2017 – Pre marathon movement

 

pixlr_20170329194731589
Januari – Halve Marathon Egmond

Januari, tijd voor het eerste loopevenement van het jaar. De weersomstandigheden zijn perfect, het is droog, vrijwel windstil, het strand is vlak en het is zelfs eigenlijk een tikkeltje warm. Maar m’n conditie is ruk dus ik ga alles behalve snel of ook maar lekker. Wel blijf ik positief, elke keer als ik door een bekende wordt ingehaald en die me vraagt hoe het gaat kom ik maar tot één conclusie: ik loop nog! Ik zie je/jullie straks!

16143433_1297093663663305_6147415802587112362_o
Januari – Cheeren tijdens de Vondelparkloop

 

 

 

pixlr_20170329194934209
Februari – Midwinter Marathon Apeldoorn (Asselronde 25km)

Februari, weer een klein stukje verder dan de halve marathon. Onverwachts speel ik voor chaperonne voor Kim. Die zit een beetje met haar gezondheid dus ik blijf de hele weg bij haar. We lopen lekker en het gaat prima, alleen in de laatste twee kilometer krijgt Kim het zwaar en na de finish moet ik haar ook even ondersteunen. Ondanks dat een zeer geslaagde loop voor ons beide.

pixlr_20170329195146347
Februari – Pop Up Runs Almere (Amsterdam CS – Almere Muziekwijk)

Zelfde maand, weer een paar kilometer verder. Die kilometers zijn op zich het probleem niet, het is mijn conditie, snelheid en mijn extra kilo’s die het me alles behalve makkelijk maken. Maar met vooral de steun van Ferdi redt ik het dan toch weer tot het eind.

pixlr_20170329195521790
Maart – CPC Halve Marathon

Maart, maar weer eens een halve marathon dan. Wat een gezelligheid zo met de BTG met zo’n 400 mensen! En poeh wat een weer, ja voor mij natuurlijk alweer veels te warm. Ik ga van start met Petra maar ik hou haar niet lang bij. Ik heb het zo ontzettend zwaar. Dus na 2 uur en 9,5 minuut kom ik over de finish, tegen de highfive van Ton en de cameralens van Ramiro aan.

Maart Lenteloop Almere
Maart – Lenteloop Almere

Maart, tijd voor de Lenteloop, 3 Rondes van 10km. Ik loop samen met Els, twee rondes lang kletsen we lekker en lopen we boven verwachting, van ons beide overigens. De wind maakt het ontzettend zwaar en we zijn dan ook blij wanneer we die derde ronde ingaan. In de laatste kilometers moeten we elkaar toch wel lichtelijk oppeppen want de benen willen niet echt meer. De route zit vol met bruggen, viaducten en meer van dat soort grappen en dan dus die keiharde wind. Maar we komen dik tevreden over de finish!

pixlr_20170329200014145
Maart – Zandvoort Circuit Run

Maart, Zandvoort Circuit Run. Dit jaar is er voor het eerst ook een halve marathon maar ik hou het lekker bij de 12km. Ik vind het een leuke route en hij is al pittig genoeg zo met het circuit en strand. En ik loop ein-de-lijk weer eens lekker en een redelijk tempootje.

pixlr_20170516200448744
April – Lentemarathon Amstelveen

April, derde halve marathon van het jaar. Ik loop lekker, kom onderweg Francien nog tegen en loop daar een stuk mee op. Ze verdwijnt even en zegt ik zie je straks! Maar heb haar helaas niet meer gezien. Ik loop nog steeds op ‘veilig’, ik push mezelf niet om sneller te lopen maar voor het eerst haak ik af en toe bij iemand aan om daar een tijdje mee op te lopen, om mezelf toch lichtelijk te triggeren om meer te geven dan ik doe. Nog steeds niet binnen de twee uur maar ben tevreden over mijn prestatie.

 

FB_IMG_1492010154872
April – Cheeren tijdens de Rotterdam Marathon

 

 

 

pixlr_20170516200612080
April – Utrecht Urban Trail

April, lachen gieren brullen tijdens deze funrun. Ik loop samen met Edwin en Andrea en we gieren het uit. Erg leuk om door allerlei gebouwen te rennen (of wandelen), zoals de Schouwburg, kerken en de gevangenis. Mijn laatste loop voor de marathon dus met veel lol afgesloten.

Up next: de marathon van Antwerpen, geen tijdsdoel, gewoon lekker lopen…..

 

Advertisements

Zevenheuvelenloop en de laatste lood/pjes van 2016

Ik ben zó niet in vorm. Gister had ik een lichte training (op het bruggetje op, bruggetje af lungen na dan) met Perry Sport in samenwerking met KariTraa, waar we overigens ook nog eens een mooie outfit aan over hielden. Dank! Vandaag is het tijd voor de Zevenheuvelenloop. De Zevenheuvelenloop is mijn eerste loop weer na mijn blessure én ik ben strontverkouden. Dit is er dus weer eentje waarvoor het halen van de finish het enige doel was.
Er word weer gelopen voor Meeùs dus het is weer een gezellig weerzien met (loop) vrienden buiten de Junkies om.
Nadat we hebben ontbijten, ons hebben omgekleed, een paar keer naar de wc zijn geweest is het tijd voor de speech van Erben Wennemars en daarna echt tijd om ons richting startvakken te begeven.
De start van de Zevenheuvelen vind ik altijd vrij vervelend, puur omdat je zolang moet wachten. Maar dan mogen we eindelijk. Ik vind al snel een plekje aan de linkerkant en kijk met enige jaloezie naar de lopers aan de andere kant, die dus al op de finish afstuiven. Ik zie namelijk als een berg….of als een heuvel op tegen deze afstand. Gewoon vanwege m’n ontzettend slechte conditie en de vraag of m’n blessure weg is en weg blijft.
Ik loop op zich oké maar tempo zit er niet in, prima, lekker laten gaan. Ik schuif van links naar het midden. Ik hobbel lekker door. De heuvels vallen me zwaar, elk jaar weer maar dit keer is het de verkoudheid die het me extra zwaar maakt.
Op een gegeven moment komt Kenneth me voorbij. Hij heeft het zelf niet door dus ik geef hem een mep op z’n schouder en gebaar ‘wat flik je me nou?!’.
Op km 7 loop ik lekker met m’n hoofd naar beneden (nee hoor ik heb het niet zwaar) en hoor een stem…..heyyyy die ken ik, ik kijk op en ja hoor het is Tommie. Tommie is pacer voor iemand anders. Ik roep hem en we zeggen elkaar gedag. Hij vraagt wat voor tijd ik wil lopen en nadat ik zeg uitlopen is mijn enige doel roept hij oke goed bezig!
Even verderop zie ik aan de rechterkant een bekend shirt. Het is Anouk van de Halfcrazyrunners, ze is aan de wandel samen met haar man Axel. Dat is niet goed. Ik wijk uit naar rechts en kom naast ze lopen. Bij Anouk is het drinken eerder verkeerd geschoten dus die staat op het punt van overgeven en ja rennen maakt het er niet beter op. Dan maar even wandelen. Tot km 11 blijf ik bij ze. We rennen een stuk en wandelen dan weer wat en zo gaan we door. Ondertussen kletsen we lekker en wordt er ook nog gelachen, dat kunnen wij wel. Dan ga ik weer mijn eigen gang.
Meike en Michel staan ergens in het laatste stuk naar de finish, ik zoek in het publiek want ik heb ze eigenlijk wel nodig, zo grappig vind ik het allemaal niet meer namelijk. Dan spotten we elkaar, roepen en zwaaien. Ik ben zo opgelucht als ik over de finish kom. Inene staat Junkie Daniel voor m’n snufferd waar ik na een dikke knuffel even wat mee bijklets. Even verderop staat Kenneth te wachten en samen lopen we terug naar Meeùs.
Ik ben binnen de anderhalf uur gebleven en ik vind het allemaal best. Oke als ik er thuis achterkom dat ik vorig jaar een heel stuk sneller was is dat toch even een klein steekje in m’n loophartje maar goed tis niet anders.

Twee dagen later sta ik weer met een aantal meiden van afgelopen zondag in Amsterdam (Joanna, Joyce, Patty). We zijn de gelukkige winnaressen voor de Perry vs PUMA workout. Maar zo gelukkig voel ik me niet tijdens de workout, man o man wat is het weer pittig. Maar ben wel gelukkig hoor, we slaan ons er wel doorheen….hoofdzakelijk door mijn constante aanvoer van (flauwe) grappen en grollen. En ook hier krijgen we een waanzinnig kledingpakket mee naar huis!

Op 3 December is de opening van de vernieuwde Perry Sport winkel in de Kalverstraat. Samen met Nike wordt ook vandaag weer een workout gegeven. In de trein spreek ik al af met Niels en wanneer we elkaar dan treffen in de stationshal lopen we samen met nog wat mensen die hij kent richting Perry.
Als ik mijn naam hoor en me omdraai om degene gedag te zeggen kijk ik inene in wel heel veel bekende gezichten. Er loopt een hele groep vrienden achter ons, we hebben elkaar eigenlijk allemaal leren kennen via Instagram. Ik hou het dus maar bij een algemene zwaai en hoi.
Eenmaal bij Perry zijn Udjen en Lianne er ook. We mogen nog niet naar binnen maar worden beziggehouden door én een brassband (daar ben ik na 2 minuten meestal wel al klaar mee maar hiephoipiepeloi we mogen er godsgruwelijk lang naar luisteren) én door auto’s / bestelbusjes die er langs moeten. Dan mogen we na een speech van Arie Boomsma en nadat Marlou van Rhijn het lint heeft doorgeknipt, naar binnen. Snel omkleden, je tas afgeven, leuk petje in ontvangst nemen en wachten op het interview tussen Arie en Marlou.
Maar dan mag er eindelijk gelopen worden. We zullen zo’n 5km lopen, that’s fine with me.
Ik had maar eens besloten om in een thermoshirt te gaan rennen. Er zijn best veel mensen om me heen die dit doen en ik dacht het is koud en ik ben flink verkouden geweest laat ik ook eens slim zijn en zo’n ding aandoen.
Ja niet slim dus want punt 1 zo koud was het nou ook weer niet en punt twee ik heb het over het algemeen niet zo koud als menig ander mensen en al helemaal niet tijdens het rennen. Dus tijdens een tussenstop gaat snel m’n singlet uit, thermoshirt uit, singlet weer aan en ren ik dus verder in een semi-zomerse outfit.
Niels en ik hebben de grootste lol onderweg dus ook dat is een goede test voor m’n conditie en ook daar krijg je het onwijs warm van. Ga jij maar eens een stuk rennen terwijl je bijna non-stop aan het lachen bent. Hardop. Slingerend over de weg.
Nadat we bij het eindpunt nog een coolingdown hebben gedaan ontvangen we ook nog eens een goodiebag.

14 December zijn we wederom bij Perry. Dit keer is er een workout in samenwerking met New Balance. We rennen een stuk en onderbreken dit een paar keer voor wat oefeningen. In het Vondelpark hebben we een intervalsessie. Het is pittig maar ik doe het vanavond nog niet eens zo slecht. (Jammer maar helaas, hier zijn dus geen foto’s van)

16 December loop ik met Pop Up Runs Almere mee met de Foute Kersttruienloop. We lopen 1 of 2 rondes om en door het centrum van Almere. Iedereen heeft z’n best gedaan voor een leuke foute outfit, sommige zijn versierd met lichtjes, andere met rinkelende belletjes. en we hebben muziek….foute kerstmuziek. En met deze gezellige kleine 8km sluit ik 2016 mee af.

pixlr_20170201122226045

De eerste Almerathon

Het is Tweede Pinksterdag en vandaag is het de dag van de allereerste Almerathon!
Dit evenement wat ik al leuk vind voordat het überhaupt van start is gegaan wordt georganiseerd door Pop Up Runs Almere, met hen liep ik ook mijn laatste duurloop voor de marathon van Enschede. Weet je wel dat stuk van Amsterdam CS naar Almere Muziekwijk. Dat was toen perfect geregeld dus dat zal het vandaag ook zijn.

Er lopen ook een aantal bekenden van mij mee. Voornamelijk mensen die ik heb leren kennen via diverse Almeerse loopevenementen zoals de WTC Trappenloop en de Almere City Run, maar dus ook mensen die ik tijdens de vorige loop heb leren kennen. Ook doet Tim mee, Tim ken ik al van voordat wij beiden begonnen met hardlopen, hardcore feesten was toen meer ons ding. Tim ken ik dan weer via zijn vriendin Naomi. Naomi is een oud collega van mij en daar zijn wij dus bevriend geraakt. Ook is Naomi weer een vriendin van mijn broer (wat wij beiden in het begin niet wisten) én van Marlous van de Halfcrazyrunners……pfff de wereld is echt petite hoor haha

De start is om 10 uur en tussen 9:15 en 9:45 kan je je startnummer ophalen dus ik zit om 8:40 op de fiets. Ik ben er heilig van overtuigd dat ik de eerste zal zijn maar als ik lekker met m’n handen in m’n zakken aan kom fietsen zie ik dat er al een grote ploeg mensen aanwezig is, ik werp nog even snel een blik op mijn horloge en kan niet anders concluderen dan dat iedereen erg enthousiast is, aangezien het pas 9:10 is.

Tim is er ookal en we kletsen er druk op los. Dan komt Henk aangefietst. Henk ken ik dus van de eerste twee Trappenlopen en van de Almere City Run en komen we elkaar ondertussen vaker tegen op evenementen. Ik verheugde me er al op om even bij te kletsen met hem, altijd gezellig namelijk. Ondertussen maken we ons klaar voor de start. Dan komt Selina aangelopen, wij kennen elkaar van de vorig keer. We kletsen bij over onze marathons. Zij heeft de marathon van Rotterdam gelopen. Samen lopen we richting start, daar zijn ze druk met de warming up. Gelukkig doet Selina daar dus ook niet aan. We staan lekker te kletsen om vervolgens maar eens een plekje te zoeken tussen de overige lopers in. We zijn ongeveer met 75 mensen. Ik ga bij Henk staan en sta in m’n handen te wrijven. Henk lacht: Eva! Heb je het nu al koud?!
Ja joh koude handen man! Ik steek m’n handen uit om ze te laten zien en we schrikken er beide van. Dit hadden we niet verwacht, even lachen we niet meer tot ik begon te grinniken en zeg nou dat is wel heel koud he?! M’n handen zien haast lijkbleek, heel bizar. Henk zijn handen voelen niet veel warmer aan maar zien er wel gezonder uit haha. Ik steek mijn handen snel in de zakken van m’n shorts, ja ik heb zakken in m’n shorts! Hoe nice is dat?! Speciaal voor die luilakken die maar wat staan te staan in een startvak ipv wat spier opwarmende oefeningen te doen. Het is ongeveer 5 voor 10 gok ik en inene klinkt het startschot. Iedereen komt haperig in beweging en overal om me heen hoor ik dezelfde verbaasde geluiden. Gelukkig maar dat m’n horloge er meer klaar voor is dan dat ik ben dus die kan ik gewoon zonder hapering aanzetten. Nou daar gaan we dan!


Wat gaan jullie eigenlijk doen? hoor ik je vragen.
Oke wacht…..ik gooi er even een copy/paste in….

Op 2e Pinksterdag 2016 (16 mei) willen we de 1e Almerathon organiseren. Het worden vier ronden om het Weerwater in Almere heen. Eén rondje is 7km, dus de maximale afstand is 28km. Concept is iets anders dan een gewone loop. Iedereen mag mee doen. Of je nu een snelle loper en ervaren bent of niet. Jong, oud, dik of dun… het maakt niet uit. Bij iedere hele ronde mag je stoppen. Wanneer je echter gelapt wordt door de koploper, dan maak je de ronde af en moet je stoppen. Klassement wordt vervolgens opgemaakt. De winnaar is natuurlijk degene die de maximale afstand zo snel mogelijk loopt.



Nou dat gaan we dus doen en we zijn van start gegaan. En hoe….ik loop veels te snel. Ik ben ergens middenin van start gegaan, denk ik, of stond ik nou vrijwel achteraan? Ik vind het nodig om voluit te lopen, ik haal dus diverse mensen in waarvan ik verwacht dat zij mij later weer zullen inhalen want dit tempo weet ik natuurlijk niet vast te houden. Dan zie ik Selina lopen en haak bij haar aan. Ook zij was verrast door de start en ook zij geeft aan veels te snel te lopen. Echt lang blijf ik niet naast haar lopen want schijnbaar moet ik nog steeds hard van mezelf. Na een kleine 2,5km wordt me door een toeschouwer medegedeeld dat ik tweede vrouw ben. Ik vermoed dat de eerste vrouw vooraan is gestart dus denk niet dat ik haar te pakken krijg. Ik weet ook echt niet hoe de concurrentie is. Niet dat ik erop uit ben om te winnen maar wil wel zo lang mogelijk lopen, het liefst alle 4 de ronden. Op 3,5 km komt Henk voorbij, ik geef aan nog maar 1 koude vinger te hebben, m’n rechter middelvinger. ‘Ach nog een halve ronde en dan zijn ze allemaal weer warm!’ roept Henk nog wanneer hij bij me wegloopt. Ik kijk semi tevreden naar m’n handen. Tot nu toe heb ik de gehele weg in m’n handen lopen wrijven, in m’n vingertopjes geknepen en zelfs in m’n handen lopen klappen. Alles om die bloedsomloop op gang te krijgen want het ziet er echt niet gezond uit. Je vraagt je dan toch af of er misschien iets geks aan de hand is, ja letterlijk.

Na zo’n 4km komt Sonja me voorbij. Ik had haar al als snel ingecalculeerd. Voor de start gaf ze aan niet te weten hoe ze zal lopen omdat ze wat last heeft van een blessure. Als ze voorbij komt roep ik: gaat lekker he, met die blessure! Vooralsnog wel antwoord ze lachend. In de verte zie ik regensluiers in de lucht hangen, ze lijken boven het Weerwater te hangen maar denk/hoop dat ze verder weg zijn. Ik vraag me af hoe de wind staat en meteen voel ik een windvlaag. Ah de regen komt dus hierheen, fijn.
Het volgende stuk ontneemt ons het zicht op het Weerwater. Wanneer ik hieruit kom, tussen de bomen vandaan kom en weer zicht heb op het Weerwater zie ik de regen haast horizontaal over het water gaan. Hardop mompel ik iets van holy shit….
Eenmaal rennend in de bui lijkt het me mee te vallen. Het is ook vrijwel van korte duur. Ik krijg wel weer meer zuurstof binnen dus daar ben ik blij mee. Ik loop op de verzorgingspost af en neem een bekertje water aan van Tamara. Ze vraagt of ik voor nog een rondje ga. Tuurlijk! Ik moet nog om het Schapenveldje heen en dan mag ik weer van start. Yes ronde twee! Ik ga nu meer op mijn eigen tempo lopen. Ik heb nog een paar lopers in zicht maar gelukkig is de route heel simpel. De tweede verzorgingspost sla ik wederom over (deze staat op ongeveer 2,5km). Er wordt me nageroepen dat ik wel voldoende moet drinken. Ik beloof bij de volgende post, bij Tamara dus, weer wat te drinken. Even later wordt ik weer ingehaald door een dame, ik loop nu dus op de vierde positie. Ach ja maakt niet uit, als ik iig die derde ronde maar kan in gaan. En daar is Tamara weer, wederom ga ik voor het water ipv sportdrank. Ze vraagt of ik nog een ronde ga doen, ik kijk achter me en geef aan dat ik het hoop want ik weet niet waar de koplopes zijn (ik moet tenslotte nog om het Schapenveldje heen en gek genoeg liep ik daar op dat korte stukje met de vorige ronde niet zo snel, of dat voelde zo). Tamara geeft aan dat ik tijd zat heb. Met een Ohhhhhhhhhhhhhh loop ik snel verder, drink braaf m’n bekertje leeg en maak een piepkleine omweg om het bekertje netjes in een prullenbak te proppen. Ik hobbel langs de schaapies richting start/finish. Ik zwaai naar Andrea en haar camera en loop tevreden door. Dan hoor ik inene een stem, voor mijn gevoel totaal uit het niets: nou is dat even mazzel hebben, wat een toeval! Ik kijk op en zie mijn moeder het bruggetje op lopen waar ik ook net op kom lopen. Ik stop, ik ben tenslotte toch al begonnen met deze ronde dus stel de koplopers komen me nu voorbij, ik mag deze ronde hoe dan ook uitlopen. Ik klets even kort met mamma en vervolg m’n weg over het fietspad, langs de flat van m’n tante. Net als voorgaande ronden kijk ik naar boven of ze toevallig net op het balkon staat. Ik zie dat in tegenstelling tot eerder nu het raam dicht is, ze is dus weg. Als ik richting het centrum loop lijk ik door m’n knie te zakken. Oh maar dit is m’n rechter knie, die mankeert niks. Dat is gek. In de volgende stappen pols ik hoe het voelt. Het lijkt weg te zijn, maar gek is het wel. Ik focus me nu maar even goed op mijn ontspanning. In m’n eentje loop ik met mijn opgespelde startnummer langs de kermis waar de exploitanten bezig zijn met het drogen en schoonpoetsen van hun attracties voordat zij open gaan.
Weer sla ik de verzorgingspost over en weer wordt me nageroepen dat ik niet moet vergeten te drinken en weer roep ik straks te zullen drinken.
Ik begin spanning te voelen rondom m’n linkerknie en uiteindelijk begint m’n hamstring van datzelfde been te trekken. Ik merk dat ik begin te hopen dat de koplopers me voorbij gaan. Als ik op zo’n 4km zit van deze ronde weet ik dat ik de volgende ronde niet meer moet gaan lopen, stel ik blijf de koplopers voor. Op de brug tuur ik achter me, waar blijven ze toch?! Ik heb last, teveel last. Geen pijn en de kans dat het wegtrekt is aanwezig maar de kans dat het fout gaat ook. Ik krijg last van m’n ademhaling en hier en daar ontglipt me zelfs een kreun bij het zetten van een stap. Ik heb het inene echt heel erg moeilijk. Het kost me echt heel veel energie om te blijven rennen, m’n tempo gaat ook op en neer en keldert soms wel heel erg. Ik wil kijken of ze eraan komen maar omkijken maakt het allemaal nog moeilijker. Dan hoor ik stemmen achter me en ze komen steeds dichterbij. Ik hoor ze tegen elkaar zeggen dat ze zo lekker ontspannen lopen. Ze komen voorbij en inderdaad het ziet er allemaal heel ontspannen en soepeltjes uit.
Ik verwacht een fietser bij de koplopers, of dat er iets tegen me wordt gezegd maar niets van dit alles. De opluchting die ik net voelde toen ze me op 19,8km voorbij kwamen verdwijnt en maakt plaats voor lichte verwarring. Dit waren ze toch wel he?! Ik moet nu toch stoppen he?! Toch?! Ik moet echt stoppen namelijk, vanwege dat been maar ik heb liever dat ik moet stoppen omdat ik ben ingehaald. Dan voelt het toch anders, dan ligt de beslissing niet bij mij. Het voelt toch een klein beetje als opgeven namelijk. Gaat nergens over maar ja leg dat maar eens uit aan jezelf.
Als ik dan weer bij Tamara aan kom staan daar al vele andere lopers en vele roepen Jaaaaaaaa Evaaaaaaa nog een klein stukje!!! Tamara houdt een bekertje water omhoog maar ik zeg ik drink zometeen wel wat. Ik sleur mezelf langs het veldje en pers er nog een soort van eindsprintje uit. Wel vraag ik nog even na de finish of dat inderdaad de koplopers waren. Wanneer dit wordt bevestigd antwoord ik met ‘mooi’. Ik klets wat na met Yvonne, Sonja en later met Henk. Als Tim langskomt grap ik ‘Tim jonguhhh ik ben allangggg binnen’. Op zich niet veel aan gelogen alleen heeft Tim wél 4 ronden gelopen.

Van de 28 vrouwen hebben slechts 2 vrouwen alle 4 de ronden gelopen en 3 vrouwen 3 ronden. Van deze 3 ben ik 2e geworden met een tijd van 01:49:42. Sonja is zo’n 9,5 minuut sneller. Zij is overigens niet ingehaald door de koplopers maar uit eigen beweging gestopt nu het nog goed voelde.

Ik ben dik tevreden en fiets nadat ik de meeste van de organisatie heb bedankt nog even langs mamma en Ben. Ik heb het koud en ik heb geen jas mee. Wel een vest en m’n Running Junkies trui maar denk dat een kop warme thee best wel even fijn is. Dus die ga ik halen, om uiteindelijk in een heet bad te belanden.

pixlr_20160523212246255
Foto door: http://www.facebook.com/RunFotodeGraaf