European Athletics 2016 – And We Keep Coming

Zaterdag 9 juli

Vandaag heb ik een roostervrije dag. Ik doe een poging om wat uit te slapen maar om 10 uur zit ik alweer op de bank. Met Vlinder op schoot, die zich dan ook volledig tegen me aandrukt in de hoop dat ik vandaag eens thuis blijf.
Sorry meisje maar ik heb een ticket voor de late sessie vandaag. Ik ontbijt wat en zet de foto’s die ik de afgelopen dagen heb gemaakt over op mijn laptop. Bij het bekijken ervan besef ik hoeveel ik al heb meegemaakt. Ook blijk ik een foto te hebben gemaakt van de eerste echte rake (mis)stap van Churandy die hem zijn goud heeft gekost. He bah wat een rot foto!
Eind van de middag vertrek ik weer richting Amsterdam. In het Stadion spreek ik Laura nog even, die net een telefonisch interview heeft gehad met de Spaanse Media. Uiteraard hebben we het even over dat interview van de avond ervoor.
Om 19:00 zit ik weer met mijn snufferdje gericht op het veld en de baan gevuld met alle diverse onderdelen.
Ik zit naast een man en zijn zoontje. Wanneer Churandy de baan betreedt raken we pas echt in gesprek. Zowel hij als zijn zoontje hebben het namelijk niet door dus ik voel me haast verplicht om even aan te geven dat Churandy Martina is gearriveerd en dat hij dáár loopt.
Zoals ik al beschreef in een eerdere blog heb ik eigenlijk geen idee van de regels en weet ik ook niet goed hoe alle disciplines in elkaar steken. Dat blijkt wel weer uit het volgende.
De man en ik bespreken het Churandy drama van gisteravond en vanuit mijn ooghoek zie ik Churandy. Ik tik de man aan en zeg nou ja kijk hem nou! Ook de man schiet in de lach en we zien de lol ervan in. We waarderen zijn humor en rebelsheid. Want Churandy loopt over een van de lijnen te balanceren. Alsof hij een nee-hoor-ik-ben-niet-dronken-test aan het afleggen is.
Ik maak wat foto’s en wanneer ik het gebeuren begin te filmen zie ik na 2 seconden dat hij bukt en zijn stuk tape op de baan plakt. Met een ‘Oh….’ eindigt het filmpje dus ook.
Hij was niet rebels maar was gewoon de afstand aan het meten waar hij zijn tape moest plakken. Ook de man naast mij wist dit (GOD-ZIJ-DANK) niet want die kijkt net zo verbaasd als dat ik doe. Nadat ik hem een we-zijn-namelijk-al-jaren-goede-vrienden-elleboogstoot in z’n zij geef schieten we beide heel hard in de lach. Ik plaats nog wel een van de foto’s op Instagram met de tekst ‘Churandy en zijn lijntjes’. Vond het nog steeds wel humor namelijk.
Ik app Niels met het verhaal en krijg meteen een handleiding met de regels en feiten over het atletiek terug gestuurd.
De 4 x 100m relay mannen (kwalificatie ronde) gaat van start en de Nederlandse mannen (Giovanni Codrington, Patrick van Luijk, Dimitri Juliet en dus Churandy Martina) pakken de vijfde plek en weten zich te kwalificeren.
Ik wordt ondertussen al onrustig want na de 4 x 100m relay vrouwen moet ik echt meteen weg en ik zoek al naar de snelste uitweg. Ik zit op het einde van de rij met naast mij alleen nog de man en zijn zoontje. De andere kant van de rij is ook gevuld. De scheiding tussen ons vak en het vak naast ons is hier gelukkig geen hek maar een lage brede muur. Ik vraag me af of ik daar met goed fatsoen overheen kom straks, met m’n tas. Als ik zie dat een vrij gezette vrouw er in 1 keer overheen stapt weet ik dat dat mijn uitweg wordt straks.
De dames betreden de baan en ik zie Dafne nergens, maar misschien start ze wel aan de andere kant? De man kan haar ook niet vinden en pakt zijn verrekijker erbij (hey dat ik daar zelf niet aan gedacht heb!). Het duurt even maar we komen beide tot de conclusie dat Dafne toch niet mee doet, later hoor ik dit ook van iedereen die ik spreek. Toch blijf ik even kijken en zie hoe de vrouwen (Jamile Samuel, Marije van Hunestijn, Tessa van Schagen en Naomi Sedney) de zevende plek pakken en zich ook kwalificeren. En dan is het tijd om de man snel gedag te zeggen, hem en zijn zoontje nog een fijne avond te wensen, over het muurtje te stappen (oke die mevrouw d’r benen waren schijnbaar langer want het kost mij iets meer moeite) en zo snel mogelijk naar de tram te racen.
Ik moet het allemaal nog net aan kunnen redden……..als het ov niet op z’n gat ligt!
Ik ijsbeer als een malle bij de halte maar er komt maar geen tram en de tijd tikt razendsnel door. Mijn hoofd probeert een snellere manier te bedenken maar die is er niet. Wanneer er een bus aankomt spring ik erin maar mijn kaart wordt geweigerd…..het is geen gvb bus. Vloekend stap ik uit (sorry buschauffeur!), het feit dat ik mijn eigen ov pas bij me heb komt gewoon totaal niet bovendrijven. Ik spring in de tram die er dan eindelijk aankomt, een tram die ik helemaal niet moet hebben maar wie weet hoever hij me kan brengen. Dat blijkt 1 halte te zijn. Vanaf daar begin ik te lopen naar een andere halte. Ondertussen krijgen Monique, Lianne en Ada allerlei wilde en paniekerige berichtjes binnen in de groepschat over het feit dat ik het waarschijnlijk niet ga redden. Ook Niels krijgt hysterische berichten door. Ik ren als een kip zonder kop door de straten van Amsterdam.
Ik heb een tram te pakken…hehe…op naar de volgende overstap. Eenmaal daar blijk ik een overstap van 11 minuten te hebben!!! Ah jongens dat kan ik toch helemaal niet! Ik besluit te gaan lopen, van halte naar halte.
De eerste halte loop ik voorbij, zie wel dat het me iets meer tijd heeft gekost dan verwacht dus moet m’n pas wat versnellen om bij de volgende halte te komen want het duurt me nog steeds te lang om bij een halte te moeten staan wachten. De volgende halte lijkt gewoon op het verlengde te liggen maar er is ook een bocht waar trams heengaan. Ik loop snel op de halte die voor me staat af om daar te kijken of mijn tram op het lijstje staat. Niet dus…shit snel naar de overkant rennen. Maar ook daar staat hij niet op! De paniek slaat nu ondertussen toe want ik heb eerlijk gezegd geen idee waar ik ben en hoe ik hier wegkom. Ja lopend met m’n navigatie maar ik moet een tram hebben en wel nu!
Ik probeer te zoeken maar de navigatie van 9292 werkt nou niet echt heel erg mee. Ik draai een paar rondjes om m’n eigen as omdat ik gewoon niet goed weet waar ik heen moet. Ondertussen heeft Niels het ook zwaar te verduren op de app maar hij probeert me er rustig doorheen te loodsen.
Weer terug naar die eerste halte en dan besef ik me dat zo’n halte altijd uit twee hokjes bestaat en er misschien wel meer op het eerste hokje staat aangegeven (iets wat ik normaal wel weet maar niet als ik er zo aan toe ben) en ja hoor de tram stopt hier gewoon en als ik me omdraai komt hij er ook ‘al’ aan. In de tram heb ik gelukkig een zitplaats en ik trek m’n tas leeg. Mijn sportbroekje heb ik al onder mijn spijkerbroek aan en ik ben ook al voorzien van sportbh. Maar er moeten sokken, schoenen en een shirt gewisseld worden en dat ga ik dus hier in de tram doen. Me no care!
Ik weet dat het eigenlijk allemaal nutteloos is maar geef niet zo snel op. Dus ik sprint de tram uit.
Als ik op het terrein van het Westergas aankom zie ik in de chat dat Ada aangeeft Monique en Lianne al lekker bezig te zien. Dat is mijn cue om dan toch echt de handdoek in de ring te gooien. Ik stop met rennen. Ik ben te laat, de paniek verdwijnt en maakt plaats voor woede nou ja boosheid. Ada is de eerste die ik tref en die krijgt een stortvloed van (semi-onterechte) boosheid over zich heen. Ze knuffelt me en knuffelt me nog meer. Maar ik hou voet bij stuk. Ik ben boos. Binnen treffen we Meike en ook die kijkt me ietwat verbaasd aan. Ik ben nog steeds uit mijn doen. Dan geeft ze aan dat er hierna nog een sessie is en er is nog plek. Oh…..ja maar dan sta ik daar in m’n ‘eentje’.
Gelukkig besluit Ada plotseling ook mee te doen, mits er plek is.
Jeujjjjj en langzaamaan komt er weer blijheid in mijn gestresste lijf.
Wij gaan vanavond voor NRC dus we gaan rennen op de loopband.
Ik wordt steeds vrolijker en ja hoor pats boem we zijn weer net zo melig als altijd. He wat fijn!
Ook Yvonne is er. Yvonne ken ik van de allereerste Trappenloop in Almere (2012) en we zien elkaar met regelmaat bij diverse loopjes.
Ik vind het allemaal maar spannend zo’n loopband, ik heb een evenwichtsgevoel van een fruitvlieg (net als het geheugen trouwens……oh hoi wie zijn jullie?!) en tja ik sta eigenlijk nooit op zo’n ding.
We gaan van start en moeten als snel aan de hellingen maar dit gaat allemaal prima. Ik vind het zelfs wel leuk maar ik moet me echt op 1 vast punt focussen anders kletter ik er geheid af. Er wordt een interval tegenaan gegooid en ik loop 13,5km p/u. Nu echt opletten waar je je voeten neerzet dus want ik zie mezelf echt met een bloedgang 5 loopbanden verderop belanden natuurlijk.
Aangezien ik weet wat de overkant aan het doen is, de NTC kant, weet ik dat ze op een gegeven moment moeten doen alsof ze de tegenstander voor het hoofd trappen (we voeren een strijd tegen elkaar, de runners hebben vooral te maken met wolven en zombies terwijl we door het bos rennen en de NTC-ers die moeten ons vooral uitdagen en overrulen. We hebben dus allemaal onze eigen headsets op dus kunnen elkaars instructies niet horen) en dat ze zich dus eigenlijk moeten focussen op iemand die voor hen staat. Ik leg oogcontact met het meisje voor me en ik gebaar ‘Bring it on’. Ze moet lachen en wordt hierdoor bloedfanatiek en ik loop hier alleen maar harder door. Erg leuk.
Dan is het tijd om te ontspannen, we doen wat yoga oefeningen terwijl we deels op de band staan. Ze staan stil maar mijn rolt toch iets door omdat ik erop leun. De spagaat gaat steeds verder en dat vind ik toch niet zo’n goed plan. Maar melig worden we wel. De plank wordt bijna gewoon langgerekt plat op de vloer liggen en ga zo maar door.
Dan mogen we op ons rug op de band liggen, zo gaan we iig geen ongewenste kant meer op. Ogen dicht en focus je je op je ademhaling. Het slechte eruit, het goede erin en ontspan…..dwarrel weg in een ontspannen sfeer, zachtjes en even helemaal weg….
Tenminste dat is de bedoeling….Ada en ik hebben de slappe lach. En de tranen rollen m’n haar in.
We krijgen wat lekkers te drinken en een goodiebag namens Women’s Health, toch mooi als je inene een latere sessie meepakt dus. En dan is het tijd voor een feestje. Een feestje met Nike en Yellow Claw. Het blijkt toch niet helemaal mijn muziek te zijn maar het is wel even een leuke afsluiter natuurlijk. Ik kan met Yvonne meerijden en ben rond kwart voor 1 thuis. Snel tas uitpakken, tas voor morgen grotendeels inpakken, douchen, beesten eten en drinken geven en maar weer proberen te slapen!

Advertisements

European Athletics 2016 – The Longest Day

Donderdag 7 juli

Vandaag begint onze shift om 07:30 en moeten we 06:45 aanwezig zijn. Ik rij vanaf Station Muziekwijk met Hil mee. Wel zo gezellig en nou ja het scheelt mij in reiskosten natuurlijk. Helaas zit het verkeer tegen, we kunnen namelijk gewoon doorrijden en daar hadden we geen rekening mee gehouden. We komen dus ook al om 6:20 aan bij Atos waar Stephen vrij slaperig met vlaggen loopt te slepen en ons heel verbaasd gedag zegt. Er is nog niemand aanwezig voor de kantine dus er is nog geen koffie, we gaan maar meteen aan de slag met het opbouwen van alles. Al snel zijn onze schoenen en sokken doorweekt van de dauw die op het gras ligt en zijn de sporen te zien van waar wij door het gras hebben lopen sloffen. Wanneer het team compleet is staat eigenlijk alles al klaar dus kunnen we lekker aan de koffie en thee met z’n allen. Nog een korte briefing voor eventuele nieuwe mensen en dan is het wachten op de 656 (254 in de ochtend en 402 in de middag) kinderen die we vandaag over de vloer zullen krijgen. Ook vandaag ben ik vliegende keep maar sluit me ook vandaag weer aan bij Monique en Mary. Hil staat vandaag bij een ander onderdeel maar we krijgen er Iris voor terug. Als de ochtend erop zit en de pauze aanbreekt wordt ik gevraagd om team logistiek bij te staan. Samen met Hil, Marcel en Vincentius begeleidt ik de kinderen richting de bussen die bij het Buiksloterplein staan te wachten. We nemen allemaal een positie in langs de wandelroute om ze verder te loodsen. Ik ben het laatste punt richting bussen. Als ik vermoedt dat de laatste klas voorbij is sprint ik richting Hil die eerder op de route staat om bevestiging te krijgen, vervolgens sprint ik terug richting Marcel. Marcel staat bij de bussen. Zodra ook hij weet dat dit alle kinderen en begeleiders moeten zijn zit dit deel er voor ons eigenlijk op. Door Stephen en Joy worden onze lunchpakketjes afgegeven want ‘jullie staan hier nog wel even’….wij moeten nu wachten op de bussen met kinderen die in de middag bij ons komen sporten. Het verloopt niet geheel vlekkeloos aangezien de bussen laat zijn en de kinderen her en der afzetten. Een paar bij ons en sommige bussen stoppen bij Hil en andere rijden weer helemaal door naar Atos…..slechte communicatie dus bij het vervoersbedrijf. Als de nieuwe lichting kinderen er is gaan wij ook allemaal weer netjes naar ons eigen onderdeel. Als het richting 3 uur gaat begin ik toch wel vermoeid te raken, iedereen wel overigens. Maar leuk is het zeker. Vervolgens begeleiden we de kinderen weer richting bus. Wij hoeven dus niet mee te helpen met opruimen en mogen weg zodra we klaar zijn. Oh dat is fijn! Alleen jammer dat het allemaal zo lang duurt dat de rest van de vrijwilligers allemaal al voorbij komen, je gedag zwaaien en dus al onderweg zijn naar huis. Maar goed, maakt niet uit. Met de auto rijden Hil en ik naar Diemen Zuid en vanaf daar gaan we verder met de metro. Hij gaat naar het Stadion en ik eerst naar het Volunteers Home. Wanneer ik naar Sporthallen Zuid slof met mijn veels te zware en volle tas en ik het idee niet meer recht te kunnen lopen van vermoeidheid zie ik inene Nikola met zijn gezin lopen! Nikola is overgekomen vanuit Servië voor het EK en BTG (Bridge the Gap dat door de Junkies wordt gehost). Dat hij er zou zijn wist ik maar had enkel de hoop hem zondag te zullen treffen. Hij heeft mij nog niet gespot (ook niet zo gek tussen al die vrijwilligers die overal rondlopen. Ik steek m’n armen in de lucht en begin wild te zwaaien, terwijl we eigenlijk recht op elkaar aflopen maar roepen dat hebben m’n hersentjes nog niet bedacht. Mijn gewapper trekt toch zijn aandacht en gelukkig herkent hij me ook meteen haha. Hoe leuk is dat dan?! We geven elkaar een dikke knuffel, kletsen wat en nadat ik ze de weg heb gewezen naar de ingang van het Olympisch Stadion en nog wat dikke knuffels vertrekken zij die kant op en ik de andere. De vriendin van hun coach loopt straks mee met de 400m vrouwen dus die gaan ze richting finish juichen. Eenmaal in het Volunteers Home kleedt ik me snel om in de kleedkamer omdat ik straks zelf nog ga sporten. Dan gaan Sergio en ik ook naar het Stadion. Sergio heeft via Nationale Nederlanden twee tickets gewonnen voor de avondsesse van vandaag en ik mag dus mee. In het vak blijf ik gedag zeggen; Gaby met vriend, Sunny, Anoek, Anouk en Nikki (tegen wie ik de dag ervoor nog zei nee ik zit dan niet in het Stadion, ja wist ik veel dat dat toch zo zou zijn, maar gelukkig wist Anouk me te spotten!).
We zien onder andere hoe Solomon Bockarie zijn Personal Best loopt op de 100m (zijn besef hiervan en zijn reactie was zo mooi, wat kan sport toch mooi zijn!), hoe mijn held Churandy Martina zich weet te kwalificeren voor de finale en eerder hoe Nicky van Leuveren een Personal Best loopt op de 400m en hoe de Servische Tamara Salaški tweede wordt in haar heat en Lisanne de Witte derde in dezelfde heat.
Dan is het voor mij tijd om te vertrekken, ik moet naar Westergas omdat ik een training van Nike op de planning heb staan. Sinds tijden hebben we weer eens een NTC training. Lianne, Ada en ik hebben er zin in! Niels komt ook maar Niels gaat rennen. Als Ada en ik net het Nike Runhouse binnenlopen zien we net hoe Churandy het goud pakt in de finale van de 100m mannen!! Blij vliegen we elkaar om de hals!
Wanneer we allemaal samen zijn zit de sfeer er al lekker in en vergeet ik haast dat ik eigenlijk behoorlijk moe ben.
Nike zal Nike niet zijn als ze niet weer wat nieuws in petto hebben voor ons. We krijgen een headsetje op en worden in 2 rijen verdeeld. Vervolgens worden we naar buiten geleid waar een groot podium staat. Dit podium is verdeeld in twee helften, de ene helft is voor NTC en de andere voor NRC. De runners staan dit keer dus op een loopband en NTC en NRC staan face to face tegenover elkaar. OH CRAP……
Ik doe doorgaans wel braaf en fanatiek mee maar 1) ik ben dus best moe en niet meer zo getraind als ik was en 2) ik hang nogal vaak de clown uit……en nu staat Niels dus tegenover ons, klaar om me uit te lachen…..zucht…gelukkig weet ie allang dat ik niet zo stoer ben als ik me wellicht voor doe dus heel erg door de mand kan ik niet vallen. En we hebben al eens eerder miepend en piepend samen een bootcamp overleefd dus ach…
Maar dit is toch wel heel anders dan normaal. In rap tempo komen er diverse pasjes voorbij razen door je headset en wanneer iedereen naar rechts dribbeld ga ik naar links, wanneer iedereen in z’n handen klapt staan mijn handen juist op het verst van elkaar verwijderd, als iedereen met hun gezicht naar oost ligt te planken lig ik naar west te grinniken…..zo a-ritmisch als het maar kan. Wanneer we op de plek moeten dribbelen doe ik dat braaf mee maar ik draai nog wel een paar keer om mijn eigen as zodat ik nog gekke bekken kan trekken naar Lianne en Ada. Wanneer we in onze handen moeten klappen draai ik me wederom om zodat ik Ada kan aansporren voor een potje ouderwets handje-klap.
Niels en ik zoeken zo nu en dan oogcontact (kan ik weer rare bekken trekken en aangeven dat ik het toch erg warm heb….Niels zei al dat Ada en ik onze hemdjes niet onder onze shirtjes aan moesten houden) en die lacht me inderdaad uit….of toe…..
Na deze heerlijke lijdensweg waar wij meestal toch het meest onze lachspieren trainen begint de wandeling naar het station. Lianne moet de andere kant op en Ada loopt een stukje op met Niels en mij. Dit zijn nu al soort van tradionele wandelingen van Niels en moi, lekker bijkletsen en een bakkie koffie op het station.
Uiteindelijk ben ik om 12 uur thuis, moe, voldaan, vrolijk en gek genoeg met een sprankje energie over en ik slaap pas na enen…..oh….