Zevenheuvelenloop en de laatste lood/pjes van 2016

Ik ben zó niet in vorm. Gister had ik een lichte training (op het bruggetje op, bruggetje af lungen na dan) met Perry Sport in samenwerking met KariTraa, waar we overigens ook nog eens een mooie outfit aan over hielden. Dank! Vandaag is het tijd voor de Zevenheuvelenloop. De Zevenheuvelenloop is mijn eerste loop weer na mijn blessure én ik ben strontverkouden. Dit is er dus weer eentje waarvoor het halen van de finish het enige doel was.
Er word weer gelopen voor Meeùs dus het is weer een gezellig weerzien met (loop) vrienden buiten de Junkies om.
Nadat we hebben ontbijten, ons hebben omgekleed, een paar keer naar de wc zijn geweest is het tijd voor de speech van Erben Wennemars en daarna echt tijd om ons richting startvakken te begeven.
De start van de Zevenheuvelen vind ik altijd vrij vervelend, puur omdat je zolang moet wachten. Maar dan mogen we eindelijk. Ik vind al snel een plekje aan de linkerkant en kijk met enige jaloezie naar de lopers aan de andere kant, die dus al op de finish afstuiven. Ik zie namelijk als een berg….of als een heuvel op tegen deze afstand. Gewoon vanwege m’n ontzettend slechte conditie en de vraag of m’n blessure weg is en weg blijft.
Ik loop op zich oké maar tempo zit er niet in, prima, lekker laten gaan. Ik schuif van links naar het midden. Ik hobbel lekker door. De heuvels vallen me zwaar, elk jaar weer maar dit keer is het de verkoudheid die het me extra zwaar maakt.
Op een gegeven moment komt Kenneth me voorbij. Hij heeft het zelf niet door dus ik geef hem een mep op z’n schouder en gebaar ‘wat flik je me nou?!’.
Op km 7 loop ik lekker met m’n hoofd naar beneden (nee hoor ik heb het niet zwaar) en hoor een stem…..heyyyy die ken ik, ik kijk op en ja hoor het is Tommie. Tommie is pacer voor iemand anders. Ik roep hem en we zeggen elkaar gedag. Hij vraagt wat voor tijd ik wil lopen en nadat ik zeg uitlopen is mijn enige doel roept hij oke goed bezig!
Even verderop zie ik aan de rechterkant een bekend shirt. Het is Anouk van de Halfcrazyrunners, ze is aan de wandel samen met haar man Axel. Dat is niet goed. Ik wijk uit naar rechts en kom naast ze lopen. Bij Anouk is het drinken eerder verkeerd geschoten dus die staat op het punt van overgeven en ja rennen maakt het er niet beter op. Dan maar even wandelen. Tot km 11 blijf ik bij ze. We rennen een stuk en wandelen dan weer wat en zo gaan we door. Ondertussen kletsen we lekker en wordt er ook nog gelachen, dat kunnen wij wel. Dan ga ik weer mijn eigen gang.
Meike en Michel staan ergens in het laatste stuk naar de finish, ik zoek in het publiek want ik heb ze eigenlijk wel nodig, zo grappig vind ik het allemaal niet meer namelijk. Dan spotten we elkaar, roepen en zwaaien. Ik ben zo opgelucht als ik over de finish kom. Inene staat Junkie Daniel voor m’n snufferd waar ik na een dikke knuffel even wat mee bijklets. Even verderop staat Kenneth te wachten en samen lopen we terug naar Meeùs.
Ik ben binnen de anderhalf uur gebleven en ik vind het allemaal best. Oke als ik er thuis achterkom dat ik vorig jaar een heel stuk sneller was is dat toch even een klein steekje in m’n loophartje maar goed tis niet anders.

Twee dagen later sta ik weer met een aantal meiden van afgelopen zondag in Amsterdam (Joanna, Joyce, Patty). We zijn de gelukkige winnaressen voor de Perry vs PUMA workout. Maar zo gelukkig voel ik me niet tijdens de workout, man o man wat is het weer pittig. Maar ben wel gelukkig hoor, we slaan ons er wel doorheen….hoofdzakelijk door mijn constante aanvoer van (flauwe) grappen en grollen. En ook hier krijgen we een waanzinnig kledingpakket mee naar huis!

Op 3 December is de opening van de vernieuwde Perry Sport winkel in de Kalverstraat. Samen met Nike wordt ook vandaag weer een workout gegeven. In de trein spreek ik al af met Niels en wanneer we elkaar dan treffen in de stationshal lopen we samen met nog wat mensen die hij kent richting Perry.
Als ik mijn naam hoor en me omdraai om degene gedag te zeggen kijk ik inene in wel heel veel bekende gezichten. Er loopt een hele groep vrienden achter ons, we hebben elkaar eigenlijk allemaal leren kennen via Instagram. Ik hou het dus maar bij een algemene zwaai en hoi.
Eenmaal bij Perry zijn Udjen en Lianne er ook. We mogen nog niet naar binnen maar worden beziggehouden door én een brassband (daar ben ik na 2 minuten meestal wel al klaar mee maar hiephoipiepeloi we mogen er godsgruwelijk lang naar luisteren) én door auto’s / bestelbusjes die er langs moeten. Dan mogen we na een speech van Arie Boomsma en nadat Marlou van Rhijn het lint heeft doorgeknipt, naar binnen. Snel omkleden, je tas afgeven, leuk petje in ontvangst nemen en wachten op het interview tussen Arie en Marlou.
Maar dan mag er eindelijk gelopen worden. We zullen zo’n 5km lopen, that’s fine with me.
Ik had maar eens besloten om in een thermoshirt te gaan rennen. Er zijn best veel mensen om me heen die dit doen en ik dacht het is koud en ik ben flink verkouden geweest laat ik ook eens slim zijn en zo’n ding aandoen.
Ja niet slim dus want punt 1 zo koud was het nou ook weer niet en punt twee ik heb het over het algemeen niet zo koud als menig ander mensen en al helemaal niet tijdens het rennen. Dus tijdens een tussenstop gaat snel m’n singlet uit, thermoshirt uit, singlet weer aan en ren ik dus verder in een semi-zomerse outfit.
Niels en ik hebben de grootste lol onderweg dus ook dat is een goede test voor m’n conditie en ook daar krijg je het onwijs warm van. Ga jij maar eens een stuk rennen terwijl je bijna non-stop aan het lachen bent. Hardop. Slingerend over de weg.
Nadat we bij het eindpunt nog een coolingdown hebben gedaan ontvangen we ook nog eens een goodiebag.

14 December zijn we wederom bij Perry. Dit keer is er een workout in samenwerking met New Balance. We rennen een stuk en onderbreken dit een paar keer voor wat oefeningen. In het Vondelpark hebben we een intervalsessie. Het is pittig maar ik doe het vanavond nog niet eens zo slecht. (Jammer maar helaas, hier zijn dus geen foto’s van)

16 December loop ik met Pop Up Runs Almere mee met de Foute Kersttruienloop. We lopen 1 of 2 rondes om en door het centrum van Almere. Iedereen heeft z’n best gedaan voor een leuke foute outfit, sommige zijn versierd met lichtjes, andere met rinkelende belletjes. en we hebben muziek….foute kerstmuziek. En met deze gezellige kleine 8km sluit ik 2016 mee af.

pixlr_20170201122226045

European Athletics 2016 – And We Keep Coming

Zaterdag 9 juli

Vandaag heb ik een roostervrije dag. Ik doe een poging om wat uit te slapen maar om 10 uur zit ik alweer op de bank. Met Vlinder op schoot, die zich dan ook volledig tegen me aandrukt in de hoop dat ik vandaag eens thuis blijf.
Sorry meisje maar ik heb een ticket voor de late sessie vandaag. Ik ontbijt wat en zet de foto’s die ik de afgelopen dagen heb gemaakt over op mijn laptop. Bij het bekijken ervan besef ik hoeveel ik al heb meegemaakt. Ook blijk ik een foto te hebben gemaakt van de eerste echte rake (mis)stap van Churandy die hem zijn goud heeft gekost. He bah wat een rot foto!
Eind van de middag vertrek ik weer richting Amsterdam. In het Stadion spreek ik Laura nog even, die net een telefonisch interview heeft gehad met de Spaanse Media. Uiteraard hebben we het even over dat interview van de avond ervoor.
Om 19:00 zit ik weer met mijn snufferdje gericht op het veld en de baan gevuld met alle diverse onderdelen.
Ik zit naast een man en zijn zoontje. Wanneer Churandy de baan betreedt raken we pas echt in gesprek. Zowel hij als zijn zoontje hebben het namelijk niet door dus ik voel me haast verplicht om even aan te geven dat Churandy Martina is gearriveerd en dat hij dáár loopt.
Zoals ik al beschreef in een eerdere blog heb ik eigenlijk geen idee van de regels en weet ik ook niet goed hoe alle disciplines in elkaar steken. Dat blijkt wel weer uit het volgende.
De man en ik bespreken het Churandy drama van gisteravond en vanuit mijn ooghoek zie ik Churandy. Ik tik de man aan en zeg nou ja kijk hem nou! Ook de man schiet in de lach en we zien de lol ervan in. We waarderen zijn humor en rebelsheid. Want Churandy loopt over een van de lijnen te balanceren. Alsof hij een nee-hoor-ik-ben-niet-dronken-test aan het afleggen is.
Ik maak wat foto’s en wanneer ik het gebeuren begin te filmen zie ik na 2 seconden dat hij bukt en zijn stuk tape op de baan plakt. Met een ‘Oh….’ eindigt het filmpje dus ook.
Hij was niet rebels maar was gewoon de afstand aan het meten waar hij zijn tape moest plakken. Ook de man naast mij wist dit (GOD-ZIJ-DANK) niet want die kijkt net zo verbaasd als dat ik doe. Nadat ik hem een we-zijn-namelijk-al-jaren-goede-vrienden-elleboogstoot in z’n zij geef schieten we beide heel hard in de lach. Ik plaats nog wel een van de foto’s op Instagram met de tekst ‘Churandy en zijn lijntjes’. Vond het nog steeds wel humor namelijk.
Ik app Niels met het verhaal en krijg meteen een handleiding met de regels en feiten over het atletiek terug gestuurd.
De 4 x 100m relay mannen (kwalificatie ronde) gaat van start en de Nederlandse mannen (Giovanni Codrington, Patrick van Luijk, Dimitri Juliet en dus Churandy Martina) pakken de vijfde plek en weten zich te kwalificeren.
Ik wordt ondertussen al onrustig want na de 4 x 100m relay vrouwen moet ik echt meteen weg en ik zoek al naar de snelste uitweg. Ik zit op het einde van de rij met naast mij alleen nog de man en zijn zoontje. De andere kant van de rij is ook gevuld. De scheiding tussen ons vak en het vak naast ons is hier gelukkig geen hek maar een lage brede muur. Ik vraag me af of ik daar met goed fatsoen overheen kom straks, met m’n tas. Als ik zie dat een vrij gezette vrouw er in 1 keer overheen stapt weet ik dat dat mijn uitweg wordt straks.
De dames betreden de baan en ik zie Dafne nergens, maar misschien start ze wel aan de andere kant? De man kan haar ook niet vinden en pakt zijn verrekijker erbij (hey dat ik daar zelf niet aan gedacht heb!). Het duurt even maar we komen beide tot de conclusie dat Dafne toch niet mee doet, later hoor ik dit ook van iedereen die ik spreek. Toch blijf ik even kijken en zie hoe de vrouwen (Jamile Samuel, Marije van Hunestijn, Tessa van Schagen en Naomi Sedney) de zevende plek pakken en zich ook kwalificeren. En dan is het tijd om de man snel gedag te zeggen, hem en zijn zoontje nog een fijne avond te wensen, over het muurtje te stappen (oke die mevrouw d’r benen waren schijnbaar langer want het kost mij iets meer moeite) en zo snel mogelijk naar de tram te racen.
Ik moet het allemaal nog net aan kunnen redden……..als het ov niet op z’n gat ligt!
Ik ijsbeer als een malle bij de halte maar er komt maar geen tram en de tijd tikt razendsnel door. Mijn hoofd probeert een snellere manier te bedenken maar die is er niet. Wanneer er een bus aankomt spring ik erin maar mijn kaart wordt geweigerd…..het is geen gvb bus. Vloekend stap ik uit (sorry buschauffeur!), het feit dat ik mijn eigen ov pas bij me heb komt gewoon totaal niet bovendrijven. Ik spring in de tram die er dan eindelijk aankomt, een tram die ik helemaal niet moet hebben maar wie weet hoever hij me kan brengen. Dat blijkt 1 halte te zijn. Vanaf daar begin ik te lopen naar een andere halte. Ondertussen krijgen Monique, Lianne en Ada allerlei wilde en paniekerige berichtjes binnen in de groepschat over het feit dat ik het waarschijnlijk niet ga redden. Ook Niels krijgt hysterische berichten door. Ik ren als een kip zonder kop door de straten van Amsterdam.
Ik heb een tram te pakken…hehe…op naar de volgende overstap. Eenmaal daar blijk ik een overstap van 11 minuten te hebben!!! Ah jongens dat kan ik toch helemaal niet! Ik besluit te gaan lopen, van halte naar halte.
De eerste halte loop ik voorbij, zie wel dat het me iets meer tijd heeft gekost dan verwacht dus moet m’n pas wat versnellen om bij de volgende halte te komen want het duurt me nog steeds te lang om bij een halte te moeten staan wachten. De volgende halte lijkt gewoon op het verlengde te liggen maar er is ook een bocht waar trams heengaan. Ik loop snel op de halte die voor me staat af om daar te kijken of mijn tram op het lijstje staat. Niet dus…shit snel naar de overkant rennen. Maar ook daar staat hij niet op! De paniek slaat nu ondertussen toe want ik heb eerlijk gezegd geen idee waar ik ben en hoe ik hier wegkom. Ja lopend met m’n navigatie maar ik moet een tram hebben en wel nu!
Ik probeer te zoeken maar de navigatie van 9292 werkt nou niet echt heel erg mee. Ik draai een paar rondjes om m’n eigen as omdat ik gewoon niet goed weet waar ik heen moet. Ondertussen heeft Niels het ook zwaar te verduren op de app maar hij probeert me er rustig doorheen te loodsen.
Weer terug naar die eerste halte en dan besef ik me dat zo’n halte altijd uit twee hokjes bestaat en er misschien wel meer op het eerste hokje staat aangegeven (iets wat ik normaal wel weet maar niet als ik er zo aan toe ben) en ja hoor de tram stopt hier gewoon en als ik me omdraai komt hij er ook ‘al’ aan. In de tram heb ik gelukkig een zitplaats en ik trek m’n tas leeg. Mijn sportbroekje heb ik al onder mijn spijkerbroek aan en ik ben ook al voorzien van sportbh. Maar er moeten sokken, schoenen en een shirt gewisseld worden en dat ga ik dus hier in de tram doen. Me no care!
Ik weet dat het eigenlijk allemaal nutteloos is maar geef niet zo snel op. Dus ik sprint de tram uit.
Als ik op het terrein van het Westergas aankom zie ik in de chat dat Ada aangeeft Monique en Lianne al lekker bezig te zien. Dat is mijn cue om dan toch echt de handdoek in de ring te gooien. Ik stop met rennen. Ik ben te laat, de paniek verdwijnt en maakt plaats voor woede nou ja boosheid. Ada is de eerste die ik tref en die krijgt een stortvloed van (semi-onterechte) boosheid over zich heen. Ze knuffelt me en knuffelt me nog meer. Maar ik hou voet bij stuk. Ik ben boos. Binnen treffen we Meike en ook die kijkt me ietwat verbaasd aan. Ik ben nog steeds uit mijn doen. Dan geeft ze aan dat er hierna nog een sessie is en er is nog plek. Oh…..ja maar dan sta ik daar in m’n ‘eentje’.
Gelukkig besluit Ada plotseling ook mee te doen, mits er plek is.
Jeujjjjj en langzaamaan komt er weer blijheid in mijn gestresste lijf.
Wij gaan vanavond voor NRC dus we gaan rennen op de loopband.
Ik wordt steeds vrolijker en ja hoor pats boem we zijn weer net zo melig als altijd. He wat fijn!
Ook Yvonne is er. Yvonne ken ik van de allereerste Trappenloop in Almere (2012) en we zien elkaar met regelmaat bij diverse loopjes.
Ik vind het allemaal maar spannend zo’n loopband, ik heb een evenwichtsgevoel van een fruitvlieg (net als het geheugen trouwens……oh hoi wie zijn jullie?!) en tja ik sta eigenlijk nooit op zo’n ding.
We gaan van start en moeten als snel aan de hellingen maar dit gaat allemaal prima. Ik vind het zelfs wel leuk maar ik moet me echt op 1 vast punt focussen anders kletter ik er geheid af. Er wordt een interval tegenaan gegooid en ik loop 13,5km p/u. Nu echt opletten waar je je voeten neerzet dus want ik zie mezelf echt met een bloedgang 5 loopbanden verderop belanden natuurlijk.
Aangezien ik weet wat de overkant aan het doen is, de NTC kant, weet ik dat ze op een gegeven moment moeten doen alsof ze de tegenstander voor het hoofd trappen (we voeren een strijd tegen elkaar, de runners hebben vooral te maken met wolven en zombies terwijl we door het bos rennen en de NTC-ers die moeten ons vooral uitdagen en overrulen. We hebben dus allemaal onze eigen headsets op dus kunnen elkaars instructies niet horen) en dat ze zich dus eigenlijk moeten focussen op iemand die voor hen staat. Ik leg oogcontact met het meisje voor me en ik gebaar ‘Bring it on’. Ze moet lachen en wordt hierdoor bloedfanatiek en ik loop hier alleen maar harder door. Erg leuk.
Dan is het tijd om te ontspannen, we doen wat yoga oefeningen terwijl we deels op de band staan. Ze staan stil maar mijn rolt toch iets door omdat ik erop leun. De spagaat gaat steeds verder en dat vind ik toch niet zo’n goed plan. Maar melig worden we wel. De plank wordt bijna gewoon langgerekt plat op de vloer liggen en ga zo maar door.
Dan mogen we op ons rug op de band liggen, zo gaan we iig geen ongewenste kant meer op. Ogen dicht en focus je je op je ademhaling. Het slechte eruit, het goede erin en ontspan…..dwarrel weg in een ontspannen sfeer, zachtjes en even helemaal weg….
Tenminste dat is de bedoeling….Ada en ik hebben de slappe lach. En de tranen rollen m’n haar in.
We krijgen wat lekkers te drinken en een goodiebag namens Women’s Health, toch mooi als je inene een latere sessie meepakt dus. En dan is het tijd voor een feestje. Een feestje met Nike en Yellow Claw. Het blijkt toch niet helemaal mijn muziek te zijn maar het is wel even een leuke afsluiter natuurlijk. Ik kan met Yvonne meerijden en ben rond kwart voor 1 thuis. Snel tas uitpakken, tas voor morgen grotendeels inpakken, douchen, beesten eten en drinken geven en maar weer proberen te slapen!

European Athletics 2016 – The Last Kids

Vrijdag 8 juli

Net als gister rij ik vanochtend met Hil mee. Vandaag begint onze shift om 8:15 dus dat betekend om 7:30 aanwezig maar net als gister hadden we weer geen file dus staan we alweer om 7:15 onze schoenen, sokken en voeten te weken in het natte gras.
Mijn taak vandaag ligt bij het Wedstrijdsecretariaat, dit houdt bijvoorbeeld in dat we ervoor moeten zorgen dat alle uitslagen juist wordt verwerkt en online komt te staan op oa atletiek.nu
Gisteravond kreeg ik een bericht van Monique, ze heeft zich afgemeld voor vandaag want ze heeft last van migraine. Ai ja vandaag dus maar even een rustdag.
Stephen vraagt me dus of ik toch bij verspringen wil staan vandaag en nu dus als hoofdjurylid. Aangezien ik al twee dagen bij dit onderdeel heb gestaan dus het onderdeel ken en samen met Mary en Iris al een ingewerkt team ben.
Oke prima……ietwat nerveus ben ik wel want ik ben niet zo enthousiast over spreken voor een publiek en vind zelf niet dat ik dingen altijd even goed kan uitleggen.
We krijgen vandaag in totaal 442 kinderen.
Wanneer de eerste groep kinderen klaar staat begin ik met mijn uitleg. Eerst vraag ik of ze er zin in hebben en hoeveel zin dan wel. Waren ze net rustig, krijg ik ze weer aan het schreeuwen. Wanneer ik ze weer stil heb, god wat luisteren ze braaf naar me, leg ik ze keurig netjes en vooral duidelijk uit wat en hoe ze het moeten uitvoeren. Als ik de vraag krijg of ik het ga voor doen antwoord ik lachend nee. Het is tenslotte zo makkelijk dat kunnen jullie in één keer hartstikke goed. Eerlijk gezegd heb ik zelf nog nooit in zo’n bak zand gesprongen en ben niet van plan om voor al die oogjes plat op m’n muil te gaan, een enkel te verzwikken of erger. Gelukkig is Anita ons team komen versterken en zij is heel goed in voor doen.
Mary beheerst de Nederlandse taal ondertussen steeds beter. Ze geeft nu zelfs de afstanden door in het Nederlands. We hebben haar potverdriedubbeltjes, goedemorgen, goed gedaan, hoe gaat het e.d. aangeleerd. Zelfs als ze iets intypt op haar telefoon weet ze vrijwel meteen de juiste spelling te gebruiken…het is een wonderkind!
Gisterochtend hebben we ontzettende lol gehad toen Joy door de speakers galmde met de uitleg van de dag. Ze vertelde hoe alle kinderen in hun diverse vakken moesten gaan staan. Het woord vak kwam dus vele malen voorbij en we zagen Mary steeds bedenkelijker kijken. Uiteindelijk vroeg ze ons wat er nou eigenlijk verteld werd want ze hoorde nu toch wel heel erg vaak het woord fuck voorbijkomen en dat terwijl er zoveel kinderen zijn! Tja ‘vak’ en ‘fuck’ zijn echt twee heel verschillende dingen.
We hebben een ontzettend leuke ochtend en de kinderen gedragen zich wederom heel goed en hebben zoveel plezier, prachtig om te zien en mee te maken. Ik moet 1 jongen even een standje geven omdat hij het grappig vind om zijn ploeggenootje te pootjehaken tijdens zijn aanloop, wat gelukkig niet lukt. De hele ochtend wordt ik aangesproken als ‘Juf’ en steeds vertellen kinderen mij hoe mooi ze mijn schoenen vinden, mijn haar, mijn piercings en zelfs mijn bril. Als alles erop zit help ik een jongentje nog even zoeken naar zijn sok. Zit hij niet in je schoen vraag ik. Nee juf hij zit niet in mijn schoen. Nadat we het hele veld hebben afgezocht vind hij zijn verloren sok terug, in zijn schoen….de grapjas. Plagend ren ik hem dus even achterna en schaterend rent hij door met schoen en sok. Dan komt er een ander jongetje bij me lopen. Juf weet u dat wij hetzelfde hebben? Ik kijk naar het blonde jochie en zie dat hij een mooie Nike bril op heeft. Ik doe alsof ik heel lang na moet denken en gok dan dat hij het over onze brillen heeft. Ja zegt hij. Welke sterkte heeft u Juf? Oh ehm ja daar vraag je me wat. Dat weet ik eigenlijk niet uit mijn hoofd. Links en rechts verschillen in ieder geval van elkaar en ik heb min. Oh ik heb plus Juf, min komt nooit meer goed.
Nou die steek ik dus maar even in mijn zak. Dus je gaat me vertellen dat jij over een tijdje misschien wel gewoon zonder bril door het leven gaat?! Wel potverdrie, en het is zo’n mooie bril! Het blonde jochie knikt instemmend. Hij gaat eten en ik maak me weer op voor een potje logistiek.


Ik heb het ondertussen even nagekeken en ik heb dus links -1,00 en rechts -0,50. Ik ben dus bijziend mét astigmatisme. Goh wist ik niet eens. Heb me nooit verdiept in de waardes die op het voorschrift staan namelijk.


Dit keer blijf ik bij het hek van het terein staan zodat ik straks zeker weet of alle klassen richting bus zijn. Vele kinderen bedanken me voor de leuke dag, komen me een hand geven, zwaaien en lopen dik tevreden richting bus. Wanneer de laatste kinderen door het hek lopen loop ik mee. Eenmaal bij de bussen schijnt er weer ellende te zijn. Er staan er nog maar twee en dat is bij lange na niet genoeg.
De kinderen houden zich verrassend goed en rustig. Een meisje wordt ondersteunt door twee vriendinnen, ze voelt zich niet goed. Waarschijnlijk is ze te fanatiek geweest tijdens het sporten. Twee begeleiders vragen haar hoe en wat en het schijnt mee te vallen. Een begeleider vind dat ze a la minute opgehaald moet worden en niet mee mag naar het Stadion, dat lijkt iedereen wat overdreven dus unaniem negeren we haar eigenlijk. Ik pluk een keelsnoepje uit mijn zak en vraag of ze deze wilt hebben. Het is misschien niet het lekkerste snoepje maar wat zoetigheid kan wonderen doen. Ze hoeft het niet maar neemt het na wat aandringen van mij toch aan. Ik vis nog een tweede en tevens laatste snoepje uit mijn zak en geef die aan haar begeleider, voor later mocht het nodig zijn. Het meisje en haar vriendinnetje gaan verderop op een bankje zitten. Na vijf minuten ga ik even polshoogte nemen, ze zit lekker op het keelsnoepje te sabbelen, is een stuk spraakzamer en lacht alweer om mijn flauwe grapjes. Dat komt dus wel goed.
Wanneer de regen in alle hevigheid losbarst verplaatsen we ons naar het viaduct. Ik blijf onrustig heen en weer lopen om te kijken of ik ook maar ergens een bus weet te spotten. Gelukkig doen mijn regenjasje en mijn petje goede zaken en zijn het alleen mijn voeten en de onderkant van mijn broekspijpen die doorweekt raken. De man die is ingehuurd om de bussen op locatie te regelen belt af en aan (net als gister overigens) en vangt overal bot. Na zo’n anderhalf uur hakken de begeleiders de knoop door. Het heeft geen zin meer om langer te wachten en/of uberhaupt naar het Stadion te gaan. Er wordt gebeld met de school en er worden twee bussen geregeld die de kinderen ophalen en naar school brengen. Ik kan wel janken, vind het zo sneu. Gelukkig reageren de kinderen er goed op. Ietwat aangedaan en zwaar verregend lopen we terug naar Atos. We hebben het dankwoord van Stephen gemist maar Stephen zelf gelukkig niet. Hij bedankt ons alsnog met een verkort dankwoord, ik vraag nog naar de lange versie maar die weet hij niet meer op te dreunen. Ook Hil is er nog. Hil had in de ochtend gezegd dat hij me bij het Stadion zou afzetten maar dat hij nog zo’n tijd op me zou blijven had ik niet verwacht. Super lief! Ik pak snel mijn tas maar gelukkig moet Hil zelf nog even naar het toilet want ik moet ook hoognodig plassen.
Hil zet me af in de buurt van het VU want verder kan hij niet komen, wat hij zelf bijzonder vervelend vind want nu moet ik alsnog een stuk lopen. Joh ik vind het al heel erg lief dat je en meer dan een uur op me hebt gewacht en me zo ver brengt.
Ik wandel richting Sporthallen Zuid. Sergio vraagt of ik ook zo naar het Stadion ga maar ik geef aan dat ik daar geen tijd voor zal hebben straks. Ik wil even zitten met een bakkie koffie en kleedt me daarna om omdat ik weer naar Nike ga. We zien elkaar dus in het Volunteers Home voor de dagelijkse bijpraatsessie en selfie.

Bij Nike voor de deur tref ik een net zo vermoeide Gaby en we begrijpen elkaars gevoel maar al te goed. Ook Meike is van de partij en later komt Edwin aangelopen. Gisteravond besloot hij zich toch ook in te schrijven, tot mijn grote vreugde.
Ook Iris, uit mijn verspring-team, loopt mee. Nike pacer Marius heeft ook twee dagen bij ons op Atos gewerkt dus ook met hem is het weer een vrolijk weerzien.
Edwin en ik zijn eigenlijk a l a minute weer verandert in twee melige eieren en hebben dan ook de grootste lol wanneer ons gevraagd wordt een halve cirkel te vormen. Iedereen gaat braaf in formatie staan en wij buigen ons in diverse individuele halve cirkels. Vanavond rennen we met een groep mensen richting Olympisch Stadion, de Cheer for Dafne Run, eenmaal daar zullen we een toegangsbewijs ontvangen en mogen we onder andere Dafne aanschouwen en toejuichen.
Onderweg maken Edwin en ik bij elke stop die we maken, zoveel stoplichten in het centrum, een selfie. In het Vondelpark sluit Ada aan, jeujj!
Bij het Olympisch Stadion voor het grote billboard met de foto’s van Dafne maken we een groepsfoto, inclusief confettibom en stadionfakkel. Wanneer Gaby en ik blij poseren voor een foto dreigen we haast dood neer te vallen van de rook die ons lichaam inkruipt terwijl wij daar met twee grote glimlachen staan te staren naar de lens van de camera.
We krijgen een eh ja hoe noem je een lunchpakket voor in de avond, nou dat dus en wandelen ontzettend melig richting Stadion. Ik kan haast niet eten van het lachen….iets met openwaaiende dozen, vastgeplakte dozen en broodjes die niet uit Edwin’s zak willen komen. Ja en de grappen zijn van die categorie ja.
Bij de ingang krijgen we onze tickets en huppelen we naar binnen.
We zien hoe Churandy zich plaatst voor de finale voor de 200m meter, hoe Stella Akakpo tijdens de semi-finals gediskwalificeerd wordt op de 100m vrouwen wegens een valse start, hoe Dafne zich daarna alsnog overtuigend weet te plaatsen voor de finale, hoe Liemarvin Bonevacia met een Season Best de bronzen plak weet te pakken op de 400m mannen (Goud is voor Martyn Rooney – Engeland en zilver is voor Paval Maslák – Tsjechië) en dan is het tijd voor de finale van de 200m mannen met Churandy in baan 8. We zitten op het puntje van ons stoel en zijn net bijgekomen van de melige bui nadat Churandy vast kwam te zitten in zijn trui toen hij die net over zijn hoofd probeerde te trekken. Het startschot, ze rennen….nou ze vliegen, we schreeuwen, het zweet staat me in de handen en daar zijn de rookpluimen. CHURANDY HEEFT GOUD! We vieren feest, het stadion ontploft en Churandy maakt zijn ererondje. Wanneer ik net een foto op Instagram plaats komen de eerste berichten binnen: Gediskwalificeerd. Ik begrijp er niks van, zie de lol er niet van in om zo’n opmerking te maken. Maar wanneer ik ondertussen een stuk of 5 van deze berichten binnen krijg trekt de feeststemming weg. Iedereen wordt onrustig en zit met zijn of haar telefoon in de hand. En dan is daar de stem van de speaker: Churandy Martina is gediskwalificeerd wegens het plaatsen van zijn voet op de lijn, drie maal. En we krijgen de beelden te zien. Je kan er niet omheen. En het goud gaat naar de Spaanse Bruno Hortelano. Ik ben blij dat ik in het Stadion zit en me enigzins kan overgeven aan afleiding. Als ik thuis was geweest zat het snot me allang op de enkels dankzij de tranen die dan rijkelijk hadden gevloeid. Van zo’n letterlijk gouden moment naar niks.
We moeten nu nog 5 kwartier wachten tot Dafne weer mag schitteren. De tijd kruipt in feite voorbij maar gelukkig ben ik in goed gezelschap dus dat maakt het dragelijk. Ik begin ontzettend nerveus te worden voor de finale, na dat gebeuren met Churandy.
De meiden maken zich klaar voor de start en Dafne weet zich wel met gemak te ontdoen van haar extra kleding. Dit keer geen valse start gelukkig. Ze gaan er als rakketten vandoor maar Desiree Henry gaat neer en blijft liggen. De rookpluimen schieten de lucht weer in dus er is een winnaar. En hoe……Dafne komt over de finish en de rest een half uur later. DAFNE PAKT GOUD, DAFNE IS GOUD! Hoe prachtig is het om deze vrouw in het echt te zien rennen en met zulke overmacht te zien finishen. Wat een heldin!
Ze krijgt de vlag omgehangen en snelt zich naar Henry. Die ligt nog steeds, foute boel dus. Dafne knielt neer bij haar trainingsmaatje, spreekt met haar en begint vervolgens aan haar ererondje. Op de achtergrond is te zien hoe Henry op een brancard wordt gelegt en wordt afgevoerd, gescheurde hamstring blijkt later.
Maar nu juichen we voor Dafne, deze oppermachtige vrouw.
Het Stadion loopt leeg en we vertrekken richting Medal Plaza. In tegenstelling tot de eerste dag staat het nu wel stampvol.
De medailles voor de 200m mannen worden uitgereikt en het doet me pijn dat daar geen Churandy op het podium staat. Hierna is de uitreiking van de 100m mannen van de dag ervoor dus daar is Churandy dan toch om een gouden plak in ontvangst te mogen nemen! Hij blij ik blij wij allemaal blij!
De winnaars verdwijnen van het podium maar even later komen mascotte Adam en Churandy terug op het podium. Er wordt gesproken over wat er een paar uur eerder is voorgevallen. Met zijn eeuwige glimlach verteld Churandy dat regels nou eenmaal regels zijn en dat deze nageleefd moeten worden. Iets wat hij meteen al in de vele camera’s en tegen de vele interviewers zei toen het zelfs alleen nog maar een gerucht was. Tuurlijk betreurt hij het voorval en dan voornamelijk voor de fans. Vervolgens zwaait hij naar haast iedereen persoonlijk, maakt diverse buigingen richting publiek en huppelt vervolgens arm-om-arm met Adam van het podium af om aan het eind nog wat handjes te schudden. Wat een heerlijke man.
Ik wandel weer naar het station en stuit op een vol perron. Gelukkig hoeven we niet lang op een trein te wachten en wanneer ik instap spot ik een lege plek naast een jongen. Hij kijkt eigenlijk niet op maar de lege plek blijkt toch niet zo leeg te zijn. Er ligt een uiltje op. Een knuffeltje welteverstaan. Ik kijk van het uiltje naar de jongen en weer terug. Hij kijkt op, waarschijnlijk vraagt hij zich af waarom ik nog niet ben gaan zitten. Ietwat lacherig vraag ik hem of het kleine uiltje van hem is. Hij werpt een blik op het uiltje naast zich en moet ook lachen, maar nee het is niet van hem. Ik weet nog niet goed wat ik nou moet doen. Ik schuif dus het uiltje opzij en ga zitten en zo zitten wij dan, met het uiltje tussen ons in. Bij Weesp moet de jongen eruit en verdwijnt het uiltje in mijn tas. Kan hem onmogelijk achterlaten natuurlijk.
Om half 1 kom ik thuis en struin de social media nog eens even af. Blijkt Laura dus een briljant interview te hebben gehad met Bruno Hortelano, uitgerekend zij vertelde hem dat Churandy gediskwalificeerd is en dus híj met het goud naar huis gaat. En zo is Laura in één klap wereldberoemd, mooi!

European Athletics 2016 – The Longest Day

Donderdag 7 juli

Vandaag begint onze shift om 07:30 en moeten we 06:45 aanwezig zijn. Ik rij vanaf Station Muziekwijk met Hil mee. Wel zo gezellig en nou ja het scheelt mij in reiskosten natuurlijk. Helaas zit het verkeer tegen, we kunnen namelijk gewoon doorrijden en daar hadden we geen rekening mee gehouden. We komen dus ook al om 6:20 aan bij Atos waar Stephen vrij slaperig met vlaggen loopt te slepen en ons heel verbaasd gedag zegt. Er is nog niemand aanwezig voor de kantine dus er is nog geen koffie, we gaan maar meteen aan de slag met het opbouwen van alles. Al snel zijn onze schoenen en sokken doorweekt van de dauw die op het gras ligt en zijn de sporen te zien van waar wij door het gras hebben lopen sloffen. Wanneer het team compleet is staat eigenlijk alles al klaar dus kunnen we lekker aan de koffie en thee met z’n allen. Nog een korte briefing voor eventuele nieuwe mensen en dan is het wachten op de 656 (254 in de ochtend en 402 in de middag) kinderen die we vandaag over de vloer zullen krijgen. Ook vandaag ben ik vliegende keep maar sluit me ook vandaag weer aan bij Monique en Mary. Hil staat vandaag bij een ander onderdeel maar we krijgen er Iris voor terug. Als de ochtend erop zit en de pauze aanbreekt wordt ik gevraagd om team logistiek bij te staan. Samen met Hil, Marcel en Vincentius begeleidt ik de kinderen richting de bussen die bij het Buiksloterplein staan te wachten. We nemen allemaal een positie in langs de wandelroute om ze verder te loodsen. Ik ben het laatste punt richting bussen. Als ik vermoedt dat de laatste klas voorbij is sprint ik richting Hil die eerder op de route staat om bevestiging te krijgen, vervolgens sprint ik terug richting Marcel. Marcel staat bij de bussen. Zodra ook hij weet dat dit alle kinderen en begeleiders moeten zijn zit dit deel er voor ons eigenlijk op. Door Stephen en Joy worden onze lunchpakketjes afgegeven want ‘jullie staan hier nog wel even’….wij moeten nu wachten op de bussen met kinderen die in de middag bij ons komen sporten. Het verloopt niet geheel vlekkeloos aangezien de bussen laat zijn en de kinderen her en der afzetten. Een paar bij ons en sommige bussen stoppen bij Hil en andere rijden weer helemaal door naar Atos…..slechte communicatie dus bij het vervoersbedrijf. Als de nieuwe lichting kinderen er is gaan wij ook allemaal weer netjes naar ons eigen onderdeel. Als het richting 3 uur gaat begin ik toch wel vermoeid te raken, iedereen wel overigens. Maar leuk is het zeker. Vervolgens begeleiden we de kinderen weer richting bus. Wij hoeven dus niet mee te helpen met opruimen en mogen weg zodra we klaar zijn. Oh dat is fijn! Alleen jammer dat het allemaal zo lang duurt dat de rest van de vrijwilligers allemaal al voorbij komen, je gedag zwaaien en dus al onderweg zijn naar huis. Maar goed, maakt niet uit. Met de auto rijden Hil en ik naar Diemen Zuid en vanaf daar gaan we verder met de metro. Hij gaat naar het Stadion en ik eerst naar het Volunteers Home. Wanneer ik naar Sporthallen Zuid slof met mijn veels te zware en volle tas en ik het idee niet meer recht te kunnen lopen van vermoeidheid zie ik inene Nikola met zijn gezin lopen! Nikola is overgekomen vanuit Servië voor het EK en BTG (Bridge the Gap dat door de Junkies wordt gehost). Dat hij er zou zijn wist ik maar had enkel de hoop hem zondag te zullen treffen. Hij heeft mij nog niet gespot (ook niet zo gek tussen al die vrijwilligers die overal rondlopen. Ik steek m’n armen in de lucht en begin wild te zwaaien, terwijl we eigenlijk recht op elkaar aflopen maar roepen dat hebben m’n hersentjes nog niet bedacht. Mijn gewapper trekt toch zijn aandacht en gelukkig herkent hij me ook meteen haha. Hoe leuk is dat dan?! We geven elkaar een dikke knuffel, kletsen wat en nadat ik ze de weg heb gewezen naar de ingang van het Olympisch Stadion en nog wat dikke knuffels vertrekken zij die kant op en ik de andere. De vriendin van hun coach loopt straks mee met de 400m vrouwen dus die gaan ze richting finish juichen. Eenmaal in het Volunteers Home kleedt ik me snel om in de kleedkamer omdat ik straks zelf nog ga sporten. Dan gaan Sergio en ik ook naar het Stadion. Sergio heeft via Nationale Nederlanden twee tickets gewonnen voor de avondsesse van vandaag en ik mag dus mee. In het vak blijf ik gedag zeggen; Gaby met vriend, Sunny, Anoek, Anouk en Nikki (tegen wie ik de dag ervoor nog zei nee ik zit dan niet in het Stadion, ja wist ik veel dat dat toch zo zou zijn, maar gelukkig wist Anouk me te spotten!).
We zien onder andere hoe Solomon Bockarie zijn Personal Best loopt op de 100m (zijn besef hiervan en zijn reactie was zo mooi, wat kan sport toch mooi zijn!), hoe mijn held Churandy Martina zich weet te kwalificeren voor de finale en eerder hoe Nicky van Leuveren een Personal Best loopt op de 400m en hoe de Servische Tamara Salaški tweede wordt in haar heat en Lisanne de Witte derde in dezelfde heat.
Dan is het voor mij tijd om te vertrekken, ik moet naar Westergas omdat ik een training van Nike op de planning heb staan. Sinds tijden hebben we weer eens een NTC training. Lianne, Ada en ik hebben er zin in! Niels komt ook maar Niels gaat rennen. Als Ada en ik net het Nike Runhouse binnenlopen zien we net hoe Churandy het goud pakt in de finale van de 100m mannen!! Blij vliegen we elkaar om de hals!
Wanneer we allemaal samen zijn zit de sfeer er al lekker in en vergeet ik haast dat ik eigenlijk behoorlijk moe ben.
Nike zal Nike niet zijn als ze niet weer wat nieuws in petto hebben voor ons. We krijgen een headsetje op en worden in 2 rijen verdeeld. Vervolgens worden we naar buiten geleid waar een groot podium staat. Dit podium is verdeeld in twee helften, de ene helft is voor NTC en de andere voor NRC. De runners staan dit keer dus op een loopband en NTC en NRC staan face to face tegenover elkaar. OH CRAP……
Ik doe doorgaans wel braaf en fanatiek mee maar 1) ik ben dus best moe en niet meer zo getraind als ik was en 2) ik hang nogal vaak de clown uit……en nu staat Niels dus tegenover ons, klaar om me uit te lachen…..zucht…gelukkig weet ie allang dat ik niet zo stoer ben als ik me wellicht voor doe dus heel erg door de mand kan ik niet vallen. En we hebben al eens eerder miepend en piepend samen een bootcamp overleefd dus ach…
Maar dit is toch wel heel anders dan normaal. In rap tempo komen er diverse pasjes voorbij razen door je headset en wanneer iedereen naar rechts dribbeld ga ik naar links, wanneer iedereen in z’n handen klapt staan mijn handen juist op het verst van elkaar verwijderd, als iedereen met hun gezicht naar oost ligt te planken lig ik naar west te grinniken…..zo a-ritmisch als het maar kan. Wanneer we op de plek moeten dribbelen doe ik dat braaf mee maar ik draai nog wel een paar keer om mijn eigen as zodat ik nog gekke bekken kan trekken naar Lianne en Ada. Wanneer we in onze handen moeten klappen draai ik me wederom om zodat ik Ada kan aansporren voor een potje ouderwets handje-klap.
Niels en ik zoeken zo nu en dan oogcontact (kan ik weer rare bekken trekken en aangeven dat ik het toch erg warm heb….Niels zei al dat Ada en ik onze hemdjes niet onder onze shirtjes aan moesten houden) en die lacht me inderdaad uit….of toe…..
Na deze heerlijke lijdensweg waar wij meestal toch het meest onze lachspieren trainen begint de wandeling naar het station. Lianne moet de andere kant op en Ada loopt een stukje op met Niels en mij. Dit zijn nu al soort van tradionele wandelingen van Niels en moi, lekker bijkletsen en een bakkie koffie op het station.
Uiteindelijk ben ik om 12 uur thuis, moe, voldaan, vrolijk en gek genoeg met een sprankje energie over en ik slaap pas na enen…..oh….

HM Egmond – Disney Challenge – NikeWomen Week

Na bijna anderhalve maand niks te hebben gedaan was daar ineens zomaar out of the blue de halve marathon van Egmond, volledig volgens schema.
Bestempeld als één van de zwaarste halve marathons van Nederland en begin 2013 was dit mijn allereerste halve marathon. Dit jaar wordt het mijn vierde keer dat ik aan deze prachtige loop mee doe. Het eerste jaar was koud, vreselijk koud. Udjen en ik leken haast wel zwervers, ingewikkeld in de kriebelende stinkende paardendekens van de EHBO, wachtend langs de kant bij de finish totdat ook Joanna binnen is. Het tweede jaar lopen Udjen en ik samen. Ik herstellende van mijn blessure die ik heb opgelopen tijdens of eigenlijk meer na, mijn eerste marathon 3 maanden hiervoor en Udjen kampt met problemen aan haar hamstring. We hebben het dus zwaar. We praten weliswaar weinig (dat bewijst des te meer hoe zwaar ik het ook had……) maar elkaars aanwezigheid helpt ons erdoorheen. De Cheerzone van de Junkies zou rond de 20km staan dus vanaf 19,5km beginnen Udjen en ik meer tegen elkaar te praten, we hebben namelijk support nodig, we zijn stuk. Dan is daar het 20km punt maar ik bespeur nog geen bekende gezichten of onze vlag. We beginnen ietwat wanhopig te klinken: Jongens, waar zijn jullie? We hebben jullie nodig!
Dan zie ik de vlag aan een lantaarnpaal hangen en Mark staat op een prullenbak naast de lantaarnpaal. Ik wijs en roep tegen Udjen dat ik ze zie! Ook bij Udjen komt er een glimlach en we kruipen dichterbij al denken we te vliegen. We lachen, we zwaaien, er wordt naar ons geroepen, er wordt gejuicht. We hoeven nog maar zo’n 500 meter. Na de finish storten we nog net niet in maar het scheelt weinig. We kijken elkaar aan met een blik van blijdschap en voldoening maar ook van wat doen we onszelf toch aan?! We zuchten lachend en ik zeg: we hebben het gehaald.
Het derde jaar is minder heftig, al staat er wel veel meer wind. Dit jaar lopen we Egmond voor het eerst met Meeùs, na ontvangst, ontbijt en een sprintje naar de startvakken staan we samen met Chiel klaar voor de start. Plotseling staat daar Marlous, we geven elkaar een zoen door de mazen van het net eh hek en ze maakt een paar foto’s van Chiel en mij. Dan is daar de start, in het stukje richting strand worden we door meerdere bekenden van ons toegejuicht en op het strand staan er diverse Junkies. Ik weet niet meer waar Udjen en ik elkaar hebben losgelaten maar op strand lopen we in ieder geval al niet meer samen. Na het gevecht tegen de wind in waarbij de vlokken zeeschuim je om de oren vliegen is het tijd voor de duinen en ook de relaxte wind in de rug. Na de finish verzamelen we weer en ook Mari is van de partij, dit is voor hem de eerste keer dat hij Egmond loopt en ook hij komt met glunderende oogjes over de finish.
Waar Udjen en ik trouwens ook erg goed in zijn is de verkeerde kant oplopen….druk kletsend lopen we met de meute mee in de veronderstelling op weg te zijn naar Meeùs. Totdat we inene bij de pendelbussen belanden, oeps. Vanaf hier is het nog zo’n 1,5km naar Meeùs, dus naar onze spullen, onze warme kleding, beschutting tegen de wind en de warme maaltijd. We moeten dus terug naar het strand. Gelukkig weet ik vanaf hier wel echt de weg dus we besluiten weer te gaan rennen om warmer te blijven, of eigenlijk weer te worden want we zijn ontzettend afgekoeld en de spieren beginnen flink te verstijven. In de winkelstraat ziet een man ons rennen, deze man weet duidelijk dat ondertussen ook de laatste loper zo goed als binnen is, dit niet het parcours is én wij allang gefinished zijn aangezien wij onze medailles om ons nek hebben hangen. Dus hij roept….’En nou is het afgelopen! Nu stoppen jullie met rennen!’ We stoppen abrupt en ik zeg sorry. Stelletje gekkerds. Nadat we iedereen hebben uitgelegd bij Meeùs waar we nou in hemelsnaam bleven kleden we ons om, eten wat en zoeken dan de Junkies weer op. Al met al weer een fijne dag.
En dan dit jaar. Udjen en ik gaan voor het eerst met de trein die kant op en alles verloopt soepeltjes, oke bijna alles dan. In Alkmaar staat ons eigen mini pendelbusje klaar, van Meeùs uiteraard, die ons afzet waar iedereen wordt afgezet die met de pendelbussen reist. Wij worden vervolgens met golfkarretjes opgehaald en naar Meeùs gebracht. Wat een lol kan je hebben in zo’n ding, waarom? Ja ik heb eerlijk gezegd geen idee, waarschijnlijk omdat het nou niet echt gebruikelijk is dat je in zo’n karretje wordt rondgereden. Onderweg spot ik nog een vriend, ik zwaai en roep heerlijk charmant: EY NIELS!
Eenmaal aangekomen en aangemeld kletsen we bij met vrienden en nuttigen ons ontbijtje (ja we hebben het zwaar bij Meeùs). We gaan op de foto en beginnen aan onze dribbel richting startvakken. Wij komen achterin ons vak te staan, ik verwacht Junkies tegen te komen maar zie ze niet. Dan hoor ik geschreeuw achter ons, ik draai me om en zie toch echt meerdere Junkies tegen het hek gedrukt, zij staan zoals ik dus al verwacht had vooraan in hun startvak. Dit jaar is de route verandert, in plaats van dat we eerst een beetje doelloos door Egmond dwalen om dan het strand op te gaan gaan we nu meteen het strand op. Ik persoonlijk ben hier heel blij mee, meteen lekker bikkelen, kom maar op!
En daar gaan we, meteen op het strand staat onze eigen (buiten)huisfotograaf, dat is mooi want nu hoef ik daar niet meer op te letten en kunnen we ons gezicht ook lekker laten verwaaien zegmaar. En wat een wind staat er, we verwaaien dus ook als een malle. Dit jaar is echt het zwaarste jaar……like ever…..maar stiekem geniet ik daar toch zo ontzettend van. Maar wat nog veel fijner is, we komen allemaal bekenden tegen. Mensen die wij zelf inhalen (oke dit waren er denk ik maar twee), aantikken,  even gedag zeggen, succes wensen en ik sla zelfs nog een arm om Jenny en druk haar tegen me aan, wij vrouwen kunnen echt zoveel dingen tegelijkertijd…
En de mensen die ons inhalen. Ik brul weer een keer super charmant EY TIM! wat me meteen al niet zo slim leek maar toen hing het al in de wind. Op het strand moet je zo opletten waar je je voeten neerzet en dus ook rekening proberen te houden met de wind, je bent zo snel uit balans en dan roep ik Tim die voorbij komt sjezen, die dus om moet kijken en op die manier dus uit z’n ritme kan raken en/of uit balans. Nice move Eef..gelukkig kijkt Tim om, krijg ik een blik van herkenning (Tim is meestal erg in z’n eigen bubbeltje tijdens het lopen) en rent zonder problemen door…pfieuw.
Elk moment verwacht ik dat de Junkies voorbij komen maar het duurt lang, te lang naar mijn mening….ook omdat ik daar dus teveel op ga letten. Dan horen we iemand achter ons, die ons bij naam noemt dus. Het is Bas, Bas gaat goed. We wensen elkaar succes en Bas gaat door….waait het bij hem soms niet ofzo?
Volgens mij zitten we bij het 5km punt en dan hoor ik geschreeuw achter ons…..EVAAAAAAAA ja hoor daar zijn de Junkies. Wat heerlijk dit, ik moet zo lachen. Het zijn Wiebe, Dennis, Wardie en Stefan. Ze zijn blij ons te hebben gevonden wordt er gezegd, nou hoe leuk is dat dan? Het Junkie treintje raast door. Later komt ook Lennert voorbij. Nu hebben we ze allemaal gehad toch? Nee! Waar is Wilbert? Vorig jaar liep ik links op het strand en hij rechts langs het water, met de rest van de rennende meute tussen ons in. Ik ben toen overgestoken om gedag te zeggen.  Dus ik verwacht hem dit jaar weer aan die kant, puur omdat ik zo’n gewoontediertje ben waarschijnlijk maar ik heb die kant ook steeds in de gaten gehouden, voor zover dat mogelijk is. Na iets meer dan 7km verlaten we het strand en duiken de duinen in. Daar bij de tweede drankpost gaan Udjen en ik uit elkaar. Ik gooi er een versnelling bij. Ik kijk continue op mijn horloge omdat ik eigenlijk compleet van slag ben vanwege het feit dat ik nu 3km tekort kom. Normaal zit je op de helft als je het strand verlaat en nu dus verre van dat. Ik voel een lichte paniek opkomen omdat ik denk dat ik het nu niet ga volhouden, alsof ik er al doorheen zit en 3km extra moet lopen. Het is een vreemd intern gevecht dat ik aan het voeren ben. Ondertussen vraag ik me ook nog steeds af waar Wilbert is. Wanneer ik mezelf er juist van heb overtuigd dat ik hem gewoon simpelweg niet heb gezien toen hij ons op het strand is gepasseerd wordt ik op mijn schouder getikt. Het is Wilbert. Het eerste wat ik zeg is: Hey, ben je daar dan eindelijk?! Dit bedoel ik dus ook echt totaal niet rot tegenover hem, ik ben blij om hem te zien, beter laat dan nooit toch. En kom op het is nou eenmaal een heftige editie dit jaar, zelfs mensen zoals Wilbert kunnen weleens breken. Hij geeft dus ook aan compleet te zijn gebroken op het strand. Ik zeg: Wilbert je kan het, nog een stukkie. Hij antwoord met: Ik weet dat ik het kan Eva, ik wil gewoon nu even niet meer. Ik wens hem nog succes en zeg ik zie je straks! Hij gaat door, ik wou dat ik zo liep als ik stuk was. Ik kom nog een vriend uit Almere tegen en loop gestaag door. Dan begint m’n knie weer op te spelen dus ik moet weer indammen qua snelheid. Nog 6km te gaan. Blij wordt ik er niet van maar zolang ik rustig blijf kan er weinig ergs gebeuren. Eenmaal richting finish is daar de wind weer….poeh hey aardig leeg gelopen, een knie die zo nu en dan niet heel sociaal meedoet met de rest van het lichaam en dan nog vechten tegen de wind, oh en natuurlijk nog een helling….meh.
Nog zo’n 700meter voor de finish passeer ik Meeùs (ohhhh daar staan ze, dus straks na de finish moeten we teruglopen langs de route, oke dat kan ik wel onthouden, dit jaar zullen we niet verdwalen….) en het merendeel staat buiten te juichen, te zwaaien en gewoon ontzettend leuk te wezen. Ik kom super blij voorbij, zwaai bijna m’n arm uit de kom en vervloek vervolgens de finish die maar niet in zicht komt. Dan nog even aanzetten en met een tijd buiten de 2uur kom ik binnen. Prima ik ben tevreden, ik ging ook niet voor een snelle tijd en dus al helemaal niet voor een nieuw pr. Heel even denk ik ja maar Eef, langer dan 2 uur? Joh boeie, ik heb eigenlijk best wel heel lekker gelopen (op de momentjes met m’n knie na dan) en ontzettend genoten.
Vervolgens is daar Babette en is het nog even wachten op Udjen. Ook na de finish blijven we bekenden tegenkomen en echt ik geniet met volle teugen. Dan denk ik waarom heb ik een maand niks gedaan?! Je weet toch hoe leuk dit is?!
Terwijl we terugsjokken stoppen we steeds voor foto’s en om vrienden aan te moedigen. Tegen de tijd dat we bij Meeùs aankomen zijn we dan ook volledig verkleumd. Snel omkleden en wat warms eten. Babette is in recordtijd opgewarmd schijnbaar want die staat alweer buiten als Joanna voorbij komt, ik sta met m’n neus tegen het raam gedrukt maar heb het toch echt nog te koud om naar buiten te gaan.

Januari staat ook in het teken van #JANUari: de Disney Challenge van Girlslove2run. Wat moet je doen? 15 Workouts….punt….that’s it. Wat je kan winnen? Ohhh voor drie dagen entree voor beide parken, twee overnachtingen inclusief ontbijt én een startbewijs voor de halve marathon (of eventueel 5km) door het park….that’s it.
Samen met nog zo’n 700 meiden en eh ja Mari doen we dan ook super enthousiast mee en creeëren de meest leuke Disney gerelateerde plaatjes die we bij elke workout plaatsen op facebook en instagram.  Wat een lol, lekker creatief en ontzettend sportief. Helaas zijn wij niet 1 van de winnaars maar leuk was het zeker, dus nogmaals dank hiervoor Francien!

In de laatste week is er ook de NikeWomen Week. 5 Dagen lang meerdere workouts op een dag. Wij (Udjen, Lianne, Ada, Monique en ik) doen bijna allemaal woensdag, donderdag en vrijdag mee. Woensdagavond trainen wij samen met Lars, Christina en een lading andere meiden met Anouk Hoogendijk van Ajax/Nederlands Elftal. Een super leuke training en voor iedereen heeft ze een (gesigneerd) boek meegenomen, hoe leuk?! Donderdag is het Squat Party……ja ze brengen het leuk maar een uur squaten kan je nauwelijk een party noemen natuurlijk. Woendagavond dacht ik niet meer van de grond te kunnen komen tijdens de pushups en donderdagavond dacht ik niet meer uit m’n squathouding te kunnen komen. Vrijdag heb ik dan dus ook behoorlijke spierpijn en ik pleit voor een verticale plank (aka gewoon staan en niet meet bewegen) dus tijdens de laatste training. De Grand Finale start met een optreden van een aantal dansers, ontzettend goed. Dan zijn wij aan de beurt. Gelukkig is het vanavond een diversiteit aan oefeningen en voelt het toch minder zwaar aan dan verwacht. Maar die danspasjes en moves op het eind….ja daar ben ik toch echt niet zo goed in hoor haha. We sluiten af met de promo en eerste aflevering van de nieuwe Nike campagne: Margot & Lily. Ben benieuwd hoe dat allemaal gaat aflopen, nou ja hoe het gaat aflopen kan iedereen wel al bedenken maar wat er in de tussentijd zal gebeuren dat is nog maar de vraag.

Dan staat er voor deze maand nog 1 workout in de planning: Move with Hart.
Zaterdagochtend staan we weer in het Vondelpark, dit keer om een stukje te rennen. 5km met Kevin Hart himself. Gewapend met een Move with Hart shirt staan we allemaal klaar om zijn hilarische maar sterke peptalk in ontvangst te nemen. Gelukkig blijken we geen last te hebben van spierpijn tijdens het lopen en lopen we op een goed tempo, maar na 3km voel ik wel dat het lichaam wel veel heeft gegeven de afgelopen dagen. Tanden opelkaar en doorgaan, we zijn er bijna.

Zo dat was dat, nu even niks meer hoor…….oh volgende week 25km in Apeldoorn…joe

Rennen in de negende maand van het jaar 2014 *part deux

Vorige keer gaf ik aan dat we ons gingen opmaken voor het Dam tot Damloop-weekend…nou ondertussen zit dat er ook allanggggg weer op!

Zaterdagavond 20 september was de eerste editie van de Damloop by Night. Udjen en ik hadden ons aangemeld als vrijwilliger. Er liepen een aantal Junkies, andere loopvrienden en mijn eigen pappa en zijn vrouw mee, dus vele redenen om hierbij aanwezig te willen zijn.
Vanaf het station van Zaandam liepen Udjen en ik druk kletsend (heel verrassend, I know) richting finish,  gewapend met mijn navigatie op mijn telefoon. Ja hey normaal vind ik mijn weg in Zaandam alleen maar door de meute tussen de dranghekken in te volgen, dan kom ik vanuit Amsterdam vanzelf bij de finish in Zaandam terecht, dan kom ik niet met de trein he?!
Eenmaal bij de finish kijk ik op van mijn telefoon en zie een bekend koppie vrolijk dansen op het parcours….ehhh Udjen?! Is dat Annika? Nou ja verrek! Het is Annika!
Onze Annika is ook vrijwilliger! Wat een gezelligheid!
Nadat we ons hebben aangemeld worden we voorzien van rugtasje met eten en drinken en een Asics hesje (om aan te tonen dat wij vrijwilligers zijn) en vervolgen we ons naar onze groep. Daar neemt vrijwilliger Herman ons onder zijn hoede. Samen bouwen we de stands/marktkraampjes op waar we later de flesjes AA, de medailles en de Sultana’s op uitstallen.
Ondertussen breng ik pappa op de hoogte: Pap we staan achter de finish, bij het drinken en de medailles!!!
Dan krijgen we te horen dat wij daar helemaal niet horen te staan, we moeten naar de Wilhelminabrug….nou zeg…. ‘Pap, we zijn onderweg naar de Wilhelminabrug dus kan je geen medaille geven, ga je wel aanmoedigen’….
Vlakbij de brug zien we dat deze buiten de route van vanavond valt….WAT?! Ja nou dat ga ik niet doen hoor!
Op het punt waar wij zouden moeten staan, staat ook niemand, geen vrijwilligers..alleen politie. Die zegt: Joh meiden er valt hier niks te doen, wij hebben het onder controle, ga maar lekker langs de route staan hoor!’
Oke…als de politie het zegt….
Ietsje verderop zien we een vrijwilliger, een vrouw met plattegrondjes. Ook die spreken we aan. Wat een prachtmens, in die paar minuten dat we haar spreken hebben we ontiegelijke lol samen maar ook zij zegt: Ga lekker terug naar de finish, er is hier echt niks te doen, ga lekker genieten van jullie avond ipv hier te staan.’

Terug bij de finish voegen we ons bij Annika en haar groep, we staan echt pal achter de finish, prima.
‘Pap, we zijn weer verhuisd, we staan nu pal achter de finish, zie jullie straks!!! Succes 🙂 ‘

Wij moeten ervoor zorgen dat de finishers gewoon netjes doorlopen. Vaak, heel vaak, blijven mensen staan wachten op vrienden, familie, kennissen…wat dan ook. Leuk maar je houdt wel de boel op. Dus stukje doorlopen, verderop mag je best blijven staan maar niet in die eerste paar meters na de finish. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me vooral bezig hield met het turen in de aanrennende menigte dan de menigte die voor m’n neus tot stilstand kwam. Turen naar vrienden en naar m’n vader, ookal zit hij in de laatste groep die van start zou gaan.
Het is zo onwijs leuk om je vrienden meteen na de finish te kunnen begroeten, wat een lol, wat een gezellige avond.
Udjen en Annika kennen mij duidelijk erg goed want op een gegeven moment hoor ik haast in koor: EVA!!! Je held! Eva! Edwin van der Sar!!!!
Edwin van der Sar komt samen met zijn dochter over de finish, dat merkt ook de commentator op en roept hem dus om. Edwin en Lynn poseren voor een fotograaf en lopen vervolgens achter me langs richting uitgang. Edwin wordt nog aangeklampt door een reporter en ik hoor hem zeggen: ‘Nee ik breng m’n dochter weg en ga dan mijn vrouw ophalen’. Terwijl ze weglopen poseren ze samen nog even voor een selfie.
Even later komt Edwin weer langs gerend en duikt het parcours weer op, na een tijdje komt hij voor de tweede keer over de finish, ditmaal dus met Annemarie. De commentator had even gemist dat Edwin dus weer terug was gegaan want wederom roept hij Edwin om alleen nu met wat twijfel in zijn stem, je hoort hem haast afvragen of ie nou zo in de war is: ‘En daar is…..Edwin van der Sar….weer….?…die heeft schijnbaar nog iemand opgehaald’
Waarop ik snuif….pfff…’iemand’…z’n vrouw ja!!
Pappa en zijn vrouw Esther gaan om 20:50 van start en ze denken er tussen de 35 minuten en 40 minuten over te doen. Vanaf 20:15 begin ik al nerveus te worden….dit uit zich in om de 3 tellen op mijn horloge kijken en turen in de menigte. Het is ondertussen donker, iedereen draagt braaf hetzelfde shirt, er dansen spotlights en discolampen over de deelnemers en ik heb m’n bril niet op….zucht…
Dan inene een paar meter voor de finish zie ik ze! Ik maak een foto maar schijnbaar stuiterde ik toen al alle kanten op want die foto bestaat alleen uit wat vage vegen op het scherm, ren naar ze toe en sluit ze beide in m’n armen….ja want ik ben ook zo lekker groot….best ongemakkelijk dus haha
Ik begeleid ze snel van de finish vandaan, dat was tenslotte m’n werk en we kletsen over hoe het is gegaan en geen idee….ik was behoorlijk hyper, ben ik normaal nooit…I know….ha!
Ik kan nog uren doorpraten (heb ik normaal ook moeite mee…haha not) maar stuur ze maar richting medailles en richting huis voordat ze zwaar afkoelen, zie ze tenslotte morgen weer.
Om 22:00 uur komt de laatste loper over de finish en gaan we de boel weer inruimen, we leveren ons Asics hesje in, nemen ons Damloop by Night shirt en kalender in ontvangst en wandelen weer richting station (zonder navi jaja!)
Udjen en ik logeren bij haar moeder en slapen samen op de hoekbank, past makkelijk.
Heerlijk geslapen (ja echt!) en weer op tijd op.
Nu is het namelijk onze beurt! Wij doen weer mee aan de Dam tot Damloop. Ditmaal via Meeùs.
Na een spinazie smoothie, een kop thee en een douchebeurt gaan we met de bus naar het Centraal Station. Bij het Victoria Hotel spreken we nog even af met Edwin, kletsen wat, wensen elkaar succes en vervolgen onze weg naar Vapiano. Onderweg komen we Ray van de Nike Run Club tegen en bij Vapiano staat fellow Running Junkie Amrit die met zijn werk TomTom meeloopt.
Nu echt tijd om ons te melden bij Meeùs:
‘Hier is je startnummer, welke maat shirt heb je?’
‘Een S graag’
‘Wil je een bidon?’
‘Oh ja doe maar’
‘En sokken?’
‘Eh oke..’
‘Wil je ook een petje?
‘Ja is goed, wat heb je nog meer?’

Ondertussen zien we Joanna en Harald en later komen ook Jori en Lotte binnen. Veels te veel spullen dus de ene helft valt steeds op de grond en de rest ligt als een zooitje ongeregeld op tafel….pfff…dat krijg je als je zo hebberig bent he?
Nou eindelijk zijn we er klaar voor, er wordt nog een praatje gehouden waarvan wij eigenlijk alleen de routebeschrijving horen….eh ik volg de meute wel hoor!
Buiten worden er nog wat foto’s gemaakt en eindelijk begeven we ons richting vrachtwagens om onze tassen te dumpen. Daar komen we Niels tegen. Niels zit in een ander startvak maar besluit met Udjen en mij mee te gaan. De eerste vrijwilliger die we tegenkomen geeft bij mij al aan dat Niels niet in ons vak hoort. De volgende zegt dat hij aan ons moet vragen of hij met ons mee mag nadat hij aan haar vraagt: Ja maar mag ik niet met deze twee mooie dames mee?’ Natuurlijk mag dit van ons!
Nog 1 vrijwilliger te gaan….een man met een norse uitstraling. Niels begint een praatje met een man naast ons en wurmt zich met die man als schild voor hem ons startvak binnen. We staan er eigenlijk nog maar net en we mogen al.
Voor de verandering ga ik rustig van start, Niels loopt met ons mee. Hij gaat rustig lopen want hij is rot zegt ie. Ik vraag me af hoelang hij dat gaat volhouden.
Na een gezellige 3 kilometer met z’n drieën gaat hij ervandoor.
Udjen en ik lopen tot kilometer 8 samen, dan besluit ik iets te versnellen, niet veel maar wel ietsje. Ik loop eigenlijk heel relaxed, dit is nieuw tijdens de Dam tot Damloop. Normaal is het erg druk en heb ik veel last van de andere lopers maar dit keer bijzonder weinig. Ik voel me dan dus ook lekker ontspannen. Ik besluit wel om mezelf niet te pushen, ik vind dit wel een lekker tempo, wat ik dan ook loop want ik kijk niet op mijn horloge. Laat me alleen leiden door de kilometer aanduidingen langs de route.
Ik spot Jori’s moeder nog langs de kant dus ren snel naar rechts om druk met mijn armen wapperend en een langrekt Hooooiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii langs te stuiven en nog even een high-five uit te wisselen.
Plots is daar het 14km bord….oh over een kilometer staan de Cheering Junkies er! Ik rol mijn Meeùs shirt op tot aan de kraag om mijn Running Junkies shirt tevoorschijn te toveren. Na wat gezoek in het publiek zie ik Mark staan, ik schuif helemaal naar links zodat er niemand voor me loopt en steek m’n armen al in de lucht. Mark spot me en vervolgens ziet ook Yoshi mij. Ik zie Mark al een handvol confetti pakken en Yoshi brult m’n naam….hoe heerlijk is dat?! Ik ren langs, door een regen van glitter confetti, door een muur van geluid afkomstig van Mark, Yoshi, Nydia, Maaike en Sophie (weet niet zeker wie er nog meer stonden op dat moment) en de highfives zijn weer een feit. Met een grote glimlach op mijn gezicht ren ik verder, ik heb net mijn shirtje weer naar beneden gerold en ben nog iets in gedachten wanneer ik ‘Kom op Eva!!!!’ in mijn oor hoor, ietwat geschrokken kijk ik om en zie Gerben staan, die is onderweg naar de Cheering Crew, ik roep iets terug, geen idee meer wat en moet erg lachen door deze verrassingsaanval.
Nog een klein stukje en ik ben er.
Bij de finish wacht ik op Udjen, die zit niet ver achter me. Samen lopen we nog even naar Herman, die is ook vandaag weer vrijwilliger.
Nikki en Marlous van de Halfcrazyrunners spreek ik ook nog even na de finish, we hadden elkaar ook nog gezien vlak voor de start, echt leuk dat je steeds meer bekenden tegen gaat komen tijdens evenementen.
Uiteindelijk vertrekken we maar eens richting tassen, waar we onderweg inene Sierd (ook een Halfcrazyrunner) tegen het lijf lopen. Pappa belt waar we zijn….waar we blijven en waar hij en Esther staan.
Vandaag staan zij ons op te wachten, gewapend met zonnebloemen voor ons beide.
Inene worden ik aangevlogen door iemand, tenminste zo voelde het even voor mij, schrik me rot….RJ Alexander vliegt ons blij om de nek. Hij met rode wangen en de confetti nog op zijn voorhoofd en ik met gewoon een standaard geheel rood hoofd kletsen we over de gelopen race. Ik ben er heilig van overtuigd dat ik een minuut boven mijn pr zit, ach ja ik heb iig wel heel relaxed gelopen.
Uren en uren later kom ik erachter dat ik wel een nieuw PR onder m’n zolen geplakt heb zitten, twee minuten sneller dan vorig jaar….oh…haha

20140922_204125-kdcollage
20140922_204517-kdcollage

Afgelopen weekend liep ik in Almere terwijl een lading Junkies de marathon van Berlijn liepen, helden! En nog een aantal gooiden daar met confetti, schreeuwden aanmoedigingen en maakten foto’s, ook helden!
Zo’n gek idee dat ik daar vorig jaar mijn eerste marathon liep!
Anyway…ik…ik liep dus een 30km in Almere tijdens eh ja de 30 van Almere.
Lianne liep de 15km mee, ging later van start en zwaaide me dus uit.
Ik liep samen met Tim, een vriend van mij die normaliter een heel stuk sneller is dan dat ik ben. Alleen maakte Tim vorige week een misstap en zat zaterdagavond om 23:00 nog bij de fysio. Met een ingetapete knie mocht hij wel die 30km lopen maar rustig aan. We besluiten eigenlijk om rond de 5’30 te gaan lopen. Anoek heeft een pacer mee en die gaan rond de 5’20 lopen. Dat gaan wij dus mooi niet doen, ha! Het zijn twee rondes van 15km, de eerste ronde liepen wij met Anoek en haar pacer Jeffrey mee….ehm….dus..tijdens de eerste doorkomst wordt Anoek omgeroepen en ik juich voor Anoek, om vervolgens zelf omgeroepen te worden….nou ja dan juich ik ook nog even voor mezelf, tja niet dan?!
In de tweede ronde stapt Anoek d´r pacer uit, dit was ook het plan, en loopt ze op eigen kracht verder. Ik val zoals gewoonlijk alweer terug en Anoek lijkt er haast met mijn krachten vandoor te gaan, die gaat als een speer. Tim houdt het verbazingwekkend genoeg ontzettend goed voel. Niet zo zeer doelend op die knie maar het feit dat hij nu best zwaar onder zijn kunnen loopt. Waar hij het meest verbaasd over is is het feit dat hij nu gewoon lekker kan kletsen. Nou prima….samen lopen we verder. In de laatste paar kilometers lijken we weer ietsjes te versnellen, altijd fijn. We speculeren ondertussen over op welke tijd we gaan finishen en hebben we het over wel of geen eindsprint. We gaan niet voor een eindsprint dit keer.
Vlakbij de finish staan Lianne en Anoek en Anouk, Henk Jan en Marleen van de Halfcrazyrunners. Er wordt weer gezwaaid en geroepen en met een grote grijns ren ik langs ze.
Ondanks dat ik het in die laatste paar kilometers weer wat zwaar kreeg voel ik me goed, ik heb ook tenslotte weer een nieuw pr binnen.
Mijn pr op de 30km liep ik in maart, ook in Almere. Deze heb ik verbeterd met 2 minuten, begin van de maand liep ik de 30 van Amsterdam Noord 2 minuten langzamer, dat betekend dat ik nu dus 4 minuten sneller was op de 30km dan begin van de maand.

20140930_210343-kdcollage

Aankomend weekend ga ik samen met Lianne fietsen, we doen mee met de Markertoer. We gaan 45km fietsen! Leuk!!

Het weekend erop lopen we mee met de eerste Ajax Foundation Run! Heb er zo’n zin in! En ben zooooo benieuwd naar de medaille. Heb al vernomen dat een aantal mensen die ik ken nu ook aan het hardlopen zijn puur omdat het Ajax supporters zijn en dus alleen vanwege het feit dat het Ajax is meedoen, hoe geweldig is dat dan?! Ik had dat waarschijnlijk ook gedaan. Sinds mijn 14e jaar ben ik fan van Ajax en ja zoals ik al eerder melde ben ik fan van Edwin van der Sar. Ondanks dat ik een Marc Overmars dekbed, Ajax/Edwin van der Sar bekers, Edwin van der Sar pop (ja echt), tig jaar oud ongeopend blikje cola met Van der Sar erop, een ingelijst stukje doelnet uit De Meer heb en de muren van mijn slaapkamer vroeger alleen maar bestond uit posters en foto’s van Ajax ben ik gewoon niet in het bezit van een Ajax shirt. Wat er fout is gegaan? Geen idee, waarschijnlijk het simpele feit dat ik het zo duur vind.
Maar Eva hoe voel je je dan nu je al die posts voorbij ziet komen van al die bloggers die een Ajax shirt krijgen met hun (bloggers)naam erop? Met een begeleidend schrijven van Edwin van der Sar?!
Ehm nou wat denk je zelf? Ik ben stik jaloers natuurlijk! Haha
Ach dat kan de pret niet drukken, ik ga net als de rest gewoon finishen in De Arena, dus tja…

En dan na dat weekend is het eindelijk tijd voor de Amsterdam Marathon! God wat heb ik er na die laatste 30km zin in zeg! Geen idee of er een pr in zit maar ik heb er wel onwijs veel zin in! Gaat een geweldig weekend worden, kan niet anders!
Oh en wie weet tref ik daar Van der Sar ook wel weer, net als vorig jaar….toen gingen Udjen en ik met hem op de foto! Ha Ajaxshirt-dragende-bloggers eat your heart out! Puh!
(Grapje he, ja tuurlijk tikkeltje jaloers maar wie zou dat nou niet zijn? Je krijgt niet elke dag een briefje van Edwin van der Sar he…. )

1384259_617006155005014_791791310_n

Anyway…..je raadt het vast al….to be continued

The Active Life

En toen was de maand Juni ook weer voorbij gevlogen.

Deze ging hier in Almere van start met de DUIN Triathlon waaraan Lianne, Udjen en ik als team meededen. Lianne zwemmen, ik fietsen en Udjen hardlopen, Super Leuk!

IMG-20140601-WA0018De week erna hadden we de tweede editie van de Nike’s We Own the Night die bijna iedereen bijzonder zwaar viel dit jaar. Maar goed leuke avond gehad inclusief ‘gezellig’ onderonsje met de politie, een nieuw kettinkje erbij en een persoonlijk ‘Goed gedaan hoor, gefeliciteerd’ van Arie Boomsma….eh ja thnx maar geen pr en waar is Jan Kooijman om net als vorig jaar bijna tegenaan te sprinten bij de finish?!
20140607_215832Het weekend erop liep ik samen met Mari mijn eerste van de drie halve marathons van deze maand. Ondanks dat ik zware benen had van het fietsen er naartoe, het warm was en m’n ademhaling een beetje off was loop ik toch een pr van 01:52:46 (m’n vorige pr stond op 01:57:20).

IMG-20140615-WA0017De week daarna stond ik na een rit met de stoomtram samen met een grote delegatie Junkies aan de start in Medemblik, klaar om terug te rennen naar Hoorn. Udjen was ik vlak na de start al kwijt dus het plan ‘we lopen samen’ moest ik toch echt loslaten. Hierdoor kwam ik niet lekker in m’n ritme en had ik dus het gevoel dat ik aan het sloffen was om er dan na de finish achter te komen dat ik weer een nieuw pr op zak had, 40 seconden sneller dan vorige week.

20140622_120248Het laatste weekend van Juni betekent dan ook meteen de voorlopig laatste halve marathon. Vlak voordat ik de deur uitga besluit mijn lichaam om al m’n ontbijt eruit te gooien. Met het gevaar op een nare ervaring onderweg nuttig ik een half uur voor de start een banaan, een liga en wat water. Ik had de route niet bekeken en was eerlijk gezegd ook niet bekend met het feit dat deze gewijzigd was. We liepen dus eerst zo’n 2,5 km door het centrum van Weesp. Strand, duinen, heuvels…..you name it….ik vind het allemaal leuk, tis tenslotte een uitdaging,,….maar keitjes?! Hell no!!
Toen we dus eindelijk weer op een fatsoenlijke ondergrond liepen heb ik er zo’n 2 km over gedaan om mezelf een beetje te herpakken voor zover dat mogelijk was. De gehele 21,1 km heb ik pijn gehad in m’n maagstreek en was het duidelijk voelbaar dat ik maar heel weinig voedingsstoffen in m’n lichaam had. Bij elke verzorgingspost heb ik dan ook gewandeld om voldoende water drinken. Ik kon er op het eind nog best een aardige sprint uitgooien en kon wederom m’n eerdere pr doorstrepen om 1:51:44 te noteren als nieuw pr.

IMG_17516001253628Al met al een lekker sportieve maand dus.