Marathon nr.10: Rotterdam

08-04-2018

Ik heb mijn afstanden gelopen en ik ben er klaar voor om m’n 10e marathon te lopen. Voor de 3e keer zal ik aan de start van de marathon van Rotterdam staan. Wegens het publiek toch wel een soort van favorietje, maar vooral omdat bij de finish de mannen van Runner’s World staan. De eerste keer stonden Rob en Marius op de finishlijn en de tweede keer stonden Ton, Ramiro en Rob een paar meter voor de finish. Dat is zo fijn om zo goed als in de armen van vrienden te lopen, na dat hele pleuris-end. Dit jaar zullen ze er niet zijn en dat vind ik uiteraard heel erg jammer. Wel hoop ik Ramiro nog even te spotten want die loopt hem zelf ook.

De dag begint uiteraard vroeg. Ik bereid me voor, voor zover ik dat kan en pak de trein naar Almere Muziekwijk, daar wacht ik op Udjen en samen gaan we naar Selina. We rijden met Selina, haar vriend en haar moeder mee naar Rotterdam. Eenmaal daar pakken we de eerste de beste dixie mee, dan hebben we die vast gehad. En dan lopen we inene Naomi en Floris tegen het lijf! What are the odds?!
Floris loopt ook de hele marathon en start al vanuit het allereerste vak…..huh? Haha
Ook komen we Maaike (Just Keep Running) nog tegen, een dikke knuffel en we wensen elkaar veel succes.

pixlr_20181001205011997

Oke omkleden en naar de startvakken. Selina start als eerste van ons drie, ik zit in het vak erachter en Udjen weer in het vak achter mij. In mijn vak spot ik mede-Junkie Femke en we gaan samen van start.
Het verschil met voorgaande edities van deze marathon is dat we normaal gesproken starten op de Coolsingel, tegen de tijd dat je dan bij de Erasmusbrug bent zit je zo op 1km ongeveer. Dan loop je ookal iets vrijer qua ruimte en ben je al een klein beetje warm gedraaid. Dit jaar starten we aan de voet van de brug. Dus we gaan als 1 massale kluit mensen de brug op. Ik merk meteen dat ik daar moeite mee heb, ik wil wegkomen uit de massa maar kan geen kant op. Wel zie ik tussen de toeschouwers eerst Marlous en Thomas en een stukje verderop staat Michel. Na een kleine 5km moet ik Femke loslaten, die gaat als een speer.

Bij elke verzorgingspost begin ik aan het begin te wandelen tot aan het eind. M’n drinken drink ik dus ook heel rustig aan. Toch wordt ik al vanaf de eerste post misselijk. Ook is het ontzettend warm vandaag. Verder gaan de eerste 10km redelijk, ondanks dat ik dus al 5km lang misselijk ben en dat m’n handen nu al beginnen op te zetten.

Rond de 9,5km zie ik een mevrouw hyper enthousiast de lopers toewuiven. Wanneer ik dichterbij kom besef ik me dat ze niks roept en wel heel extreem aan het wapperen is. Wanneer ze dan daadwerkelijk rondom d’r eigen hoofd begint te meppen besef ik dat ze in gevecht is met een wesp. Uiteraard moet ik hier ontzettend om lachen.

Ik loop op ongeveer 14km en aan de andere kant van de weg zie ik de lopers voor mij, die passeren het 15km bord. Plotseling zie ik Selina lopen. Oh kak dat is niet best. Mijn doel is 4:10 maar haar doel is 3:50. Ze is sinds een paar dagen ziek en die warmte helpt natuurlijk ook voor geen meter. Ik baal dan dus ook onwijs dat ik haar nu al zie.

Op weg naar het 30km punt. Dat is waar de Cheerzone van de Junkies & de Rebels is. Ik ben al helemaal op en heb ze nodig. Op 26km raak ik nog even aan de praat met wat toeschouwers die me daarna flink toejuichen: YOU GO GIRLLLL!!!! Op 28km, wanneer ik het viaduct onderdoor ga wordt ik nog geroepen: het is Michel die boven staat. Rond de 29km, vlak nadat ik de cheerzone van Just Keep Running ben gepasseerd (denk ik, het kan ook iets verderop zijn geweest), die me ook uit volle borst hebben toegejuicht, loop ik achter iemand waarbij de gedachte bij me op komt: huh is dat Floris? Ik passeer hem maar ik heb eigenlijk niet de energie om om te kijken, ik ben te gefocussed op die 30km en m’n vrienden.
Op het moment dat ik de Cheerzone betreedt staat het merendeel al aan de andere kant, de snelle lopers aan te moedigen. Bahadir steekt net over en loopt me haast voor de voeten, ik geef hem een beuk op z’n schouder en hij schreeuwt me wat aanmoedigingen toe. En dan zie ik links van me onder andere Suus en Peter van de Junkies uit Den Bosch staan. De tranen schieten me in de ogen, zo blij om ze te zien en ik zit er zo onwijs doorheen. Na wat high-fives door, met ontzettend betraande ogen. Zo betraand dat ik de rotonde zelf wel meekrijg want daar moet ik nou eenmaal omheen maar ik zie helemaal niks van wat erop staat. Later kom ik erachter dat er allemaal poppen van ons staan met bepaalde kreten eronder. Jammer dat ik niks van dit alles meekrijg.

pixlr_20181001204903078
Ik kijk om naar de cheerende menigte, ze zien me niet.
Bij de volgende verzorgingspost verschijnt Udjen vanuit de lopers, ze pikt precies het kraampje uit waar ik sta te drinken. Verbaasd kijkt ze op: wat doe jij hier?! We drinken ons drinken op, kletsen heel even met Meike die ook plotseling voor ons neus staat (die loopt de marathon als duo-team) en gaan samen verder. Dit hou ik volgens mij maar amper een kilometer vol en dan moet ik haar loslaten, ze gaat me te snel.
We lopen ondertussen in het Kralingse Bos en hier gaan de meeste mensen wandelen. Nu dus ook. Mentaal heb ik het al zo zwaar, ik heb m’n laatste steun net moeten loslaten én dan gaan er om me heen ook nog eens mensen wandelen. Ik hou het vol tot nr 4 gaat wandelen. F*ck it, laat ook maar. Ik ga ook wandelen. Streeftijd had ik wel al losgelaten uiteraard maar ben er nu helemaal klaar mee. Kan me niks meer schelen hoelang ik erover ga doen, als ik hem maar uit weet te lopen. Links staan mensen met drinken dus ik neem het er maar van, rechts staat een jongen met winegums, prima kom maar door.
Ik ga weer dribbelen, op naar de volgende verzorgingspost. En onderweg naar de Cheerzone van de Halfcrazyrunners. Op 35km ongeveer staan de aanmoedigingsborden. De twee keer dat ik eerder meedeed stond er beide keren een boodschap van Mari, dus je gaat er eigenlijk vanuit dat er nu ook weer iets voor mij komt te staan, van wie dan ook. Dit keer zijn het videobeelden. Ik kijk maar zie niks bekends. Bij eentje doet het geluid het, de rest heeft geen geluid. Het laatste bord dat ik passeer laat een kikker zien? Ik kijk er heel verbaasd naar en loop door, het blijft wel hangen want ik vraag me af wat het verhaal erachter is.
Een Belgische mevrouw spreekt me aan, samen lopen we een stukje op. We kletsen wat, over hoe het zwaar het is, hoe warm het is, maar dat we het toch maar mooi doen! Bij de verzorgingspost gebeurd er iets, een toeschouwer maakt een hele flauwe grap. Zoals vele doen. Ze denken ontzettend grappig te zijn maar wekken bij veel lopers heel veel ergenis op en die ergenis kost ook weer energie. Ik zeg zoiets van: oh ja heel grappig! Hilarisch hoor. Een man naast mij reageert op mij. We hebben het erover hoe dom mensen kunnen zijn met hun nog dommere grapjes. Ja je moet het allemaal lekker laten gaan maar soms zoals bij het lopen van een marathon komen sommige dingen juist des te harder binnen. We kletsen dat we beide ons doel hebben losgelaten en puur gaan voor uitlopen. Dus ik zeg hem dat ik nu van vriendengroep naar vriendengroep ga lopen. Hij heeft geen vrienden langs de route staan, dus ik zeg dat ie de mijne ook wel mag lenen. Komt helemaal goed. Confetti, alles.
Ik ga er weer vandoor, op naar de Crazies.
En daar staan ze, ergens tussen de 37 en de 38km. Ik kom bij ze op de stoep staan, eet wat drop, klaag en klets wat en zie dat op dat moment m’n horloge op die felbegeerde 4:10 staat. Tis niet anders. En dan komt die man waarmee ik eerder sprak voorbij, we zwaaien.
Na een welverdiende rustpauze ga ik op pad naar de Junkies.
Die staan samen met de Rebels op de 40km.
Wat ben ik blij om ze te zien. Ik kom met twee opgestoken middelvingers aangelopen, dat is puur om te laten zien hoe ik me voel. Ik besef me dat dit raar kan overkomen dus de welbekende wijsvingers en pinken schieten de lucht in. Ik stop bij ze om te kletsen. Ik merk hoe erg ik erdoorheen zit. Ik wil me het liefst in hun midden oprollen en janken. Jordy spreekt me toe, biedt me vanalles aan.
Chris van de Rebels komt me knuffelen en vraagt of ik doorga. Toch antwoord ik met een hele verbaasde: ja!?

pixlr_20181001205825925

Tuurlijk ga ik door. Ik moet aan Chris aangeven wanneer ik weer ga lopen. Oh oke, nou ik ga weer lopen Chris. En vervolgens begint Chris te roepen: Eva gaat weer lopen jongens!!!!! En inene vormt zich een erehaag van mensen die me overladen met confetti. Dit doet zoveel met je.
Op het eind van de Cheerzone zie ik Wilbert staan, ik zwaai nog even naar hem en loop dan toch inene best tevreden weer door. Ik ga hem uitlopen.

pixlr_20181001210012556

Dan komt het drukste stuk van het parcours, het is smaller en er staan heel veel mensen. De muziek staat belachelijk hard. Alles komt keihard bij me binnen. Ik ben al bijna 38km misselijk maar hier heb ik het gevoel echt elk moment m’n maaginhoud op straat te kunnen gooien. Een Italiaan voor me geniet van alle aandacht en gaat dansend door de menigte heen. Ik ben het andere uiterste want ik zou het liefst iedereen neer willen hoeken.

Bij de Kubuswoningen speur ik de toeschouwers af. M’n collega had gezegd dat hij er misschien zou zijn. Ik zoek hem maar hij is er niet. Gelijk heeft ie, die drukte, gedoe om je auto te parkeren. Maar het zorgt wel even voor de nodige afleiding.
Ik ga de laatste kilometer in. Godzijdank.

En dan daar aan de rechterkant van het parcours: Naomi en Colette! Met nog zo’n 400 meter te gaan ga ik naar ze toe. Knuffel Naoom en plant m’n elleboog op het hek om even lekker gezellig een praatje te maken. Dan komt opeens die man wie mijn vrienden wel mocht lenen langs gelopen en roept: sta je nou alweer te kletsen?! We moeten beide lachen en ik geef ook hem, alsof we al jaren bevriend zijn, een beuk op de schouder. Uiteindelijk zeg ik dat ik m’n marathon maar eens ga afmaken en vervolg m’n weg. Hoek om en de Coolsingel op, gattakke wat is die toch ellendig lang nog.

pixlr_20181001205226517

Links staat Astrid inene en rechts Vicky en Marlene. Super om in dat laatste stuk nog bekende gezichten te zien. Ook staat op rechts een jongen me wel extreem enthousiast aan te moedigen, ik zwaai en zet een krampachtig glimlachje op. Meer omdat ik me echt serieus afvraag of ik deze persoon ken.
Die finish lijkt maar niet dichterbij te komen en dan inene zie ik vlak achter de finish een rood petje!
Dat meen je niet!! Is Rob er toch?! Er verschijnt een hele grote glimlach op m’n gezicht en het voelt alsof ik begin te fladderen, heel langzaam weliswaar maar ik wordt gedragen door blijdschap en opluchting. En dan raakt m’n voet eindelijk die mat en zit het erop. En blijkt het rode petje niet op het hoofd van Rob te zitten. Ik bedenk me wel dat het rode petje toch vast voor leuke foto’s heeft gezorgd.

pixlr_20181001210514198

Oke medaille ophalen en Selina en Udjen opzoeken!

Udjen en Selina blijken samen de laatste kilometers te hebben gelopen. Dat betekend dus dat Udjen super heeft gelopen. Selina en ik hebben een fikse teleurstelling te verwerken. Ondanks dat we weten dat het er echt niet in zat vandaag. Er zat ons beide zoveel tegen. Maar toch is dit niet waarvoor we echt kwamen natuurlijk. Ik had een hele andere uitkomst in gedachten voor mijn 10e marathon.
Tuurlijk zijn we blij dat we hem hebben uitgelopen maar we zijn ver uitgeweken van onze streeftijd. Op een paar seconden na lopen we zelfs dezelfde tijd!

P.S. het was inderdaad Floris die ik tegenkwam op de 29km. die ging dus, net als zovelen, ook niet zo heel lekker. Maar heeft hem wel uitgelopen, zijn eerste marathon!
Zeker een stuk of 10 bekenden van me zijn uitgestapt, het was echt wel een slagveld vandaag.

P.P.S. die kikker op de aanmoedigingsborden? Die was dus voor mij! Gelukkig kan je ze later in de week online terug vinden. Op de dag zelf kreeg ik al een berichtje waardoor ik dit wist. Karin van de Meeùs Fitclub (nu overigens de Aon Fitclub) had een heel lief filmpje ingesproken voor me.

P.P.P.S……..terwijl deze blogpost zojuist het wereld wijde web op is geslingerd ben ik (als het goed is) bezig met het lopen van mijn 11e marathon: wederom die van Eindhoven. Dus to be continued dan maar he?! 😉

 

Advertisements

Marathon nr. 9: Eindhoven

Met nog een week te gaan tot ik aan de start sta van mijn tiende marathon wordt het toch echt eens tijd om over mijn laatste marathon te schrijven.

Zaterdagmiddag 7 oktober (2017 dus) kom ik aan in Eindhoven. Ik wandel naar het Beursgebouw om de expo te bezoeken. Startnummer ophalen is niet nodig want die heb ik voor de verandering thuis gestuurd gekregen. In 2013 liepen Udjen en Wilbert hier de marathon en ik kreeg die dag mijn eerste en tot nu toe gelukkig enige DNF (did not finish) achter mijn naam staan. Ik moest wegens een blessure (opgelopen tijdens de marathon van Berlijn de maand ervoor) uitstappen na 16km, ik liep de halve marathon, of dat was het plan. De expo toen was wel de moeite waard, ik heb daar een leuke shorts van Brooks op de kop getikt voor een leuk prijsje. Een van mijn favoriete shorts, waar ik overigens ook twee marathons in gelopen (Amsterdam 2014 & Rotterdam 2015).
Dus vol enthousiasme loop ik het Beursgebouw binnen om eens rond te struinen maar tot mijn grote verbazing blijkt er helemaal geen expo te zijn. Je kan er echt puur alleen je startnummer ophalen. Enigszins teleurgesteld wandel ik naar mijn hotel.

Ik plof languit neer op bed en zet de tv aan. Lekker domme tv programma’s kijken. Ik heb thuis geen tv (ja wel de tv zelf maar geen abonnement, alleen Netflix) dus wanneer ik in een hotel slaap kan ik me vermaken met al die onzinnige programma’s die er te zien zijn (en besef ik iedere keer weer dat ik er niks aan mis, maar een avondje zo 1 keer in het (half) jaar is wel leuk). Ik heb m’n eigen maaltijdsalade (jaha krachtvoer voor een marathon hahaha) mee dus ik hoef eigenlijk de deur niet meer uit. Toch besluit ik later op de avond nog even naar de Starbucks te hobbelen voor een stuk worteltaart en een cappuccino.  En daarna lekker in bad! Want ook die heb ik niet thuis.

De volgende ochtend alweer vroeg op want het belangrijkste is dat ik moet eten. Gewoon een broodje hoor want meer krijg ik er meestal niet in. Dus ik moet daar echt de tijd voor nemen want ik vind het maar lastig. En wassen, aankleden, naar de wc gaan…ook een must 😉 en gewoon wat proberen te ontspannen. Ik voel op zo’n ochtend de stress en zenuwen wel door m’n lijf gieren natuurlijk. Ondertussen is er uiteraard weer wat contact met Mari maar ook met Kim. Kim is er samen met Chantor en nog een aantal van Social Mile. Dus met hun spreek ik af in het Beursgebouw. Er wordt gekletst, gelachen, spullen worden ingeleverd en we gaan nog een tig aantal keer naar de wc.

We gaan richting startvakken en ik ben nerveus. Ik verwacht dat ik na de marathon van Litouwen (2016 – 04:34:45) en Antwerpen (2017 – 04:29:52) een tijd ga lopen van 04:45:en een beetje. Ik heb er gewoon weinig vertrouwen in. Doel is uiteraard gewoon uitlopen, daar ben ik al heel blij mee maar je hoopt natuurlijk dat het een beetje zal meevallen.

En dan gaan we van start.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog maar weinig weet van deze marathon, ook omdat ik te lang heb gewacht met aantekeningen maken. Maar voor de gezelligheid hoef ik hem niet nog eens te doen. Ik vond het een hele saaie marathon met een alles behalve inspirerende omgeving.
Bij elke verzorgingspost wandel ik rustig om goed te drinken.
Wanneer ik zo ongeveer op 9km zit zie ik dat aan de andere kant van de weg de lopers voor mij langskomen, we lopen dus een lus van een paar kilometer. Die lopers zitten dan op een kleine 13km. Ik denk net bij mezelf goh zou leuk zijn als Tim daar net loopt en verdomd! Daar komt Tim net de brug over. Net als altijd neemt mijn enthousiasme de overhand en ik schreeuw keihard zijn naam, zo hard dat het zelfs bij mij nog een kilometer doorgalmt in m’n oren. Tim kijkt verschrikt op uit zijn bubbel, ziet me, zwaait en gaat door.

Er zijn twee redenen waarom ik juist deze onaantrekkelijke marathon wilde lopen. Punt 1 is dus wegens mijn eigen DNF op de halve jaren geleden. Punt 2 is omdat Edwin hier vorig jaar aan de start heeft gestaan voor de marathon en ik hem kwam verrassen als Banana Eve en hij door diverse omstandigheden moest uitstappen. Vlak voordat hij mij zou tegenkomen maar dus niks wist van mijn verrassing en naar huis is gegaan. Wat een dag was dat, voor ons beide.
Mijn reden is dus WRAAK. Ik wil hem lopen voor ons beiden.

Wanneer ik het punt passeer waar ik vorig jaar op hem heb staan wachten heb ik het even moeilijk. Ik moet de tranen wegslikken. Maar even een kleine versnelling erin gooien om hier snel voorbij te gaan.

De volgende kilometers blijven bijzonder saai. Het enige dat mij vooral op de been houdt is het feit dat ik om de zoveel tijd reclame borden passeer met posters van Golden Earring. Ze geven dat jaar een concert in Eindhoven. Ik vind dat ze er voor mij staan. Ze zijn mijn supporters geworden.
Ook het feit dat er een aantal Junkies uit Den Bosch op de 40km staan te wachten en dat Maaike de medailles uitdeelt bij de finish zorgen ervoor dat ik blijf rennen.
Want gelukkig zijn er toch medailles. Dit was eerst niet het geval, de container werd vast gehouden in de haven van Rotterdam, ze zouden worden nagestuurd.

Wanneer ik op 20km zit ben je weer even in de buurt van het centrum en inene hoor ik mijn naam. Het is Lau van de Junkies uit Den Bosch. Dat is even een leuke verrassing zeg. Vlak daarna staat Kim, we zwaaien, ik pers er een glimlach uit en gaannnn. Tot nu toe gaat het wel allemaal prima, maar echt lol heb ik er niet in. Maakt me overigens niet veel uit, kan gebeuren. Wel irriteer ik me aan de mensen om me heen. Er zijn veel groepjes waarvan er meerdere mensen pacers zijn. Niet de officiële pacers maar gewoon van dat vriendengroepje. Pacers lopen over het algemeen minder hard dan dat ze kunnen, zodat ze het makkelijk vol kunnen houden. Dus ze hebben adem en energie over om te praten, dat doen ze dus ook voluit. Het is dan ook makkelijk om te zien wie er dus geen pacer is, de persoon die het minst zegt. Ik wordt er eerlijk gezegd een beetje gestoord van, van dat gekakel om me heen. Ben dan ook blij als ik ze uiteindelijk kwijt raak.

received_1534719049919913

De kilometers op de borden langs de kant tellen af en die op mijn horloge tellen op. Beetje bij beetje komt het einde in zicht. Ik heb de energie om een beetje op mijn houding te letten waardoor ik lekkerder loop. Maar plotseling voel ik een scheurende pijn in mijn linkerbeen. Aan de zijkant, tussen scheen en kuit zegmaar, geen idee hoe dat grensgebied heet. Ik blijf lopen maar bij elke pijnscheut hoop ik dat er geen fotograaf in de buurt is want ik moet echt de pijn verbijten. Het is gelukkig niet constant maar fijn is het niet. Ik heb nog 14km te gaan. Bij een verzorgingspost kijk ik voorzichtig naar m’n been. Godzijdank is er niks te zien maar het voelt echt alsof er vanalles is gescheurd, denk ik, nooit gehad en hoop het nooit te zullen meemaken. En we gaan weer door.
In het laatste stuk naar de Junkies heb ik het moeilijk, ik vind het wel een beetje mooi geweest. Ik wil dat het erop zit. Voor mij lopen weer twee zelfbenoemde pacers met een man in het midden. Ze proberen hem te motiveren om door te blijven gaan. De man gaat wel maar vind het ook allemaal niet meer zo leuk. Wanneer ik voorbij kom wordt ik bij het gesprek betrokken. ‘Kijk haar dan even gaan!’ ‘Wat loop jij er lekker gemakkelijk bij.’ Ik moet lachen en bedank ze en geef aan dat ik blij ben dat het er in ieder geval zo uit ziet. Ik wens ze succes met de laatste loodjes en versnel iets. Ik wil m’n vrienden zien, ik heb support nodig. Wanneer ik ze eindelijk in het vizier heb ben ik even bang dat ik zo emotioneel ga worden dat ik mezelf niet meer kan herpakken. Gelukkig val ik alleen Joop in z’n armen en na een dikke knuffel en wat woorden (geen idee hoe en wat) ga ik dan toch weer door. Weer tranen. Dan op naar het laatste stuk.

20x30-EMAC4922

Inene is er overal versiering en overal mensen. Ook is de weg flink afgezet met dranghekken. Door dit alles krijg je een boost, leuk hoor al die aanmoedigen maar zo niet handig want je moet nog 2km! Door die hekken voel ik me net een stier die in Spanje door de straten wordt gejaagd. Ik ga steeds harder maar weet dat ik er nog lang niet ben, ga ik dat wel redden zo?! Dan is er inene een steile hobbel, pfff ik trek wat gekke bekken naar het publiek dat mij de hobbel overschreeuwd. En dan echt het allerlaatste stuk, gek genoeg is er plotseling haast geen publiek meer. Moet je het weer op eigen houtje doen. Ik denk alleen maar ik moet naar Maaike, die heeft m’n medaille.

20x30-EMAP2526

Ik stap op de finish mat met een eindtijd van 04:18:38. Not even close to die 4:45 dus.
Super blij en met hele vermoeide hersentjes ga ik op zoek naar Maaike. Ik zie haar nergens dus ik ga even aan de zijkant staan om alles even goed in me op te nemen. Zal ik haar een berichtje sturen? Nee dat ziet ze toch niet als ze medailles staat uit te delen. Ik besluit om dan maar van iemand anders een medaille aan te nemen en loop richting uitgang. Daar zie ik inene een vriendin van Maaike, ik vraag haar naar Maaike en die blijkt er niet te zijn. Op het laatste moment besloten om niet te komen aangezien ze toch wel heel erg last heeft van haar hersenschudding die ze eerder had opgelopen. Jammer (voor zowel haar als mij) maar opgelucht dat ik haar niet heb gemist. Hoe dan ook heeft ze er wel voor gezorgd dat ik bleef doorlopen.

20171008_143213

Er komt een jongen naar me toe met de vraag of hij een enquete mag afnemen. Uh ja hoor. Op de vraag wat mijn leeftijd is kan ik hem geen antwoord geven. Ik kijk hem glazig aan en zeg ik weet het niet. Hij moet lachen en zegt we komen er straks wel op terug. Ik ben ontzettend wazig door het lopen van m’n marathon en ik twijfel. Ben ik nou al 38 of moet ik juist eind van de maand 38 worden?
Plotseling schieten m’n armen de lucht en ik roep heel blij dat ik het weet. Vol trots zeg ik dat ik 37 ben. Ik zie Hans van de Junkies DB lopen en hij komt me gedag zeggen. Ook hij heeft de marathon gelopen. Wanneer hij ziet dat er een enquete in te vullen is gaat hij er snel vandoor, zo geen zin in haha. Al snel spot ik Chantor. Ik ga bij hem zitten en we kletsen wat. Ik krijg stukjes ananas (toch?) te eten. Vrij snel staat er een EHBO-er bij me staan, of ik me wil gaan omkleden want ik koel te snel af is hij van mening. Ik geef aan dat ik wel wat kan hebben maar zo m’n tas ga ophalen. Hij knikt maar gaat even verderop staan en houdt me in de gaten. Ik ga maar braaf m’n spullen halen. Chantor en ik lopen terug naar de finish en daar spot ik Petra, zij heeft de halve marathon gelopen. Ik blijf bij Petra en Chantor en ik spreken af dat we straks weer contact opnemen om af te spreken. Dit komt er niet meer van. Met Peet ga ik nog even mee wat drinken op een wel hele drukke locatie. Ik zit in een soort van roes van vermoeidheid en blijdschap. Ik ben dan eerlijk gezegd ook blij wanneer we eindelijk in de trein terug naar huis zitten.
En zo besef je langzamerhand dat je toch weer een marathon hebt uitgelopen en dat je het zo veel beter hebt gedaan dan verwacht.

20171008_175344

Ik heb m’n wraak op Eindhoven, ik hoef voorlopig niet meer terug. Ja volgende maand voor het concert van Marilyn Manson maar ja dat is net even iets anders he.

Bredase Singelloop

Zondag 2 Oktober 2016

Vandaag is het de dag van de Bredase Singelloop. Voor mij wordt dit de eerste keer dat ik hieraan deelneem. Ik meldt me aan bij de balie van Meeùs, neem wat te eten en te drinken en wacht op Joanna.
Wanneer Joanna en haar dochter Kim er ook zijn kleden we ons snel om, voegen we ons bij de andere Meeùs-lopers voor een groepsfoto en begeven we ons naar de startvakken. Na veel langer wachten dat gedacht gaan we van start van deze 5km. Het plan is om een zo snel als mogelijke tijd neer te zetten vanmorgen om mijn energie kwijt te raken. Ik vind het geen fijn parcours, heb een droge keel en heb last van de vele schoolkinderen die mee doen, me in de weg lopen en naar mijn mening iets teveel geluid maken. Na 25 minuten en 50 seconden kom ik over de finish en wacht op Joanna en Kim.

pixlr_20161204131316689

Terug in de lounge van Meeùs kletsen we wat na, eten en drinken we weer wat en maken Joanna en ik ons op voor de volgende ronde. Dus wederom een groepsfoto en na wat aanmoedigingen voor de lopers van de 10km (waaronder Lianne) wandelen we weer richting startvakken, waar we Wilbert ook treffen. Dit keer voor de halve marathon. We zijn van plan om samen te lopen en ik ga proberen Joanna naar haar snelste tijd op deze afstand te helpen.
Ik ben iemand die zo snel als mogelijk start en zich later overgeeft aan verval. Dat is dus iets wat ik nu niet moet doen.
Het startschot gaat en we zijn weg. Omdat we zo druk aan het kletsen zijn let ik totaal niet op. Joanna is degene die moet aangeven dat we veels te snel gaan, tot twee keer aan toe. Ja lekkere pacer ben ik. Rimco komt voorbij en heeft er duidelijk zin in, hij loopt vandaag zijn eerste halve marathon en hoopt binnen de twee uur te finishen. Dan wordt mijn naam nogmaals genoemd, dit keer is het Ton van Runner’s World.
pixlr_20161204131538180
Ondertussen lopen Joanna en ik op een beter tempo. We vermaken ons prima, we kletsen er druk op los, hebben lol, er is interactie met het publiek en met mij lichamelijk gaat het ook goed. Ik let totaal niet op mijn horloge dus qua tempo doen we gewoon maar wat. Ja ja ik ben een slechte pacer vandaag. Achter ons horen we de fluitjes en het ‘geschreeuw’ van de voorfietsers, dit betekend dat de toplopers eraan komen en wij, ‘het gewone volk’, aan de kant moeten. Met nog 1 man achter ons zijn wij de laatste lopers. Ik ga voor Joanna lopen zodat de toplopers genoeg ruimte hebben. Normaal moeten wij rechts lopen maar dit keer lopen we links. De toplopers passeren ons dus aan de rechterkant en alle bochten gaan naar links dus ik wil ze zo min mogelijk in de weg lopen en kijk dus de hele tijd om of er iemand aankomt. De fietsers die de bezemwagen vormen geven aan dat ik dit echt niet hoef te doen, ze hebben ruimte zat om me te passeren.
Het vervelende van op een lager tempo lopen tijdens een wedstrijd met een groot gat tussen jou en de mensen voor je én gepasseerd worden door hele snelle mensen is dat ik gedreven wordt om sneller te gaan. Om m’n eigen tempo te zoeken. Ik moet ontzettend inhouden en dat gaat me steeds moeilijker af. Nu moet ik steeds omkijken of ik niet te ver van Joanna vandaan loop. Dus soms loop ik wat achteruit en soms stop ik gewoon even op de stoep. Wanneer het besef komt dat we ‘pas’ op 7km zitten begin ik me ondanks de hilariteit hierom en de meligheid toch wel een beetje ellendig te voelen. Dit gaat een lange dag worden besef ik me. Fysiek gaat het prima, nergens last van, maar mentaal begint het een slachtveld te worden. Joanna weet dit en geeft al aan dat ik gewoon m’n eigen weg moet gaan als ik het niet meer vol kan houden. Vooralsnog wil ik dit niet. Ik heb gezegd dat we samen gaan lopen dus dan doen we dat. Ondanks het feit dat we beide allang weten dat die streeftijd niet meer gaat lukken. We hebben qua conditie geen goede dag, maar gezellig is het wel.
Vlak na dat fijne besef van die 7km staat ‘onze’ fotograaf Wietse klaar om ons vast te leggen.
pixlr_20161204124117231
In de volgende kilometers begin ik me ongemakkelijk te voelen bij de lieve aanmoedigingen van het publiek: hou vol meiden! Jullie kunnen het! In mijn hoofd geef ik steeds snauwende antwoorden: ja duh tuurlijk kan ik het! Ik hoor hier niet achteraan te lopen!
Nou ben ik zelf ook niet bijzonder snel ofzo en wil graag Joanna naar een nog mooiere tijd helpen en doe ik het met liefde maar vandaag voelt het duidelijk niet goed, of de afstand is teveel voor mij om dit te doen en ons tempo te verschillend? Ik weet het niet maar vandaag hou ik het jammer genoeg niet veel langer meer vol.
Op 9km spreken we af dat we op 10km uit elkaar gaan, dat is ook de splitsing voor de tweede ronde en de finish. En dan staat Wietse er nogmaals om ons nog een keer samen vast te leggen op de gevoelige plaat, oke digitale plaat dan.
pixlr_20161204124642858
We naderen ons eindpunt en de mensen roepen de meest lieve dingen maar ik kan alleen maar naar beneden kijken, het voelt zo niet goed. Ik kom aan op het plein en stop, ik zie verbaasde blikken in het publiek. Joanna en ik omhelzen elkaar, wensen elkaar succes, bedanken elkaar en geven elkaar een dikke kus en dan zet ik een sprint in. Ik ga ervandoor. Ik hoor mensen schreeuwen en een aantal juichen. Dit voelt fijn, even laten zien wat ik kan haha. Alleen loop ik op mijn Lunarglides en die zijn vrij glad aan de onderkant en loop ik over grote keien die natgeregend zijn. Ik verwacht ieder moment op m’n muil te gaan maar ga gewoon door. Wanneer ik door de bocht ben doe ik even wat rustiger aan, ik moet tenslotte nog 11km. Wel loop ik op mijn eigen tempo en het is grappig om de verbazing op de gezichten van het publiek te zien. Hoezo loopt zij achteraan als ze op dat tempo loopt? Mensen moedigen me nu heel anders aan. Sommige pushen me om de mensen voor me in te halen en wanneer ik dat doe hoor ik hard gejuich achter me. Ik heb lol, ik voel me een stuk lekkerder zo ookal vind ik het echt heel erg jammer dat ons doel niet bereikt is. We hebben het een keer eerder gedaan op de 5km, dat ging goed (al raakte ik Joanna kwijt in de laatste 100meter…..) en liep ze inderdaad een pr.
Op een gegeven moment lopen de achterste lopers en ik aan weerskanten van het water. Ik speur de mensen af op zoek naar Joanna. Wanneer ik haar heb gevonden roep ik haar, na een paar keer kijkt ze op en vind ze mij ook. We zwaaien en blazen handkusjes naar elkaar, ja we zijn een stel sentimentele mutsen.
Weer kom ik langs Wietse die ook zeer verbaasd kijkt omdat ik inene alleen loop.
14543794_548194335382418_8795416540955935191_o
Ik kom over de finish met een tijd van 2:16:54 (± 1:15 voor de eerste 10km en ±1:02 voor de laatste 11,1km). Het weer is behoorlijk verslechterd in de tussentijd maar ik wil perse wachten op Joanna dus ik frunnik een warmhoudfolie los van de hekken en ga onder een afdakje staan. Hier spreek ik Ton ook nog even, hij heeft zijn zus naar een mooie tijd geholpen. Na een tijdje komt er een man van het Rode Kruis bij me informeren hoe het met me gaat, ik wordt hier altijd wat geïrriteerd om want wordt nou eenmaal niet graag geholpen als ik hier niet om vraag dus ik probeer zo beleefd als mogelijk aan te geven dat alles goed gaat. Hij vraagt me waarom ik hier sta………..oh komt de bus hier niet dan? Ja jemig waarom denk ik nou dat ik hier sta? Ik mag mee naar voren om m’n vriendin meteen te kunnen omhelzen zodra ze binnen is. Dat is lief maar ik verbaas me er wel over. Niet vanwege het feit dat je niet pal achter de finish mag wachten (er is ondertussen nog een andere afstand bezig en die mensen beginnen nu over de finish te komen) maar meer vanwege het feit dat deze meneer zich ietwat zorgen maakt om me terwijl ik onder een afdakje sta en ik nu in de volle regen bij de finish mag gaan staan…..die logica ontgaat me even. Maar goed ik ga lekker vooraan staan.
Wanneer Joanna over de finish komt loopt ze me bijna voorbij, ze verwacht niet dat ik er nog sta en dacht me, bleek later, ook te hebben zien staan bij de Meeùs lounge die langs de route staat.
We nemen onze tweede medaille van de dag in ontvangst en lopen druk kletsend terug naar Meeùs. Ook zei vraagt of het wel goed met me gaat want ik heb schijnbaar geen kleur meer in mijn lippen. Ohhhh vandaar dat die Rode Kruizer even polshoogte kwam nemen bij me.
20161204_125259
We hebben dan weliswaar niet ons doel gehaald om de hele weg samen te lopen én om Joanna d’r pr te verbeteren maar we hebben wel een onwijs leuke dag gehaald.
Minpuntje is alleen wel dat ik nu verga van de pijn in mijn linkervoet. Ik had al wat last sinds de marathon maar het is nu zodanig dat ik niet meer normaal op mijn voet kan staan en lopen is ook niet fijn. Maar ja we zullen het zien, voorlopig maar wat rust pakken.

Oh en Rimco? Ja die heeft zijn eerste halve marathon binnen de twee uur gelopen! Gefeliciteerd!

Dam tot Damloop 2016

18 September 2016
Het is een week na de marathon in Litouwen en vandaag zal ik alweer aan de start verschijnen van de Dam tot Damloop. Ik loop meestal wel een 10km wedstrijd een week na de marathon maar dan was ik én fitter én het is toch 6km minder dan wat ik vandaag zal lopen.

Nadat ik ben omgekleed en m’n spullen heb weggebracht ga ik op zoek naar Niels. Wanneer ik hem vind blijkt hij al in gezelschap te zijn van de twee Junkies Wilbert en Erwin en een hoop anderen zoals Petra, Meike, Joke, Marleen, Patty en Kenny. Dat zijn een hoop vliegen in één klap. Wilbert omhelst me, gooit me haast de lucht in en noemt me de ‘Heldin van Vilnius’. Na wat korte gesprekjes met iedereen valt de groep uit elkaar, ieder gaat z’n eigen weg want we staan allemaal in verschillende startvakken. Ik loop met Niels en Joke naar de start. Niels heeft met Chiel afgesproken want die staan in hetzelfde startvak, 1 of 2 vakken voor mij. Wanneer ik in mijn vak ga staan spot ik vrijwel meteen Marino (Junkies Den Bosch) en Stefan Hiemstra, gezellig! En ook ik wordt gespot, door Maaike uit Almere.
pixlr_20161130215932354
En dan gaan we na altijd veels te lang wachten (nee ik ben niet ongeduldig ofzo) van start. Ik heb geen doel vandaag, buiten het uitlopen en het omhangen van m’n medaille na dan dus ik loop gewoon op gevoel. En eigenlijk gaat het prima. Net als altijd jaag ik aan de linkerkant om erlangs te kunnen en een lekker plekje te vinden. Als ik de bocht richting IJtunnel neem stap ik even op de stoep om nog meer mensen te passeren. Hierdoor kom ik dus met hoofd en schouders boven de anderen uit, eindelijk, waardoor Ada mij weet te spotten. Ik ben me helemaal niet bewust van Ada’s aanwezigheid dus ben zeer blij verrast wanneer ik mijn naam hoor, of eigenlijk: Yo Eef!!! Ik lach, zwaai en roep iets terug. Lachend ren ik de tunnel in. Toch jammer, als ik het had geweten was ik rechtsom gegaan en even gestopt voor een knuffel.
Tot een kilometer of 6 loop ik prima maar dan begint het verval toch echt al toe te slaan. Ook Marino komt me voorbij, nou is dat niet zo gek want hij is nou eenmaal een stuk sneller dan dat ik ben. Ik probeer het even maar kan hem echt niet bijbenen dus geef aan dat hij gewoon echt zijn eigen tempo moet gaan lopen want ik merk aan hem dat hij zich wat in houd voor me.
De temperatuur begint ook op te lopen maar ik ben ondertussen al dik over de helft. Ik ben onderweg naar de Cheerzone van de Junkies. Hier kijk ik altijd ontzettend naar uit maar vandaag vooral. Ik heb ze nog niet gezien na de marathon en vandaag heb ik het toch best zwaar dus kom maar op met die dosis energie!
Ik zit op 14km met dus nog maar een kilometer te gaan tot ik bij de Junkies ben. Het gevecht begint steeds heftiger te worden, man oh man wat een afstand. Ik heb het idee te sloffen en dat ik haast moet gaan kruipen. Intern probeer ik me dus ook ontzettend op te peppen en daar ben ik bijzonder druk mee bezig. Mijn gezicht staat ongetwijfeld ook op onweer en ik let totaal niet op de mensen die langs de kant staan. Dus wanneer Mireille m’n naam noemt en me aanmoedigt kost het me dus ook moeite om me los te maken van mijn gedachten. Nog net voordat ik haar echt ben gepasseerd roep ik nog snel oh hey! Dank je!
Ik nader de Junkies, ik voel het in mijn hele lichaam. Zoals altijd ga ik helemaal links lopen zodat ik voor de oplettende Cheering Junkie goed in zicht loop. Ik steek m’n armen in de lucht en bijt op m’n lip. Emoties voeren de boventoon. Ik lach maar voel ook de tranen branden. Tranen omdat ik vorige week een marathon heb gelopen en dat met hen wil delen, tranen omdat ik van de Junkies hou en altijd blij ben ze te zien (wie er ook staat, want dat weet ik op dit moment nog niet eens), tranen omdat ik het zwaar heb vandaag en steun nodig heb en gewoon simpelweg tranen van geluk. Maar ik hou het bij blijdschap zonder tranen. Ik schiet voorbij, dwars door de Cheerzone, door de geluiden van aanmoediging, door de confetti, langs de high-fives en de camera van Seth. Ik zie er waarschijnlijk uit als een breedbekkikker wanneer ik voorbij ben, zo groot voelt mijn glimlach aan maar schijnbaar heb ik hiermee mijn laatste beetje energie/kracht verspild.

pixlr_20161130215245620

Iets verderop zie ik aan de rechterkant mijn vader en zijn vrouw staan, ik duik naar hun kant en blijf bij ze staan. Even in het hek hangen, even kletsen met pappa en Esther, gewoon even bijtrekken. Ik ga toch niet voor een bepaalde tijd, het is nog vroeg op de dag en ik ben er tenslotte toch al bijna dus een paar minuutjes aan de kant staan maakt me niet uit. Oke nog een kilometertje te gaan en dan zit het erop. Zoals altijd ga ik er weer op een te hoog tempo vandoor waardoor ik al heel snel weer op m’n slof-tempo beland. Op het laatste pleintje krijg je toch altijd weer extra energie van al die mensen die je richting het laatste stuk schreeuwen. Toch hoor je vaak wel het verschil tussen onbekenden die je naam roepen en een bekende die je naam roept. Sabrina, mijn klasgenootje van de basisschool, heeft me gespot. Super leuk om elkaar zo even snel te zien tussen die mensenmassa, zowel op als naast het parcours.
Nog 1 bocht en dan het laatste lange stuk. Ik pers er nog een luttele versnelling uit en dan zit het erop. Ik krijg m’n medaille omgehangen en loop opgelucht richting kledinguitgifte. Daar loop ik Henk uit Almere nog tegen het lijf, altijd gezellig!

pixlr_20161130215807000
Pappa en Esther staan me hier ook op te wachten. We kletsen lekker bij over mijn avontuur in Litouwen en hun vakantie. Ik spot Marlous en Thomas nog even die na een knuffel en een kort babbeltje weer verder gaan. Dan komen Mari, Gaby en Rob ook aangelopen en niet lang daarna is Udjen er ook.
Wanneer pappa en Esther naar huis zijn en wij allemaal onze spullen hebben verdwijnen we naar het businesspark. Daar spreek ik meerdere Junkies, herenigen we ons met Lianne en staat ook Edwin inene voor m’n neus, jeejjj!
Na wat danspasjes is het toch echt tijd om richting huis te gaan.

pixlr_20161130215428530

Ik ben blij met m’n medaille en tevreden met de prestatie van vandaag. Maar denk niet dat ik nog zo gauw meer dan 10km aan één stuk zal lopen in de week na een marathon.

img-20160918-wa0017

Zomeravondloop / 10 van Noordwijk

Het is alweer een tijdje geleden maar halverwege Juli loop ik op de zaterdagavond mee met de Zomeravondloop van Popupruns Almere.
Qua afstand heb je de keuze om 1, 2 of 3 rondes te lopen, oftewel 4, 8 of 12km. Vandaag ben ik ontzettend moe en kruip ik in de middag nog voor een paar uur m’n bed in. Rond half 5 ben ik nog steeds in dubio, ga ik wel of ga ik niet? Zo belachelijk moe, maar als ik daar aan toe blijf geven schiet het allerminst op natuurlijk. Voor nu is een 12km eigenlijk een no-go, zelfs 8km vind ik net even te veel maar 4km?
Ik scroll wat door de status updates op Facebook en lees dat Tim ivm een lichte overtraining voor de 4km gaat. De keuze is dus gemaakt: ik ga ook voor de 4km.
Ik maak me klaar en stap op de fiets. Na het ophalen van mijn startnummer klets ik wat met Tim, Henk en Astrid, de vrouw van Henk. Ook tref ik Ray, zijn vrouw Kim en hun zoontje Tygo. Kim en Tygo gaan ook de 4km lopen. Dan arriveert ook Mark, Mark gaat voor de 12km. We bespreken min of meer een tactiek voor de avond en ik hoor mezelf zeggen dat ik rustig ga lopen.
Voor de start is er nog een loterij, mogelijk gemaakt door Van der Linde Almere, en dan is het tijd om klaar te gaan staan.
Het startschot klinkt en de snelle lopers schieten ervandoor en ik schiet er achteraan. Mark komt naast me lopen en vraagt wat ik aan het doen ben en waar het rustig-lopen-plan is gebleven.
We blijven samen lopen, Mark kletst lekker door maar bij mij begint m’n ademhaling haast hysterische vormen aan te nemen na de eerste kilometer. Mark en het idee dat het ‘maar’ 4 kilometers zijn houden me op de been en zorgt ervoor dat ik vrij lang het (te) hoge tempo kan volhouden. Ik worstel me door de laatste kilometer en heel even komt de gedachte in me op voor een tweede ronde te gaan maar dat kan ik gelukkig snel loslaten. We stappen over de finish, geven elkaar een highfive, ik roep succes en Mark gaat verder. Ik pak wat te drinken, krijg m’n medaille omgehangen en een goodiebag.
Ik ga bij Tim in het gras zitten en vervolgens krijg ik een bosje bloemen aangereikt: u bent 1 van de eerste 3 vrouwen geworden, mevrouw.
Tim is overigens eerste man geworden op de 4km, ik had ook niet anders verwacht.
Ik loop nog even naar Ray om Kim en Tygo binnen te halen en klets na afloop nog wat na met Mark.
Met een uitermate tevreden gevoel fiets ik naar huis. ‘s Avonds laat lees ik in de uitslagenlijst dat ik eerste vrouw ben geworden, whoehoe!

De dag erop is het tijd om richting Noordwijk te gaan. Vandaag is het tijd voor de 10 van Noordwijk. Wederom haal ik mijn startnummer op, maak me klaar en loop richting start terwijl ik onderweg de kinderen aanmoedig die zich volledig op de kidsrun hebben gestort. Ik hang wat rond bij de finish/start en probeer Edwin van der Sar goed op de foto te krijgen maar vele kinderen en ook vele moeders willen ook zijn aandacht.
Wanneer ik in het startvak sta kom ik Maaike (Just Keep Running) tegen en we kletsen even wat. Marino van de Bossche Junkies is er ook. We gaan van start en ik loop best lekker.
Maar hier komt al vrij snel verandering in. Gaby komt van achter uit het startvak en kletst de oren van m’n koppie. Niet storend maar ik ben niet in staat om extreem veel terug te zeggen. Gaby loopt super lekker dus al te lang lopen we niet samen. Vlak na de verzorgingspost, wanneer ik nog aan het wandelen ben, komt ook Marleen me voorbij. De laatste kilometers heb ik het zwaar, nog steeds vermoeid, het is warm en ik voel die snelle kilometers van de avond ervoor.
In het laatste stuk kom ik Rianne tegen. We lopen samen een stukje op. Haar vader staat langs de route en maakt een paar foto’s. Rianne haakt af om op haar moeder te wachten die ze een stukje terug is verloren. Eindelijk is daar dan de finish in zicht. Ik plof neer op een stoeprand. Wanneer ik ben bijgetrokken klets ik nog wat na met iedereen (die ik ken) en vertrek dan weer naar huis. Het was een pittige loop maar de medaille is weer binnen.

Rennen in de negende maand van het jaar 2014 *part deux

Vorige keer gaf ik aan dat we ons gingen opmaken voor het Dam tot Damloop-weekend…nou ondertussen zit dat er ook allanggggg weer op!

Zaterdagavond 20 september was de eerste editie van de Damloop by Night. Udjen en ik hadden ons aangemeld als vrijwilliger. Er liepen een aantal Junkies, andere loopvrienden en mijn eigen pappa en zijn vrouw mee, dus vele redenen om hierbij aanwezig te willen zijn.
Vanaf het station van Zaandam liepen Udjen en ik druk kletsend (heel verrassend, I know) richting finish,  gewapend met mijn navigatie op mijn telefoon. Ja hey normaal vind ik mijn weg in Zaandam alleen maar door de meute tussen de dranghekken in te volgen, dan kom ik vanuit Amsterdam vanzelf bij de finish in Zaandam terecht, dan kom ik niet met de trein he?!
Eenmaal bij de finish kijk ik op van mijn telefoon en zie een bekend koppie vrolijk dansen op het parcours….ehhh Udjen?! Is dat Annika? Nou ja verrek! Het is Annika!
Onze Annika is ook vrijwilliger! Wat een gezelligheid!
Nadat we ons hebben aangemeld worden we voorzien van rugtasje met eten en drinken en een Asics hesje (om aan te tonen dat wij vrijwilligers zijn) en vervolgen we ons naar onze groep. Daar neemt vrijwilliger Herman ons onder zijn hoede. Samen bouwen we de stands/marktkraampjes op waar we later de flesjes AA, de medailles en de Sultana’s op uitstallen.
Ondertussen breng ik pappa op de hoogte: Pap we staan achter de finish, bij het drinken en de medailles!!!
Dan krijgen we te horen dat wij daar helemaal niet horen te staan, we moeten naar de Wilhelminabrug….nou zeg…. ‘Pap, we zijn onderweg naar de Wilhelminabrug dus kan je geen medaille geven, ga je wel aanmoedigen’….
Vlakbij de brug zien we dat deze buiten de route van vanavond valt….WAT?! Ja nou dat ga ik niet doen hoor!
Op het punt waar wij zouden moeten staan, staat ook niemand, geen vrijwilligers..alleen politie. Die zegt: Joh meiden er valt hier niks te doen, wij hebben het onder controle, ga maar lekker langs de route staan hoor!’
Oke…als de politie het zegt….
Ietsje verderop zien we een vrijwilliger, een vrouw met plattegrondjes. Ook die spreken we aan. Wat een prachtmens, in die paar minuten dat we haar spreken hebben we ontiegelijke lol samen maar ook zij zegt: Ga lekker terug naar de finish, er is hier echt niks te doen, ga lekker genieten van jullie avond ipv hier te staan.’

Terug bij de finish voegen we ons bij Annika en haar groep, we staan echt pal achter de finish, prima.
‘Pap, we zijn weer verhuisd, we staan nu pal achter de finish, zie jullie straks!!! Succes 🙂 ‘

Wij moeten ervoor zorgen dat de finishers gewoon netjes doorlopen. Vaak, heel vaak, blijven mensen staan wachten op vrienden, familie, kennissen…wat dan ook. Leuk maar je houdt wel de boel op. Dus stukje doorlopen, verderop mag je best blijven staan maar niet in die eerste paar meters na de finish. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me vooral bezig hield met het turen in de aanrennende menigte dan de menigte die voor m’n neus tot stilstand kwam. Turen naar vrienden en naar m’n vader, ookal zit hij in de laatste groep die van start zou gaan.
Het is zo onwijs leuk om je vrienden meteen na de finish te kunnen begroeten, wat een lol, wat een gezellige avond.
Udjen en Annika kennen mij duidelijk erg goed want op een gegeven moment hoor ik haast in koor: EVA!!! Je held! Eva! Edwin van der Sar!!!!
Edwin van der Sar komt samen met zijn dochter over de finish, dat merkt ook de commentator op en roept hem dus om. Edwin en Lynn poseren voor een fotograaf en lopen vervolgens achter me langs richting uitgang. Edwin wordt nog aangeklampt door een reporter en ik hoor hem zeggen: ‘Nee ik breng m’n dochter weg en ga dan mijn vrouw ophalen’. Terwijl ze weglopen poseren ze samen nog even voor een selfie.
Even later komt Edwin weer langs gerend en duikt het parcours weer op, na een tijdje komt hij voor de tweede keer over de finish, ditmaal dus met Annemarie. De commentator had even gemist dat Edwin dus weer terug was gegaan want wederom roept hij Edwin om alleen nu met wat twijfel in zijn stem, je hoort hem haast afvragen of ie nou zo in de war is: ‘En daar is…..Edwin van der Sar….weer….?…die heeft schijnbaar nog iemand opgehaald’
Waarop ik snuif….pfff…’iemand’…z’n vrouw ja!!
Pappa en zijn vrouw Esther gaan om 20:50 van start en ze denken er tussen de 35 minuten en 40 minuten over te doen. Vanaf 20:15 begin ik al nerveus te worden….dit uit zich in om de 3 tellen op mijn horloge kijken en turen in de menigte. Het is ondertussen donker, iedereen draagt braaf hetzelfde shirt, er dansen spotlights en discolampen over de deelnemers en ik heb m’n bril niet op….zucht…
Dan inene een paar meter voor de finish zie ik ze! Ik maak een foto maar schijnbaar stuiterde ik toen al alle kanten op want die foto bestaat alleen uit wat vage vegen op het scherm, ren naar ze toe en sluit ze beide in m’n armen….ja want ik ben ook zo lekker groot….best ongemakkelijk dus haha
Ik begeleid ze snel van de finish vandaan, dat was tenslotte m’n werk en we kletsen over hoe het is gegaan en geen idee….ik was behoorlijk hyper, ben ik normaal nooit…I know….ha!
Ik kan nog uren doorpraten (heb ik normaal ook moeite mee…haha not) maar stuur ze maar richting medailles en richting huis voordat ze zwaar afkoelen, zie ze tenslotte morgen weer.
Om 22:00 uur komt de laatste loper over de finish en gaan we de boel weer inruimen, we leveren ons Asics hesje in, nemen ons Damloop by Night shirt en kalender in ontvangst en wandelen weer richting station (zonder navi jaja!)
Udjen en ik logeren bij haar moeder en slapen samen op de hoekbank, past makkelijk.
Heerlijk geslapen (ja echt!) en weer op tijd op.
Nu is het namelijk onze beurt! Wij doen weer mee aan de Dam tot Damloop. Ditmaal via Meeùs.
Na een spinazie smoothie, een kop thee en een douchebeurt gaan we met de bus naar het Centraal Station. Bij het Victoria Hotel spreken we nog even af met Edwin, kletsen wat, wensen elkaar succes en vervolgen onze weg naar Vapiano. Onderweg komen we Ray van de Nike Run Club tegen en bij Vapiano staat fellow Running Junkie Amrit die met zijn werk TomTom meeloopt.
Nu echt tijd om ons te melden bij Meeùs:
‘Hier is je startnummer, welke maat shirt heb je?’
‘Een S graag’
‘Wil je een bidon?’
‘Oh ja doe maar’
‘En sokken?’
‘Eh oke..’
‘Wil je ook een petje?
‘Ja is goed, wat heb je nog meer?’

Ondertussen zien we Joanna en Harald en later komen ook Jori en Lotte binnen. Veels te veel spullen dus de ene helft valt steeds op de grond en de rest ligt als een zooitje ongeregeld op tafel….pfff…dat krijg je als je zo hebberig bent he?
Nou eindelijk zijn we er klaar voor, er wordt nog een praatje gehouden waarvan wij eigenlijk alleen de routebeschrijving horen….eh ik volg de meute wel hoor!
Buiten worden er nog wat foto’s gemaakt en eindelijk begeven we ons richting vrachtwagens om onze tassen te dumpen. Daar komen we Niels tegen. Niels zit in een ander startvak maar besluit met Udjen en mij mee te gaan. De eerste vrijwilliger die we tegenkomen geeft bij mij al aan dat Niels niet in ons vak hoort. De volgende zegt dat hij aan ons moet vragen of hij met ons mee mag nadat hij aan haar vraagt: Ja maar mag ik niet met deze twee mooie dames mee?’ Natuurlijk mag dit van ons!
Nog 1 vrijwilliger te gaan….een man met een norse uitstraling. Niels begint een praatje met een man naast ons en wurmt zich met die man als schild voor hem ons startvak binnen. We staan er eigenlijk nog maar net en we mogen al.
Voor de verandering ga ik rustig van start, Niels loopt met ons mee. Hij gaat rustig lopen want hij is rot zegt ie. Ik vraag me af hoelang hij dat gaat volhouden.
Na een gezellige 3 kilometer met z’n drieën gaat hij ervandoor.
Udjen en ik lopen tot kilometer 8 samen, dan besluit ik iets te versnellen, niet veel maar wel ietsje. Ik loop eigenlijk heel relaxed, dit is nieuw tijdens de Dam tot Damloop. Normaal is het erg druk en heb ik veel last van de andere lopers maar dit keer bijzonder weinig. Ik voel me dan dus ook lekker ontspannen. Ik besluit wel om mezelf niet te pushen, ik vind dit wel een lekker tempo, wat ik dan ook loop want ik kijk niet op mijn horloge. Laat me alleen leiden door de kilometer aanduidingen langs de route.
Ik spot Jori’s moeder nog langs de kant dus ren snel naar rechts om druk met mijn armen wapperend en een langrekt Hooooiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii langs te stuiven en nog even een high-five uit te wisselen.
Plots is daar het 14km bord….oh over een kilometer staan de Cheering Junkies er! Ik rol mijn Meeùs shirt op tot aan de kraag om mijn Running Junkies shirt tevoorschijn te toveren. Na wat gezoek in het publiek zie ik Mark staan, ik schuif helemaal naar links zodat er niemand voor me loopt en steek m’n armen al in de lucht. Mark spot me en vervolgens ziet ook Yoshi mij. Ik zie Mark al een handvol confetti pakken en Yoshi brult m’n naam….hoe heerlijk is dat?! Ik ren langs, door een regen van glitter confetti, door een muur van geluid afkomstig van Mark, Yoshi, Nydia, Maaike en Sophie (weet niet zeker wie er nog meer stonden op dat moment) en de highfives zijn weer een feit. Met een grote glimlach op mijn gezicht ren ik verder, ik heb net mijn shirtje weer naar beneden gerold en ben nog iets in gedachten wanneer ik ‘Kom op Eva!!!!’ in mijn oor hoor, ietwat geschrokken kijk ik om en zie Gerben staan, die is onderweg naar de Cheering Crew, ik roep iets terug, geen idee meer wat en moet erg lachen door deze verrassingsaanval.
Nog een klein stukje en ik ben er.
Bij de finish wacht ik op Udjen, die zit niet ver achter me. Samen lopen we nog even naar Herman, die is ook vandaag weer vrijwilliger.
Nikki en Marlous van de Halfcrazyrunners spreek ik ook nog even na de finish, we hadden elkaar ook nog gezien vlak voor de start, echt leuk dat je steeds meer bekenden tegen gaat komen tijdens evenementen.
Uiteindelijk vertrekken we maar eens richting tassen, waar we onderweg inene Sierd (ook een Halfcrazyrunner) tegen het lijf lopen. Pappa belt waar we zijn….waar we blijven en waar hij en Esther staan.
Vandaag staan zij ons op te wachten, gewapend met zonnebloemen voor ons beide.
Inene worden ik aangevlogen door iemand, tenminste zo voelde het even voor mij, schrik me rot….RJ Alexander vliegt ons blij om de nek. Hij met rode wangen en de confetti nog op zijn voorhoofd en ik met gewoon een standaard geheel rood hoofd kletsen we over de gelopen race. Ik ben er heilig van overtuigd dat ik een minuut boven mijn pr zit, ach ja ik heb iig wel heel relaxed gelopen.
Uren en uren later kom ik erachter dat ik wel een nieuw PR onder m’n zolen geplakt heb zitten, twee minuten sneller dan vorig jaar….oh…haha

20140922_204125-kdcollage
20140922_204517-kdcollage

Afgelopen weekend liep ik in Almere terwijl een lading Junkies de marathon van Berlijn liepen, helden! En nog een aantal gooiden daar met confetti, schreeuwden aanmoedigingen en maakten foto’s, ook helden!
Zo’n gek idee dat ik daar vorig jaar mijn eerste marathon liep!
Anyway…ik…ik liep dus een 30km in Almere tijdens eh ja de 30 van Almere.
Lianne liep de 15km mee, ging later van start en zwaaide me dus uit.
Ik liep samen met Tim, een vriend van mij die normaliter een heel stuk sneller is dan dat ik ben. Alleen maakte Tim vorige week een misstap en zat zaterdagavond om 23:00 nog bij de fysio. Met een ingetapete knie mocht hij wel die 30km lopen maar rustig aan. We besluiten eigenlijk om rond de 5’30 te gaan lopen. Anoek heeft een pacer mee en die gaan rond de 5’20 lopen. Dat gaan wij dus mooi niet doen, ha! Het zijn twee rondes van 15km, de eerste ronde liepen wij met Anoek en haar pacer Jeffrey mee….ehm….dus..tijdens de eerste doorkomst wordt Anoek omgeroepen en ik juich voor Anoek, om vervolgens zelf omgeroepen te worden….nou ja dan juich ik ook nog even voor mezelf, tja niet dan?!
In de tweede ronde stapt Anoek d´r pacer uit, dit was ook het plan, en loopt ze op eigen kracht verder. Ik val zoals gewoonlijk alweer terug en Anoek lijkt er haast met mijn krachten vandoor te gaan, die gaat als een speer. Tim houdt het verbazingwekkend genoeg ontzettend goed voel. Niet zo zeer doelend op die knie maar het feit dat hij nu best zwaar onder zijn kunnen loopt. Waar hij het meest verbaasd over is is het feit dat hij nu gewoon lekker kan kletsen. Nou prima….samen lopen we verder. In de laatste paar kilometers lijken we weer ietsjes te versnellen, altijd fijn. We speculeren ondertussen over op welke tijd we gaan finishen en hebben we het over wel of geen eindsprint. We gaan niet voor een eindsprint dit keer.
Vlakbij de finish staan Lianne en Anoek en Anouk, Henk Jan en Marleen van de Halfcrazyrunners. Er wordt weer gezwaaid en geroepen en met een grote grijns ren ik langs ze.
Ondanks dat ik het in die laatste paar kilometers weer wat zwaar kreeg voel ik me goed, ik heb ook tenslotte weer een nieuw pr binnen.
Mijn pr op de 30km liep ik in maart, ook in Almere. Deze heb ik verbeterd met 2 minuten, begin van de maand liep ik de 30 van Amsterdam Noord 2 minuten langzamer, dat betekend dat ik nu dus 4 minuten sneller was op de 30km dan begin van de maand.

20140930_210343-kdcollage

Aankomend weekend ga ik samen met Lianne fietsen, we doen mee met de Markertoer. We gaan 45km fietsen! Leuk!!

Het weekend erop lopen we mee met de eerste Ajax Foundation Run! Heb er zo’n zin in! En ben zooooo benieuwd naar de medaille. Heb al vernomen dat een aantal mensen die ik ken nu ook aan het hardlopen zijn puur omdat het Ajax supporters zijn en dus alleen vanwege het feit dat het Ajax is meedoen, hoe geweldig is dat dan?! Ik had dat waarschijnlijk ook gedaan. Sinds mijn 14e jaar ben ik fan van Ajax en ja zoals ik al eerder melde ben ik fan van Edwin van der Sar. Ondanks dat ik een Marc Overmars dekbed, Ajax/Edwin van der Sar bekers, Edwin van der Sar pop (ja echt), tig jaar oud ongeopend blikje cola met Van der Sar erop, een ingelijst stukje doelnet uit De Meer heb en de muren van mijn slaapkamer vroeger alleen maar bestond uit posters en foto’s van Ajax ben ik gewoon niet in het bezit van een Ajax shirt. Wat er fout is gegaan? Geen idee, waarschijnlijk het simpele feit dat ik het zo duur vind.
Maar Eva hoe voel je je dan nu je al die posts voorbij ziet komen van al die bloggers die een Ajax shirt krijgen met hun (bloggers)naam erop? Met een begeleidend schrijven van Edwin van der Sar?!
Ehm nou wat denk je zelf? Ik ben stik jaloers natuurlijk! Haha
Ach dat kan de pret niet drukken, ik ga net als de rest gewoon finishen in De Arena, dus tja…

En dan na dat weekend is het eindelijk tijd voor de Amsterdam Marathon! God wat heb ik er na die laatste 30km zin in zeg! Geen idee of er een pr in zit maar ik heb er wel onwijs veel zin in! Gaat een geweldig weekend worden, kan niet anders!
Oh en wie weet tref ik daar Van der Sar ook wel weer, net als vorig jaar….toen gingen Udjen en ik met hem op de foto! Ha Ajaxshirt-dragende-bloggers eat your heart out! Puh!
(Grapje he, ja tuurlijk tikkeltje jaloers maar wie zou dat nou niet zijn? Je krijgt niet elke dag een briefje van Edwin van der Sar he…. )

1384259_617006155005014_791791310_n

Anyway…..je raadt het vast al….to be continued