2017 – Pre marathon movement

 

pixlr_20170329194731589
Januari – Halve Marathon Egmond

Januari, tijd voor het eerste loopevenement van het jaar. De weersomstandigheden zijn perfect, het is droog, vrijwel windstil, het strand is vlak en het is zelfs eigenlijk een tikkeltje warm. Maar m’n conditie is ruk dus ik ga alles behalve snel of ook maar lekker. Wel blijf ik positief, elke keer als ik door een bekende wordt ingehaald en die me vraagt hoe het gaat kom ik maar tot één conclusie: ik loop nog! Ik zie je/jullie straks!

16143433_1297093663663305_6147415802587112362_o
Januari – Cheeren tijdens de Vondelparkloop

 

 

 

pixlr_20170329194934209
Februari – Midwinter Marathon Apeldoorn (Asselronde 25km)

Februari, weer een klein stukje verder dan de halve marathon. Onverwachts speel ik voor chaperonne voor Kim. Die zit een beetje met haar gezondheid dus ik blijf de hele weg bij haar. We lopen lekker en het gaat prima, alleen in de laatste twee kilometer krijgt Kim het zwaar en na de finish moet ik haar ook even ondersteunen. Ondanks dat een zeer geslaagde loop voor ons beide.

pixlr_20170329195146347
Februari – Pop Up Runs Almere (Amsterdam CS – Almere Muziekwijk)

Zelfde maand, weer een paar kilometer verder. Die kilometers zijn op zich het probleem niet, het is mijn conditie, snelheid en mijn extra kilo’s die het me alles behalve makkelijk maken. Maar met vooral de steun van Ferdi redt ik het dan toch weer tot het eind.

pixlr_20170329195521790
Maart – CPC Halve Marathon

Maart, maar weer eens een halve marathon dan. Wat een gezelligheid zo met de BTG met zo’n 400 mensen! En poeh wat een weer, ja voor mij natuurlijk alweer veels te warm. Ik ga van start met Petra maar ik hou haar niet lang bij. Ik heb het zo ontzettend zwaar. Dus na 2 uur en 9,5 minuut kom ik over de finish, tegen de highfive van Ton en de cameralens van Ramiro aan.

Maart Lenteloop Almere
Maart – Lenteloop Almere

Maart, tijd voor de Lenteloop, 3 Rondes van 10km. Ik loop samen met Els, twee rondes lang kletsen we lekker en lopen we boven verwachting, van ons beide overigens. De wind maakt het ontzettend zwaar en we zijn dan ook blij wanneer we die derde ronde ingaan. In de laatste kilometers moeten we elkaar toch wel lichtelijk oppeppen want de benen willen niet echt meer. De route zit vol met bruggen, viaducten en meer van dat soort grappen en dan dus die keiharde wind. Maar we komen dik tevreden over de finish!

pixlr_20170329200014145
Maart – Zandvoort Circuit Run

Maart, Zandvoort Circuit Run. Dit jaar is er voor het eerst ook een halve marathon maar ik hou het lekker bij de 12km. Ik vind het een leuke route en hij is al pittig genoeg zo met het circuit en strand. En ik loop ein-de-lijk weer eens lekker en een redelijk tempootje.

pixlr_20170516200448744
April – Lentemarathon Amstelveen

April, derde halve marathon van het jaar. Ik loop lekker, kom onderweg Francien nog tegen en loop daar een stuk mee op. Ze verdwijnt even en zegt ik zie je straks! Maar heb haar helaas niet meer gezien. Ik loop nog steeds op ‘veilig’, ik push mezelf niet om sneller te lopen maar voor het eerst haak ik af en toe bij iemand aan om daar een tijdje mee op te lopen, om mezelf toch lichtelijk te triggeren om meer te geven dan ik doe. Nog steeds niet binnen de twee uur maar ben tevreden over mijn prestatie.

 

FB_IMG_1492010154872
April – Cheeren tijdens de Rotterdam Marathon

 

 

 

pixlr_20170516200612080
April – Utrecht Urban Trail

April, lachen gieren brullen tijdens deze funrun. Ik loop samen met Edwin en Andrea en we gieren het uit. Erg leuk om door allerlei gebouwen te rennen (of wandelen), zoals de Schouwburg, kerken en de gevangenis. Mijn laatste loop voor de marathon dus met veel lol afgesloten.

Up next: de marathon van Antwerpen, geen tijdsdoel, gewoon lekker lopen…..

 

Advertisements

Bredase Singelloop

Zondag 2 Oktober 2016

Vandaag is het de dag van de Bredase Singelloop. Voor mij wordt dit de eerste keer dat ik hieraan deelneem. Ik meldt me aan bij de balie van Meeùs, neem wat te eten en te drinken en wacht op Joanna.
Wanneer Joanna en haar dochter Kim er ook zijn kleden we ons snel om, voegen we ons bij de andere Meeùs-lopers voor een groepsfoto en begeven we ons naar de startvakken. Na veel langer wachten dat gedacht gaan we van start van deze 5km. Het plan is om een zo snel als mogelijke tijd neer te zetten vanmorgen om mijn energie kwijt te raken. Ik vind het geen fijn parcours, heb een droge keel en heb last van de vele schoolkinderen die mee doen, me in de weg lopen en naar mijn mening iets teveel geluid maken. Na 25 minuten en 50 seconden kom ik over de finish en wacht op Joanna en Kim.

pixlr_20161204131316689

Terug in de lounge van Meeùs kletsen we wat na, eten en drinken we weer wat en maken Joanna en ik ons op voor de volgende ronde. Dus wederom een groepsfoto en na wat aanmoedigingen voor de lopers van de 10km (waaronder Lianne) wandelen we weer richting startvakken, waar we Wilbert ook treffen. Dit keer voor de halve marathon. We zijn van plan om samen te lopen en ik ga proberen Joanna naar haar snelste tijd op deze afstand te helpen.
Ik ben iemand die zo snel als mogelijk start en zich later overgeeft aan verval. Dat is dus iets wat ik nu niet moet doen.
Het startschot gaat en we zijn weg. Omdat we zo druk aan het kletsen zijn let ik totaal niet op. Joanna is degene die moet aangeven dat we veels te snel gaan, tot twee keer aan toe. Ja lekkere pacer ben ik. Rimco komt voorbij en heeft er duidelijk zin in, hij loopt vandaag zijn eerste halve marathon en hoopt binnen de twee uur te finishen. Dan wordt mijn naam nogmaals genoemd, dit keer is het Ton van Runner’s World.
pixlr_20161204131538180
Ondertussen lopen Joanna en ik op een beter tempo. We vermaken ons prima, we kletsen er druk op los, hebben lol, er is interactie met het publiek en met mij lichamelijk gaat het ook goed. Ik let totaal niet op mijn horloge dus qua tempo doen we gewoon maar wat. Ja ja ik ben een slechte pacer vandaag. Achter ons horen we de fluitjes en het ‘geschreeuw’ van de voorfietsers, dit betekend dat de toplopers eraan komen en wij, ‘het gewone volk’, aan de kant moeten. Met nog 1 man achter ons zijn wij de laatste lopers. Ik ga voor Joanna lopen zodat de toplopers genoeg ruimte hebben. Normaal moeten wij rechts lopen maar dit keer lopen we links. De toplopers passeren ons dus aan de rechterkant en alle bochten gaan naar links dus ik wil ze zo min mogelijk in de weg lopen en kijk dus de hele tijd om of er iemand aankomt. De fietsers die de bezemwagen vormen geven aan dat ik dit echt niet hoef te doen, ze hebben ruimte zat om me te passeren.
Het vervelende van op een lager tempo lopen tijdens een wedstrijd met een groot gat tussen jou en de mensen voor je én gepasseerd worden door hele snelle mensen is dat ik gedreven wordt om sneller te gaan. Om m’n eigen tempo te zoeken. Ik moet ontzettend inhouden en dat gaat me steeds moeilijker af. Nu moet ik steeds omkijken of ik niet te ver van Joanna vandaan loop. Dus soms loop ik wat achteruit en soms stop ik gewoon even op de stoep. Wanneer het besef komt dat we ‘pas’ op 7km zitten begin ik me ondanks de hilariteit hierom en de meligheid toch wel een beetje ellendig te voelen. Dit gaat een lange dag worden besef ik me. Fysiek gaat het prima, nergens last van, maar mentaal begint het een slachtveld te worden. Joanna weet dit en geeft al aan dat ik gewoon m’n eigen weg moet gaan als ik het niet meer vol kan houden. Vooralsnog wil ik dit niet. Ik heb gezegd dat we samen gaan lopen dus dan doen we dat. Ondanks het feit dat we beide allang weten dat die streeftijd niet meer gaat lukken. We hebben qua conditie geen goede dag, maar gezellig is het wel.
Vlak na dat fijne besef van die 7km staat ‘onze’ fotograaf Wietse klaar om ons vast te leggen.
pixlr_20161204124117231
In de volgende kilometers begin ik me ongemakkelijk te voelen bij de lieve aanmoedigingen van het publiek: hou vol meiden! Jullie kunnen het! In mijn hoofd geef ik steeds snauwende antwoorden: ja duh tuurlijk kan ik het! Ik hoor hier niet achteraan te lopen!
Nou ben ik zelf ook niet bijzonder snel ofzo en wil graag Joanna naar een nog mooiere tijd helpen en doe ik het met liefde maar vandaag voelt het duidelijk niet goed, of de afstand is teveel voor mij om dit te doen en ons tempo te verschillend? Ik weet het niet maar vandaag hou ik het jammer genoeg niet veel langer meer vol.
Op 9km spreken we af dat we op 10km uit elkaar gaan, dat is ook de splitsing voor de tweede ronde en de finish. En dan staat Wietse er nogmaals om ons nog een keer samen vast te leggen op de gevoelige plaat, oke digitale plaat dan.
pixlr_20161204124642858
We naderen ons eindpunt en de mensen roepen de meest lieve dingen maar ik kan alleen maar naar beneden kijken, het voelt zo niet goed. Ik kom aan op het plein en stop, ik zie verbaasde blikken in het publiek. Joanna en ik omhelzen elkaar, wensen elkaar succes, bedanken elkaar en geven elkaar een dikke kus en dan zet ik een sprint in. Ik ga ervandoor. Ik hoor mensen schreeuwen en een aantal juichen. Dit voelt fijn, even laten zien wat ik kan haha. Alleen loop ik op mijn Lunarglides en die zijn vrij glad aan de onderkant en loop ik over grote keien die natgeregend zijn. Ik verwacht ieder moment op m’n muil te gaan maar ga gewoon door. Wanneer ik door de bocht ben doe ik even wat rustiger aan, ik moet tenslotte nog 11km. Wel loop ik op mijn eigen tempo en het is grappig om de verbazing op de gezichten van het publiek te zien. Hoezo loopt zij achteraan als ze op dat tempo loopt? Mensen moedigen me nu heel anders aan. Sommige pushen me om de mensen voor me in te halen en wanneer ik dat doe hoor ik hard gejuich achter me. Ik heb lol, ik voel me een stuk lekkerder zo ookal vind ik het echt heel erg jammer dat ons doel niet bereikt is. We hebben het een keer eerder gedaan op de 5km, dat ging goed (al raakte ik Joanna kwijt in de laatste 100meter…..) en liep ze inderdaad een pr.
Op een gegeven moment lopen de achterste lopers en ik aan weerskanten van het water. Ik speur de mensen af op zoek naar Joanna. Wanneer ik haar heb gevonden roep ik haar, na een paar keer kijkt ze op en vind ze mij ook. We zwaaien en blazen handkusjes naar elkaar, ja we zijn een stel sentimentele mutsen.
Weer kom ik langs Wietse die ook zeer verbaasd kijkt omdat ik inene alleen loop.
14543794_548194335382418_8795416540955935191_o
Ik kom over de finish met een tijd van 2:16:54 (± 1:15 voor de eerste 10km en ±1:02 voor de laatste 11,1km). Het weer is behoorlijk verslechterd in de tussentijd maar ik wil perse wachten op Joanna dus ik frunnik een warmhoudfolie los van de hekken en ga onder een afdakje staan. Hier spreek ik Ton ook nog even, hij heeft zijn zus naar een mooie tijd geholpen. Na een tijdje komt er een man van het Rode Kruis bij me informeren hoe het met me gaat, ik wordt hier altijd wat geïrriteerd om want wordt nou eenmaal niet graag geholpen als ik hier niet om vraag dus ik probeer zo beleefd als mogelijk aan te geven dat alles goed gaat. Hij vraagt me waarom ik hier sta………..oh komt de bus hier niet dan? Ja jemig waarom denk ik nou dat ik hier sta? Ik mag mee naar voren om m’n vriendin meteen te kunnen omhelzen zodra ze binnen is. Dat is lief maar ik verbaas me er wel over. Niet vanwege het feit dat je niet pal achter de finish mag wachten (er is ondertussen nog een andere afstand bezig en die mensen beginnen nu over de finish te komen) maar meer vanwege het feit dat deze meneer zich ietwat zorgen maakt om me terwijl ik onder een afdakje sta en ik nu in de volle regen bij de finish mag gaan staan…..die logica ontgaat me even. Maar goed ik ga lekker vooraan staan.
Wanneer Joanna over de finish komt loopt ze me bijna voorbij, ze verwacht niet dat ik er nog sta en dacht me, bleek later, ook te hebben zien staan bij de Meeùs lounge die langs de route staat.
We nemen onze tweede medaille van de dag in ontvangst en lopen druk kletsend terug naar Meeùs. Ook zei vraagt of het wel goed met me gaat want ik heb schijnbaar geen kleur meer in mijn lippen. Ohhhh vandaar dat die Rode Kruizer even polshoogte kwam nemen bij me.
20161204_125259
We hebben dan weliswaar niet ons doel gehaald om de hele weg samen te lopen én om Joanna d’r pr te verbeteren maar we hebben wel een onwijs leuke dag gehaald.
Minpuntje is alleen wel dat ik nu verga van de pijn in mijn linkervoet. Ik had al wat last sinds de marathon maar het is nu zodanig dat ik niet meer normaal op mijn voet kan staan en lopen is ook niet fijn. Maar ja we zullen het zien, voorlopig maar wat rust pakken.

Oh en Rimco? Ja die heeft zijn eerste halve marathon binnen de twee uur gelopen! Gefeliciteerd!

European Athletics 2016 – Like Never Before

Zondag 10 juli

Vandaag breekt de dag aan waar ik stiekem toch wel heel erg naar uit heb gekeken. Vandaag is het de dag van de Brooks 10K, een loop waar aardig wat van mijn vrienden aan mee zullen doen, een loop waar ik waarschijnlijk medailles mag uitdelen, een loop waarvoor de Running Junkies een grote Cheerzone zal creëren in het Vondelpark. Mijn shift begint om 10:30 dus ik wil uiterlijk 10:00 op het Museumplein aanwezig zijn. Maar voor die tijd wil ik bij de Junkies langs.
Nadat ik gedoucht heb werk ik m’n ontbijt naar binnen en prop ik de laatste dingetjes in mijn tas. Eenmaal in de trein heb ik contact met zowel Gaby als Sergio, die zijn beide al aan het werk. Totally in m’n hum stap ik uit op Amsterdam Zuid, pak de tram richting Museumplein, stap daar uit en ren naar het Vondelpark. Daar verras ik de reeds aanwezige Junkies met mijn bliksembezoekje.
Maar ik verras ook mezelf want mijn losse wapperende haar heb ik tijdens het rennen in de knoop gelegd. Een pluk haar zit helemaal muurvast aan de ritssluiting van mijn rugtas. Anthony en een mij onbekende meid schieten me te hulp maar we komen dan toch tot de conclusie dat de schaar erin moet. Gelukkig is die aanwezig en *knip* doei pluk! Ik ga weer verder nadat ik mijn haar eerst even in een knotje bindt. Verderop is Sophie bezig met het ophangen van borden dus ook die zeg ik even gedag en na een dikke knuffel vertrek ik weer. Ik loop via een andere route terug naar het Museumplein en ik negeer het stemmetje in mijn hoofd: Eva waarom neem je niet dezelfde route terug? Die was zo makkelijk en waarschijnlijk zelfs de snelste.
Wanneer ik het Vondelpark verlaat moet ik heel even denken maar omdat ik twee keer de Amsterdam Marathon heb gelopen komt het snel bovendrijven, ik zit nog steeds goed. Ik ren snel door en kom bij het Rijksmuseum uit. Top!
Nou ja top……de weg is natuurlijk afgezet met hekken wegens de halve marathon die momenteel door de atleten wordt gelopen. Ik kijk in de verte en zie de grote vlaggen met “Oversteek” staan. Ik ren erheen en stuit op een groep mensen die duidelijk hetzelfde doel hebben als ik heb. Het oogt alleen niet als een oversteek. De kopgroep van de lopers is al voorbij en in de verste verte is er geen loper te zien, mooi moment om over te steken zou je zeggen. Maar niets van dit alles…
Ik wil m’n medevrijwilligers niet afvallen maar in de komende hooguit 10 minuten gebeurd er zoveel en in feite niks dat ik echt zwaar over de zeik ben. Niemand wordt doorgelaten want ‘dit is geen oversteek’…ondanks dat daar de vlaggen/borden staan en waar de oversteek dan wel is daar wordt niet op geantwoord. Na een hoop geharrewar en flinke irritatie van alle partijen wens ik het overige publiek succes en bedank de meneer die zo z’n best heeft gedaan om in ieder geval mij aan de overkant te krijgen en ren weg. Ook op het volgende punt zijn de vrijwilligers niet klantvriendelijk en/of collegiaal, ik ren dus weer een stuk verder om daar buiten het oog van publiek en vrijwilligers al mopperend en vloekend toch mijn oversteek te maken. Ik ren door naar
het Museumplein, weer hekken! Maar ik had niet anders verwacht want ik kom natuurlijk vanaf ‘de verkeerde kant’ maar het tij is gekeerd want wie staat daar het hek te bewaken? Onze Gaby! We kletsen wat en ze wijst me waar het Volunteers Home is.Ik snel me erheen en ben om 10:00 daar. Om me vervolgens niet aan te mogen melden want ik ben een half uur te vroeg………………………………………………
Nou je begrijpt dat ik hem dan al helemaal heb gehad. Ik plof neer op een bankje en trek de babydoekjes uit mijn tas om me op te frissen, al dat geren, drukke gedoe en irritaties zorgt wel voor de nodige zweetdruppels. Gelukkig hebben er dan een aantal vrijwilligers pauze en laat dat nou net een grote groep Atos mensen te zijn, hoe gezellig! Ze komen bij me zitten en Marcel biedt nog aan dat hij anders alvast mijn lunchpakketje regelt.
Om kwart over 10 wordt mijn groep opgehaald (is dit niet een kwartier te vroeg? 😉 ) want we worden eerst ingezet bij de finish van de Halve Marathon. We moeten de tijdregistratiechips van de schoenen van de atleten verwijderen.
Wait what?! Oke dit vind ik cool!
Er loopt al een Poolse vrouw rond en ik help haar met haar chip, ik praat wat met haar en verwacht eigenlijk dat de meeste al binnen zijn (totaal geen tijdsbesef meer) en vraag haar hoe het is gegaan, ze mompelt wat met een heel beteuterd gezicht. Later lees ik dat zij een van de mensen is die is uitgestapt. Sorry meid, wist ik echt niet!
Dan duikt Jelle opeens op en we maken nog even een selfie en gaan verder met het gesprek waar we vanmorgen al aan begonnen waren. Tot hij ook weer naar zijn eigen plekkie moet (tribune).
Voor ons zien we eigenlijk alleen een muur van mensen waar af en toe een atleet doorheen komt. Wel hebben we zicht op het grote scherm waar we dus de finish van de eerste drie dames kunnen zien: het Goud is voor Sara Moreira – Portugal, Zilver is voor Veronica Inglese – Italië en Brons voor Jessica Augusto – Portugal.
Nadat zij binnen zijn begint het werk voor ons. Ik sta met een aantal andere vrijwilligers te stuiteren van enthousiasme. Ik vind dit zo vet haha maar mijn hemel hoeveel knopen kan je in je veters leggen?! Ik snap dat je veters onder geen beding los mogen komen maar 25 knopen?!
Nou heb ik vorige week ook mijn nagels kortgewiekt dus dat helpt ook niet bepaald. Sommige helpen je op weg, andere zijn gewoon heel geduldig en weer andere trekken hun schoen uit zodat je die gewoon staand kan ontdoen van de chip.
De finish van de mannen ontgaat me volledig (Goud: Tadesse Abraham – Zwitserland, Zilver: Kigen Kaan Özbilen – Turkije, Brons: Daniele Meucci – Italië) dus wanneer de jongen waarmee ik gehurkt op de grond zit me verteld dat hij tweede is geworden geloof ik hem op zijn woord. We kletsen er lekker op los terwijl hij zelf zijn veters losmaakt. Je bent tweede geworden en dan maak je je eigen veters los? Wat doe je? Dat moet ik doen! Hij moet er hard om lachen. Dan vraag ik hem of hij een beetje heeft genoten van Amsterdam, 21,1km sightseeing. Even kijkt hij me verbaasd aan en begrijpt dan dat ik hem weer in de zeik loop te nemen. Hij heeft er weinig van gezien zegt hij, jammer genoeg. Dus ik gooi er nog een schepje bovenop ja jeetje jongen je kan toch een beetje om je heen kijken?! We kletsen nog wat en nadat hij me een dikke bezwete knuffel geeft vertrekt hij richting kleedkamers. Nou weet ik totaal niet meer wie hij was maar in ieder geval niet een van de eerste drie mannen. Ik heb even gezocht tussen de uitslagen en ik vermoed dat het de nummer 4 is, de Poolse Marcin Chabowski. Ik help nog vele atleten, zowel met hun schoenen als met het openmaken van hun flesje water. Met sommige valt geen woord te wisselen en anderen kletsen de oren van je hoofd. Sommige moet je echt haast over je heen draperen omdat ze bijna niet meer op hun benen kunnen staan en weer anderen daar vraag je je van af of ze wel hebben meegedaan zo fris en fruitig zijn ze.
En dan is daar de blonde jongen met de Zwitserse vlag om zijn schouders. Ik vraag hem of ik hem kan helpen en hij steekt zijn schoen naar voren. Als hij ziet dat ik probeer in te schatten waar ik het best kan beginnen met al die knopen moet hij lachen en zegt laat mij maar. Dus ook met hem zit ik gehurkt op de grond. En ook met hem klets en lach ik wat af. Hij schat in 25e te zijn geworden (hij is 26e geworden lees ik later) en heeft genoten van alles. Ondanks de warmte want wat is het warm vandaag! Hij heeft dus wel het een en ander meegekregen van de stad. Ook hij knuffelt me om vervolgens niet richting kleedkamers te verdwijnen. Nee hij wordt steeds geroepen door Zwitserse fans en blijft handen schudden, praatjes maken en poseren voor foto’s. Na een tijdje loop ik naar hem toe en zeg zo kom je nooit weg he?! Met andere woorden, ga je nou eerst even opfrissen en omkleden, straks krijg je nog een opsodemieter met dit weer. Hij bedankt me nogmaals en gaat zich dan echt omkleden.
Braaf joch die Adrian Lehmann.
Als alle atleten binnen zijn maken wij ons klaar voor de Brooks 10K. De Franse Thierry, waarmee ik ook bij Atos heb gestaan, en ik veroveren de tafel helemaal aan de rechterkant. Dat is wel zo handig want dit is simpel door te geven aan de vrienden die straks bij mij hun medaille willen ophalen.
Wanneer Thierry naar het Volunteers Home gaat om onze luchpakketjes op te halen zie ik inene door de kieren van de afzetting de welbekende Meeùs shirts voorbij komen. Snel spoed (dus dat is heel snel) ik me naar het deel van de hekken waar geen doeken voor hangen en hang als een blij aapje in het hek. Ik app Lianne snel met de vraag waar ze zijn en meldt waar ik ben. Helaas zijn Lianne, Monique, Udjen en Edwin dan al voorbij. Maar wel zie ik Nicky even en later komen Joanna, Marleen, Meike en Babette aangelopen. Ik roep Joanna en die kijkt verschrikt en verward in de rondte…..’ik hoor mijn naam maar weet niet waar vandaan’. We maken even snel een foto met z’n allen en dan moeten ze door naar het startvak. Ook spreek ik Wietse nog even. Ik zie dat er wat vrijwilligers dingen voor zichzelf gaan doen en besef me dat wij voorlopig niks te doen zullen hebben dus ik ren naar de startvakken. Ik speur het veld af naar Junkie shirtjes want Mari loopt ook vandaag. Maar kan hem niet vinden. Ik stuit dan op Anoek en klets wat met haar. Ik meld dat ik Niels even ga zoeken aangezien ik al bij zijn startvak sta, draai me om en bots bijna tegen hem op. Hij had mij dus al
gevonden. Ik vertel hem waar hij z’n medaille moet ophalen straks, dus die kant waar je duim links zit en je linkeroog dus niet zit. Wanneer ik terug loop zie ik Glen, Dorothee en vrienden nog in het startvak dus ook zij weten nu waar hun medaille te verkrijgen is. Als ik terugkom komt ook net Thierry aangelopen met lunchpakketjes en koffie, ah wat lief!
En dan komen de eerste lopers binnen, ohhhhh wat heb ik hier zin in!!!!!! Ik scan alle gezichten en shirts om bekenden te spotten. Mocht ik iemand vergeten te vermelden: it’s not personal maar ik heb gewoon zoveel mensen gezien en gesproken, mijn fruitvliegenhersentjes hebben er wat moeite mee, gelukkig hebben we de foto’s nog…
De Bossche Junkies Marino, Mari (voor de mensen die zijn blog ook lezen, ja ik was dus die lieve medaille dame, duh), Esther en Gertjan (wij hadden elkaar nog nooit ontmoet maar aangezien hij in een DB Junkies shirt loopt spreek ik hem aan en stel mij netjes voor als mede-Junkie zijnde) passeren mijn straatje, net als oa Wilbert.
Ook voorzie ik  van de BTG peeps bijvoorbeeld Nikola (BURT) en Anders & Anne (NBRO) van een medaille. De Meeùs lopers worden bij mij weggehouden omdat zij geen medaille krijgen….boeeeeee…..maar ik weet Marleen, Edwin en Babette toch een medaille toe te schuiven. De medailles voor Udjen, Lianne en Joanna heb ik ookal apart gelegt (sorry organisatie maar het zijn mijn vrienden he?!) maar dan krijg ik van Udjen en Lianne te horen dat het dan toch geregeld is want Meeùs heeft hier gewoon netjes voor betaald. Glen, Dorothee en clan komen ook hun welverdiende medaille bij me
ophalen en ook Vicky krijgt zijn medaille en ik krijg een dikke kus op m’n wang als dank. Petra staat geheel toevallig in mijn rijtje dus ook zij krijgt een knuffel, medaille en later ook de foto als bewijs. En dan is Hedwig er ook! Hedwig daar hoorde ik van anderen veel over en zij heeft mijn naam ookal meerdere keren voorbij horen komen en nu ontmoeten we elkaar dan, leuk!
Ook Andrea wandelt mijn straatje in, gezellig! Ook bij David, Gerben P., Niels (moet ik hem potverdorie alsnog roepen!) en Joke hang ik een medaille om. Isabella, Niki en Tamara spotten me ook nog even en komen gedag zeggen, net als Inge van Social Mile.
En dan nog al die mensen die ik niet ken! Zo leuk hoe iedereen reageert. Sommige knuffelen me helemaal plat, sommige zoenen me op de wangen, een enkeling maakt een foto van ons samen en er is zelfs een man die roept dat hij van me houdt!
Maar ook wordt ik aangesproken door mensen die mij herkennen van Social Media. Van Instagram en/of van hier, mijn blog. Zoals bijvoorbeeld Maarten. Nadat ik hem zijn medaille omhang verteld hij me dat hij me kent van Instagram en dat hij mijn verhalen volgt. Ik ben ietwat perplex eigenlijk dus stamel volgens mij alleen een bedankje zijn kant op. Later op de dag spreek ik hem nog even via Instagram. Super leuk dat mensen naar je toe komen om te vertellen dat ze je én herkennen én je verhalen zo waarderen. En weet je? Ik waardeeer jullie! Vooral het feit dat jullie naar me toe komen om dit te zeggen, ookal reageer ik misschien ietwat terughoudend maar dat is meer door
de schok haha. Maar dank jullie wel!!!!!!!
Dan houdt de stroom lopers inene op en wachten we nog op de allerlaatste lopers. Ik kijk richting finish en zie een grote zwarte ronde ballon en daaronder loopt Seth! Huh Seth? Hoe kom jij nou achter de finish? Want ik weet dat Seth niet heeft meegelopen. Aangezien wij toch vrijwel niks meer te doen hebben ren ik erop af (alsof ik anders zou blijven staan). We begroeten elkaar met jawel de ondertussen welbekende knuffel. Ik kijk om en zie een groep mensen aankomen. Ik zie Amrit, ik zie Alex, ik zie Jori. Ook Amrit en Jori worden geknuffeld. Alex tilt me op en we knijpen elkaar haast fijn. Ik denk dat iedereen voelt wat ik voel…..zoveel liefde! Ik zie Hesdy van Patta (Amsterdam), ik zie mensen van SSideline City Runclub (Zweden), mensen van de Berlin Braves (Duitsland) en van East Laurier Running Club (Canada) en ik zie twee vrouwen, Michelle en Nicole.
Deze twee dames zijn de laatste lopers en de rest hebben hen begeleidt, gemotiveerd en aangemoedigt vanaf de Cheerzone in het Vondelpark tot hier, de eindstreep.
Dit is zo mooi en man oh man oh man oh man wat ben ik trots op onze jongens, op mijn crew en op de andere crews. Ik hou ervan en ik hou van jullie, jullie zijn fantastisch ❤

Thierry doet het trouwens belachelijk leuk als medailleuitdeler. Ik bescheur me haast nonstop. Wanneer alles erop zit mogen wij zelf ook een medaille houden en die moet Thierry dan van mij ook bij mij omhangen.
Samen met Gaby lopen we naar de tram maar na lang wachten geven we de hoop maar op. Ze rijden amper en als er wat komt is die al compleet afgeladen. We besluiten te gaan lopen. We kletsen wat af dus de wandeling is eigenlijk zo voorbij. In het Stadion raak ik Thierry helaas kwijt dus we hebben nooit onze mailadressen kunnen uitwisselen. Gaby en ik spotten Laura namelijk en besluiten haar haast te bespringen.
Ik zie dus ook totaal niet dat Udjen, Lianne, Joanna en Monique hier ook zitten dus ik reageer hetzelfde als Joanna wanneer ik inene mijn naam hoor…..
Zij hebben tickets via Meeùs gekregen dus zij zitten straks in vak Q (?). Gaby en ik lopen eerst nog even door naar het Volunteers Home in Sporthallen Zuid want daar wacht een medaille op ons. Alle vrijwilligers ontvangen een replica van de medailles die de atleten krijgen/hebben gekregen. Die van ons is vervaardigt van gerecycled ABS plastic. Ook Sergio wacht daar op ons. Wanneer we onze medaille in de pocket hebben, of om ons nek eigenlijk gaat Gaby naar huis en Sergio en ik lopen naar Vak F.
Daar zien we hoe de Nederlandse dames (Jamile Samuel, Dafne Schippers, Tessa van Schagen en Naomi Sedney) een nationaal record lopen tijdens de 4 x 100m relay, oh en ze pakken goud. GOUD!!!
Hierna is het de beurt van Sifan Hassan en zij weet de Zilveren plak te veroveren op de 1500m.
De Nederlandse mannen (Solomon Bockarie, Churandy Martina, Patrick van Luyk en Giovanni Codrington) doen het tijdens de 4 x 100m relay iets minder goed en pakken de vierde plek.
Op de 5000m zien we Dennis Licht de 12e plek pakken en op de 800m pakt Thijmen Kupers uiteindelijk de 6e plek, waar de Poolse Marcin Chabowski trouwens Zilver pakt! Na die halve marathon van vanmorgen!
En dan is het afgelopen, het EK is ten einde. Oke nog een aantal medaille ceremonies maar daar zal ik niet bij zijn vandaag.
Sergio en ik lopen naar Vak D want daar zit Niels. Het wordt een kort weerzien dit keer want Lianne, Udjen, Joanna en Monique blijken aan de andere kant te staan en moeten eigenlijk zo echt weg. En er moet nog geplast worden en er staat een hele grote massa mensen tussen ons in.We banen ons een weg naar de toiletten en al foto’s makend banen we ons weer een weg terug. En dan kom ik inene Junkie Marcel tegen. Joe das leuk want die heb ik alweer een tijdje niet gezien. Na een paar minuten met hem te hebben staan kletsen moet ik echt richting de meiden want die moeten nu echt richting meetingpoint van Meeùs om daar hun tassen op te halen. Dus ik neem afscheid van Niels en van Sergio en huppel achter de meiden aan. Had graag willen blijven maar ik wil ook heel graag tijd doorbrengen met mijn vriendinnen.
Monique zetten we af bij het metrostation en druk kletsend lopen we door. Zo druk dat ik Gerben gewoon voorbijloop en ook totaal niet hoor dat hij me roept.
Als ik het dan doorkrijg loop ik snel terug en de zoveelste knuffel is een feit alleen ook hij plukt me volledig van de straat. Tijd om bij te kletsen is er niet want we hebben echt haast. Ik kap het gesprek semi-bot af (sorry sorry sorry!!!) en sprint achter de meiden aan. Wanneer we aankomen op de afgesproken plek is er geen Meeùs meetingpoint. Ik zie de paniek toeslaan bij Udjen. Gelukkig komt er nog een vrouw aangelopen en die weet te vertellen dat het Meeùs busje echt ergens anders staat en dat zij zelf ook een busje heeft en wij er allemaal in passen en dat zij ons wel even brengt. Nouuuu was dus helemaal niet zo slecht dat ik de boel continue ophield door met iedereen te willen kletsen!
We zetten Joanna af bij de P&R in Muiden en kletsen even lekker bij tijdens de autorit naar Almere. Udjen zet me af bij busstation ‘t Oor en ondanks dat het nu al bijna 9 uur is stuiter ik nog van de energie. Mamma en Ben wonen 1 halte verderop dus ik besluit langs te gaan. Ik zet m’n Nike app aan op m’n telefoon en begin te rennen. Maar ja dat hou ik eigenlijk maar een paar honderd meter vol omdat ik vol gas ga en dat vind m’n lichaam echt niet zo leuk na zo’n week. Dus ik wandel de rest maar gewoon braaf.
Mamma en Ben krijgen een stortvloed aan verhalen over zich heen in ruil voor een kopje thee en om kwart voor 11 ga ik dan toch echt richting huis. De bus komt pas over 20 minuten dus ik besluit te gaan lopen. Op Station Almere Centrum kan ik meteen de bus instappen en om kwart voor 12 ben ik dan eindelijk weer thuis. Morgen begint m’n normale werkweek weer dus nu maar proberen te gaan slapen…

Wat heb ik een geweldige week gehad! Ik heb belachelijk ongegeneerd genoten, ik ben doodmoe geweest, ik heb mezelf de pan uitgestresst, ik heb m’n benen onder m’n lijf vandaan gelopen en gerend, ik heb gelachen, ik heb gejuicht, ik heb geschreeuwd (van blijdschap welteverstaan), ik heb me verbaasd en amazed, ik heb m’n ogen uitgekeken, ik heb zoveel mooie mensen ontmoet, ik heb een week like never before gehad.
Wat een ervaring om aan zoiets deel te mogen nemen. Dit zullen zelfs míjn fruitvliegenhersentjes nooit meer vergeten (het is immers ook na te lezen nu).
Wat een leuke vrijwilligers en wat een waanzinnige atleten.
Het was werkelijk waar een prachtig evenement en een mooi avontuur.
Lieve allemaal bedankt voor deze herinneringen, ik zal ze koesteren! Xx

Stoomtramloop

26 juni 2016

Dit is eigenlijk wel echt het jaarlijkse Running Junkies loopfestijn dus iedereen heeft er alweer onwijs veel zin in.
Om 6 uur gaat mijn wekker en de zin moet dan nog komen, het is wel heul erg vroeg hoor. Om half 7 besluit ik dan ook maar echt m’n bed uit te komen om vervolgens op de bank neer te ploffen en naar m’n kopje thee te staren.
Na een snelle douchebeurt prop ik de laatste spulletjes in m’n tas, controleer alles nog een keer en stap op m’n fiets richting station.
In de trein merk ik dat ik zeer onrustig ben, gelukkig heb ik m’n iPod weer eens van stal geplukt dus ik zet een mooi pianostuk aan en stouw de dopjes in m’n oren.
Op station Amsterdam Centraal voeg ik me bij de Junkies die al staan te wachten in de hal. Met z’n allen wandelen we richting de trein. Ik plof neer naast Dennis en we kletsen er lekker op los, oa over het aanstaande EK Atletiek, waar we beide vrijwilliger zullen zijn.
Petra (Running Rebels) heeft zich ondertussen ook bij ons gevoegd en op station Sloterdijk stappen nog een aantal Junkies bij ons in de trein. In Hoorn halen we allemaal onze startbewijzen op en worden we naar onze eigen coupé van de Stoomtram geleid 😉
Daar voegen zich nog meer Junkies bij de al grote groep. Het feest kan dus beginnen!
Edwin en ik hebben onwijs veel lol om het feit dat ie tig keer z’n tas voor niks verplaatst (beetje inside-joke) en wanneer Lennert dan een nipslip heeft, de Nipplegate van Lennie, lach ik de tranen uit m’n ogen.
Petra en ik besluiten om helemaal naar voren te lopen om de stoomtram te bekijken tijdens het rijden, dit blijkt makkelijker gezegd dan gedaan want we stranden achter het koffie-thee-limonade-karretje en die verplaatst zich niet snel kan ik je vertellen en gelukkig precies dezelfde kant op als dat wij willen….
Onderweg dus ruim tijd voor wat gekke foto’s.
Eenmaal vooraan de stoomtram missen wij steeds het moment dat hij stoom afblaast zegmaar. We krijgen een uitleg over de borden langs het spoor waardoor we dus zelf kunnen zien wanneer er een stoomwolk vrijkomt. De twee machinisten geven op een gegeven moment een seintje dus hehe het staat op beeld hoor! Dan snel weer terug naar de achterkant van de tram.
Zodra we in Medemblik uitstappen worden we net als voorgaande jaren meteen omgeroepen, het feit dat de familie van Thomas Ettes in de organisatie zit helpt natuurlijk wel, altijd leuk.
We droppen onze spullen in de karren, zoeken de wc’s en dixie’s op en er wordt her en der warmgelopen. Na de groepsfoto gaan we klaar staan voor de start. Nou kreeg ik dus inene voordat ik naar de wc liep steken in m’n knie en voelde hij zwak aan, dus ik vraag Petra wat haar pace gaat worden vandaag. Ze wilt sneller lopen dan ik zal kunnen/aandurven vandaag maar dan geeft ze aan dat langzamer ook prima is. Voor haar zal er vandaag ook geen pr inzitten denkt ze en eigenlijk is het ook wel goed dat ze zelf wat rustig aan doet vandaag. Dus we zetten in op een pace van 5”30 en zien wel of we bij elkaar blijven of niet.
We starten snel, zitten rond de 5 min/km dus na 2 km dimmen we toch echt in. Al snel merken we dat het veel warmer is dan verwacht. Echt heel gemakkelijk hebben we het niet en het kletsen klinkt nog ietwat hijgerig. Als we op de eerste verzorgingspost afkomen (5km) hoor ik een sirene van een megaphone. Ik zeg tegen Petra hey volgens mij hoor ik de Junkies! Maar ja tegenwoordig heeft iedereen zo’n megaphone dus ik wacht maar even geduldig af, dan is de teleurstelling niet zo groot als je mensen ziet die je niet kent terwijl je je vrienden verwacht. En dan ja hoor het zijn de Junkies! Na een paar highfives en zwaaien naar de camera waar Seth achter verstopt staat lopen we verder.  Heerlijk die Cheerzones, klein, groot, met of zonder confetti, het blijft top!
Als we op de 7km zitten roepen we blij tegen elkaar dat we al op 1/3 zitten! Jammer genoeg wordt het steeds warmer en hebben we ook best last van de tegenwind.
We hebben het alles behalve gemakkelijk maar het praten gaat al beter en de kilometers vliegen voorbij. We zijn beide ontzettend blij dat we samen lopen want we hebben steun en afleiding. Er worden onderweg foto’s gemaakt en gelachen.  He zitten we al op 12km?! Yes 14km, we zitten op 2/3!! We gaan lekkerrrrr!
Dan komen we op het meest demotiverende stuk in de vorm van een lang fietspad langs een met gras begroeide geluidswal (?) en wanneer we daar dan onderdoor gaan begint het me al ietwat op te breken. We hoeven gelukkig niet ver meer maar in de laatste kilometer zijn we er eigenlijk wel klaar mee. Het stukje door de nieuwbouwwijk vind ik ook bijzonder onprettig, twee jaar geleden was dit echt nog in aanbouw, dat was nóg saaier om doorheen te lopen. Een man stapt net uit zijn BMW cabrio en plukt een bloeiende tuinplant uit de kofferbak. Ik roep oh?! Bloemen?! Wat leuk! Petra strekt dr armen uit en zegt nou dat had je niet hoeven doen! De meneer in kwestie kijkt eerst wat vertwijfelend en begint dan te lachen en doet net alsof hij de plant daadwerkelijk aan ons wilt geven.
Nog een klein stukje en wanneer we bijna de atletiekbaan opdraaien zie ik nog net de Cheering Junkies lopen. Ze zien mij ook en er wordt geroepen en gezwaaid Kom op Eva, je bent er bijna! Klein stukje nog!
Ik zwaai me een lamme arm en glimlach van oor tot oor, dan raken onze voeten de baan en zijn we er, nog een piepklein stukje! Glen juicht en moedigt me aan en dan staat vlak voor de finish Wilbert klaar voor een highfive en we gaan de finishmat over.
Waar we voorgaande jaren producten van omliggende boeren kregen (vorig jaar een stuk kaas en het jaar ervoor een tas met groente) krijgen we dit jaar wel een medaille! En wat voor een, ik vind hem echt te leuk gewoon.
We lopen een tijd van 1:57:22, ach ik ben allang blij dat ik eigenlijk zonder problemen heb kunnen lopen en dat we het gewoon best wel heel erg leuk hebben gehad onderweg.
Edwin komt als een blij ei over de finish, hij heeft heerlijk gelopen. Ook voor hem geen pr maar ook hij heeft de laatste paar wedstrijden niet echt lekker gelopen dus dit is bijzonder fijn.
Op de terugweg naar de trein zak ik wel even door m’n knie, ik ben blij dat ik pas weer een loop heb op 16 juli want denk dat (nog meer) rust niet verkeerd zal zijn.
De Cheering Junkies zijn gestrand bij het station met de auto, die gingen dus eerder weg omdat ze naar Hamburg gaan. Wij verschansen ons bij hen als een stel ramptoeristen tot Ryan ze komt redden met startkabels.
In de trein gaat het gieren van het lachen met Edwin nog even door, om leuke versprekingen/typfouten en om de mensen in de trein, tja soms zitten er gewoon van die types bij je in de coupé die gewoon bijzonder lachwekkend zijn, kan ik ook niks aan doen hoor!
Eenmaal thuis worden mijn vermoedens bevestigd….ik ben weer eens heerlijk verbrand, het zal niet.
Die zon hadden we niet verwacht, anders had ik me wel ingesmeerd maar ja niks meer aan te doen.
Het was weer een heerlijke dag maar het lopen moet wel weer wat beter gaan in vervolg. Eerst wat rust en dan toch wat vaker zelf op pad gaan en proberen wat krachttraining te doen. Het hoeft niet altijd snel sneller snelst maar het moet wel lekker gaan en dat gaat het de afgelopen paar keer niet echt.

Ach jaaaaa komt goed!

 

Almere City Run 2016

Zondag 12 juni 2016

Vandaag is de zevende editie van de Almere City Run. In 2010 werd dit jaarlijkse evenement voor het eerst georganiseerd en werd dit ook het begin van mijn hardloop’carriere’.


Ik zag het ergens voorbij komen en dacht hey dat is leuk! Vroeger liep ik ook weleens met pappa dus ik kan makkelijk meedoen. Dolenthousiast gaf ik me meteen op voor de 14km en wekenlang bleef het daarbij. Uiteindelijk dacht ik goh laat ik eens een test-rondje lopen. Dus ik trok m’n sneakers aan en daar ging ik……
dood ja! Dat ging ik, dood….of zo voelde het in ieder geval.

1466449641
Maart 1983,
2,5km

Wat was er gebeurd? Vroeger liep ik toch ook?
Toen liep ik 2,5km, 5km en zelfs een keer 7,5km!
Ja Eva…toen was je ZES! Nu ben je DERTIG!
Nu huppel je niet meer blij met je pappie mee maar hang je om een boom heen, te janken, om je pappie.
Eenmaal thuis ging er een mail naar de organisatie met de vraag of ik mijn inschrijving nog kon omzetten naar de 7km (toen bestond de Almere City Run nog uit 3 afstanden: 7km, 14km of 21km; 1, 2 of 3 rondjes Weerwater).

Na een paar keer een rondje te hebben gelopen (ja toen al was ik een drama met trainen) ging ik met lood in m’n sneakers (hardloopschoenen daar deed ik nog lang niet aan) naar Almere Stad voor mijn allereerste eigen loopje. Wendy en ik gingen samen van start maar al snel gingen we uit elkaar, ik liep net iets sneller, al wist ik totaal niet wat ik aan het doen was. Om de kilometer steken in mijn zij dus ik moest wandelen. Er kwam een vrouw naast me lopen en sprak me moed in. Ik ging weer rennen en ging haar voorbij. Weer wandelen en weer die vrouw. Wederom kon ik dankzij haar verder rennen en weer ging ik haar voorbij. Weer wandelen met m’n handen in m’n zij. Plotseling stak iemand een arm door mijn arm en haakte zich aan me vast. Ik werd meegesleurd met de woorden ‘Kom op meissie, we zijn er bijna’, het was weer die vrouw. Ze zorgde ervoor dat ik die laatste kilometer bleef rennen, Vlak voor de finish nam ze een spurt en verdween ze in de menigte. Ik heb haar dus niet kunnen bedanken maar dankzij haar lieve steun heb ik doorgezet en dankzij haar denk ik terug aan een hele mooie eerste loop. Ik was er heilig van overtuigd dat ik er anderhalf uur over zou doen maar kwam over de finish in een tijd van
44 minuten en 5 seconden.
Ondanks deze fijne ervaring werd de tweede editie (2011) van de Almere City Run ook pas mijn tweede loopje. Wegens oa. een zware verkoudheid deed ik er dit keer 2 minuten langer over. Hierna ben ik langzaamaan mee gaan doen met verschillende evenementen, liep ik tijdens het derde ACR jaar (2012) de 14km en sinds de vierde editie de 21km (2013, 2014 & 2015).


Het is net iets over half 9 en ik stap op de fiets richting Almere Stad. Ik start om half 11 maar de kidsrun is om 10 uur. De laatste keer dat ik Udjen sprak wist ze nog niet of ze mee zou doen, of nou ze had zich nog niet ingeschreven. Maar als Udjen meedoet dan doen Dean en Zoë ook mee dus ik wil ruim op tijd aanwezig zijn voor de kidsrun. Ik zet m’n fiets in de stalling bij het station en wandel richting start. Twee mensen vragen me de weg en met z’n drietjes lopen we verder. Hij gaat ook de halve marathon lopen en zijn vrouw is zijn support. In het startgebied gaan we ieder onze eigen weg want ik kom Ray tegen en klets daar wat mee bij. Daarna ga ik richting het Echnaton om m’n spullen af te geven. Buiten zie ik John, Dean en Zoë, Udjen is binnen krijg ik te horen. Ik kleed me snel om, geef m’n tas af, klets even met Running Junkie Stefan die ik tegen het lijf loop en snel bewegen we ons weer richting startgebied. Udjen loopt met Zoë mee en Dean loopt zijn eigen race, nog even hebben we voor de start overlegt of ik eventueel met Dean zou meelopen maar dat leek ons toch niet zo’n goed plan. Ik zou me in die 1,8km waarschijnlijk al helemaal de takke lopen en dan moet ik zelf nog van start gaan.
Bij ons startvak treffen we Meike, Debby, Tamara en Lianne en ook is daar inene op het moment dat ik een dixie in wil schieten, mijn werkgever. Nadat ik heb geplast en heb gepraat met mijn werkgever is het tijd om de meiden gedag te zeggen en om ons dan toch echt richting het startvak te begeven. We gaan van start dmv een trechter-start wordt ons medegedeeld, prima. Als we dan daadwerkelijk van start gaan denk ik dat ze vergeten zijn het hek open te zetten zo krap is die trechter, maar goed we weten ons er zonder kleerscheuren doorheen te persen en mogen dan eindelijk lopen. We worden toegejuicht door John, Dean, Zoë, Meike, Lianne en we zijn op weg. Voor het eerst lopen we niet door het Stadhuis, beetje vreemd maar wel lekker. Het is er toch altijd weer bloedje heet en benauwd maar aan de andere kant heeft het toch wel wat. Maar ik ben toch altijd weer blij als we uit het centrum zijn, loopt toch prettiger. Maar het is bijzonder benauwd vandaag, ik krijg het al heel snel zwaar. Ik had me al voorgenomen om samen met Udjen te lopen vandaag en daar ben ik nu in de eerste kilometers al blij om.
Het plan is om heel vlak te lopen, 5″30 is het streven (5:30 min per kilometer) en misschien in de laatste 2km iets versnellen, dat laatste heb ik maar even gewist uit mijn geheugen want ik ben niet zo goed in het versnellen in de laatste kilometers, ik kan het wel in de laatste meters maar dat is maar een klein stukje en dan sprint ik ook. Maar goed die laatste 2 kilometer daar zijn we nog lang niet. Er wordt weinig gekletst en onze ademhaling is zwaar, heel zwaar. Bij elke verzorgingspost lopen we een paar passen en drinken we steeds 2 bekers drinken, 1 water en 1 sportdrank. Bij ongeveer 10 of 11 kilometer staat mijn werkgever langs de kant, daar staat een verzorgingspost dus ik was heel even aan de wandel en geef aan dat ik het heel zwaar heb vandaag. We gaan verder en beginnen nu al af te tellen. Ondanks dat we het zwaar hebben lopen we nog steeds sneller dan we van plan waren. Vanaf zo’n 15km kost alles me teveel energie, een te krap bochtje, een zin praten, wat drinken, alles is moeilijk en van alles moet ik onwijs bijkomen. Maar gelukkig vliegen de kilometers toch weer voorbij. De eerste loper van de 14km komt voorbij en we wachten nu op het moment dat Sierd voorbij komt maar dat moment lijkt niet te komen. Wanneer we bij de laatste verzorginsgpost staan komt er een wervelwind voorbij die met water gooit en mijn naam roept Evaaatje!! Het is Sierd, ik reageer net te laat en het water uit mijn bekertje wat ik hem achterna gooi beland dus ook gewoon op de grond, zonde. Ik roep Sierdjuhhhhhh en Udjen en ik beginnen weer te rennen. Iets te snel want vlak daarna ben ik alweer kapot en het blije gevoel was dus van korte duur. Nog minder dan 3km te gaan en er lijkt maar geen eind aan te komen. Nog een aanmoediging van mijn werkgever die ook nog wat foto’s maakt en dan is het echt nog maar een klein stukje. Het laatste bruggetje over (aarrrgghh ik kan niet meer!!!) en dan langs het ziekenhuis richting Esplanade. ‘HEY EVAAAAA!!! GOED BEZIG!!’ Hey Bas!!!! roep ik blij terug en zwaai….shit ook dat was teveel, ik begin nu wel heel zwaar te ademen. Udjen begint tegen me te schreeuwen Kom op Eva, blijf bij me! Hou vol! Nog een klein stukje! Kom op!
Een paar kilometer geleden geef ik aan dat ik blij ben dat ik nu tenminste niet hoef te sprinten, ik sprint altijd op het eind, maar Udjen niet. En ik doe dit natuurlijk niet als we samen lopen dus ik kom er vandaag mooi onderuit want er zit echt niks meer in, ik ben echt helemaal leeg, leger dan leeg.
EVA! Laatste stukje, blijf bij me! Ik loop iets achter Udjen en probeer bij te blijven. Als ik naast haar kom lopen gooit ze er een versnelling in………..wait what?! Ik ga mee, we vliegen over de straat, ik lijk de straat niet eens meer te voelen. Rechts staan John, Dean en Zoë, ze roepen en juichen en hangen over het hek voor een highfive (oke John niet, die maakt foto’s) en links staat Nikki inene! En verderop staat Meike.
Nog een paar passen en dan zijn we er! En dan in die laatste twee passen gaat het fout, er komt meer in beweging dan de bedoeling is, ik moet spugen. Met een voet op de finishmat en een hand voor me mond zit het erop, nu nog m’n mix van water en sportdrank binnen weten te houden. Het scheelt extreem weinig maar ik hoef niet over het hek te hangen om m’n maag om te keren. Als ik nog 1 of 2 passen langer had moeten rennen was het waarschijnlijk een ander verhaal geweest maar eind goed al goed. En al met al hebben we heel goed gelopen, eindtijd 1:52:47

En natuurlijk wordt de dag afgesloten met het eten van pizza met de Halfcrazyrunners, die allemaal de 14km hebben gelopen

Afzien in Den Bosch én in Hoorn

Op 29 mei is het weer tijd voor de Vestingloop in Den Bosch. Het wordt mijn 3e keer dat ik hieraan meedoe.
Ik zit ruim op tijd op het station in Almere Centrum en wacht op Udjen, en de trein uiteraard. Ook Udjen komt ontzettend op tijd aangelopen….oh dat kan nooit goed zijn. Wij en op tijd zijn….we maken er zelf al wat grappen over en lopen dan naar het perron. We hebben zelfs een trein eerder dan we eigenlijk hoeven te hebben maar dit is vanwege de problemen rondom station Utrecht en het feit dat ik eigenlijk nog even wat mensen wil uitzwaaien tijdens de start van de 10km, deze starten drie kwartier voor ons.
We hebben in Utrecht een overstap van 7 minuten en ondertussen hebben we een vertraging van 6 minuten. De mensen rennen de trein uit en ik zeg tegen Udjen ‘wij kunnen ook wel gaan rennen maar ik weet niet waarheen’. Ik weet wel naar welk perron maar niet waar dat perron is. Zonder problemen stappen we over en rijdt de trein zelfs alweer met een dikke vertaging weg. Terwijl Udjen nadenkt over d’r wachtwoord wat ze ergens voor moet invoeren dommelt ze weg. Ik dommel zelf heel ergens anders heen want een jongen die naast haar zit begint zijn Engelstalige telefoongesprek met: I just call to say…….ja en bedankt eikel! Nou zit ik met dat nummer in m’n hoofd. Mijn hoofd doet nu dus niks anders dan zingen, best irritant. Udjen schrikt inene weer wakker en roept dat ze d’r wachtwoord weer weet en begint druk te typen op haar telefoon. Haha lekker stel zijn we toch ook.
We komen aan in Den Bosch…..toch? Dit is toch Den Bosch? Iedereen kijkt vragend om zich heen. Ik buig me over de jongen die naast me zit om het bordje te vinden. Hij vraagt aan me of we in Den Bosch zijn. Ik antwoord: ‘volgens mij wel, ik probeer ook echt niet op schoot te kruipen maar ben het bordje aan het zoeken, oh ja we zijn in Den Bosch!’ Het wordt dus niet omgeroepen in de trein én we zijn 4 minuten te vroeg…..
Gek genoeg belanden we zonder verkeerd te lopen in één keer op de Parade, de businesstent van Meeùs staat op dezelfde plek als vorig jaar dus dat is handig. Wat we wel even vergeten is dat we eerst ons startnummer aan de andere kant van het plein moeten ophalen dus we kijken dan ook vreemd op als we worden geweigerd bij de tent. Nadat we ons startnummer hebben opgehaald mogen we wel naar binnen. Voor ons gevoel zijn we uitgehongerd dus nadat we ons hebben omgekleed eten we snel een broodje. Nu is het wachten op Lianne, die de 10km loopt en op Edwin, die net als ons de 15km loopt. Lianne heeft wel problemen bij Utrecht dus is wat verlaat. Zodra ze omgekleed is lopen we met z’n vieren naar de start. Dit is dus een klein half uur lopen!!!! We komen langs de Cheerzone dus er wordt even wild gezwaaid en ik roep dat ik ze straks zie. Lau komt ook net aangelopen dus die vlieg ik hyper enthousiast om z’n nek.
Nadat we Lianne hebben uitgezwaaid speur ik of ik nog meer bekenden zie tussen de lopers. Ik had van een afstand al wat Junkies gespot vooraan bij de start dus ga ervanuit dat Mari daar ook bij stond. Nu is het dus eigenlijk alleen opletten of ik Erik zie. Dan inene komen daar Mari en Gaby aangesjokt. Die had ik niet meer verwacht. Er wordt geknuffeld en wat gekletst. Ach ja ze zijn toch de startlijn nog niet over dus de tijd tikt nog niet. Dan gaan ze maar eens en beginnen Edwin, Udjen en ik aan onze wandeling richting onze start. Onderweg hebben we belachelijk veel lol. Ook mogen we op de foto bij de bedrijventeams-fotograaf. Uiteindelijk belanden we in ons startvak, waar ook een aantal Junkies (Amsterdam) staan.
Ik ga samen met Udjen van start maar ik voel meteen al dat ik nog sneller wil. Udjen geeft aan dat ze te snel gaat en dat ik niet op haar moet wachten. Zonder wat te antwoorden begin ik mijn eigen tempo te lopen. Dan komt Anouke inene naast me lopen. Samen lopen we een stukje op en kletsen wat. Anouke geeft aan dat we behoorlijk snel gaan, oeps….als zij dat al zegt. Ze begint op me uit te lopen en ik besluit niet mee te gaan, althans niet op dat tempo. Ik zie dat mijn tempo op dat moment 4″30 is…..ai dat kan nooit lang goed gaan.
In de trein sprak ik Mari al over de Cheerzone, waar staat die?! Vanaf het plaatje schatte ik hem op 2km vanaf de start en Mari dacht zelf rond de 2,5km. Normaal staat de Cheerzone op zo’n 2km voor de finish. We grappen dat ik maar een handje confetti moet meepakken voor onderweg, want ik moet nu dus zo’n 13km teren op de cheers en de confetti.
Omdat ik verwacht dat de Cheerzone nu over zo’n 1 tot 1,5km zal zijn besluit ik m’n huidige pace vol te blijven houden. Keihard werken maar ach tis maar een klein stukje. De ‘tunnel’ onder het station door nekt me behoorlijk maar goed nog ffies volhouden. Er komt iemand naast me lopen, ik kijk vanuit m’n ooghoek en zie dan een bekend singlet….hey dat is een Junkie, wie zit er in dat singlet? Ik kijk goed en Frank blijkt naast me te lopen. Ik tik hem aan en hij kijkt verbaasd op. We kletsen heel even en hij gaat ervandoor. Ik loop tot nu toe nog steeds met mijn Meeùs shirt opgerold want uiteraard draag ik ook mijn Junkies singlet en tot ik voorbij de Cheerzone kom is deze zichtbaar. Maar waar blijft die Cheerzone dan?! Uiteindelijk staan ze op zo’n 3,5km. Ik vlieg er doorheen, Seth gooit een handvol met kleine witte confetti en Gerben voorziet me van grote vlokken confetti en glitters vanuit een confettibom, wat een heerlijkheid!!! Hierna rol ik m’n shirt weer naar beneden en trap ik op de rem. Even flink gas terug maar eigenlijk is het kwaad al geschied. In de volgende 6km vecht ik tegen de misselijkheid. Ik heb vlak voor de start nog een tweede broodje gegeten en die komt nu continue naar boven. Ik heb het ontzettend zwaar. Bij de verzorgingspost op  9km besluit ik naast het pad te gaan staan en te wachten op Udjen. Nu maar hopen dat zij ook niet zo heel sterk is vandaag. Op haar sterke dagen begint ze op een rustiger tempo en gaat ze alleen maar sneller lopen. Als ze dat vandaag ook doet kan ik nadat ik ben aangehaakt dus niet bij haar blijven en vraag me af of ik dat ook nog wel kan verwerken. Na zo’n anderhalve minuut komt Udjen door de bocht, ik ben blij haar te zien, zij is daarentegen zeer verbaasd om mij te zien. Wanneer ik naast haar kom lopen vraagt ze dan ook meteen wat er is gebeurd. ‘Kotsmisselijk’ antwoord ik.
Samen lopen we verder, het helpt ontzettend dat ik nu tegen haar kan praten. De misselijkheid is nu bijna weg. Wanneer we de laatste bocht ingaan voel ik emoties door m’n lijf gaan, ik verwacht dat ik in tranen ga uitbarsten na de finish, wat een uitputtingsslag was dit zeg. Tot op het laatste moment heb je geen zicht op de laatste paar meters tot de finish dus de verrassing is dan ook groot dat wanneer we onder het poortje doorkomen daar de Cheerzone alweer staat. Ik zie de vlag en ik hoor onze namen. Ik zwaai uitbundig en ren met een grote glimlach op de finish af.
Nu drinken, bijkletsen met een pacer van Meeùs, nog meer drinken, medaille in ontvangst nemen en via de Junkies naar onze spullen bij Meeùs (en geen tranen!). Dit keer eet ik niks aangezien ik nog maar net van de misselijkheid af ben en graag terug wil naar de Junkies. Dan is het tijd om lekker bij te kletsen met iedereen, zowel Junkies uit Den Bosch als Amsterdam, dansen in de regen en de finish van de Giro te volgen, ons vol te proppen met aardbeien en met teveel mensen onder een paraplu staan. Uiteindelijk is het tijd om richting huis te gaan.

pixlr_20160609210358351

Het is 4 juni en vandaag zal ik aan de start van de Halve Marathon van Hoorn staan. Het gaat een warme dag worden en sinds de Vestingloop ben ik ontzettend verkouden (ja goed plan met je warme bezwete lichaam in de regen dansen zonder een jas aan te doen) dus ik ben een tikkeltje nerveus. Ik neem m’n Asics rugtas mee met extra drinken en een jasje voor het geval dat ik door een combi van verkoudheid en de warmte moet uitstappen. Ook ga ik voor het eerst sinds lange tijd weer met muziek lopen. Hiervoor heb ik nieuwe oordopjes aangeschaft, van het merk Yurbuds. Deze beloven niet uit je oren te vallen tijdens het lopen. In de trein klets ik via Facebook wat met Edwin. Als ik op Amsterdam CS zit te wachten op mijn trein staat zijn trein op hetzelfde perron alleen op een ander spoor en helaas komen we hier te laat achter. Edwin loopt vandaag de halve marathon van Amersfoort.
Wanneer ik in de trein richting Hoorn zit kom ik erachter dat ik mijn leuke licht groene zonnebril kwijt ben, die heb ik dus in de eerdere trein laten liggen. Ik baal ontzettend want ik was best wel een tikkeltje verliefd op die kleur en hij zat gewoon goed.
Even later zie ik een donker vlekje op m’n linker onderbeen. Kan me niet goed herinneren of ik door een plas ben gecrosst op de fiets maar ik ga uit van iets van modder. Zeer hardnekkige modder want ik krijg het niet bepaald snel los van m’n huid. Nadat ik het eindelijk los heb ligt het op mijn vingertopje, op het moment dat ik het wegschiet zie ik het pas goed. Verdarrie zag ik nou een beestje?! Snel Google erbij pakken en ja hoor het was dus een teek….ik kijk naar de vloer maar het patroon op de vloer zijn alleen maar donkere stipjes….etterige beestje ga ik dus niet meer vinden. Meteen m’n been maar inspecteren. Ik heb wel een rood vlekje maar of dat is van een beet of van mijn eigen aktie weet ik niet. Wel maak ik er foto’s van en noteer ik in mijn telefoon wanneer ik het opgemerkt heb en blablabla.
‘Eerst m’n zonnebril verloren en nu heb ik de Ziekte van Lyme’ hoor ik mezelf denken….pff en ik ben al zo chronisch moe, dat wordt leuk.

Van drie jaar geleden weet ik dat de start makkelijk te vinden is vanaf het station, schijnbaar heb ik daar zo’n vertrouwen in want ik heb geen enkele keer gedacht dat ik het misschien even in Maps moet opzoeken. In no time ben ik dus ook bij de start, ik haal mijn startnummer op en ga in de schaduw zitten. Vandaag ben ik zonder Junkies. Altijd vreemd om zonder je crew op pad te gaan. Jenny, wie ik via-via heb leren kennen en nu regelmatig tegenkom, loopt ook vandaag. Zodra zij er is kletsen we lekker bij. Vooral over haar avontuur in China, ze heeft de marathon over de Chinese Muur gelopen!
We maken ons klaar en lopen met de meute naar de start. Wanneer we eenmaal op een lekker plekje staan doe ik alvast m’n oordopjes in, alhoewel… Nadat ik mijn rechteroordopje heb ingedaan zie ik dat het hoesje van mijn linkeroordopje weg is….(!!!!) What the……godgloeiende! Mijn eerste ingeving is vrijwel standaard: oke fuck it, laat maar. Maar dan bedenk ik me nee niks fuck it, het zijn dure dopjes, ik koop ze juist omdat niet wil lopen kloten met uitvallende oordopjes en ik ben m’n zonnebril ookal kwijt! Ik licht Jenny in en zeg dat ik even terug loop. Ik weet zeker dat hij namelijk pas echt net weg is en we hebben maar een piepklein stukje gelopen. Ik heb nog 5 minuten voor de start dus dat moet lukken. Speurend naar een rood dopje loop ik helemaal terug naar de wc’s, hopende dat ik niet ook nog het gebouwtje in hoef om daar te zoeken. Ik zie hem nergens maar besluit toch terug te lopen, dan opeens zie ik een rood vertrapt iets liggen, ja hoor het is hem! Gelukkig maar, en de hoop om misschien m’n zonnebril terug te vinden komt voorzichtig boven borrelen.
B O E M we zijn van start! Boem? Ja Boem! Het startschot is door middel van een kanonsschot. Loeihard en de grond trilt ervan.
Ik ga weer veels te snel, het plan vandaag is gewoon uitlopen. Rustig aan en uitlopen, niks meer maar misschien wel wat minder. Ik vind het warm en nu al zwaar. Dit heeft ook te maken met de ondergrond, allerlei oude straatjes met dus ongelijke steentjes. Wanneer het publiek wat afneemt omdat we niet meer door het centrum gaan gaat mijn tempo ook wat naar beneden. Ik wordt toch altijd gepushed door publiek. Het is een mooie route maar met warm weer wel een zware route. Je loopt vol in de zon, continue. Gelukkig staat er op de dijk wel wat wind.
Bij het keerpunt zeg ik wat mensen gedag die dus al op de terugweg zijn, vrienden van Jenny die ik voor de start heb gesproken. Uiteraard klap ik ook voor de snelste lopers van de hele marathon en de halve marathon. Als ik zelf het keerpunt voorbij ben zie ik dat Jenny zelf niet al te ver achter me loopt.
Elke verzorgingspost gebruik ik om een heel bekertje water te drinken, een spons aan te pakken en wat water over m’n hoofd te gooien. Ik dwing mezelf om zowel op de heenweg als de terugweg om me heen te kijken. De zeilboten zijn in grote getalen aanwezig en het is een prachtig gezicht. Tijdens het laatste stuk op de dijk vliegt een vlindertje een hele tijd met me mee, voor me uit, om me heen, van me weg om weer snel terug te komen. Ik wordt er blij van. Nog een kilometer, weer door het centrum en nog even doorbijten. Ik kom aardig gesloopt over de finish en ben nog net binnen de 2 uur gebleven. Nog even wachten op Jenny om vervolgens met haar terug te lopen naar onze tassen. Onderweg kletsen we nog even lekker bij en dan pak ik mijn trein richting huis, moe, warm, voldaan en zonder zonnebril.

pixlr_20160609212508323

De eerste Almerathon

Het is Tweede Pinksterdag en vandaag is het de dag van de allereerste Almerathon!
Dit evenement wat ik al leuk vind voordat het überhaupt van start is gegaan wordt georganiseerd door Pop Up Runs Almere, met hen liep ik ook mijn laatste duurloop voor de marathon van Enschede. Weet je wel dat stuk van Amsterdam CS naar Almere Muziekwijk. Dat was toen perfect geregeld dus dat zal het vandaag ook zijn.

Er lopen ook een aantal bekenden van mij mee. Voornamelijk mensen die ik heb leren kennen via diverse Almeerse loopevenementen zoals de WTC Trappenloop en de Almere City Run, maar dus ook mensen die ik tijdens de vorige loop heb leren kennen. Ook doet Tim mee, Tim ken ik al van voordat wij beiden begonnen met hardlopen, hardcore feesten was toen meer ons ding. Tim ken ik dan weer via zijn vriendin Naomi. Naomi is een oud collega van mij en daar zijn wij dus bevriend geraakt. Ook is Naomi weer een vriendin van mijn broer (wat wij beiden in het begin niet wisten) én van Marlous van de Halfcrazyrunners……pfff de wereld is echt petite hoor haha

De start is om 10 uur en tussen 9:15 en 9:45 kan je je startnummer ophalen dus ik zit om 8:40 op de fiets. Ik ben er heilig van overtuigd dat ik de eerste zal zijn maar als ik lekker met m’n handen in m’n zakken aan kom fietsen zie ik dat er al een grote ploeg mensen aanwezig is, ik werp nog even snel een blik op mijn horloge en kan niet anders concluderen dan dat iedereen erg enthousiast is, aangezien het pas 9:10 is.

Tim is er ookal en we kletsen er druk op los. Dan komt Henk aangefietst. Henk ken ik dus van de eerste twee Trappenlopen en van de Almere City Run en komen we elkaar ondertussen vaker tegen op evenementen. Ik verheugde me er al op om even bij te kletsen met hem, altijd gezellig namelijk. Ondertussen maken we ons klaar voor de start. Dan komt Selina aangelopen, wij kennen elkaar van de vorig keer. We kletsen bij over onze marathons. Zij heeft de marathon van Rotterdam gelopen. Samen lopen we richting start, daar zijn ze druk met de warming up. Gelukkig doet Selina daar dus ook niet aan. We staan lekker te kletsen om vervolgens maar eens een plekje te zoeken tussen de overige lopers in. We zijn ongeveer met 75 mensen. Ik ga bij Henk staan en sta in m’n handen te wrijven. Henk lacht: Eva! Heb je het nu al koud?!
Ja joh koude handen man! Ik steek m’n handen uit om ze te laten zien en we schrikken er beide van. Dit hadden we niet verwacht, even lachen we niet meer tot ik begon te grinniken en zeg nou dat is wel heel koud he?! M’n handen zien haast lijkbleek, heel bizar. Henk zijn handen voelen niet veel warmer aan maar zien er wel gezonder uit haha. Ik steek mijn handen snel in de zakken van m’n shorts, ja ik heb zakken in m’n shorts! Hoe nice is dat?! Speciaal voor die luilakken die maar wat staan te staan in een startvak ipv wat spier opwarmende oefeningen te doen. Het is ongeveer 5 voor 10 gok ik en inene klinkt het startschot. Iedereen komt haperig in beweging en overal om me heen hoor ik dezelfde verbaasde geluiden. Gelukkig maar dat m’n horloge er meer klaar voor is dan dat ik ben dus die kan ik gewoon zonder hapering aanzetten. Nou daar gaan we dan!


Wat gaan jullie eigenlijk doen? hoor ik je vragen.
Oke wacht…..ik gooi er even een copy/paste in….

Op 2e Pinksterdag 2016 (16 mei) willen we de 1e Almerathon organiseren. Het worden vier ronden om het Weerwater in Almere heen. Eén rondje is 7km, dus de maximale afstand is 28km. Concept is iets anders dan een gewone loop. Iedereen mag mee doen. Of je nu een snelle loper en ervaren bent of niet. Jong, oud, dik of dun… het maakt niet uit. Bij iedere hele ronde mag je stoppen. Wanneer je echter gelapt wordt door de koploper, dan maak je de ronde af en moet je stoppen. Klassement wordt vervolgens opgemaakt. De winnaar is natuurlijk degene die de maximale afstand zo snel mogelijk loopt.



Nou dat gaan we dus doen en we zijn van start gegaan. En hoe….ik loop veels te snel. Ik ben ergens middenin van start gegaan, denk ik, of stond ik nou vrijwel achteraan? Ik vind het nodig om voluit te lopen, ik haal dus diverse mensen in waarvan ik verwacht dat zij mij later weer zullen inhalen want dit tempo weet ik natuurlijk niet vast te houden. Dan zie ik Selina lopen en haak bij haar aan. Ook zij was verrast door de start en ook zij geeft aan veels te snel te lopen. Echt lang blijf ik niet naast haar lopen want schijnbaar moet ik nog steeds hard van mezelf. Na een kleine 2,5km wordt me door een toeschouwer medegedeeld dat ik tweede vrouw ben. Ik vermoed dat de eerste vrouw vooraan is gestart dus denk niet dat ik haar te pakken krijg. Ik weet ook echt niet hoe de concurrentie is. Niet dat ik erop uit ben om te winnen maar wil wel zo lang mogelijk lopen, het liefst alle 4 de ronden. Op 3,5 km komt Henk voorbij, ik geef aan nog maar 1 koude vinger te hebben, m’n rechter middelvinger. ‘Ach nog een halve ronde en dan zijn ze allemaal weer warm!’ roept Henk nog wanneer hij bij me wegloopt. Ik kijk semi tevreden naar m’n handen. Tot nu toe heb ik de gehele weg in m’n handen lopen wrijven, in m’n vingertopjes geknepen en zelfs in m’n handen lopen klappen. Alles om die bloedsomloop op gang te krijgen want het ziet er echt niet gezond uit. Je vraagt je dan toch af of er misschien iets geks aan de hand is, ja letterlijk.

Na zo’n 4km komt Sonja me voorbij. Ik had haar al als snel ingecalculeerd. Voor de start gaf ze aan niet te weten hoe ze zal lopen omdat ze wat last heeft van een blessure. Als ze voorbij komt roep ik: gaat lekker he, met die blessure! Vooralsnog wel antwoord ze lachend. In de verte zie ik regensluiers in de lucht hangen, ze lijken boven het Weerwater te hangen maar denk/hoop dat ze verder weg zijn. Ik vraag me af hoe de wind staat en meteen voel ik een windvlaag. Ah de regen komt dus hierheen, fijn.
Het volgende stuk ontneemt ons het zicht op het Weerwater. Wanneer ik hieruit kom, tussen de bomen vandaan kom en weer zicht heb op het Weerwater zie ik de regen haast horizontaal over het water gaan. Hardop mompel ik iets van holy shit….
Eenmaal rennend in de bui lijkt het me mee te vallen. Het is ook vrijwel van korte duur. Ik krijg wel weer meer zuurstof binnen dus daar ben ik blij mee. Ik loop op de verzorgingspost af en neem een bekertje water aan van Tamara. Ze vraagt of ik voor nog een rondje ga. Tuurlijk! Ik moet nog om het Schapenveldje heen en dan mag ik weer van start. Yes ronde twee! Ik ga nu meer op mijn eigen tempo lopen. Ik heb nog een paar lopers in zicht maar gelukkig is de route heel simpel. De tweede verzorgingspost sla ik wederom over (deze staat op ongeveer 2,5km). Er wordt me nageroepen dat ik wel voldoende moet drinken. Ik beloof bij de volgende post, bij Tamara dus, weer wat te drinken. Even later wordt ik weer ingehaald door een dame, ik loop nu dus op de vierde positie. Ach ja maakt niet uit, als ik iig die derde ronde maar kan in gaan. En daar is Tamara weer, wederom ga ik voor het water ipv sportdrank. Ze vraagt of ik nog een ronde ga doen, ik kijk achter me en geef aan dat ik het hoop want ik weet niet waar de koplopes zijn (ik moet tenslotte nog om het Schapenveldje heen en gek genoeg liep ik daar op dat korte stukje met de vorige ronde niet zo snel, of dat voelde zo). Tamara geeft aan dat ik tijd zat heb. Met een Ohhhhhhhhhhhhhh loop ik snel verder, drink braaf m’n bekertje leeg en maak een piepkleine omweg om het bekertje netjes in een prullenbak te proppen. Ik hobbel langs de schaapies richting start/finish. Ik zwaai naar Andrea en haar camera en loop tevreden door. Dan hoor ik inene een stem, voor mijn gevoel totaal uit het niets: nou is dat even mazzel hebben, wat een toeval! Ik kijk op en zie mijn moeder het bruggetje op lopen waar ik ook net op kom lopen. Ik stop, ik ben tenslotte toch al begonnen met deze ronde dus stel de koplopers komen me nu voorbij, ik mag deze ronde hoe dan ook uitlopen. Ik klets even kort met mamma en vervolg m’n weg over het fietspad, langs de flat van m’n tante. Net als voorgaande ronden kijk ik naar boven of ze toevallig net op het balkon staat. Ik zie dat in tegenstelling tot eerder nu het raam dicht is, ze is dus weg. Als ik richting het centrum loop lijk ik door m’n knie te zakken. Oh maar dit is m’n rechter knie, die mankeert niks. Dat is gek. In de volgende stappen pols ik hoe het voelt. Het lijkt weg te zijn, maar gek is het wel. Ik focus me nu maar even goed op mijn ontspanning. In m’n eentje loop ik met mijn opgespelde startnummer langs de kermis waar de exploitanten bezig zijn met het drogen en schoonpoetsen van hun attracties voordat zij open gaan.
Weer sla ik de verzorgingspost over en weer wordt me nageroepen dat ik niet moet vergeten te drinken en weer roep ik straks te zullen drinken.
Ik begin spanning te voelen rondom m’n linkerknie en uiteindelijk begint m’n hamstring van datzelfde been te trekken. Ik merk dat ik begin te hopen dat de koplopers me voorbij gaan. Als ik op zo’n 4km zit van deze ronde weet ik dat ik de volgende ronde niet meer moet gaan lopen, stel ik blijf de koplopers voor. Op de brug tuur ik achter me, waar blijven ze toch?! Ik heb last, teveel last. Geen pijn en de kans dat het wegtrekt is aanwezig maar de kans dat het fout gaat ook. Ik krijg last van m’n ademhaling en hier en daar ontglipt me zelfs een kreun bij het zetten van een stap. Ik heb het inene echt heel erg moeilijk. Het kost me echt heel veel energie om te blijven rennen, m’n tempo gaat ook op en neer en keldert soms wel heel erg. Ik wil kijken of ze eraan komen maar omkijken maakt het allemaal nog moeilijker. Dan hoor ik stemmen achter me en ze komen steeds dichterbij. Ik hoor ze tegen elkaar zeggen dat ze zo lekker ontspannen lopen. Ze komen voorbij en inderdaad het ziet er allemaal heel ontspannen en soepeltjes uit.
Ik verwacht een fietser bij de koplopers, of dat er iets tegen me wordt gezegd maar niets van dit alles. De opluchting die ik net voelde toen ze me op 19,8km voorbij kwamen verdwijnt en maakt plaats voor lichte verwarring. Dit waren ze toch wel he?! Ik moet nu toch stoppen he?! Toch?! Ik moet echt stoppen namelijk, vanwege dat been maar ik heb liever dat ik moet stoppen omdat ik ben ingehaald. Dan voelt het toch anders, dan ligt de beslissing niet bij mij. Het voelt toch een klein beetje als opgeven namelijk. Gaat nergens over maar ja leg dat maar eens uit aan jezelf.
Als ik dan weer bij Tamara aan kom staan daar al vele andere lopers en vele roepen Jaaaaaaaa Evaaaaaaa nog een klein stukje!!! Tamara houdt een bekertje water omhoog maar ik zeg ik drink zometeen wel wat. Ik sleur mezelf langs het veldje en pers er nog een soort van eindsprintje uit. Wel vraag ik nog even na de finish of dat inderdaad de koplopers waren. Wanneer dit wordt bevestigd antwoord ik met ‘mooi’. Ik klets wat na met Yvonne, Sonja en later met Henk. Als Tim langskomt grap ik ‘Tim jonguhhh ik ben allangggg binnen’. Op zich niet veel aan gelogen alleen heeft Tim wél 4 ronden gelopen.

Van de 28 vrouwen hebben slechts 2 vrouwen alle 4 de ronden gelopen en 3 vrouwen 3 ronden. Van deze 3 ben ik 2e geworden met een tijd van 01:49:42. Sonja is zo’n 9,5 minuut sneller. Zij is overigens niet ingehaald door de koplopers maar uit eigen beweging gestopt nu het nog goed voelde.

Ik ben dik tevreden en fiets nadat ik de meeste van de organisatie heb bedankt nog even langs mamma en Ben. Ik heb het koud en ik heb geen jas mee. Wel een vest en m’n Running Junkies trui maar denk dat een kop warme thee best wel even fijn is. Dus die ga ik halen, om uiteindelijk in een heet bad te belanden.

pixlr_20160523212246255
Foto door: http://www.facebook.com/RunFotodeGraaf