve lopers (ook toplopers overigens!) en in die stroom moeten wij dus onze lopers zien te vinden. Gelukkig weten ze haast allemaal wel waar wij staan dus ze komen ook wel gewoon op ons af. Alle aanwezige crews komen aan bod. Van onze kant vliegen de aanmoedigingen via de megaphone, de highfives, de confetti en het enthousiasme de lopers om hun oren. Van hun kant krijgen we dezelfde enthousiasme, highfives (de een harder dan de ander) en ontzettend veel energie. Het is genieten voor alle partijen. En dan zijn ze weg, op pad om nog heel veel kilometers te mogen rennen, onderweg terug naar ons, naar het Olympisch Stadion, naar de finish en hun medaille. Wij mogen in de tussentijd de 8km lopers nog aanmoedigen om vervolgens te wachten op de eerste lopers van de marathon die weer terug gekeerd zijn.
pixlr
Vol spanning wachten we  de terugkeer van onze lopers. Ik sta iets verder van de Cheerzone vandaan. Ik ga daar bewust staan omdat ik zelf weet hoe het is om door die Cheerzone te komen. Het is zo fantastisch en het doet zo ongelooflijk veel met je. Maar het gaat ook ontzettend snel allemaal. De Cheerzone en over de finish komen zijn de mooiste momenten tijdens een marathon. Maar omdat het allemaal zo snel gaat en er zoveel door je heen gaat zie je niet wie er allemaal staan te juichen. Persoonlijk vind ik dat erg zonde. Zo heb ik eerder tijdens de marathon van Rotterdam bij de eerste keer passeren van de Cheerzone Mari volledig gemist, waardoor hij de tweede keer haast midden op de weg stond zodat dat niet nog een keer kon gebeuren. Het kwam dus goed maar toch jammer van die kilometers die ik heb gelopen met het idee dat hij misschien wel al naar huis was gegaan. En beide keren dat ik Amsterdam heb gelopen heb ik ook maar een paar mensen gezien terwijl er zoveel mensen stonden, toen wist ik bijvoorbeeld ook totaal niet dat Edwin er stond. Dat wist ik alleen maar omdat hij me een berichtje stuurde waarin hij vertelde dat hij er helemaal emotioneel van werd toen ik voorbij kwam razen (I know that feeling).
En dat wilde ik voorkomen. Mensen die wisten dat ik er zou staan en me misschien wel voorbij zouden rennen zonder me te zien, bananenpak of niet.
Dus ik sta met Edwin een paar meter na de Cheerzone. Zo kan ik iedereen goed aan zien komen en zij zien mij (of niet) en ik kan ze nog eens voorzien van confetti en highfives.

dsc_0363
Harad op weg naar de finish van zijn allereerste marathon. Hij loopt hem ‘gewoon even’ binnen de 3 uur en voelt zich daarna nog kiplekker! 

Ik probeer een beetje uit te rekenen waar de loper moet lopen voor de beste impact met mijn confetti-poppers. Maar een aantal lopers blijven aan de rechterkant van de weg lopen (voor de loper is het totaal niet duidelijk te zien dat de hekken die in het midden van de weg staan de weg naar ons niet afsluiten) waardoor ze me niet horen en ik ze no way kan raken met m’n confetti. Maar bij de lopers die wel langs me lopen gaat het goed (genoeg) en ze zijn blij verrast met deze extra aanmoedigingen. Niels zie ik helemaal in de verte aankomen en ik zie dat hij begint te zwalken. Hij wilt duidelijk aan de linkerkant van de weg lopen om bij ons te komen maar weet niet of het slim is en dat zie je dus heel duidelijk in zijn manier van lopen. Ik weet niet of hij me al kan zien maar ik begin al te gebaren dat hij gewoon hierheen kan en moet komen. Hij duikt door de hekken en is de enige die op de linkerbaan loopt. Hij dendert door de Cheerzone en komt vervolgens op ons af. Ik vergeet helemaal het juiste punt van confetti-poppen en de confetti vliegt dus al veels te vroeg door de lucht. Het volgende moment is Niels me om m’n nek gevlogen, oke dat zag ik dus niet aankomen. We geven elkaar een dikke knuffel. Wanneer hij wegloopt gebaart hij dat hij helemaal gesloopt is. Ik roep hem na dat het hartstikke goed gaat. En weg is ie weer.

 

pixlr_20161227160104930

Ik wacht nu nog op Mark. Mark ken ik van de basisschool en kwam hem twee jaar geleden inene tegen tijdens de Halloween Run. Hij loopt vandaag zijn tweede marathon. Zijn eerste was Rotterdam dit jaar. Ik heb toen nog een stuk met hem meegelopen in de laatste kilometers. Ik zie hem aankomen en ga klaarstaan met mijn confetti-popper. Een goed getimede confetti-douche dit keer waar Mark op reageer met: haha TRUT! Dit is volgens mij vooral omdat hij schrikt van de knal die dat ding geeft. Maar met net zoveel enthousiasme waarmee hij me toen hij 4km had afgelegd, geeft hij me nu weer een highfive.
Iedereen die ik ken is nu wel zo’n beetje voorbij gekomen en ook mensen die ik zo snel niet herken maar waarvan ik later besef dat ik ze ken, of zij mij, via Instagram of mijn blog. Super leuk!
Ik besluit even een broodje te eten en zie dan iemand in een bananenpak lopen. Hij heeft het zwaar maar kijkt dan inene op en ziet mij staan. Hij fleurt helemaal op en we wijzen breed glimlachend naar elkaar. Een moment van herkenning, bananen onder elkaar. Hij steekt de weg over en komt naar me toe. Hij spreekt Engels en zegt dat we gewoon een foto MOETEN maken! Ik forceer een glimlach want ik heb juist net m’n mond volgepropt met brood. Ik wens hem succes en blijf achter met m’n broodje in m’n hand en een blik op m’n gezicht van: wat is er nou zojuist gebeurd?! Zo ontzettend grappig!
Edwin is ondertussen naar huis en ik sluit me aan bij de Cheerzone om de halve marathonners aan te moedigen.

Wanneer alles een beetje op z’n eind loopt en de grote dingen zijn opgeruimd overleg ik nog even over het eventueel opruimen van de confetti. Wanneer dit niet hoeft besluit ik met Petra (die ook de marathon heeft gelopen) nog even naar de cheerzone van de Halfcrazyrunners te lopen. Ik app Marlous dat we eraan komen dus die wachten ons op.
Gezamenlijk reizen we naar het station.
pixlr_20161227162108051

De dag na de marathon speur ik het internet af op zoek naar m’n Banana-Buddy en ik weet hem zowaar te vinden! Ik zie meteen dat dit een geweldige ontdekking is. Niet perse vanwege het feit dat ik nu dus ook onze foto kan krijgen maar omdat hij zo gek is als een deur! Maandagavond spreek ik hem via Instagram en hij beloofd de foto dinsdagmiddag online te zetten en daar is geen woord aan gelogen. Yup ik heb duidelijk m’n mond vol eten….
Maar dan komt de dag erna een filmpje online te staan en ik lach me helemaal ziek.
Wat een heerlijkheid om iemand te treffen die nog gekker is dan dat ik ben!
pixlr_20161227164806501

 

Advertisements

Amsterdam Marathon – BTG

Okay let’s rewind to almost 17 weeks ago:

It’s friday morning and I’m off to work, only have to work for four hours today. At 12 o’clock I’m heading home again.

Taking a quick shower, gather the last things, putting bowls of catfood and water everywhere, kiss my furballs goodbye ‘Mommy is back in a bit, sweeties!’ I lie and close the door behind me…

When I get of the train I’m back in Amsterdam, I sigh….this is where the magic is going to happen this weekend. I start to walk to our Running Junkies HQ… the weekend has begun!

Running Tuesdays on Friday:
This weekend is all about friends, fun, food, crewlove, cheering, confetti, support and duh..running.
There is this magical thing that’s called Bridge the Gap (BTG). Bridge the Gap, in short, is an international gathering of urban running crews from around the world. The host club normally takes care of lots of activities, sightseeing, runs, food (besides running we all love to nom), some even open their own homes for a taste of their lives & for a place to sleep and offcourse they organize parties!
This weekend it’s our turn to organize this awesome phenomenon. Tonight we act like it’s a regular tuesday, a Running Tuesday. On Tuesday we gather at our HQ (aka Tjins) and run, talk, laugh, eat, drink, have a good time and laugh some more. Even though today it’s friday this evening will be no other then a regular tuesday right?! WRONG!
Tonight we have guests…a lot of guests, from all over the world!
We proudly welcome running crews from: Copenhagen, Denmark (NBRO), London, England (Run Dem Crew), Toronto, Canada (Parkdale Road Runners), Montreal, Canada (East Laurier Running Club), Berlin, Germany (Runpack), Belgrade, Serbia (BURT), Manchester, England (Still Waters Run Deep), Moscow, Russia (Gorky Park Runners and Girl & Sole Running Club), also from Amsterdam: Patta Running Team and from same crew, same country, other city: Running Junkies Den Bosch.

After a speech from our ‘captain’ Ryan we hit the road. Nice to run the streets of Amsterdam on a friday night, manouvering through a huge ammount of (window) shopping people. When we get back at the HQ we get to nom, we love to nom….yes I know I already said that.
Ryan is our food guru, as far as I know/heard everyone loved the well prepared meal.
Time to get changed and go to the pub. After some nice conversations and a few drinks Lianne and me decided to call it a day. Most of the group hopped back on their bikes, bike across town and create batshitcrazy memories at a karaoke bar. By that time Lianne and me are already in sleeping modus.

Social Run:
This saturday morning it’s time for our Social Run at our other HQ: Run2Day Amsterdam. Again a lot of our BTG guests joined us here. After a speech from Thomas and Elly we start our little sightseeing run. We went to the Rijksmuseum, not only to show off the architecture but also to show how it normally looks like, in comparisment of how it will look tomorrow during the marathon. After this we run through the busy shopping centre and finally through the Vondelpark.
In the afternoon we all go our seperate ways but almost all go to the same place: the Amsterdam Marathon Expo. The people who didn’t collected their bibs yet do this today, as well as I do. After I get my bib Lianne and me stroll around at the expo, we have a nice talk with Lornah Kiplagat and cause it feels like we know eachother for ages I totally forget to make a new picture of us together…dumbass. We bump into some fellow RJ’s and some of our new international friends. After some superhero-fun we go back to Lianne’s place.

Pasta Party:
The evening before a marathon has a theme: carbloading aka PASTA PARTY!
Lianne has a handball match so on my own I travel back to Amsterdam. There I join the aprox 150 other runners at this fantastic evening. We have good conversations, great laughs, so much fun and the food frenzy is absurdly phenomenal. We even have a surprise visit of our Belgium turned Dutch turned French Running Junkie Wouter which provids a nice little ‘OMG’ shot from Sophie in the BTG aftermovie.

Sunday Funday Runday:
It’s still really early when our alarms start to sing.
Rise and Shine!
We get ready, get our stuff, hop on our bikes and start our 30 minutes bikeride to the starting area of the marathon. We still have to pick up Lianne’s bib for her 8km race. There we meet up with Monique and Irene. After a short talk we are on our way again. Time to get ready and squeeze in a grouppicture. After that I really have to make my way to the start. In this chaos of people Mark from RDC spots me and together we try to move through this mass. Then suddenly I see Udjen! YES!
We tried to call eachother earlier but with no luck. We loose Mark (later on I learned he had to start from another box). When Udjen and me wait for our start we see Marlous and Erik from the Halfcrazy Runners, they start from the box before us.
AND THEN WE ARE OFF!
At the Vondelpark we see Marlous and Erik again, get cheered on by Instagram friend Niels, my fellow volunteer friend Chi Yin and our lovely Ada.
Around 4km we run by/through the Rijksmuseum, our Cheerzone.
So freaking awesome, so many Cheering Junkies, so much crewlove.
After 5km Udjen stops at the refreshing zone for something to drink, I have my own so I keep going, I expect to see Udjen back in a short time. On some parts of the course you run next to the runners before you, like you run towards the Olympic Stadion and they passed it already, on their way to the Amstel. Cause we all proudly wear our crewshirts you can easily spot runners from other crews, so I get to greet some of them along the way. At 10km there is Niels again, nice! And suddenly there is RJ Elly standing in the crowd, well almost on the course..! Highfive and she yells ‘Evaaaaaaaa you can do thisssssss!’
Around 24km there is a cheercrew from the Halfcrazy Runners! At 37km I spot Udjen’s husband John and their son Ryan. Still 1km to go for another confetti shower. I’m moving in for the cheer…
I see our mascotte Ryan the Lion, I see some familiar faces, I have to get a grip trying not to cry while I smile widely, Gawd how I love these people! I hear a voice from our megaphone, she lures me in, I know that voice, but who….? OMG it’s Francien!!!
I fly by, wishing the Cheerzone could be so much longer, but then again…I can’t keep up this speed that long haha
Suddenly I feel there is someone moving in to me from the right, I actually get spooked for a moment, then I see it’s Anouke, smiling and she gives me my confetti shower, we quickly greet eachother and that was it….my heart wants to explode from happiness and love, my eyes want to cry from pure joy but I’m not done yet!
Still another 4km to go. It starts to rain again, harder then earlier and I start to struggle. I have to keep up, almost there. By now I know I will not finish within the timeframe I wanted, I get pissed. Outside the Olympic Stadion there is a announcer standing on the course who spots me, calls my name and says I’m doing great and that I’m nearly there. I put my hands up in the air, shout a bit (something that sounds like ‘Yeahhhh’ I guess) and speed up.
I enter the Olympic Stadion, run the last part on the track and finish with a time of 3:56:28 (well the official app said 3:56:27, my watch said 3:56:28 and the website said 3:56:29….I choose the middle one). Still pissed about not being a bit faster (I talk about a louzy 2 minutes….), I know it’s stupid. Luckily I see many people I know right after the finishing line. Like Ramiro from Runner’s World, bet you don’t know how good it was to see you and get my mind off from my own stupid disappointment. Confusion when I see a friend finishing while he is so much faster then I am….damn his knee! But he did it anyway! Seeing Belgium beauty and ex-Dreamteamer Caroline, some fellow Junkies (one even with bloody knees cause she took tumble earlier) and then there they are again: Marlous and Erik! All I can say: happiness and a lot of emotions 😉
After a unexpected longer wait for Udjen, we are all proud new medal owners!
Udjen had a rough time so we take a shower and get a well deserved massage.

Tonight we celebrate, we swap stories, we are crazy proud of eachother, we drink, we dance, we party, we laugh, we cuddle and sadly, we say goodbye.

It was an amazing weekend and I thank everyone!

Especially ‘Haas’ for arranging my bib, Lianne for being my host this weekend, the Junkies for being who they are and organize the weekend and the food and the shirts and Cheerzone and and and and and….
Also thanks to the people who weren’t physically there in Amsterdam with me but supported me and cheered for me either way. And thnx to Chris aka Mister Hawaii, Jasmine (my fellow tights addict), Alexander (Kuya), Yoann and many many many more for coming to the Netherlands and being such cool people!

Naamloos-1