European Athletics 2016 – The Last Kids

Vrijdag 8 juli

Net als gister rij ik vanochtend met Hil mee. Vandaag begint onze shift om 8:15 dus dat betekend om 7:30 aanwezig maar net als gister hadden we weer geen file dus staan we alweer om 7:15 onze schoenen, sokken en voeten te weken in het natte gras.
Mijn taak vandaag ligt bij het Wedstrijdsecretariaat, dit houdt bijvoorbeeld in dat we ervoor moeten zorgen dat alle uitslagen juist wordt verwerkt en online komt te staan op oa atletiek.nu
Gisteravond kreeg ik een bericht van Monique, ze heeft zich afgemeld voor vandaag want ze heeft last van migraine. Ai ja vandaag dus maar even een rustdag.
Stephen vraagt me dus of ik toch bij verspringen wil staan vandaag en nu dus als hoofdjurylid. Aangezien ik al twee dagen bij dit onderdeel heb gestaan dus het onderdeel ken en samen met Mary en Iris al een ingewerkt team ben.
Oke prima……ietwat nerveus ben ik wel want ik ben niet zo enthousiast over spreken voor een publiek en vind zelf niet dat ik dingen altijd even goed kan uitleggen.
We krijgen vandaag in totaal 442 kinderen.
Wanneer de eerste groep kinderen klaar staat begin ik met mijn uitleg. Eerst vraag ik of ze er zin in hebben en hoeveel zin dan wel. Waren ze net rustig, krijg ik ze weer aan het schreeuwen. Wanneer ik ze weer stil heb, god wat luisteren ze braaf naar me, leg ik ze keurig netjes en vooral duidelijk uit wat en hoe ze het moeten uitvoeren. Als ik de vraag krijg of ik het ga voor doen antwoord ik lachend nee. Het is tenslotte zo makkelijk dat kunnen jullie in één keer hartstikke goed. Eerlijk gezegd heb ik zelf nog nooit in zo’n bak zand gesprongen en ben niet van plan om voor al die oogjes plat op m’n muil te gaan, een enkel te verzwikken of erger. Gelukkig is Anita ons team komen versterken en zij is heel goed in voor doen.
Mary beheerst de Nederlandse taal ondertussen steeds beter. Ze geeft nu zelfs de afstanden door in het Nederlands. We hebben haar potverdriedubbeltjes, goedemorgen, goed gedaan, hoe gaat het e.d. aangeleerd. Zelfs als ze iets intypt op haar telefoon weet ze vrijwel meteen de juiste spelling te gebruiken…het is een wonderkind!
Gisterochtend hebben we ontzettende lol gehad toen Joy door de speakers galmde met de uitleg van de dag. Ze vertelde hoe alle kinderen in hun diverse vakken moesten gaan staan. Het woord vak kwam dus vele malen voorbij en we zagen Mary steeds bedenkelijker kijken. Uiteindelijk vroeg ze ons wat er nou eigenlijk verteld werd want ze hoorde nu toch wel heel erg vaak het woord fuck voorbijkomen en dat terwijl er zoveel kinderen zijn! Tja ‘vak’ en ‘fuck’ zijn echt twee heel verschillende dingen.
We hebben een ontzettend leuke ochtend en de kinderen gedragen zich wederom heel goed en hebben zoveel plezier, prachtig om te zien en mee te maken. Ik moet 1 jongen even een standje geven omdat hij het grappig vind om zijn ploeggenootje te pootjehaken tijdens zijn aanloop, wat gelukkig niet lukt. De hele ochtend wordt ik aangesproken als ‘Juf’ en steeds vertellen kinderen mij hoe mooi ze mijn schoenen vinden, mijn haar, mijn piercings en zelfs mijn bril. Als alles erop zit help ik een jongentje nog even zoeken naar zijn sok. Zit hij niet in je schoen vraag ik. Nee juf hij zit niet in mijn schoen. Nadat we het hele veld hebben afgezocht vind hij zijn verloren sok terug, in zijn schoen….de grapjas. Plagend ren ik hem dus even achterna en schaterend rent hij door met schoen en sok. Dan komt er een ander jongetje bij me lopen. Juf weet u dat wij hetzelfde hebben? Ik kijk naar het blonde jochie en zie dat hij een mooie Nike bril op heeft. Ik doe alsof ik heel lang na moet denken en gok dan dat hij het over onze brillen heeft. Ja zegt hij. Welke sterkte heeft u Juf? Oh ehm ja daar vraag je me wat. Dat weet ik eigenlijk niet uit mijn hoofd. Links en rechts verschillen in ieder geval van elkaar en ik heb min. Oh ik heb plus Juf, min komt nooit meer goed.
Nou die steek ik dus maar even in mijn zak. Dus je gaat me vertellen dat jij over een tijdje misschien wel gewoon zonder bril door het leven gaat?! Wel potverdrie, en het is zo’n mooie bril! Het blonde jochie knikt instemmend. Hij gaat eten en ik maak me weer op voor een potje logistiek.


Ik heb het ondertussen even nagekeken en ik heb dus links -1,00 en rechts -0,50. Ik ben dus bijziend mét astigmatisme. Goh wist ik niet eens. Heb me nooit verdiept in de waardes die op het voorschrift staan namelijk.


Dit keer blijf ik bij het hek van het terein staan zodat ik straks zeker weet of alle klassen richting bus zijn. Vele kinderen bedanken me voor de leuke dag, komen me een hand geven, zwaaien en lopen dik tevreden richting bus. Wanneer de laatste kinderen door het hek lopen loop ik mee. Eenmaal bij de bussen schijnt er weer ellende te zijn. Er staan er nog maar twee en dat is bij lange na niet genoeg.
De kinderen houden zich verrassend goed en rustig. Een meisje wordt ondersteunt door twee vriendinnen, ze voelt zich niet goed. Waarschijnlijk is ze te fanatiek geweest tijdens het sporten. Twee begeleiders vragen haar hoe en wat en het schijnt mee te vallen. Een begeleider vind dat ze a la minute opgehaald moet worden en niet mee mag naar het Stadion, dat lijkt iedereen wat overdreven dus unaniem negeren we haar eigenlijk. Ik pluk een keelsnoepje uit mijn zak en vraag of ze deze wilt hebben. Het is misschien niet het lekkerste snoepje maar wat zoetigheid kan wonderen doen. Ze hoeft het niet maar neemt het na wat aandringen van mij toch aan. Ik vis nog een tweede en tevens laatste snoepje uit mijn zak en geef die aan haar begeleider, voor later mocht het nodig zijn. Het meisje en haar vriendinnetje gaan verderop op een bankje zitten. Na vijf minuten ga ik even polshoogte nemen, ze zit lekker op het keelsnoepje te sabbelen, is een stuk spraakzamer en lacht alweer om mijn flauwe grapjes. Dat komt dus wel goed.
Wanneer de regen in alle hevigheid losbarst verplaatsen we ons naar het viaduct. Ik blijf onrustig heen en weer lopen om te kijken of ik ook maar ergens een bus weet te spotten. Gelukkig doen mijn regenjasje en mijn petje goede zaken en zijn het alleen mijn voeten en de onderkant van mijn broekspijpen die doorweekt raken. De man die is ingehuurd om de bussen op locatie te regelen belt af en aan (net als gister overigens) en vangt overal bot. Na zo’n anderhalf uur hakken de begeleiders de knoop door. Het heeft geen zin meer om langer te wachten en/of uberhaupt naar het Stadion te gaan. Er wordt gebeld met de school en er worden twee bussen geregeld die de kinderen ophalen en naar school brengen. Ik kan wel janken, vind het zo sneu. Gelukkig reageren de kinderen er goed op. Ietwat aangedaan en zwaar verregend lopen we terug naar Atos. We hebben het dankwoord van Stephen gemist maar Stephen zelf gelukkig niet. Hij bedankt ons alsnog met een verkort dankwoord, ik vraag nog naar de lange versie maar die weet hij niet meer op te dreunen. Ook Hil is er nog. Hil had in de ochtend gezegd dat hij me bij het Stadion zou afzetten maar dat hij nog zo’n tijd op me zou blijven had ik niet verwacht. Super lief! Ik pak snel mijn tas maar gelukkig moet Hil zelf nog even naar het toilet want ik moet ook hoognodig plassen.
Hil zet me af in de buurt van het VU want verder kan hij niet komen, wat hij zelf bijzonder vervelend vind want nu moet ik alsnog een stuk lopen. Joh ik vind het al heel erg lief dat je en meer dan een uur op me hebt gewacht en me zo ver brengt.
Ik wandel richting Sporthallen Zuid. Sergio vraagt of ik ook zo naar het Stadion ga maar ik geef aan dat ik daar geen tijd voor zal hebben straks. Ik wil even zitten met een bakkie koffie en kleedt me daarna om omdat ik weer naar Nike ga. We zien elkaar dus in het Volunteers Home voor de dagelijkse bijpraatsessie en selfie.

Bij Nike voor de deur tref ik een net zo vermoeide Gaby en we begrijpen elkaars gevoel maar al te goed. Ook Meike is van de partij en later komt Edwin aangelopen. Gisteravond besloot hij zich toch ook in te schrijven, tot mijn grote vreugde.
Ook Iris, uit mijn verspring-team, loopt mee. Nike pacer Marius heeft ook twee dagen bij ons op Atos gewerkt dus ook met hem is het weer een vrolijk weerzien.
Edwin en ik zijn eigenlijk a l a minute weer verandert in twee melige eieren en hebben dan ook de grootste lol wanneer ons gevraagd wordt een halve cirkel te vormen. Iedereen gaat braaf in formatie staan en wij buigen ons in diverse individuele halve cirkels. Vanavond rennen we met een groep mensen richting Olympisch Stadion, de Cheer for Dafne Run, eenmaal daar zullen we een toegangsbewijs ontvangen en mogen we onder andere Dafne aanschouwen en toejuichen.
Onderweg maken Edwin en ik bij elke stop die we maken, zoveel stoplichten in het centrum, een selfie. In het Vondelpark sluit Ada aan, jeujj!
Bij het Olympisch Stadion voor het grote billboard met de foto’s van Dafne maken we een groepsfoto, inclusief confettibom en stadionfakkel. Wanneer Gaby en ik blij poseren voor een foto dreigen we haast dood neer te vallen van de rook die ons lichaam inkruipt terwijl wij daar met twee grote glimlachen staan te staren naar de lens van de camera.
We krijgen een eh ja hoe noem je een lunchpakket voor in de avond, nou dat dus en wandelen ontzettend melig richting Stadion. Ik kan haast niet eten van het lachen….iets met openwaaiende dozen, vastgeplakte dozen en broodjes die niet uit Edwin’s zak willen komen. Ja en de grappen zijn van die categorie ja.
Bij de ingang krijgen we onze tickets en huppelen we naar binnen.
We zien hoe Churandy zich plaatst voor de finale voor de 200m meter, hoe Stella Akakpo tijdens de semi-finals gediskwalificeerd wordt op de 100m vrouwen wegens een valse start, hoe Dafne zich daarna alsnog overtuigend weet te plaatsen voor de finale, hoe Liemarvin Bonevacia met een Season Best de bronzen plak weet te pakken op de 400m mannen (Goud is voor Martyn Rooney – Engeland en zilver is voor Paval Maslák – Tsjechië) en dan is het tijd voor de finale van de 200m mannen met Churandy in baan 8. We zitten op het puntje van ons stoel en zijn net bijgekomen van de melige bui nadat Churandy vast kwam te zitten in zijn trui toen hij die net over zijn hoofd probeerde te trekken. Het startschot, ze rennen….nou ze vliegen, we schreeuwen, het zweet staat me in de handen en daar zijn de rookpluimen. CHURANDY HEEFT GOUD! We vieren feest, het stadion ontploft en Churandy maakt zijn ererondje. Wanneer ik net een foto op Instagram plaats komen de eerste berichten binnen: Gediskwalificeerd. Ik begrijp er niks van, zie de lol er niet van in om zo’n opmerking te maken. Maar wanneer ik ondertussen een stuk of 5 van deze berichten binnen krijg trekt de feeststemming weg. Iedereen wordt onrustig en zit met zijn of haar telefoon in de hand. En dan is daar de stem van de speaker: Churandy Martina is gediskwalificeerd wegens het plaatsen van zijn voet op de lijn, drie maal. En we krijgen de beelden te zien. Je kan er niet omheen. En het goud gaat naar de Spaanse Bruno Hortelano. Ik ben blij dat ik in het Stadion zit en me enigzins kan overgeven aan afleiding. Als ik thuis was geweest zat het snot me allang op de enkels dankzij de tranen die dan rijkelijk hadden gevloeid. Van zo’n letterlijk gouden moment naar niks.
We moeten nu nog 5 kwartier wachten tot Dafne weer mag schitteren. De tijd kruipt in feite voorbij maar gelukkig ben ik in goed gezelschap dus dat maakt het dragelijk. Ik begin ontzettend nerveus te worden voor de finale, na dat gebeuren met Churandy.
De meiden maken zich klaar voor de start en Dafne weet zich wel met gemak te ontdoen van haar extra kleding. Dit keer geen valse start gelukkig. Ze gaan er als rakketten vandoor maar Desiree Henry gaat neer en blijft liggen. De rookpluimen schieten de lucht weer in dus er is een winnaar. En hoe……Dafne komt over de finish en de rest een half uur later. DAFNE PAKT GOUD, DAFNE IS GOUD! Hoe prachtig is het om deze vrouw in het echt te zien rennen en met zulke overmacht te zien finishen. Wat een heldin!
Ze krijgt de vlag omgehangen en snelt zich naar Henry. Die ligt nog steeds, foute boel dus. Dafne knielt neer bij haar trainingsmaatje, spreekt met haar en begint vervolgens aan haar ererondje. Op de achtergrond is te zien hoe Henry op een brancard wordt gelegt en wordt afgevoerd, gescheurde hamstring blijkt later.
Maar nu juichen we voor Dafne, deze oppermachtige vrouw.
Het Stadion loopt leeg en we vertrekken richting Medal Plaza. In tegenstelling tot de eerste dag staat het nu wel stampvol.
De medailles voor de 200m mannen worden uitgereikt en het doet me pijn dat daar geen Churandy op het podium staat. Hierna is de uitreiking van de 100m mannen van de dag ervoor dus daar is Churandy dan toch om een gouden plak in ontvangst te mogen nemen! Hij blij ik blij wij allemaal blij!
De winnaars verdwijnen van het podium maar even later komen mascotte Adam en Churandy terug op het podium. Er wordt gesproken over wat er een paar uur eerder is voorgevallen. Met zijn eeuwige glimlach verteld Churandy dat regels nou eenmaal regels zijn en dat deze nageleefd moeten worden. Iets wat hij meteen al in de vele camera’s en tegen de vele interviewers zei toen het zelfs alleen nog maar een gerucht was. Tuurlijk betreurt hij het voorval en dan voornamelijk voor de fans. Vervolgens zwaait hij naar haast iedereen persoonlijk, maakt diverse buigingen richting publiek en huppelt vervolgens arm-om-arm met Adam van het podium af om aan het eind nog wat handjes te schudden. Wat een heerlijke man.
Ik wandel weer naar het station en stuit op een vol perron. Gelukkig hoeven we niet lang op een trein te wachten en wanneer ik instap spot ik een lege plek naast een jongen. Hij kijkt eigenlijk niet op maar de lege plek blijkt toch niet zo leeg te zijn. Er ligt een uiltje op. Een knuffeltje welteverstaan. Ik kijk van het uiltje naar de jongen en weer terug. Hij kijkt op, waarschijnlijk vraagt hij zich af waarom ik nog niet ben gaan zitten. Ietwat lacherig vraag ik hem of het kleine uiltje van hem is. Hij werpt een blik op het uiltje naast zich en moet ook lachen, maar nee het is niet van hem. Ik weet nog niet goed wat ik nou moet doen. Ik schuif dus het uiltje opzij en ga zitten en zo zitten wij dan, met het uiltje tussen ons in. Bij Weesp moet de jongen eruit en verdwijnt het uiltje in mijn tas. Kan hem onmogelijk achterlaten natuurlijk.
Om half 1 kom ik thuis en struin de social media nog eens even af. Blijkt Laura dus een briljant interview te hebben gehad met Bruno Hortelano, uitgerekend zij vertelde hem dat Churandy gediskwalificeerd is en dus híj met het goud naar huis gaat. En zo is Laura in één klap wereldberoemd, mooi!

Advertisements

European Athletics 2016 – The Longest Day

Donderdag 7 juli

Vandaag begint onze shift om 07:30 en moeten we 06:45 aanwezig zijn. Ik rij vanaf Station Muziekwijk met Hil mee. Wel zo gezellig en nou ja het scheelt mij in reiskosten natuurlijk. Helaas zit het verkeer tegen, we kunnen namelijk gewoon doorrijden en daar hadden we geen rekening mee gehouden. We komen dus ook al om 6:20 aan bij Atos waar Stephen vrij slaperig met vlaggen loopt te slepen en ons heel verbaasd gedag zegt. Er is nog niemand aanwezig voor de kantine dus er is nog geen koffie, we gaan maar meteen aan de slag met het opbouwen van alles. Al snel zijn onze schoenen en sokken doorweekt van de dauw die op het gras ligt en zijn de sporen te zien van waar wij door het gras hebben lopen sloffen. Wanneer het team compleet is staat eigenlijk alles al klaar dus kunnen we lekker aan de koffie en thee met z’n allen. Nog een korte briefing voor eventuele nieuwe mensen en dan is het wachten op de 656 (254 in de ochtend en 402 in de middag) kinderen die we vandaag over de vloer zullen krijgen. Ook vandaag ben ik vliegende keep maar sluit me ook vandaag weer aan bij Monique en Mary. Hil staat vandaag bij een ander onderdeel maar we krijgen er Iris voor terug. Als de ochtend erop zit en de pauze aanbreekt wordt ik gevraagd om team logistiek bij te staan. Samen met Hil, Marcel en Vincentius begeleidt ik de kinderen richting de bussen die bij het Buiksloterplein staan te wachten. We nemen allemaal een positie in langs de wandelroute om ze verder te loodsen. Ik ben het laatste punt richting bussen. Als ik vermoedt dat de laatste klas voorbij is sprint ik richting Hil die eerder op de route staat om bevestiging te krijgen, vervolgens sprint ik terug richting Marcel. Marcel staat bij de bussen. Zodra ook hij weet dat dit alle kinderen en begeleiders moeten zijn zit dit deel er voor ons eigenlijk op. Door Stephen en Joy worden onze lunchpakketjes afgegeven want ‘jullie staan hier nog wel even’….wij moeten nu wachten op de bussen met kinderen die in de middag bij ons komen sporten. Het verloopt niet geheel vlekkeloos aangezien de bussen laat zijn en de kinderen her en der afzetten. Een paar bij ons en sommige bussen stoppen bij Hil en andere rijden weer helemaal door naar Atos…..slechte communicatie dus bij het vervoersbedrijf. Als de nieuwe lichting kinderen er is gaan wij ook allemaal weer netjes naar ons eigen onderdeel. Als het richting 3 uur gaat begin ik toch wel vermoeid te raken, iedereen wel overigens. Maar leuk is het zeker. Vervolgens begeleiden we de kinderen weer richting bus. Wij hoeven dus niet mee te helpen met opruimen en mogen weg zodra we klaar zijn. Oh dat is fijn! Alleen jammer dat het allemaal zo lang duurt dat de rest van de vrijwilligers allemaal al voorbij komen, je gedag zwaaien en dus al onderweg zijn naar huis. Maar goed, maakt niet uit. Met de auto rijden Hil en ik naar Diemen Zuid en vanaf daar gaan we verder met de metro. Hij gaat naar het Stadion en ik eerst naar het Volunteers Home. Wanneer ik naar Sporthallen Zuid slof met mijn veels te zware en volle tas en ik het idee niet meer recht te kunnen lopen van vermoeidheid zie ik inene Nikola met zijn gezin lopen! Nikola is overgekomen vanuit Servië voor het EK en BTG (Bridge the Gap dat door de Junkies wordt gehost). Dat hij er zou zijn wist ik maar had enkel de hoop hem zondag te zullen treffen. Hij heeft mij nog niet gespot (ook niet zo gek tussen al die vrijwilligers die overal rondlopen. Ik steek m’n armen in de lucht en begin wild te zwaaien, terwijl we eigenlijk recht op elkaar aflopen maar roepen dat hebben m’n hersentjes nog niet bedacht. Mijn gewapper trekt toch zijn aandacht en gelukkig herkent hij me ook meteen haha. Hoe leuk is dat dan?! We geven elkaar een dikke knuffel, kletsen wat en nadat ik ze de weg heb gewezen naar de ingang van het Olympisch Stadion en nog wat dikke knuffels vertrekken zij die kant op en ik de andere. De vriendin van hun coach loopt straks mee met de 400m vrouwen dus die gaan ze richting finish juichen. Eenmaal in het Volunteers Home kleedt ik me snel om in de kleedkamer omdat ik straks zelf nog ga sporten. Dan gaan Sergio en ik ook naar het Stadion. Sergio heeft via Nationale Nederlanden twee tickets gewonnen voor de avondsesse van vandaag en ik mag dus mee. In het vak blijf ik gedag zeggen; Gaby met vriend, Sunny, Anoek, Anouk en Nikki (tegen wie ik de dag ervoor nog zei nee ik zit dan niet in het Stadion, ja wist ik veel dat dat toch zo zou zijn, maar gelukkig wist Anouk me te spotten!).
We zien onder andere hoe Solomon Bockarie zijn Personal Best loopt op de 100m (zijn besef hiervan en zijn reactie was zo mooi, wat kan sport toch mooi zijn!), hoe mijn held Churandy Martina zich weet te kwalificeren voor de finale en eerder hoe Nicky van Leuveren een Personal Best loopt op de 400m en hoe de Servische Tamara Salaški tweede wordt in haar heat en Lisanne de Witte derde in dezelfde heat.
Dan is het voor mij tijd om te vertrekken, ik moet naar Westergas omdat ik een training van Nike op de planning heb staan. Sinds tijden hebben we weer eens een NTC training. Lianne, Ada en ik hebben er zin in! Niels komt ook maar Niels gaat rennen. Als Ada en ik net het Nike Runhouse binnenlopen zien we net hoe Churandy het goud pakt in de finale van de 100m mannen!! Blij vliegen we elkaar om de hals!
Wanneer we allemaal samen zijn zit de sfeer er al lekker in en vergeet ik haast dat ik eigenlijk behoorlijk moe ben.
Nike zal Nike niet zijn als ze niet weer wat nieuws in petto hebben voor ons. We krijgen een headsetje op en worden in 2 rijen verdeeld. Vervolgens worden we naar buiten geleid waar een groot podium staat. Dit podium is verdeeld in twee helften, de ene helft is voor NTC en de andere voor NRC. De runners staan dit keer dus op een loopband en NTC en NRC staan face to face tegenover elkaar. OH CRAP……
Ik doe doorgaans wel braaf en fanatiek mee maar 1) ik ben dus best moe en niet meer zo getraind als ik was en 2) ik hang nogal vaak de clown uit……en nu staat Niels dus tegenover ons, klaar om me uit te lachen…..zucht…gelukkig weet ie allang dat ik niet zo stoer ben als ik me wellicht voor doe dus heel erg door de mand kan ik niet vallen. En we hebben al eens eerder miepend en piepend samen een bootcamp overleefd dus ach…
Maar dit is toch wel heel anders dan normaal. In rap tempo komen er diverse pasjes voorbij razen door je headset en wanneer iedereen naar rechts dribbeld ga ik naar links, wanneer iedereen in z’n handen klapt staan mijn handen juist op het verst van elkaar verwijderd, als iedereen met hun gezicht naar oost ligt te planken lig ik naar west te grinniken…..zo a-ritmisch als het maar kan. Wanneer we op de plek moeten dribbelen doe ik dat braaf mee maar ik draai nog wel een paar keer om mijn eigen as zodat ik nog gekke bekken kan trekken naar Lianne en Ada. Wanneer we in onze handen moeten klappen draai ik me wederom om zodat ik Ada kan aansporren voor een potje ouderwets handje-klap.
Niels en ik zoeken zo nu en dan oogcontact (kan ik weer rare bekken trekken en aangeven dat ik het toch erg warm heb….Niels zei al dat Ada en ik onze hemdjes niet onder onze shirtjes aan moesten houden) en die lacht me inderdaad uit….of toe…..
Na deze heerlijke lijdensweg waar wij meestal toch het meest onze lachspieren trainen begint de wandeling naar het station. Lianne moet de andere kant op en Ada loopt een stukje op met Niels en mij. Dit zijn nu al soort van tradionele wandelingen van Niels en moi, lekker bijkletsen en een bakkie koffie op het station.
Uiteindelijk ben ik om 12 uur thuis, moe, voldaan, vrolijk en gek genoeg met een sprankje energie over en ik slaap pas na enen…..oh….