Marathon nr. 9: Eindhoven

Met nog een week te gaan tot ik aan de start sta van mijn tiende marathon wordt het toch echt eens tijd om over mijn laatste marathon te schrijven.

Zaterdagmiddag 7 oktober (2017 dus) kom ik aan in Eindhoven. Ik wandel naar het Beursgebouw om de expo te bezoeken. Startnummer ophalen is niet nodig want die heb ik voor de verandering thuis gestuurd gekregen. In 2013 liepen Udjen en Wilbert hier de marathon en ik kreeg die dag mijn eerste en tot nu toe gelukkig enige DNF (did not finish) achter mijn naam staan. Ik moest wegens een blessure (opgelopen tijdens de marathon van Berlijn de maand ervoor) uitstappen na 16km, ik liep de halve marathon, of dat was het plan. De expo toen was wel de moeite waard, ik heb daar een leuke shorts van Brooks op de kop getikt voor een leuk prijsje. Een van mijn favoriete shorts, waar ik overigens ook twee marathons in gelopen (Amsterdam 2014 & Rotterdam 2015).
Dus vol enthousiasme loop ik het Beursgebouw binnen om eens rond te struinen maar tot mijn grote verbazing blijkt er helemaal geen expo te zijn. Je kan er echt puur alleen je startnummer ophalen. Enigszins teleurgesteld wandel ik naar mijn hotel.

Ik plof languit neer op bed en zet de tv aan. Lekker domme tv programma’s kijken. Ik heb thuis geen tv (ja wel de tv zelf maar geen abonnement, alleen Netflix) dus wanneer ik in een hotel slaap kan ik me vermaken met al die onzinnige programma’s die er te zien zijn (en besef ik iedere keer weer dat ik er niks aan mis, maar een avondje zo 1 keer in het (half) jaar is wel leuk). Ik heb m’n eigen maaltijdsalade (jaha krachtvoer voor een marathon hahaha) mee dus ik hoef eigenlijk de deur niet meer uit. Toch besluit ik later op de avond nog even naar de Starbucks te hobbelen voor een stuk worteltaart en een cappuccino.  En daarna lekker in bad! Want ook die heb ik niet thuis.

De volgende ochtend alweer vroeg op want het belangrijkste is dat ik moet eten. Gewoon een broodje hoor want meer krijg ik er meestal niet in. Dus ik moet daar echt de tijd voor nemen want ik vind het maar lastig. En wassen, aankleden, naar de wc gaan…ook een must 😉 en gewoon wat proberen te ontspannen. Ik voel op zo’n ochtend de stress en zenuwen wel door m’n lijf gieren natuurlijk. Ondertussen is er uiteraard weer wat contact met Mari maar ook met Kim. Kim is er samen met Chantor en nog een aantal van Social Mile. Dus met hun spreek ik af in het Beursgebouw. Er wordt gekletst, gelachen, spullen worden ingeleverd en we gaan nog een tig aantal keer naar de wc.

We gaan richting startvakken en ik ben nerveus. Ik verwacht dat ik na de marathon van Litouwen (2016 – 04:34:45) en Antwerpen (2017 – 04:29:52) een tijd ga lopen van 04:45:en een beetje. Ik heb er gewoon weinig vertrouwen in. Doel is uiteraard gewoon uitlopen, daar ben ik al heel blij mee maar je hoopt natuurlijk dat het een beetje zal meevallen.

En dan gaan we van start.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog maar weinig weet van deze marathon, ook omdat ik te lang heb gewacht met aantekeningen maken. Maar voor de gezelligheid hoef ik hem niet nog eens te doen. Ik vond het een hele saaie marathon met een alles behalve inspirerende omgeving.
Bij elke verzorgingspost wandel ik rustig om goed te drinken.
Wanneer ik zo ongeveer op 9km zit zie ik dat aan de andere kant van de weg de lopers voor mij langskomen, we lopen dus een lus van een paar kilometer. Die lopers zitten dan op een kleine 13km. Ik denk net bij mezelf goh zou leuk zijn als Tim daar net loopt en verdomd! Daar komt Tim net de brug over. Net als altijd neemt mijn enthousiasme de overhand en ik schreeuw keihard zijn naam, zo hard dat het zelfs bij mij nog een kilometer doorgalmt in m’n oren. Tim kijkt verschrikt op uit zijn bubbel, ziet me, zwaait en gaat door.

Er zijn twee redenen waarom ik juist deze onaantrekkelijke marathon wilde lopen. Punt 1 is dus wegens mijn eigen DNF op de halve jaren geleden. Punt 2 is omdat Edwin hier vorig jaar aan de start heeft gestaan voor de marathon en ik hem kwam verrassen als Banana Eve en hij door diverse omstandigheden moest uitstappen. Vlak voordat hij mij zou tegenkomen maar dus niks wist van mijn verrassing en naar huis is gegaan. Wat een dag was dat, voor ons beide.
Mijn reden is dus WRAAK. Ik wil hem lopen voor ons beiden.

Wanneer ik het punt passeer waar ik vorig jaar op hem heb staan wachten heb ik het even moeilijk. Ik moet de tranen wegslikken. Maar even een kleine versnelling erin gooien om hier snel voorbij te gaan.

De volgende kilometers blijven bijzonder saai. Het enige dat mij vooral op de been houdt is het feit dat ik om de zoveel tijd reclame borden passeer met posters van Golden Earring. Ze geven dat jaar een concert in Eindhoven. Ik vind dat ze er voor mij staan. Ze zijn mijn supporters geworden.
Ook het feit dat er een aantal Junkies uit Den Bosch op de 40km staan te wachten en dat Maaike de medailles uitdeelt bij de finish zorgen ervoor dat ik blijf rennen.
Want gelukkig zijn er toch medailles. Dit was eerst niet het geval, de container werd vast gehouden in de haven van Rotterdam, ze zouden worden nagestuurd.

Wanneer ik op 20km zit ben je weer even in de buurt van het centrum en inene hoor ik mijn naam. Het is Lau van de Junkies uit Den Bosch. Dat is even een leuke verrassing zeg. Vlak daarna staat Kim, we zwaaien, ik pers er een glimlach uit en gaannnn. Tot nu toe gaat het wel allemaal prima, maar echt lol heb ik er niet in. Maakt me overigens niet veel uit, kan gebeuren. Wel irriteer ik me aan de mensen om me heen. Er zijn veel groepjes waarvan er meerdere mensen pacers zijn. Niet de officiële pacers maar gewoon van dat vriendengroepje. Pacers lopen over het algemeen minder hard dan dat ze kunnen, zodat ze het makkelijk vol kunnen houden. Dus ze hebben adem en energie over om te praten, dat doen ze dus ook voluit. Het is dan ook makkelijk om te zien wie er dus geen pacer is, de persoon die het minst zegt. Ik wordt er eerlijk gezegd een beetje gestoord van, van dat gekakel om me heen. Ben dan ook blij als ik ze uiteindelijk kwijt raak.

received_1534719049919913

De kilometers op de borden langs de kant tellen af en die op mijn horloge tellen op. Beetje bij beetje komt het einde in zicht. Ik heb de energie om een beetje op mijn houding te letten waardoor ik lekkerder loop. Maar plotseling voel ik een scheurende pijn in mijn linkerbeen. Aan de zijkant, tussen scheen en kuit zegmaar, geen idee hoe dat grensgebied heet. Ik blijf lopen maar bij elke pijnscheut hoop ik dat er geen fotograaf in de buurt is want ik moet echt de pijn verbijten. Het is gelukkig niet constant maar fijn is het niet. Ik heb nog 14km te gaan. Bij een verzorgingspost kijk ik voorzichtig naar m’n been. Godzijdank is er niks te zien maar het voelt echt alsof er vanalles is gescheurd, denk ik, nooit gehad en hoop het nooit te zullen meemaken. En we gaan weer door.
In het laatste stuk naar de Junkies heb ik het moeilijk, ik vind het wel een beetje mooi geweest. Ik wil dat het erop zit. Voor mij lopen weer twee zelfbenoemde pacers met een man in het midden. Ze proberen hem te motiveren om door te blijven gaan. De man gaat wel maar vind het ook allemaal niet meer zo leuk. Wanneer ik voorbij kom wordt ik bij het gesprek betrokken. ‘Kijk haar dan even gaan!’ ‘Wat loop jij er lekker gemakkelijk bij.’ Ik moet lachen en bedank ze en geef aan dat ik blij ben dat het er in ieder geval zo uit ziet. Ik wens ze succes met de laatste loodjes en versnel iets. Ik wil m’n vrienden zien, ik heb support nodig. Wanneer ik ze eindelijk in het vizier heb ben ik even bang dat ik zo emotioneel ga worden dat ik mezelf niet meer kan herpakken. Gelukkig val ik alleen Joop in z’n armen en na een dikke knuffel en wat woorden (geen idee hoe en wat) ga ik dan toch weer door. Weer tranen. Dan op naar het laatste stuk.

20x30-EMAC4922

Inene is er overal versiering en overal mensen. Ook is de weg flink afgezet met dranghekken. Door dit alles krijg je een boost, leuk hoor al die aanmoedigen maar zo niet handig want je moet nog 2km! Door die hekken voel ik me net een stier die in Spanje door de straten wordt gejaagd. Ik ga steeds harder maar weet dat ik er nog lang niet ben, ga ik dat wel redden zo?! Dan is er inene een steile hobbel, pfff ik trek wat gekke bekken naar het publiek dat mij de hobbel overschreeuwd. En dan echt het allerlaatste stuk, gek genoeg is er plotseling haast geen publiek meer. Moet je het weer op eigen houtje doen. Ik denk alleen maar ik moet naar Maaike, die heeft m’n medaille.

20x30-EMAP2526

Ik stap op de finish mat met een eindtijd van 04:18:38. Not even close to die 4:45 dus.
Super blij en met hele vermoeide hersentjes ga ik op zoek naar Maaike. Ik zie haar nergens dus ik ga even aan de zijkant staan om alles even goed in me op te nemen. Zal ik haar een berichtje sturen? Nee dat ziet ze toch niet als ze medailles staat uit te delen. Ik besluit om dan maar van iemand anders een medaille aan te nemen en loop richting uitgang. Daar zie ik inene een vriendin van Maaike, ik vraag haar naar Maaike en die blijkt er niet te zijn. Op het laatste moment besloten om niet te komen aangezien ze toch wel heel erg last heeft van haar hersenschudding die ze eerder had opgelopen. Jammer (voor zowel haar als mij) maar opgelucht dat ik haar niet heb gemist. Hoe dan ook heeft ze er wel voor gezorgd dat ik bleef doorlopen.

20171008_143213

Er komt een jongen naar me toe met de vraag of hij een enquete mag afnemen. Uh ja hoor. Op de vraag wat mijn leeftijd is kan ik hem geen antwoord geven. Ik kijk hem glazig aan en zeg ik weet het niet. Hij moet lachen en zegt we komen er straks wel op terug. Ik ben ontzettend wazig door het lopen van m’n marathon en ik twijfel. Ben ik nou al 38 of moet ik juist eind van de maand 38 worden?
Plotseling schieten m’n armen de lucht en ik roep heel blij dat ik het weet. Vol trots zeg ik dat ik 37 ben. Ik zie Hans van de Junkies DB lopen en hij komt me gedag zeggen. Ook hij heeft de marathon gelopen. Wanneer hij ziet dat er een enquete in te vullen is gaat hij er snel vandoor, zo geen zin in haha. Al snel spot ik Chantor. Ik ga bij hem zitten en we kletsen wat. Ik krijg stukjes ananas (toch?) te eten. Vrij snel staat er een EHBO-er bij me staan, of ik me wil gaan omkleden want ik koel te snel af is hij van mening. Ik geef aan dat ik wel wat kan hebben maar zo m’n tas ga ophalen. Hij knikt maar gaat even verderop staan en houdt me in de gaten. Ik ga maar braaf m’n spullen halen. Chantor en ik lopen terug naar de finish en daar spot ik Petra, zij heeft de halve marathon gelopen. Ik blijf bij Petra en Chantor en ik spreken af dat we straks weer contact opnemen om af te spreken. Dit komt er niet meer van. Met Peet ga ik nog even mee wat drinken op een wel hele drukke locatie. Ik zit in een soort van roes van vermoeidheid en blijdschap. Ik ben dan eerlijk gezegd ook blij wanneer we eindelijk in de trein terug naar huis zitten.
En zo besef je langzamerhand dat je toch weer een marathon hebt uitgelopen en dat je het zo veel beter hebt gedaan dan verwacht.

20171008_175344

Ik heb m’n wraak op Eindhoven, ik hoef voorlopig niet meer terug. Ja volgende maand voor het concert van Marilyn Manson maar ja dat is net even iets anders he.

Advertisements

Zevenheuvelenloop en de laatste lood/pjes van 2016

Ik ben zó niet in vorm. Gister had ik een lichte training (op het bruggetje op, bruggetje af lungen na dan) met Perry Sport in samenwerking met KariTraa, waar we overigens ook nog eens een mooie outfit aan over hielden. Dank! Vandaag is het tijd voor de Zevenheuvelenloop. De Zevenheuvelenloop is mijn eerste loop weer na mijn blessure én ik ben strontverkouden. Dit is er dus weer eentje waarvoor het halen van de finish het enige doel was.
Er word weer gelopen voor Meeùs dus het is weer een gezellig weerzien met (loop) vrienden buiten de Junkies om.
Nadat we hebben ontbijten, ons hebben omgekleed, een paar keer naar de wc zijn geweest is het tijd voor de speech van Erben Wennemars en daarna echt tijd om ons richting startvakken te begeven.
De start van de Zevenheuvelen vind ik altijd vrij vervelend, puur omdat je zolang moet wachten. Maar dan mogen we eindelijk. Ik vind al snel een plekje aan de linkerkant en kijk met enige jaloezie naar de lopers aan de andere kant, die dus al op de finish afstuiven. Ik zie namelijk als een berg….of als een heuvel op tegen deze afstand. Gewoon vanwege m’n ontzettend slechte conditie en de vraag of m’n blessure weg is en weg blijft.
Ik loop op zich oké maar tempo zit er niet in, prima, lekker laten gaan. Ik schuif van links naar het midden. Ik hobbel lekker door. De heuvels vallen me zwaar, elk jaar weer maar dit keer is het de verkoudheid die het me extra zwaar maakt.
Op een gegeven moment komt Kenneth me voorbij. Hij heeft het zelf niet door dus ik geef hem een mep op z’n schouder en gebaar ‘wat flik je me nou?!’.
Op km 7 loop ik lekker met m’n hoofd naar beneden (nee hoor ik heb het niet zwaar) en hoor een stem…..heyyyy die ken ik, ik kijk op en ja hoor het is Tommie. Tommie is pacer voor iemand anders. Ik roep hem en we zeggen elkaar gedag. Hij vraagt wat voor tijd ik wil lopen en nadat ik zeg uitlopen is mijn enige doel roept hij oke goed bezig!
Even verderop zie ik aan de rechterkant een bekend shirt. Het is Anouk van de Halfcrazyrunners, ze is aan de wandel samen met haar man Axel. Dat is niet goed. Ik wijk uit naar rechts en kom naast ze lopen. Bij Anouk is het drinken eerder verkeerd geschoten dus die staat op het punt van overgeven en ja rennen maakt het er niet beter op. Dan maar even wandelen. Tot km 11 blijf ik bij ze. We rennen een stuk en wandelen dan weer wat en zo gaan we door. Ondertussen kletsen we lekker en wordt er ook nog gelachen, dat kunnen wij wel. Dan ga ik weer mijn eigen gang.
Meike en Michel staan ergens in het laatste stuk naar de finish, ik zoek in het publiek want ik heb ze eigenlijk wel nodig, zo grappig vind ik het allemaal niet meer namelijk. Dan spotten we elkaar, roepen en zwaaien. Ik ben zo opgelucht als ik over de finish kom. Inene staat Junkie Daniel voor m’n snufferd waar ik na een dikke knuffel even wat mee bijklets. Even verderop staat Kenneth te wachten en samen lopen we terug naar Meeùs.
Ik ben binnen de anderhalf uur gebleven en ik vind het allemaal best. Oke als ik er thuis achterkom dat ik vorig jaar een heel stuk sneller was is dat toch even een klein steekje in m’n loophartje maar goed tis niet anders.

Twee dagen later sta ik weer met een aantal meiden van afgelopen zondag in Amsterdam (Joanna, Joyce, Patty). We zijn de gelukkige winnaressen voor de Perry vs PUMA workout. Maar zo gelukkig voel ik me niet tijdens de workout, man o man wat is het weer pittig. Maar ben wel gelukkig hoor, we slaan ons er wel doorheen….hoofdzakelijk door mijn constante aanvoer van (flauwe) grappen en grollen. En ook hier krijgen we een waanzinnig kledingpakket mee naar huis!

Op 3 December is de opening van de vernieuwde Perry Sport winkel in de Kalverstraat. Samen met Nike wordt ook vandaag weer een workout gegeven. In de trein spreek ik al af met Niels en wanneer we elkaar dan treffen in de stationshal lopen we samen met nog wat mensen die hij kent richting Perry.
Als ik mijn naam hoor en me omdraai om degene gedag te zeggen kijk ik inene in wel heel veel bekende gezichten. Er loopt een hele groep vrienden achter ons, we hebben elkaar eigenlijk allemaal leren kennen via Instagram. Ik hou het dus maar bij een algemene zwaai en hoi.
Eenmaal bij Perry zijn Udjen en Lianne er ook. We mogen nog niet naar binnen maar worden beziggehouden door én een brassband (daar ben ik na 2 minuten meestal wel al klaar mee maar hiephoipiepeloi we mogen er godsgruwelijk lang naar luisteren) én door auto’s / bestelbusjes die er langs moeten. Dan mogen we na een speech van Arie Boomsma en nadat Marlou van Rhijn het lint heeft doorgeknipt, naar binnen. Snel omkleden, je tas afgeven, leuk petje in ontvangst nemen en wachten op het interview tussen Arie en Marlou.
Maar dan mag er eindelijk gelopen worden. We zullen zo’n 5km lopen, that’s fine with me.
Ik had maar eens besloten om in een thermoshirt te gaan rennen. Er zijn best veel mensen om me heen die dit doen en ik dacht het is koud en ik ben flink verkouden geweest laat ik ook eens slim zijn en zo’n ding aandoen.
Ja niet slim dus want punt 1 zo koud was het nou ook weer niet en punt twee ik heb het over het algemeen niet zo koud als menig ander mensen en al helemaal niet tijdens het rennen. Dus tijdens een tussenstop gaat snel m’n singlet uit, thermoshirt uit, singlet weer aan en ren ik dus verder in een semi-zomerse outfit.
Niels en ik hebben de grootste lol onderweg dus ook dat is een goede test voor m’n conditie en ook daar krijg je het onwijs warm van. Ga jij maar eens een stuk rennen terwijl je bijna non-stop aan het lachen bent. Hardop. Slingerend over de weg.
Nadat we bij het eindpunt nog een coolingdown hebben gedaan ontvangen we ook nog eens een goodiebag.

14 December zijn we wederom bij Perry. Dit keer is er een workout in samenwerking met New Balance. We rennen een stuk en onderbreken dit een paar keer voor wat oefeningen. In het Vondelpark hebben we een intervalsessie. Het is pittig maar ik doe het vanavond nog niet eens zo slecht. (Jammer maar helaas, hier zijn dus geen foto’s van)

16 December loop ik met Pop Up Runs Almere mee met de Foute Kersttruienloop. We lopen 1 of 2 rondes om en door het centrum van Almere. Iedereen heeft z’n best gedaan voor een leuke foute outfit, sommige zijn versierd met lichtjes, andere met rinkelende belletjes. en we hebben muziek….foute kerstmuziek. En met deze gezellige kleine 8km sluit ik 2016 mee af.

pixlr_20170201122226045

Dam tot Damloop 2016

18 September 2016
Het is een week na de marathon in Litouwen en vandaag zal ik alweer aan de start verschijnen van de Dam tot Damloop. Ik loop meestal wel een 10km wedstrijd een week na de marathon maar dan was ik én fitter én het is toch 6km minder dan wat ik vandaag zal lopen.

Nadat ik ben omgekleed en m’n spullen heb weggebracht ga ik op zoek naar Niels. Wanneer ik hem vind blijkt hij al in gezelschap te zijn van de twee Junkies Wilbert en Erwin en een hoop anderen zoals Petra, Meike, Joke, Marleen, Patty en Kenny. Dat zijn een hoop vliegen in één klap. Wilbert omhelst me, gooit me haast de lucht in en noemt me de ‘Heldin van Vilnius’. Na wat korte gesprekjes met iedereen valt de groep uit elkaar, ieder gaat z’n eigen weg want we staan allemaal in verschillende startvakken. Ik loop met Niels en Joke naar de start. Niels heeft met Chiel afgesproken want die staan in hetzelfde startvak, 1 of 2 vakken voor mij. Wanneer ik in mijn vak ga staan spot ik vrijwel meteen Marino (Junkies Den Bosch) en Stefan Hiemstra, gezellig! En ook ik wordt gespot, door Maaike uit Almere.
pixlr_20161130215932354
En dan gaan we na altijd veels te lang wachten (nee ik ben niet ongeduldig ofzo) van start. Ik heb geen doel vandaag, buiten het uitlopen en het omhangen van m’n medaille na dan dus ik loop gewoon op gevoel. En eigenlijk gaat het prima. Net als altijd jaag ik aan de linkerkant om erlangs te kunnen en een lekker plekje te vinden. Als ik de bocht richting IJtunnel neem stap ik even op de stoep om nog meer mensen te passeren. Hierdoor kom ik dus met hoofd en schouders boven de anderen uit, eindelijk, waardoor Ada mij weet te spotten. Ik ben me helemaal niet bewust van Ada’s aanwezigheid dus ben zeer blij verrast wanneer ik mijn naam hoor, of eigenlijk: Yo Eef!!! Ik lach, zwaai en roep iets terug. Lachend ren ik de tunnel in. Toch jammer, als ik het had geweten was ik rechtsom gegaan en even gestopt voor een knuffel.
Tot een kilometer of 6 loop ik prima maar dan begint het verval toch echt al toe te slaan. Ook Marino komt me voorbij, nou is dat niet zo gek want hij is nou eenmaal een stuk sneller dan dat ik ben. Ik probeer het even maar kan hem echt niet bijbenen dus geef aan dat hij gewoon echt zijn eigen tempo moet gaan lopen want ik merk aan hem dat hij zich wat in houd voor me.
De temperatuur begint ook op te lopen maar ik ben ondertussen al dik over de helft. Ik ben onderweg naar de Cheerzone van de Junkies. Hier kijk ik altijd ontzettend naar uit maar vandaag vooral. Ik heb ze nog niet gezien na de marathon en vandaag heb ik het toch best zwaar dus kom maar op met die dosis energie!
Ik zit op 14km met dus nog maar een kilometer te gaan tot ik bij de Junkies ben. Het gevecht begint steeds heftiger te worden, man oh man wat een afstand. Ik heb het idee te sloffen en dat ik haast moet gaan kruipen. Intern probeer ik me dus ook ontzettend op te peppen en daar ben ik bijzonder druk mee bezig. Mijn gezicht staat ongetwijfeld ook op onweer en ik let totaal niet op de mensen die langs de kant staan. Dus wanneer Mireille m’n naam noemt en me aanmoedigt kost het me dus ook moeite om me los te maken van mijn gedachten. Nog net voordat ik haar echt ben gepasseerd roep ik nog snel oh hey! Dank je!
Ik nader de Junkies, ik voel het in mijn hele lichaam. Zoals altijd ga ik helemaal links lopen zodat ik voor de oplettende Cheering Junkie goed in zicht loop. Ik steek m’n armen in de lucht en bijt op m’n lip. Emoties voeren de boventoon. Ik lach maar voel ook de tranen branden. Tranen omdat ik vorige week een marathon heb gelopen en dat met hen wil delen, tranen omdat ik van de Junkies hou en altijd blij ben ze te zien (wie er ook staat, want dat weet ik op dit moment nog niet eens), tranen omdat ik het zwaar heb vandaag en steun nodig heb en gewoon simpelweg tranen van geluk. Maar ik hou het bij blijdschap zonder tranen. Ik schiet voorbij, dwars door de Cheerzone, door de geluiden van aanmoediging, door de confetti, langs de high-fives en de camera van Seth. Ik zie er waarschijnlijk uit als een breedbekkikker wanneer ik voorbij ben, zo groot voelt mijn glimlach aan maar schijnbaar heb ik hiermee mijn laatste beetje energie/kracht verspild.

pixlr_20161130215245620

Iets verderop zie ik aan de rechterkant mijn vader en zijn vrouw staan, ik duik naar hun kant en blijf bij ze staan. Even in het hek hangen, even kletsen met pappa en Esther, gewoon even bijtrekken. Ik ga toch niet voor een bepaalde tijd, het is nog vroeg op de dag en ik ben er tenslotte toch al bijna dus een paar minuutjes aan de kant staan maakt me niet uit. Oke nog een kilometertje te gaan en dan zit het erop. Zoals altijd ga ik er weer op een te hoog tempo vandoor waardoor ik al heel snel weer op m’n slof-tempo beland. Op het laatste pleintje krijg je toch altijd weer extra energie van al die mensen die je richting het laatste stuk schreeuwen. Toch hoor je vaak wel het verschil tussen onbekenden die je naam roepen en een bekende die je naam roept. Sabrina, mijn klasgenootje van de basisschool, heeft me gespot. Super leuk om elkaar zo even snel te zien tussen die mensenmassa, zowel op als naast het parcours.
Nog 1 bocht en dan het laatste lange stuk. Ik pers er nog een luttele versnelling uit en dan zit het erop. Ik krijg m’n medaille omgehangen en loop opgelucht richting kledinguitgifte. Daar loop ik Henk uit Almere nog tegen het lijf, altijd gezellig!

pixlr_20161130215807000
Pappa en Esther staan me hier ook op te wachten. We kletsen lekker bij over mijn avontuur in Litouwen en hun vakantie. Ik spot Marlous en Thomas nog even die na een knuffel en een kort babbeltje weer verder gaan. Dan komen Mari, Gaby en Rob ook aangelopen en niet lang daarna is Udjen er ook.
Wanneer pappa en Esther naar huis zijn en wij allemaal onze spullen hebben verdwijnen we naar het businesspark. Daar spreek ik meerdere Junkies, herenigen we ons met Lianne en staat ook Edwin inene voor m’n neus, jeejjj!
Na wat danspasjes is het toch echt tijd om richting huis te gaan.

pixlr_20161130215428530

Ik ben blij met m’n medaille en tevreden met de prestatie van vandaag. Maar denk niet dat ik nog zo gauw meer dan 10km aan één stuk zal lopen in de week na een marathon.

img-20160918-wa0017

Rennen/sporten in de tiende maand van het jaar 2014

En toen was het alweer oktober…deze maand beginnen we met een fiets toer.
Lianne en ik doen mee met de 45e editie van de Markertoer.

De avond voor de Markertoer slaapt Lianne hier. Nadat we uiteindelijk na lang kletsen maar eens een pizza hebben verorberd maken we onze fietsen gereed, oftewel we halen ze uit elkaar zodat ze achterin de auto passen. De volgende morgen gaan we na het nuttigen van een bakje yoghurt met muesli op pad richting Purmerend. Eenmaal daar zetten we onze fietsen weer in elkaar, schrijven ons in, ontvangen we onze stempelkaart inclusief de eerste stempel en poseren we met een aantal van de andere 45km fietsers voor die ongelooflijk coole retro bus. Och wat sta ik in eerste instantie goed in beeld, niks en iemand voor me dus ook mijn fiets is geheel zichtbaar, maar nee we moeten inschuiven en ik tref een super enthousiaste man naast mij die steeds meer naar voren gaat staan waardoor ik haast uit beeld verdwijn. Gelukkig valt dit dus achteraf nog wel mee.

MarkertoerWe gaan van start en dan blijkt Lianne d’r ketting eraf te liggen. Nadat dit is gefixt zetten we een sprintje in om ons weer bij de groep te voegen. Snel het viaductje onderdoor en dan een bocht links, daar botsen we al bijna op de staart van de groep. Of ze nou zoveel minder snel gaan dan verwacht of hebben ingehouden voor ons weten we op dat moment nog niet. We gaan de meeste voorbij en voegen ons bij de kopgroep. Het beginstuk bestaat uit kronkelige weggetjes, vele bochtjes en steile bruggetjes. Het leuke is om dus een beetje de gebruiken en handgebaren op te pikken die er worden gebruikt bij bijv. tegenliggers ed. Qua snelheid zouden we rond de 25km/u gaan fietsen, helaas is dit niet zo, we fietsen op z’n max 19km/u. Voornamelijk om de groep bij elkaar te houden. Als we op een lang smal fietspad achter een groep zondagsfietsers blijven hangen raak ik toch wel een beetje geirriteerd/gefrustreerd, dit gaat echt veels te langzaam en ik voel de drang om te gaan slingeren al opkomen (dit doe ik ook tijdens hardlopen, niet zozeer bewust maar ik raak schijnbaar mijn balans een beetje kwijt als ik moet inhouden). Gelukkig gaan we ze dan eindelijk eens een keer voorbij maar snelheid wordt er nog steeds niet gemaakt.
In Marken is er een tussenstop, hier krijg je je tweede stempel en een Snelle Jelle. Ook wordt er gepauzeerd, vele mensen zijn al neergeploft op het terras. Er wordt afgesproken vanaf welk punt en op welk tijdstip er weer wordt gestart (45 min later!) maar Lianne en ik besluiten op eigen houtje verder te gaan. Na een korte stop laten we het schattige Marken achter ons en maken eindelijk snelheid hehe dit voelt echt een stuk beter.
In het stadion van fc Volendam krijgen we onze derde stempel, een flesje water en een flesje drinken naar keuze. Tijdens het laatste stuk terug moeten we wachten voor een brug die open staat. Dit gaat natuurlijk heel rustig, heel relaxed, appeltje eitje….maar na 4 boten slaat bij mij de onrust al toe, dan merk je toch wel dat jijzelf uit ‘de stad’ komt. Na 13 boten welkom te hebben geheten en door te hebben gelaten laat de vrolijke mevrouw de brugwachter eindelijk de brug weer zakken en kunnen we door. Nog een kleine 10 km en dan krijgen we onze laatste stempel, ons aandenken aan de Markertoer, halen we onze fietsen weer uit elkaar en nuttigen we een paar broodjes op een bankje bij een kinderboerderijtje.

Het weekend erop is het dan eindelijk tijd voor de Ajax Foundation Run.
De dag ervoor zie ik mijn moeder en stiefvader hier in Almere, dus ik rij met hun mee terug naar Amsterdam en logeer daar een nachtje.
Hmm mamma en Ben wonen vlakbij de Sloterplas en ‘s morgens is de Sloterplasloop….Ajax is pas ‘s middags….
Dus zondagmorgen sta ik samen met Wilbert aan de start van de 5km afstand, ja als ik er dan toch ben….
Zodra we bijna het gehele rondje baan hebben afgelegd merk ik dat mijn ademhaling zwaar wordt…shit ik loop doodleuk op Wilbert zijn tempo mee maar dat is veel te snel! Lekkere actie weer…
Ik trap dus op de denkbeeldige rem om de rest van de loop nog een beetje fatsoenlijk uit te kunnen lopen. De ademhaling blijft ietwat zwaar en uiteindelijk de bovenbenen ook maar er zit nog een eindsprint in en loop een mooie tijd. Op naar de volgende loop!

Sloterplas

Als Wilbert en ik aankomen bij de Amsterdam Arena lopen we al snel Christophe en diens vriendin tegen het lijf. Die waarschuwt ons voor de klim op het eind en weet ons te vertellen dat onze eigen Running Junkie Erwin eerste man is geworden op de 5km (Christophe’s vriendin wordt later 1e vrouw op de 10km). We voegen ons dus snel bij een aantal andere Junkies en staan vrijwel ‘eerste rang’ bij de prijsuitreiking. Dit hebben ze geweten ook haha, als Erwin het podium wordt opgeroepen barst er natuurlijk een onwijs luid gejuich los.
Zodra we allemaal onze spullen hebben ingeleverd verspreiden we ons in het startvak, en daar gaan we!
Ik worstel mezelf door de menigte maar probeer de rust te bewaren, heb tenslotte vanmorgen al gelopen en ga nu voor het dubbele van wat ik toen liep. Ik heb de route niet bekeken, weet tenslotte de weg daar toch niet, maar weet dat onze Cheerers ergens vrijwel in het begin staan (en op het eind want je komt twee keer langs dat punt), in een bocht, op een plein. In de verte zie ik iets waarvan ik vermoed dat ze zich daar weleens zouden kunnen bevinden, eenmaal vlakbij hoor ik de sirene van de megafoon. Yup dat zijn ze en er zit dus een Junkie voor me. Ik schuif naar links en krijg Sander, Wiebe, Cristiaen en Amrit in het vizier en zij mij. Na wat gejuich en aanmoedigingen moet ik een stukje verderop weer wat op mijn snelheid letten, een pr is niet belangrijk vandaag Eva, rustig aan!
Vervolgens spot ik Taro voor me, ik kom naast hem lopen, we kletsen wat en dan loop ik door, wat trouwens voor het eerst is en ik neem aan ook voor het laatst.
Later kom ik Nydia ook nog tegen, nou ja zij mij, ik zie haar volledig over het hoofd maar hoor dan inene ‘Hey Eva’ naast me. Nydia heeft het zwaar zo vlak na haar blessures.
Vervolgens kom ik in een groep die vrijwel allemaal op hetzelfde tempo lopen. Inclusief een meisje met twee jongens. Steeds als ik ze voorbij wil gaan of ze voorbij ben zet zij aan om koste wat het kost voor me te blijven….bloed en bloedirritant. Na 2 km ben ik er klaar mee en ga aan de rechterkant lopen. Het wekt ontzettend veel irritatie op en dat wil ik niet laten gebeuren en je loopt totaal niet lekker.
En daarbij…ik moet zolangzamerhand toch al naar rechts uitwijken aangezien ik weer in de buurt van de Cheerers kom. Ik wijk nog meer uit naar rechts en Wiebe ziet me. Hij sleurt me in een razend tempo dichterbij door wat hij allemaal door de megafoon roept, de rest juicht en Sander geeft me de volle laag confetti.
Met een grote glimlach ga ik door, rustig Eef je moet straks nog klimmen.
En mijn hemel wat een klim is dat!
Eenmaal boven loop ik op de buitenste ring en heb nog totaal geen zicht op wat er in de Arena zelf gebeurd.
Maar dan knalt er inene door de speakers: En daar komt ie door de bocht! Edwin van der Sarrrrrrrrrrr!!!!!!
Mijn glimlach is terug, mijn armen schieten de lucht in en ik juich.
Dan is het mijn beurt om de Arena te betreden, mijn ogen flitsen alle kanten op: wat is dit f*cking vet!
Maar wat is de finish nog ver weg haha
Ik ren, kan niet meer veel aanzetten en dan een paar meter voor de finish hoor ik heel hard mijn naam en een hoop gejuich.
Ik kijk op en zie Thomas (Ettes), Yoshi en Seth die me uit volle borst aanmoedigen, weer die lach, weer die armen omhoog en mijn semi-trademark ‘Whooooooeeeeeeeee’!!!! en daar is dan toch nog een kleine eindsprint!
BAM ik ben er. Na de finish spreek ik Kirsten (Girlontherun) nog even en voeg me dan bij de jongens om de rest ook binnen te halen. Nydia blijkt vrij dicht achter me te zitten dus ondanks alles heeft die het zeker ook lang niet slecht gedaan! Nadat we weer compleet zijn is het tijd om nog wat te drinken samen, te kletsen maar vooral om veel te lachen.

Ajax
Next stop: BTGAMS & de Amsterdam Marathon!
(deze blogpost zal ik in het Engels schrijven)