European Athletics 2016 – The Last Kids

Vrijdag 8 juli

Net als gister rij ik vanochtend met Hil mee. Vandaag begint onze shift om 8:15 dus dat betekend om 7:30 aanwezig maar net als gister hadden we weer geen file dus staan we alweer om 7:15 onze schoenen, sokken en voeten te weken in het natte gras.
Mijn taak vandaag ligt bij het Wedstrijdsecretariaat, dit houdt bijvoorbeeld in dat we ervoor moeten zorgen dat alle uitslagen juist wordt verwerkt en online komt te staan op oa atletiek.nu
Gisteravond kreeg ik een bericht van Monique, ze heeft zich afgemeld voor vandaag want ze heeft last van migraine. Ai ja vandaag dus maar even een rustdag.
Stephen vraagt me dus of ik toch bij verspringen wil staan vandaag en nu dus als hoofdjurylid. Aangezien ik al twee dagen bij dit onderdeel heb gestaan dus het onderdeel ken en samen met Mary en Iris al een ingewerkt team ben.
Oke prima……ietwat nerveus ben ik wel want ik ben niet zo enthousiast over spreken voor een publiek en vind zelf niet dat ik dingen altijd even goed kan uitleggen.
We krijgen vandaag in totaal 442 kinderen.
Wanneer de eerste groep kinderen klaar staat begin ik met mijn uitleg. Eerst vraag ik of ze er zin in hebben en hoeveel zin dan wel. Waren ze net rustig, krijg ik ze weer aan het schreeuwen. Wanneer ik ze weer stil heb, god wat luisteren ze braaf naar me, leg ik ze keurig netjes en vooral duidelijk uit wat en hoe ze het moeten uitvoeren. Als ik de vraag krijg of ik het ga voor doen antwoord ik lachend nee. Het is tenslotte zo makkelijk dat kunnen jullie in één keer hartstikke goed. Eerlijk gezegd heb ik zelf nog nooit in zo’n bak zand gesprongen en ben niet van plan om voor al die oogjes plat op m’n muil te gaan, een enkel te verzwikken of erger. Gelukkig is Anita ons team komen versterken en zij is heel goed in voor doen.
Mary beheerst de Nederlandse taal ondertussen steeds beter. Ze geeft nu zelfs de afstanden door in het Nederlands. We hebben haar potverdriedubbeltjes, goedemorgen, goed gedaan, hoe gaat het e.d. aangeleerd. Zelfs als ze iets intypt op haar telefoon weet ze vrijwel meteen de juiste spelling te gebruiken…het is een wonderkind!
Gisterochtend hebben we ontzettende lol gehad toen Joy door de speakers galmde met de uitleg van de dag. Ze vertelde hoe alle kinderen in hun diverse vakken moesten gaan staan. Het woord vak kwam dus vele malen voorbij en we zagen Mary steeds bedenkelijker kijken. Uiteindelijk vroeg ze ons wat er nou eigenlijk verteld werd want ze hoorde nu toch wel heel erg vaak het woord fuck voorbijkomen en dat terwijl er zoveel kinderen zijn! Tja ‘vak’ en ‘fuck’ zijn echt twee heel verschillende dingen.
We hebben een ontzettend leuke ochtend en de kinderen gedragen zich wederom heel goed en hebben zoveel plezier, prachtig om te zien en mee te maken. Ik moet 1 jongen even een standje geven omdat hij het grappig vind om zijn ploeggenootje te pootjehaken tijdens zijn aanloop, wat gelukkig niet lukt. De hele ochtend wordt ik aangesproken als ‘Juf’ en steeds vertellen kinderen mij hoe mooi ze mijn schoenen vinden, mijn haar, mijn piercings en zelfs mijn bril. Als alles erop zit help ik een jongentje nog even zoeken naar zijn sok. Zit hij niet in je schoen vraag ik. Nee juf hij zit niet in mijn schoen. Nadat we het hele veld hebben afgezocht vind hij zijn verloren sok terug, in zijn schoen….de grapjas. Plagend ren ik hem dus even achterna en schaterend rent hij door met schoen en sok. Dan komt er een ander jongetje bij me lopen. Juf weet u dat wij hetzelfde hebben? Ik kijk naar het blonde jochie en zie dat hij een mooie Nike bril op heeft. Ik doe alsof ik heel lang na moet denken en gok dan dat hij het over onze brillen heeft. Ja zegt hij. Welke sterkte heeft u Juf? Oh ehm ja daar vraag je me wat. Dat weet ik eigenlijk niet uit mijn hoofd. Links en rechts verschillen in ieder geval van elkaar en ik heb min. Oh ik heb plus Juf, min komt nooit meer goed.
Nou die steek ik dus maar even in mijn zak. Dus je gaat me vertellen dat jij over een tijdje misschien wel gewoon zonder bril door het leven gaat?! Wel potverdrie, en het is zo’n mooie bril! Het blonde jochie knikt instemmend. Hij gaat eten en ik maak me weer op voor een potje logistiek.


Ik heb het ondertussen even nagekeken en ik heb dus links -1,00 en rechts -0,50. Ik ben dus bijziend mét astigmatisme. Goh wist ik niet eens. Heb me nooit verdiept in de waardes die op het voorschrift staan namelijk.


Dit keer blijf ik bij het hek van het terein staan zodat ik straks zeker weet of alle klassen richting bus zijn. Vele kinderen bedanken me voor de leuke dag, komen me een hand geven, zwaaien en lopen dik tevreden richting bus. Wanneer de laatste kinderen door het hek lopen loop ik mee. Eenmaal bij de bussen schijnt er weer ellende te zijn. Er staan er nog maar twee en dat is bij lange na niet genoeg.
De kinderen houden zich verrassend goed en rustig. Een meisje wordt ondersteunt door twee vriendinnen, ze voelt zich niet goed. Waarschijnlijk is ze te fanatiek geweest tijdens het sporten. Twee begeleiders vragen haar hoe en wat en het schijnt mee te vallen. Een begeleider vind dat ze a la minute opgehaald moet worden en niet mee mag naar het Stadion, dat lijkt iedereen wat overdreven dus unaniem negeren we haar eigenlijk. Ik pluk een keelsnoepje uit mijn zak en vraag of ze deze wilt hebben. Het is misschien niet het lekkerste snoepje maar wat zoetigheid kan wonderen doen. Ze hoeft het niet maar neemt het na wat aandringen van mij toch aan. Ik vis nog een tweede en tevens laatste snoepje uit mijn zak en geef die aan haar begeleider, voor later mocht het nodig zijn. Het meisje en haar vriendinnetje gaan verderop op een bankje zitten. Na vijf minuten ga ik even polshoogte nemen, ze zit lekker op het keelsnoepje te sabbelen, is een stuk spraakzamer en lacht alweer om mijn flauwe grapjes. Dat komt dus wel goed.
Wanneer de regen in alle hevigheid losbarst verplaatsen we ons naar het viaduct. Ik blijf onrustig heen en weer lopen om te kijken of ik ook maar ergens een bus weet te spotten. Gelukkig doen mijn regenjasje en mijn petje goede zaken en zijn het alleen mijn voeten en de onderkant van mijn broekspijpen die doorweekt raken. De man die is ingehuurd om de bussen op locatie te regelen belt af en aan (net als gister overigens) en vangt overal bot. Na zo’n anderhalf uur hakken de begeleiders de knoop door. Het heeft geen zin meer om langer te wachten en/of uberhaupt naar het Stadion te gaan. Er wordt gebeld met de school en er worden twee bussen geregeld die de kinderen ophalen en naar school brengen. Ik kan wel janken, vind het zo sneu. Gelukkig reageren de kinderen er goed op. Ietwat aangedaan en zwaar verregend lopen we terug naar Atos. We hebben het dankwoord van Stephen gemist maar Stephen zelf gelukkig niet. Hij bedankt ons alsnog met een verkort dankwoord, ik vraag nog naar de lange versie maar die weet hij niet meer op te dreunen. Ook Hil is er nog. Hil had in de ochtend gezegd dat hij me bij het Stadion zou afzetten maar dat hij nog zo’n tijd op me zou blijven had ik niet verwacht. Super lief! Ik pak snel mijn tas maar gelukkig moet Hil zelf nog even naar het toilet want ik moet ook hoognodig plassen.
Hil zet me af in de buurt van het VU want verder kan hij niet komen, wat hij zelf bijzonder vervelend vind want nu moet ik alsnog een stuk lopen. Joh ik vind het al heel erg lief dat je en meer dan een uur op me hebt gewacht en me zo ver brengt.
Ik wandel richting Sporthallen Zuid. Sergio vraagt of ik ook zo naar het Stadion ga maar ik geef aan dat ik daar geen tijd voor zal hebben straks. Ik wil even zitten met een bakkie koffie en kleedt me daarna om omdat ik weer naar Nike ga. We zien elkaar dus in het Volunteers Home voor de dagelijkse bijpraatsessie en selfie.

Bij Nike voor de deur tref ik een net zo vermoeide Gaby en we begrijpen elkaars gevoel maar al te goed. Ook Meike is van de partij en later komt Edwin aangelopen. Gisteravond besloot hij zich toch ook in te schrijven, tot mijn grote vreugde.
Ook Iris, uit mijn verspring-team, loopt mee. Nike pacer Marius heeft ook twee dagen bij ons op Atos gewerkt dus ook met hem is het weer een vrolijk weerzien.
Edwin en ik zijn eigenlijk a l a minute weer verandert in twee melige eieren en hebben dan ook de grootste lol wanneer ons gevraagd wordt een halve cirkel te vormen. Iedereen gaat braaf in formatie staan en wij buigen ons in diverse individuele halve cirkels. Vanavond rennen we met een groep mensen richting Olympisch Stadion, de Cheer for Dafne Run, eenmaal daar zullen we een toegangsbewijs ontvangen en mogen we onder andere Dafne aanschouwen en toejuichen.
Onderweg maken Edwin en ik bij elke stop die we maken, zoveel stoplichten in het centrum, een selfie. In het Vondelpark sluit Ada aan, jeujj!
Bij het Olympisch Stadion voor het grote billboard met de foto’s van Dafne maken we een groepsfoto, inclusief confettibom en stadionfakkel. Wanneer Gaby en ik blij poseren voor een foto dreigen we haast dood neer te vallen van de rook die ons lichaam inkruipt terwijl wij daar met twee grote glimlachen staan te staren naar de lens van de camera.
We krijgen een eh ja hoe noem je een lunchpakket voor in de avond, nou dat dus en wandelen ontzettend melig richting Stadion. Ik kan haast niet eten van het lachen….iets met openwaaiende dozen, vastgeplakte dozen en broodjes die niet uit Edwin’s zak willen komen. Ja en de grappen zijn van die categorie ja.
Bij de ingang krijgen we onze tickets en huppelen we naar binnen.
We zien hoe Churandy zich plaatst voor de finale voor de 200m meter, hoe Stella Akakpo tijdens de semi-finals gediskwalificeerd wordt op de 100m vrouwen wegens een valse start, hoe Dafne zich daarna alsnog overtuigend weet te plaatsen voor de finale, hoe Liemarvin Bonevacia met een Season Best de bronzen plak weet te pakken op de 400m mannen (Goud is voor Martyn Rooney – Engeland en zilver is voor Paval Maslák – Tsjechië) en dan is het tijd voor de finale van de 200m mannen met Churandy in baan 8. We zitten op het puntje van ons stoel en zijn net bijgekomen van de melige bui nadat Churandy vast kwam te zitten in zijn trui toen hij die net over zijn hoofd probeerde te trekken. Het startschot, ze rennen….nou ze vliegen, we schreeuwen, het zweet staat me in de handen en daar zijn de rookpluimen. CHURANDY HEEFT GOUD! We vieren feest, het stadion ontploft en Churandy maakt zijn ererondje. Wanneer ik net een foto op Instagram plaats komen de eerste berichten binnen: Gediskwalificeerd. Ik begrijp er niks van, zie de lol er niet van in om zo’n opmerking te maken. Maar wanneer ik ondertussen een stuk of 5 van deze berichten binnen krijg trekt de feeststemming weg. Iedereen wordt onrustig en zit met zijn of haar telefoon in de hand. En dan is daar de stem van de speaker: Churandy Martina is gediskwalificeerd wegens het plaatsen van zijn voet op de lijn, drie maal. En we krijgen de beelden te zien. Je kan er niet omheen. En het goud gaat naar de Spaanse Bruno Hortelano. Ik ben blij dat ik in het Stadion zit en me enigzins kan overgeven aan afleiding. Als ik thuis was geweest zat het snot me allang op de enkels dankzij de tranen die dan rijkelijk hadden gevloeid. Van zo’n letterlijk gouden moment naar niks.
We moeten nu nog 5 kwartier wachten tot Dafne weer mag schitteren. De tijd kruipt in feite voorbij maar gelukkig ben ik in goed gezelschap dus dat maakt het dragelijk. Ik begin ontzettend nerveus te worden voor de finale, na dat gebeuren met Churandy.
De meiden maken zich klaar voor de start en Dafne weet zich wel met gemak te ontdoen van haar extra kleding. Dit keer geen valse start gelukkig. Ze gaan er als rakketten vandoor maar Desiree Henry gaat neer en blijft liggen. De rookpluimen schieten de lucht weer in dus er is een winnaar. En hoe……Dafne komt over de finish en de rest een half uur later. DAFNE PAKT GOUD, DAFNE IS GOUD! Hoe prachtig is het om deze vrouw in het echt te zien rennen en met zulke overmacht te zien finishen. Wat een heldin!
Ze krijgt de vlag omgehangen en snelt zich naar Henry. Die ligt nog steeds, foute boel dus. Dafne knielt neer bij haar trainingsmaatje, spreekt met haar en begint vervolgens aan haar ererondje. Op de achtergrond is te zien hoe Henry op een brancard wordt gelegt en wordt afgevoerd, gescheurde hamstring blijkt later.
Maar nu juichen we voor Dafne, deze oppermachtige vrouw.
Het Stadion loopt leeg en we vertrekken richting Medal Plaza. In tegenstelling tot de eerste dag staat het nu wel stampvol.
De medailles voor de 200m mannen worden uitgereikt en het doet me pijn dat daar geen Churandy op het podium staat. Hierna is de uitreiking van de 100m mannen van de dag ervoor dus daar is Churandy dan toch om een gouden plak in ontvangst te mogen nemen! Hij blij ik blij wij allemaal blij!
De winnaars verdwijnen van het podium maar even later komen mascotte Adam en Churandy terug op het podium. Er wordt gesproken over wat er een paar uur eerder is voorgevallen. Met zijn eeuwige glimlach verteld Churandy dat regels nou eenmaal regels zijn en dat deze nageleefd moeten worden. Iets wat hij meteen al in de vele camera’s en tegen de vele interviewers zei toen het zelfs alleen nog maar een gerucht was. Tuurlijk betreurt hij het voorval en dan voornamelijk voor de fans. Vervolgens zwaait hij naar haast iedereen persoonlijk, maakt diverse buigingen richting publiek en huppelt vervolgens arm-om-arm met Adam van het podium af om aan het eind nog wat handjes te schudden. Wat een heerlijke man.
Ik wandel weer naar het station en stuit op een vol perron. Gelukkig hoeven we niet lang op een trein te wachten en wanneer ik instap spot ik een lege plek naast een jongen. Hij kijkt eigenlijk niet op maar de lege plek blijkt toch niet zo leeg te zijn. Er ligt een uiltje op. Een knuffeltje welteverstaan. Ik kijk van het uiltje naar de jongen en weer terug. Hij kijkt op, waarschijnlijk vraagt hij zich af waarom ik nog niet ben gaan zitten. Ietwat lacherig vraag ik hem of het kleine uiltje van hem is. Hij werpt een blik op het uiltje naast zich en moet ook lachen, maar nee het is niet van hem. Ik weet nog niet goed wat ik nou moet doen. Ik schuif dus het uiltje opzij en ga zitten en zo zitten wij dan, met het uiltje tussen ons in. Bij Weesp moet de jongen eruit en verdwijnt het uiltje in mijn tas. Kan hem onmogelijk achterlaten natuurlijk.
Om half 1 kom ik thuis en struin de social media nog eens even af. Blijkt Laura dus een briljant interview te hebben gehad met Bruno Hortelano, uitgerekend zij vertelde hem dat Churandy gediskwalificeerd is en dus híj met het goud naar huis gaat. En zo is Laura in één klap wereldberoemd, mooi!

Advertisements

European Athletics 2016 – The Longest Day

Donderdag 7 juli

Vandaag begint onze shift om 07:30 en moeten we 06:45 aanwezig zijn. Ik rij vanaf Station Muziekwijk met Hil mee. Wel zo gezellig en nou ja het scheelt mij in reiskosten natuurlijk. Helaas zit het verkeer tegen, we kunnen namelijk gewoon doorrijden en daar hadden we geen rekening mee gehouden. We komen dus ook al om 6:20 aan bij Atos waar Stephen vrij slaperig met vlaggen loopt te slepen en ons heel verbaasd gedag zegt. Er is nog niemand aanwezig voor de kantine dus er is nog geen koffie, we gaan maar meteen aan de slag met het opbouwen van alles. Al snel zijn onze schoenen en sokken doorweekt van de dauw die op het gras ligt en zijn de sporen te zien van waar wij door het gras hebben lopen sloffen. Wanneer het team compleet is staat eigenlijk alles al klaar dus kunnen we lekker aan de koffie en thee met z’n allen. Nog een korte briefing voor eventuele nieuwe mensen en dan is het wachten op de 656 (254 in de ochtend en 402 in de middag) kinderen die we vandaag over de vloer zullen krijgen. Ook vandaag ben ik vliegende keep maar sluit me ook vandaag weer aan bij Monique en Mary. Hil staat vandaag bij een ander onderdeel maar we krijgen er Iris voor terug. Als de ochtend erop zit en de pauze aanbreekt wordt ik gevraagd om team logistiek bij te staan. Samen met Hil, Marcel en Vincentius begeleidt ik de kinderen richting de bussen die bij het Buiksloterplein staan te wachten. We nemen allemaal een positie in langs de wandelroute om ze verder te loodsen. Ik ben het laatste punt richting bussen. Als ik vermoedt dat de laatste klas voorbij is sprint ik richting Hil die eerder op de route staat om bevestiging te krijgen, vervolgens sprint ik terug richting Marcel. Marcel staat bij de bussen. Zodra ook hij weet dat dit alle kinderen en begeleiders moeten zijn zit dit deel er voor ons eigenlijk op. Door Stephen en Joy worden onze lunchpakketjes afgegeven want ‘jullie staan hier nog wel even’….wij moeten nu wachten op de bussen met kinderen die in de middag bij ons komen sporten. Het verloopt niet geheel vlekkeloos aangezien de bussen laat zijn en de kinderen her en der afzetten. Een paar bij ons en sommige bussen stoppen bij Hil en andere rijden weer helemaal door naar Atos…..slechte communicatie dus bij het vervoersbedrijf. Als de nieuwe lichting kinderen er is gaan wij ook allemaal weer netjes naar ons eigen onderdeel. Als het richting 3 uur gaat begin ik toch wel vermoeid te raken, iedereen wel overigens. Maar leuk is het zeker. Vervolgens begeleiden we de kinderen weer richting bus. Wij hoeven dus niet mee te helpen met opruimen en mogen weg zodra we klaar zijn. Oh dat is fijn! Alleen jammer dat het allemaal zo lang duurt dat de rest van de vrijwilligers allemaal al voorbij komen, je gedag zwaaien en dus al onderweg zijn naar huis. Maar goed, maakt niet uit. Met de auto rijden Hil en ik naar Diemen Zuid en vanaf daar gaan we verder met de metro. Hij gaat naar het Stadion en ik eerst naar het Volunteers Home. Wanneer ik naar Sporthallen Zuid slof met mijn veels te zware en volle tas en ik het idee niet meer recht te kunnen lopen van vermoeidheid zie ik inene Nikola met zijn gezin lopen! Nikola is overgekomen vanuit Servië voor het EK en BTG (Bridge the Gap dat door de Junkies wordt gehost). Dat hij er zou zijn wist ik maar had enkel de hoop hem zondag te zullen treffen. Hij heeft mij nog niet gespot (ook niet zo gek tussen al die vrijwilligers die overal rondlopen. Ik steek m’n armen in de lucht en begin wild te zwaaien, terwijl we eigenlijk recht op elkaar aflopen maar roepen dat hebben m’n hersentjes nog niet bedacht. Mijn gewapper trekt toch zijn aandacht en gelukkig herkent hij me ook meteen haha. Hoe leuk is dat dan?! We geven elkaar een dikke knuffel, kletsen wat en nadat ik ze de weg heb gewezen naar de ingang van het Olympisch Stadion en nog wat dikke knuffels vertrekken zij die kant op en ik de andere. De vriendin van hun coach loopt straks mee met de 400m vrouwen dus die gaan ze richting finish juichen. Eenmaal in het Volunteers Home kleedt ik me snel om in de kleedkamer omdat ik straks zelf nog ga sporten. Dan gaan Sergio en ik ook naar het Stadion. Sergio heeft via Nationale Nederlanden twee tickets gewonnen voor de avondsesse van vandaag en ik mag dus mee. In het vak blijf ik gedag zeggen; Gaby met vriend, Sunny, Anoek, Anouk en Nikki (tegen wie ik de dag ervoor nog zei nee ik zit dan niet in het Stadion, ja wist ik veel dat dat toch zo zou zijn, maar gelukkig wist Anouk me te spotten!).
We zien onder andere hoe Solomon Bockarie zijn Personal Best loopt op de 100m (zijn besef hiervan en zijn reactie was zo mooi, wat kan sport toch mooi zijn!), hoe mijn held Churandy Martina zich weet te kwalificeren voor de finale en eerder hoe Nicky van Leuveren een Personal Best loopt op de 400m en hoe de Servische Tamara Salaški tweede wordt in haar heat en Lisanne de Witte derde in dezelfde heat.
Dan is het voor mij tijd om te vertrekken, ik moet naar Westergas omdat ik een training van Nike op de planning heb staan. Sinds tijden hebben we weer eens een NTC training. Lianne, Ada en ik hebben er zin in! Niels komt ook maar Niels gaat rennen. Als Ada en ik net het Nike Runhouse binnenlopen zien we net hoe Churandy het goud pakt in de finale van de 100m mannen!! Blij vliegen we elkaar om de hals!
Wanneer we allemaal samen zijn zit de sfeer er al lekker in en vergeet ik haast dat ik eigenlijk behoorlijk moe ben.
Nike zal Nike niet zijn als ze niet weer wat nieuws in petto hebben voor ons. We krijgen een headsetje op en worden in 2 rijen verdeeld. Vervolgens worden we naar buiten geleid waar een groot podium staat. Dit podium is verdeeld in twee helften, de ene helft is voor NTC en de andere voor NRC. De runners staan dit keer dus op een loopband en NTC en NRC staan face to face tegenover elkaar. OH CRAP……
Ik doe doorgaans wel braaf en fanatiek mee maar 1) ik ben dus best moe en niet meer zo getraind als ik was en 2) ik hang nogal vaak de clown uit……en nu staat Niels dus tegenover ons, klaar om me uit te lachen…..zucht…gelukkig weet ie allang dat ik niet zo stoer ben als ik me wellicht voor doe dus heel erg door de mand kan ik niet vallen. En we hebben al eens eerder miepend en piepend samen een bootcamp overleefd dus ach…
Maar dit is toch wel heel anders dan normaal. In rap tempo komen er diverse pasjes voorbij razen door je headset en wanneer iedereen naar rechts dribbeld ga ik naar links, wanneer iedereen in z’n handen klapt staan mijn handen juist op het verst van elkaar verwijderd, als iedereen met hun gezicht naar oost ligt te planken lig ik naar west te grinniken…..zo a-ritmisch als het maar kan. Wanneer we op de plek moeten dribbelen doe ik dat braaf mee maar ik draai nog wel een paar keer om mijn eigen as zodat ik nog gekke bekken kan trekken naar Lianne en Ada. Wanneer we in onze handen moeten klappen draai ik me wederom om zodat ik Ada kan aansporren voor een potje ouderwets handje-klap.
Niels en ik zoeken zo nu en dan oogcontact (kan ik weer rare bekken trekken en aangeven dat ik het toch erg warm heb….Niels zei al dat Ada en ik onze hemdjes niet onder onze shirtjes aan moesten houden) en die lacht me inderdaad uit….of toe…..
Na deze heerlijke lijdensweg waar wij meestal toch het meest onze lachspieren trainen begint de wandeling naar het station. Lianne moet de andere kant op en Ada loopt een stukje op met Niels en mij. Dit zijn nu al soort van tradionele wandelingen van Niels en moi, lekker bijkletsen en een bakkie koffie op het station.
Uiteindelijk ben ik om 12 uur thuis, moe, voldaan, vrolijk en gek genoeg met een sprankje energie over en ik slaap pas na enen…..oh….

European Athletics 2016 – And so it begins

Woensdag 6 juli

Vandaag begint het EK pas echt. Om 10:45 zullen de eerste athleten in aktie komen. Ik zal daar niks van zien want mijn shift begint om 12:00 en ik zal rond 17:00 klaar zin. En daarbij….ik sta helemaal niet in of bij het Olympisch Stadion of op het Museumplein, the places to be zegmaar. Nee ik sta bij AV Atos in Amsterdam Noord. Deze atletiekbaan ken ik zelf van de 30 van Amsterdam Noord die ik elk jaar loop ter voorbereiding van een najaarsmarathon. Dit jaar overigens niet want dit jaar is het daar te kort dag voor. Anyway Atos staat de aankomende 3 dagen in het teken van de Athletics School Champs, net als AV’23 in Amsterdam Oost, Feniks in Amsterdam Zuid-Oost en Startbaan in Amstelveen.

Ik stamp er nog wat ontbijt in, controleer of ik alles wat ik nodig denk te hebben in mijn tas heb gedaan en hijs me in mijn vrijwilligers outfit. Sponsor Brooks heeft voor iedere vrijwilliger (ja alle 1750!) een prachtig kledingpakket samengesteld, bestaande uit zowel een lange als een korte broek, 2 paar sokken, 3 t-shirts, een regenjasje, een trainingsjasje, een petje, een zonnebril, een mooi paar special edition hardloopschoenen en dit alles verpakt in een mooie grote rugtas.
Eenmaal op Amsterdam CS aangekomen pak ik de bus richting Noord. Via Whatsapp stuur ik Mari nog een berichtje: ‘Is toch leuk om eens met de bus door de IJtunnel te gaan ipv rennend’.
De wandeling vanaf Buikslotermeerplein verloopt niet geheel vlekkeloos want halverwege blijkt Het pad te zijn afgesloten en moeten we dus teruglopen. Ik loop ondertussen samen met een jongen uit Estland. Eenmaal bij Atos zijn bijna alle vrijwilligers compleet en ik zie een bekend gezicht: Monique.
Monique doet veel vrijwilligerswerk voor Le Champion. In 2012 heb ik onder haar leiding bij de kleding afgifte van de Amsterdam Marathon gewerkt en afgelopen December bij een van de stempelposten tijdens de Amsterdam Light Walk.
Zij staat ingedeeld als hoofdjurylid bij Verspringen en ik sta ingedeeld als jurylid algemeen. Wanneer ik tijdens het vragenrondje vraag wat ik mag gaan doen deze dag, aangezien ik een soort vliegende keep ben maar alle posten netjes bezet zijn omdat iedereen is op komen dagen, geeft Monique al aan dat ik maar lekker bij haar moet komen staan als ik echt ‘niks’ te doen heb. Stephen, onze begeleider, laat mij daar ook vrij in. Ik pak m’n camera en maak een rondje over het terrein. Daarna sluit ik me dus aan bij Monique, Hil (die ook in Almere blijkt te wonen) en Mary, Mary komt uit Kentucky.
Vandaag krijgen we 9 scholen met in totaal 318 kinderen. De G5 groepen, oftewel kinderen met een beperking. Deze beperking kan zich op diverse manieren uiten en in verschillende gradaties. Elke dag kan een school/klas een Schoolplein 14 winnen. Vandaag wordt deze ook echt uitgereikt door iemand van de Johan Cruyff Foundation.
De kinderen stellen zich op in 4 rijen achter de gekleurde pionnen en wanneer Monique het teken geeft mogen ze na een aanloop zo ver als mogelijk in de verspringbak springen. Hil staat aan de ene kant en geeft de afstanden door aan de begeleider van die groep (rood en geel bijvoorbeeld) en Mary en ik geven de afstanden door van de kinderen aan onze kant (pionnen blauw en groen). De kinderen rouleren tussen de diverse onderdelen zoals: sprinten, vortexwerpen, balstoten en dus verspringen. Ook doen we nog een estafette.
Na een ontzettend leuke maar ook vermoeiende dag vertrek ik met een groepje richting Olympisch Stadion. We komen langs het Museumplein waar alles nog in volle gang is, vol verbazing kijken we naar de mensenmenigte en even besef ik wat ik wellicht misloop allemaal. Niks ten nadele van waar ik sta overigens want ik vermaak me prima! Onderweg drukken wij Thierry, onze Fransman, nog even op het hart dat hij bij het Volunteers Home echt even een GVB pas moet halen zodat ook hij gratis kan reizen met het openbaar vervoer.
Ik heb met Sergio afgesproken in het Volunteers Home, het plan is min of meer om elke dag na onze shifts even te meeten om de dag door te nemen. Hij staat in Amstelveen dus we hebben ongeveer dezelfde shifttijden. We slaan de Volunteers Home over want hij zit al met twee vrijwilligers van zijn groep in het Olympisch Stadion. Als vrijwilliger mag je mits er plek is plaatsnemen in Vak F. Ik heb zelf een kaartje voor vanavond voor Vak D maar er is plek zat in F dus ik sluit me bij het gezelschap aan.
Even later vertrekt iedereen richting huis/logeeradres en blijf ik alleen achter.
Ik heb me eerlijk gezegd nooit in zulke evenementen verdiept. Ik volg voetbal een beetje, wanneer we meedoen met EK, WK en/of Champions Leaque, Olympische Spelen vind ik leuk, soms kijk ik wat turnen ed, ik kijk tegenwoordig graag naar wielrenner en ik ben ook zeker te porren voor de Hippische Sport. Ik kijk dus mijn ogen uit in het Stadion, wist ik veel dat er zoveel onderdelen tegelijkertijd bezig zouden zijn?! En de omroeper blijft maar roepen: kijk die! En kijk die! En laat je horen voor die! En voor die! En sla met je klapper voor die! En die! En die!…..ik weet op een gegeven moment niet meer waar ik kijken moet! Ik vind het fantastisch! En zo zie ik onder andere hoe Menno Vloon zich niet hoger over de lat weet te krijgen tijdens het poolstokhoogspringen en zich niet verder weet te kwalificeren (5.35), hoe Sanne Verstegen zich die avond weet te plaatsen voor de halve finale van de 800m vrouwen en hoe Jip Vastenburg voor goud ging en beland op de 8e plaats.
En ook is het zwaaien geblazen met Anouschka en Olav die in een vak verderop zitten.
Om kwart voor 8 besluit ik richting huis te gaan. Vlak naast de uitgang bevind zich Medal Plaza, het podium waar de medailles uitgereikt worden. Wanneer ik langsloop wordt er omgeroepen dat ze over zo’n 5 minuten gaan beginnen met het uitreiken van medailles…….en er staat nog niemand bij het podium, dat betekend dat ik met mijn snufferd vooraan kan staan…verdorie ik wilde gewoon naar huis.
Ik sta erbij met m’n giecheltje als de Paralympiërs Discuswerpen hun plakken omgehangen krijgen (Goud: Daniel Greaves – Engeland, Zilver: Gonzalez Lopez – Spanje, Brons: Mykola Zhabnyak – Oekraïne) en daarna de dames van de 10.000m vrouwen (Goud: Yasemin Can – Turkije, Zilver: Dulce Felix – Portugal, Brons: Karoline Bjerkeli Grøvdal – Noorwegen). Hierna lijkt het te zijn afgelopen en het merendeel van de mensen is al weg. Ook ik wandel al weg maar dan zie ik nog beweging op het podium. Wederom de presentator en een medaille-meisje, ze worden vergezeld door één man, in sportkleding. Ik loop terug naar het podium om te zien en horen wie deze meneer is en wat hij heeft gewonnen. Het blijkt de Noor Trond Nymark te zijn. Hij krijgt een gouden medaille voor 50km snelwandelen, huh maar dat is helemaal geen onderdeel hier! Nee klopt, dit was een onderdeel in Berlijn waar hij in 2009 (!!!!!!!) zilver won. De Rus Sergei Kirdjapkin won goud maar is gediskwalificeerd wegens dopinggebruik. Dus deze Noorse meneer krijgt hier in Amsterdam dan alsnog zijn goud, voor een handjevol publiek en laat zijn tranen volledig hun gang gaan. Nadat ik mijn tranen wonder boven wonder binnen heb kunnen houden en mijn handen haast beurs heb geklapt loop ik nu toch snel naar de uitgang, voordat er straks weer iets gebeurd waar ik toch weer bij wil zijn.
Onderweg naar het station kom ik Laura tegen, wellicht (voorheen) beter bekend als RunningLau. We kletsen lekker wat over onze dagen, Laura doet de visuele social media van dit hele festijn dus heeft bijna non-stop een camera op haar gericht en een microfoon in haar handen. Ik vind dat het een goede keus is geweest om haar in te schakelen hiervoor en dat ze het onwijs goed en leuk doet en vertel haar dit ook.  Eenmaal op het station maken we nog even een vermoeide filterloze foto die verrassend goed uitpakt en dan eindelijk echt echt echt naar huis, morgen weer een lange drukke dag!

Tjusss!

European Athletics 2016 – The Night Before

Dinsdag 5 Juli 2016

Vandaag is het de dag van de openingsceremonie, vrij toegankelijk voor iedereen én de Koning komt! Daar wil ik dus wel bij zijn.
Nou moet ik vanavond toch in Amsterdam zijn dus dat komt goed uit.

Wanneer ik op het Museumplein aankom besef ik me dat dit best wel iets heel bijzonders zou kunnen zijn en dat ik daar dus deel van uit ga maken. Ik loop de tribunes voorbij om verderop een goed plekje te kunnen vinden. Dan zie ik Daphne met haar zoons Boudewijn en Benjamin staan en ik sluit me bij hen aan. In het midden van het podium komen twee rijen blazers staan en dan komen de vlaggendragers en de athleten op. Ze lopen over de rand van de vijver en we vinden het maar wat mooi. Van de spreker verstaan we overigens geen bal, ook zien we echt helemaal niks van wat er vooraan gebeurd omdat a) al die blazers ervoor staan en b) als we iets opvangen we alleen maar naar ruggen staan te kijken (als je aan de andere kant staat trouwens ook, het is puur alleen voor de camera’s….blijkt). Het grote scherm ernaast staat wel aan maar wordt niet gebruikt om ons meer (in)zicht te verschaffen. Erg jammer en even bekruipt me het gevoel dat dit wellicht een voorbode zal zijn van de rest van de week. Dan wordt de vlag ontknoopt door oa. mijn held Churandy Martina en is het EK geopend.
Dan plots door een handgebaar herken ik onze Koning in de groep mensen die het podium verlaat. Pijlsnel maak ik een foto in de hoop dat ik daarna nog de kans krijg om wel in te zoomen en een betere foto te maken. Maar niets van dit alles, ik ren er zelfs nog heen maar Willie is nowhere to be found.
Met z’n vieren druipen we af naar een café en om kwart over 6 ga ik weer mijn eigen gang want ik moet om 8 uur in Sporthallen Zuid zijn.
Op het Museumplein kom ik Lianne tegen die door de diverse verwarrende berichten op Facebook het ‘hele gebeuren’ heeft gemist. We kletsen wat en ik geef aan te moeten gaan want ik moet op tijd zijn straks. Lianne is altijd de rust zelve maar nu blijft ze wel heel rustig. We besluiten samen op te lopen want we moeten tenslotte dezelfde kant op. En ik kan wel wat rust gebruiken maar blijf m’n horloge nauwlettend in de gaten houden (niet dus blijkt later). We kletsen lekker bij en lopen rustig door. Ik denk dat ik er alsnog een half uur over heb gedaan om te beseffen dat het dus na 6 uur is en niet na 7 uur en dat ik dus ruiiiiiiiiim de tijd heb…….ah vandaar dat Lianne zo uber relaxed is. Ik loop ‘helemaal’ mee naar haar auto want blijk nu toch tijd zat te hebben dus een omweggetje kan wel. Lianne geeft me vervolgens een slinger met de auto, is toch ook wel heel erg fijn.
Wanneer Sergio er dan ook is betreden we het Volunteers Home. Deze hal is puur voor de vrijwilligers die meewerken aan het EK. Hier kunnen we wat zaken regelen (ik haal vanavond dus mijn GVB pasje en mijn bidon op), lekker hangen in zitzakken, ontspannen met wat sport zoals bijvoorbeeld tafeltennis, je kan er eten en drinken en er hangt een tv om de wedstrijden te kunnen volgen.
Vanavond zijn we hier omdat er een bijeenkomst is voor Team Side Events, voor de laatste feiten, weetjes, vragen en uitleg. Nou ben ik over het algemeen vrij laks en lui (of zo kan ik overkomen) maar in mijn tas zit het hele uitgeprinte draaiboek met daarin post-its geplakt met trein-, bus- en shifttijden en heb ik lekker lopen kleuren met verschillende neon stiften om aan te geven wat voor mij belangrijk is om te weten. Voor mij dus niks nieuws tijdens deze bijeenkomst maar ik luister soms vol verbazing naar de vragen die er gesteld worden. LEES JE MAIL EENS OFZO! Anyway…hierna is het voor mij net iets te laat om nog even bij de Junkies langs te gaan dus Sergio en ik gaan nog even zitten. Dat even wordt iets langer en ik ben uiteindelijk om 12 uur thuis. Snel m’n tas inpakken voor morgen want dan gaat het echt beginnen! Mijn eerste dag als vrijwilliger tijdens dit grote evenement!

Stay tuned!

pixlr_20160719211949683

European Athletics 2016 – The Beginning

Donderdag 12 November 2015

“Oh ja ik heb een mail gekregen over het EK Atletiek, of ik vrijwilliger wil zijn.”

Nadat ik de mail vluchtig heb doorgenomen begin ik met het invullen van het aanmeldformulier, dit duurt best lang en bevat wel heel veel vragen. Ik moet zelfs mijn bsn doorgeven én een pasfoto meesturen, oke dit is serious business geloof ik.
Wat het allemaal precies inhoudt, geen idee maar het lijkt me leuk dus ik verzend het hele zwikkie en nu afwachten maar.
In December ontvang ik een uitnodiging voor een kennismakingsavond op 15 februari en op 19 April is daar dan het verlossende woord: IK ZIT ERBIJ!
Ik mag mezelf 1 van de 1750 vrijwilligers noemen, hoe leuk is dat?!

Ja precies: Hoe leuk is dat?! Dat ga ik proberen te verwoorden in de aankomende posts.

So keep posted!

The downside of the funside

Oh wat heb ik een lading heerlijke weekenden achter de rug! Elk weekend minimaal één dag samen met één, een paar of een hele lading Running Junkies vrienden en/of zelfs met internationale loopvrienden, hier in Nederland of zelfs in Denemarken.
Genieten dus, genieten van het samenzijn met mijn vrienden, genieten van het rennen (en fietsen).

Vervolgens zijn die weekenden voorbij en breken de gewone weekenden weer aan. Het niet in Amsterdam wonen (waar dus de meeste Junkies wonen) en ook geen geld hebben om er steeds heen te reizen betekend dus kei en keihard afkicken.

Dus rust, en daar heb ik ook behoefte aan. De heerlijke weekenden geven me energie maar het kost me ook belangrijke energie.
Dit is pas merkbaar wanneer ik weer op mezelf ben aangewezen, wanneer die rust toeslaat, die rust waar ik dan nog niet mee kan omgaan.

Het gewone huishouden is weer orde van de dag en tijdens dit ritueel heb ik voldoende tijd om na te denken. Helaas vind mijn brein het nodig om tijdens deze momenten alleen de mindere facetten van mijn leven met me door te nemen. De facetten waar ik het niet mee eens ben, die ik graag anders had gezien.

Dit zorgt dus voor een dieptepunt in mijn humeur tijdens dit eerste Junkie-loze weekend.
Wanneer ik om half drie ‘s middags maar eens besluit om wat te gaan eten en ik mijn vingertopje aan flarden snij (nou ja tis gewoon een diepe snee) ben ik het zat. Met nog vele dingen op mijn to-do-list plof ik neer op de bank, met m’n eten, een hele grote kop thee, m’n dekbed en m’n drie katten en kijk film na film. Ik kom de bank niet meer af.

Morgen weer een dag, gelukkig met wat visite voor m’n verjaardag.

Ik kan heel goed alleen zijn hoor, begrijp me niet verkeerd.
Het is alleen weer even wennen. Het lichte gebrek aan energie en het eventuele slaaptekort maakt met me in het begin gewoon ietwat moeilijk.
Gewoon weer even tot mezelf komen, even aarden, beide voetjes op de grond.

Ach over twee weken sluit in mijn geliefde Junkies (zowel die uit Amsterdam als die uit Den Bosch) tenslotte alweer in mijn armen in Nijmegen..

#crewlove

20141101_212230-kdcollage

Rennen/sporten in de tiende maand van het jaar 2014

En toen was het alweer oktober…deze maand beginnen we met een fiets toer.
Lianne en ik doen mee met de 45e editie van de Markertoer.

De avond voor de Markertoer slaapt Lianne hier. Nadat we uiteindelijk na lang kletsen maar eens een pizza hebben verorberd maken we onze fietsen gereed, oftewel we halen ze uit elkaar zodat ze achterin de auto passen. De volgende morgen gaan we na het nuttigen van een bakje yoghurt met muesli op pad richting Purmerend. Eenmaal daar zetten we onze fietsen weer in elkaar, schrijven ons in, ontvangen we onze stempelkaart inclusief de eerste stempel en poseren we met een aantal van de andere 45km fietsers voor die ongelooflijk coole retro bus. Och wat sta ik in eerste instantie goed in beeld, niks en iemand voor me dus ook mijn fiets is geheel zichtbaar, maar nee we moeten inschuiven en ik tref een super enthousiaste man naast mij die steeds meer naar voren gaat staan waardoor ik haast uit beeld verdwijn. Gelukkig valt dit dus achteraf nog wel mee.

MarkertoerWe gaan van start en dan blijkt Lianne d’r ketting eraf te liggen. Nadat dit is gefixt zetten we een sprintje in om ons weer bij de groep te voegen. Snel het viaductje onderdoor en dan een bocht links, daar botsen we al bijna op de staart van de groep. Of ze nou zoveel minder snel gaan dan verwacht of hebben ingehouden voor ons weten we op dat moment nog niet. We gaan de meeste voorbij en voegen ons bij de kopgroep. Het beginstuk bestaat uit kronkelige weggetjes, vele bochtjes en steile bruggetjes. Het leuke is om dus een beetje de gebruiken en handgebaren op te pikken die er worden gebruikt bij bijv. tegenliggers ed. Qua snelheid zouden we rond de 25km/u gaan fietsen, helaas is dit niet zo, we fietsen op z’n max 19km/u. Voornamelijk om de groep bij elkaar te houden. Als we op een lang smal fietspad achter een groep zondagsfietsers blijven hangen raak ik toch wel een beetje geirriteerd/gefrustreerd, dit gaat echt veels te langzaam en ik voel de drang om te gaan slingeren al opkomen (dit doe ik ook tijdens hardlopen, niet zozeer bewust maar ik raak schijnbaar mijn balans een beetje kwijt als ik moet inhouden). Gelukkig gaan we ze dan eindelijk eens een keer voorbij maar snelheid wordt er nog steeds niet gemaakt.
In Marken is er een tussenstop, hier krijg je je tweede stempel en een Snelle Jelle. Ook wordt er gepauzeerd, vele mensen zijn al neergeploft op het terras. Er wordt afgesproken vanaf welk punt en op welk tijdstip er weer wordt gestart (45 min later!) maar Lianne en ik besluiten op eigen houtje verder te gaan. Na een korte stop laten we het schattige Marken achter ons en maken eindelijk snelheid hehe dit voelt echt een stuk beter.
In het stadion van fc Volendam krijgen we onze derde stempel, een flesje water en een flesje drinken naar keuze. Tijdens het laatste stuk terug moeten we wachten voor een brug die open staat. Dit gaat natuurlijk heel rustig, heel relaxed, appeltje eitje….maar na 4 boten slaat bij mij de onrust al toe, dan merk je toch wel dat jijzelf uit ‘de stad’ komt. Na 13 boten welkom te hebben geheten en door te hebben gelaten laat de vrolijke mevrouw de brugwachter eindelijk de brug weer zakken en kunnen we door. Nog een kleine 10 km en dan krijgen we onze laatste stempel, ons aandenken aan de Markertoer, halen we onze fietsen weer uit elkaar en nuttigen we een paar broodjes op een bankje bij een kinderboerderijtje.

Het weekend erop is het dan eindelijk tijd voor de Ajax Foundation Run.
De dag ervoor zie ik mijn moeder en stiefvader hier in Almere, dus ik rij met hun mee terug naar Amsterdam en logeer daar een nachtje.
Hmm mamma en Ben wonen vlakbij de Sloterplas en ‘s morgens is de Sloterplasloop….Ajax is pas ‘s middags….
Dus zondagmorgen sta ik samen met Wilbert aan de start van de 5km afstand, ja als ik er dan toch ben….
Zodra we bijna het gehele rondje baan hebben afgelegd merk ik dat mijn ademhaling zwaar wordt…shit ik loop doodleuk op Wilbert zijn tempo mee maar dat is veel te snel! Lekkere actie weer…
Ik trap dus op de denkbeeldige rem om de rest van de loop nog een beetje fatsoenlijk uit te kunnen lopen. De ademhaling blijft ietwat zwaar en uiteindelijk de bovenbenen ook maar er zit nog een eindsprint in en loop een mooie tijd. Op naar de volgende loop!

Sloterplas

Als Wilbert en ik aankomen bij de Amsterdam Arena lopen we al snel Christophe en diens vriendin tegen het lijf. Die waarschuwt ons voor de klim op het eind en weet ons te vertellen dat onze eigen Running Junkie Erwin eerste man is geworden op de 5km (Christophe’s vriendin wordt later 1e vrouw op de 10km). We voegen ons dus snel bij een aantal andere Junkies en staan vrijwel ‘eerste rang’ bij de prijsuitreiking. Dit hebben ze geweten ook haha, als Erwin het podium wordt opgeroepen barst er natuurlijk een onwijs luid gejuich los.
Zodra we allemaal onze spullen hebben ingeleverd verspreiden we ons in het startvak, en daar gaan we!
Ik worstel mezelf door de menigte maar probeer de rust te bewaren, heb tenslotte vanmorgen al gelopen en ga nu voor het dubbele van wat ik toen liep. Ik heb de route niet bekeken, weet tenslotte de weg daar toch niet, maar weet dat onze Cheerers ergens vrijwel in het begin staan (en op het eind want je komt twee keer langs dat punt), in een bocht, op een plein. In de verte zie ik iets waarvan ik vermoed dat ze zich daar weleens zouden kunnen bevinden, eenmaal vlakbij hoor ik de sirene van de megafoon. Yup dat zijn ze en er zit dus een Junkie voor me. Ik schuif naar links en krijg Sander, Wiebe, Cristiaen en Amrit in het vizier en zij mij. Na wat gejuich en aanmoedigingen moet ik een stukje verderop weer wat op mijn snelheid letten, een pr is niet belangrijk vandaag Eva, rustig aan!
Vervolgens spot ik Taro voor me, ik kom naast hem lopen, we kletsen wat en dan loop ik door, wat trouwens voor het eerst is en ik neem aan ook voor het laatst.
Later kom ik Nydia ook nog tegen, nou ja zij mij, ik zie haar volledig over het hoofd maar hoor dan inene ‘Hey Eva’ naast me. Nydia heeft het zwaar zo vlak na haar blessures.
Vervolgens kom ik in een groep die vrijwel allemaal op hetzelfde tempo lopen. Inclusief een meisje met twee jongens. Steeds als ik ze voorbij wil gaan of ze voorbij ben zet zij aan om koste wat het kost voor me te blijven….bloed en bloedirritant. Na 2 km ben ik er klaar mee en ga aan de rechterkant lopen. Het wekt ontzettend veel irritatie op en dat wil ik niet laten gebeuren en je loopt totaal niet lekker.
En daarbij…ik moet zolangzamerhand toch al naar rechts uitwijken aangezien ik weer in de buurt van de Cheerers kom. Ik wijk nog meer uit naar rechts en Wiebe ziet me. Hij sleurt me in een razend tempo dichterbij door wat hij allemaal door de megafoon roept, de rest juicht en Sander geeft me de volle laag confetti.
Met een grote glimlach ga ik door, rustig Eef je moet straks nog klimmen.
En mijn hemel wat een klim is dat!
Eenmaal boven loop ik op de buitenste ring en heb nog totaal geen zicht op wat er in de Arena zelf gebeurd.
Maar dan knalt er inene door de speakers: En daar komt ie door de bocht! Edwin van der Sarrrrrrrrrrr!!!!!!
Mijn glimlach is terug, mijn armen schieten de lucht in en ik juich.
Dan is het mijn beurt om de Arena te betreden, mijn ogen flitsen alle kanten op: wat is dit f*cking vet!
Maar wat is de finish nog ver weg haha
Ik ren, kan niet meer veel aanzetten en dan een paar meter voor de finish hoor ik heel hard mijn naam en een hoop gejuich.
Ik kijk op en zie Thomas (Ettes), Yoshi en Seth die me uit volle borst aanmoedigen, weer die lach, weer die armen omhoog en mijn semi-trademark ‘Whooooooeeeeeeeee’!!!! en daar is dan toch nog een kleine eindsprint!
BAM ik ben er. Na de finish spreek ik Kirsten (Girlontherun) nog even en voeg me dan bij de jongens om de rest ook binnen te halen. Nydia blijkt vrij dicht achter me te zitten dus ondanks alles heeft die het zeker ook lang niet slecht gedaan! Nadat we weer compleet zijn is het tijd om nog wat te drinken samen, te kletsen maar vooral om veel te lachen.

Ajax
Next stop: BTGAMS & de Amsterdam Marathon!
(deze blogpost zal ik in het Engels schrijven)