Ik was en ben er nog hoor! (deel II)

Eind juli komt de vraag, via de facebookgroep waar ik lid van ben, om met een aantal vrouwen uit Almere een rondje te gaan hardlopen. Een kilometertje of 10 is het plan. Nou ken ik eigenlijk alleen Maaike en heb ik Christelle weleens gezien tijdens de Almere City Run en online gesproken en de rest ook weleens via die groep gesproken via Facebook maar dat is het dan ook wel. Ook ligt het tempo lager dan wat ik momenteel loop maar ik besluit om mee te gaan. Ik moet weer wat gaan doen, vooral om het vertrouwen terug te winnen. Bijna iedereen twijfelt op dit moment wel ergens over, het tempo, de afstand, samen lopen met mensen die je totaal niet kent. En dus ook ik, kan ik de afstand wel alweer aan? Daarom vind ik het fijn dat het tempo niet zo hoog ligt en dat ik met mensen ben die me hopelijk kunnen motiveren en afleiden. We gaan lopen in het natuurgebied bij mij achter dus ik ga er te voet heen. Ik wandel eerst een stukje en besluit dan te gaan rennen. Te snel voor m’n huidige kunnen maar ja. Ik moet dus ook al vrij snel even stoppen om bij te komen. Zodra ik de brug overga passeer ik iemand van wie ik vermoed dat ze ook gaat meelopen. We zeggen elkaar gedag en ik loop door. Wanneer ik me bij de meiden voeg die er al zijn komt ze inderdaad ook aangelopen. Het blijkt Naomi te zijn en ze gaat vandaag proberen haar eerste 10km te lopen. Nadat iedereen er is gaan we op pad. En ondanks dat het een vrij rustig tempo is (voor mij iig) heb ik het toch niet al te gemakkelijk. Ik vind het pittiger dan gehoopt. Maar gezellig is het wel!
We lopen inderdaad een ronde van 10km (oke een paar moeten nog een beetje zigzaggen over de parkeerplaats om ook op hun horloge de 10km vol te maken) en dan is het voor Naomi dus ook een feit, ze heeft 10km gelopen! Super leuk om daar van uit te maken. Mijn teller staat dus op 12km op dat moment, super blij mee! Colette tovert nog een aantal medailles uit de auto en we kletsen nog even lekker na. Joyce, Ilonka (geloof ik), Christelle, Naomi en ik besluiten wederom te voet terug te gaan. Naomi hoeft maar een klein stukje mee te lopen om richting een warme douche te kunnen, daarna zetten we Joyce en Ilonka thuis af en lopen Christelle en ik samen verder. Ik begin het ondertussen wel te voelen maar rustig aan lopen we verder. Dan is het voor mij tijd om af te haken en gaat Christelle nog een stukje verder door in haar eentje. Ik zie dat als ik thuis kom zo dat ik net over de 15km kom dus ik maak nog even een lus om op 16km uit te komen. Kapot, stijf maar super voldaan kom ik dan ook thuis.
pixlr_20171202164556679

Een maand later is het weer tijd voor ons jaarlijkse Running Junkies Trainingweekend. In de tussentijd heb ik nog 2 korte loopjes gedaan maar dat is het dan ook wel. Dus ietwat nerveus ben ik wel. Het liefst wil ik natuurlijk zoveel en zover als mogelijk lopen.
We beginnen in Almere, hier hebben we een soort speurtocht. Op de route liggen diverse foto-opdrachten. We moeten zo goed en creatief mogelijk diverse (loop) uitdrukkingen uitbeelden. En zo lopen we een kleine 4km. Daarna reizen we af naar de Hoge Veluwe en eind van de middag loop ik samen met Lianne een relaxte 6km. De volgende dag is het tijd voor de langste loop van het weekend. Ik ga van start met Rianne, Astrid, Bahadir en Anna maar merk al heel snel dat ik het niet kan bijhouden. Na 3km besluit ik alleen verder te gaan. Ik wil de rest niet ophouden en je raakt toch uit balans als je steeds rekening met iemand. Dit geldt voor ons allemaal. Zodra ik alleen loop voelt het een stuk relaxter ondanks ik op hetzelfde tempo doorga. Ik pak m’n rustmomenten en wandel af en toe als het zand te mul is. Uiteindelijk kom ik terug met een kleine 13km op de teller. Ietwat teleurgesteld dat het me toch weer zwaar viel en dat ik niet eens de 15km heb aangetikt maar anderzijds toch blij dat ik boven de 10km ben uitgekomen. Mul zand (over de hei) en warm weer is voor mij behoorlijk pittig dus 13km is een prima afstand. De volgende ochtend gaan we met z’n allen van start voor de brakke-takke loop. Op zich loop ik prima maar ik besluit bij Lianne te gaan lopen. Uiteindelijk besluiten we af te haken en ons eigen rondje te lopen en we lopen toch weer zo’n 7km.
Eenmaal thuis is mijn vertrouwen in mezelf alles behalve gegroeid, ik ben best geschrokken van hoe slecht mijn conditie is maar goed, op naar het volgende weekend!
pixlr_20171202164812500

Het weekend erop reis ik af naar Tilburg. Tijd voor een 10km loop. Via Meeus loop ik mee met de Tilburg Ten Miles. Ik loop best lekker, ik eis niet teveel van mezelf, zie gewoon wel waar het schip strand zegmaar (al is dat natuurlijk niet de bedoeling). Ik kom vrij relaxed over de finish, ademhaling was ook weer beter en ik blijf binnen het uur. Tevreden reis ik uiteindelijk weer af naar huis.
pixlr_20171202164940426

Weer een weekend verder sta ik op de zaterdag even bij de triathlon aan te moedigen. Alleen bij het loop-onderdeel. En voornamelijk de mensen die de halve afstand doen. Dit houdt dus in 3 rondes hardlopen, ook moedig ik Dennis enkele rondes aan, hij loopt de hele afstand. Het weer werkt niet bepaald mee dus op een gegeven moment ga ik, na een kop hete thee bij mamma en extra-paps te hebben gedronken, weer richting huis. Ik moet zelf tenslotte morgen weer lopen dus ik wil nog even lekker bankhangen.
pixlr_20171202165123754
De volgende dag is de 30 van Amsterdam Noord, normaal loop ik hier de 30km maar vandaag ga ik van start voor de halve marathon. M’n eerste weer sinds tijden (afgelopen donderdagavond heb ik wel nog 16km gelopen als test). Ik stuiter alle kanten op voor de start, van zowel de zenuwen als door alle bekenden die ik tegenkom. Het plan is verstand op nul en gewoon lopen…..Ik wil me niet bezig houden met snelheid en ik hoop me niet teveel te zullen focussen op de kilometertelling. Ik laat me onderweg niet al teveel opjutten over het feit dat de groepjes lopers, waaronder die van John (Hardlopende Boer) steeds verder van me weg lopen en met 2 uur en een kleine 4 minuten kom ik over de finish. Zo blij dat ik deze afstand weer heb kunnen lopen.
pixlr_20171202154518195

De week erna is het weer tijd voor de Dam tot Damloop. Udjen en ik besluiten samen te gaan lopen. Super fijn want ik vind het toch steeds maar weer een pittig parcours. Gelukkig staan mijn vader en zijn vrouw in de allerlaatste bocht want al de support die ik verwachtte te zien onderweg bleef uit (no hard feelings btw!!!). Met een kleine 1:35 uur komen Udjen en ik over de finish. Blij dat het er weer op zit, het is toch altijd een beetje soort van doodgaan hier. Wel heel tevreden. Nadat we nog even hebben bijgekletst met mijn vader en Esther wandelen we, zodra het begint te regenen, richting de bus van Meeus die ons weer terugbrengt naar onze spullen en een welverdiend bordje pasta.
pixlr_20171202155257666

7 Dagen later sta ik samen met Els aan de start van de 30 van Almere. Dit keer ga ik wel voor de hoofdafstand. Net als de Lenteloop bestaat de 30km dit jaar ook hier uit 3 rondes. Niet m’n favoriet maar mocht het niet gaan is het wel makkelijker uitstappen zo. Maar daar gaan we niet van uit natuurlijk, uitlopen is het doel. In de eerste ronde ben ik vooral bezig met het kijken waar de knelpunten zullen liggen voor de volgende twee rondes en ik vind er verschillende, hiephoipiepeloi. Er zitten een paar geniepige klimmetjes in, een deel van een pad ligt vol mul zand en datzelfde pad lijkt wel de Zevenheuvelenweg alleen dan lang niet zo hoog, maar dat zal me vast in de derde ronde gaan opbreken schat ik in.
Na 3:07 uur is de conclusie dat het uiteraard pittig was maar dat het parcours me nog enigzins meeviel. Els en ik hebben elkaar lekker op de been gehouden. We hebben her en der (bij verzorgingsposten) een korte pitstop gehouden, met wat vrijwilligers daar gekletst en rustig uitgelopen. Trots op onszelf en elkaar komen we dus ook hand in hand over de finish.
pixlr_20171202155049506

Het weekend daarna sta ik in Breda, waar ik vorig jaar zowel de 5km als de HM liep en daar heel slecht uitkwam en had besloten hem niet meer te lopen (dit puur wegens het parcours). Vandaag hou ik het alleen bij de 5km. Patty en ik besluiten samen te gaan lopen, of gaan iig kijken hoelang we samen kunnen blijven lopen. We gaan loeihard van start maar houden vol. Bij de verzorgingspost geef ik dan ook aan even wat te moeten drinken, Patty met door want de kans zit erin dat als zij stopt haar knie dan ook meteen op slot springt dus ze blijft in beweging. Wanneer ik weer in beweging kom is Patty nog niet eens zover van me weggelopen. Ze is dan ook wel rustiger gaan lopen maar ik kan dat gat niet dichtlopen. Ik hoor hoe ze vooral de deelnemende kinderen motiveert en aanmoedigt en ook naar mij blijft ze roepen. Ik moet er om lachen en probeer zo nu en dan wat terug te roepen.
In de laatste anderhalve kilometer klap ik behoorlijk in voor m’n gevoel maar dankzij die snelle eerste kilometers kom ik met een mooie tijd over de finish, met Patty vlak voor me.
pixlr_20171202154829023

Het vertrouwen komt langzaamaan weer beetje bij beetje terug………

Up next:
DE MARATHON VAN EINDHOVEN!

When: VOLGENDE WEEK!

BAM!……………….*slik*

Advertisements

Dam tot Damloop 2016

18 September 2016
Het is een week na de marathon in Litouwen en vandaag zal ik alweer aan de start verschijnen van de Dam tot Damloop. Ik loop meestal wel een 10km wedstrijd een week na de marathon maar dan was ik Ć©n fitter Ć©n het is toch 6km minder dan wat ik vandaag zal lopen.

Nadat ik ben omgekleed en m’n spullen heb weggebracht ga ik op zoek naar Niels. Wanneer ik hem vind blijkt hij al in gezelschap te zijn van de tweeĀ Junkies Wilbert en Erwin en een hoop anderen zoals Petra, Meike, Joke, Marleen, Patty en Kenny. Dat zijn een hoop vliegen in Ć©Ć©n klap. Wilbert omhelst me, gooit me haast de lucht in en noemt me de ‘Heldin van Vilnius’. Na wat korte gesprekjes met iedereen valt de groep uit elkaar, ieder gaat z’n eigen weg want we staan allemaal in verschillende startvakken. Ik loop met Niels en Joke naar de start. Niels heeft met Chiel afgesproken want die staan in hetzelfde startvak, 1 of 2 vakken voor mij. Wanneer ik in mijn vak ga staan spot ik vrijwel meteen Marino (Junkies Den Bosch) en Stefan Hiemstra, gezellig! En ook ik wordt gespot, door Maaike uit Almere.
pixlr_20161130215932354
En dan gaan we na altijd veels te lang wachten (nee ik ben niet ongeduldig ofzo) van start. Ik heb geen doel vandaag, buiten het uitlopen en het omhangen van m’n medaille na dan dus ik loop gewoon op gevoel. En eigenlijk gaat het prima. Net als altijd jaag ik aan de linkerkant om erlangs te kunnen en een lekker plekje te vinden. Als ik de bocht richting IJtunnel neem stap ik even op de stoep om nog meer mensen te passeren. Hierdoor kom ik dus met hoofd en schouders boven de anderen uit, eindelijk, waardoor Ada mij weet te spotten. Ik ben me helemaal niet bewust van Ada’s aanwezigheid dus ben zeer blij verrast wanneer ik mijn naam hoor, of eigenlijk: Yo Eef!!! Ik lach, zwaai en roep iets terug. Lachend ren ik de tunnel in. Toch jammer, als ik het had geweten was ik rechtsom gegaan en even gestopt voor een knuffel.
Tot een kilometer of 6 loop ik prima maar dan begint het verval toch echt al toe te slaan. Ook Marino komt me voorbij, nou is dat niet zo gek want hij is nou eenmaal een stuk sneller dan dat ik ben. Ik probeer het even maar kan hem echt niet bijbenen dus geef aan dat hij gewoon echt zijn eigen tempo moet gaan lopen want ik merk aan hem dat hij zich wat in houd voor me.
De temperatuur begint ook op te lopen maar ik ben ondertussen al dik over de helft. Ik ben onderweg naar de Cheerzone van de Junkies. Hier kijk ik altijd ontzettend naar uit maar vandaag vooral. Ik heb ze nog niet gezien na de marathon en vandaag heb ik het toch best zwaar dus kom maar op met die dosis energie!
Ik zit op 14km met dus nog maar een kilometer te gaan tot ik bij de Junkies ben. Het gevecht begint steeds heftiger te worden, man oh man wat een afstand. Ik heb het idee te sloffen en dat ik haast moet gaan kruipen. Intern probeer ik me dus ook ontzettend op te peppen en daar ben ik bijzonder druk mee bezig. Mijn gezicht staat ongetwijfeld ook op onweer en ik let totaal niet op de mensen die langs de kant staan. Dus wanneer Mireille m’n naam noemt en me aanmoedigt kost het me dus ook moeite om me los te maken van mijn gedachten. Nog net voordat ik haar echt ben gepasseerd roep ik nog snel oh hey! Dank je!
Ik nader de Junkies, ik voel het in mijn hele lichaam. Zoals altijd ga ik helemaal links lopen zodat ik voor de oplettende Cheering Junkie goed in zicht loop. Ik steek m’n armen in de lucht en bijt op m’n lip. Emoties voeren de boventoon. Ik lach maar voel ook de tranen branden. Tranen omdat ik vorige week een marathon heb gelopen en dat met hen wil delen, tranen omdat ik van de Junkies hou en altijd blij ben ze te zien (wie er ook staat, want dat weet ik op dit moment nog niet eens), tranen omdat ik het zwaar heb vandaag en steun nodig heb en gewoon simpelweg tranen van geluk. Maar ik hou het bij blijdschap zonder tranen. Ik schiet voorbij, dwars door de Cheerzone, door de geluiden van aanmoediging, door de confetti, langs de high-fives en de camera van Seth. Ik zie er waarschijnlijk uit als een breedbekkikker wanneer ik voorbij ben, zo groot voelt mijn glimlach aan maar schijnbaar heb ik hiermee mijn laatste beetje energie/kracht verspild.

pixlr_20161130215245620

Iets verderop zie ik aan de rechterkant mijn vader en zijn vrouw staan, ik duik naar hun kant en blijf bij ze staan. Even in het hek hangen, even kletsen met pappa en Esther, gewoon even bijtrekken. Ik ga toch niet voor een bepaalde tijd, het is nog vroeg op de dag en ik ben er tenslotte toch al bijna dus een paar minuutjes aan de kant staan maakt me niet uit. Oke nog een kilometertje te gaan en dan zit het erop. Zoals altijd ga ik er weer op een te hoog tempo vandoor waardoor ik al heel snel weer op m’n slof-tempo beland. Op het laatste pleintje krijg je toch altijd weer extra energie van al die mensen die je richting het laatste stuk schreeuwen. Toch hoor je vaak wel het verschil tussen onbekenden die je naam roepen en een bekende die je naam roept. Sabrina, mijn klasgenootje van de basisschool, heeft me gespot. Super leuk om elkaar zo even snel te zien tussen die mensenmassa, zowel op als naast het parcours.
Nog 1 bocht en dan het laatste lange stuk. Ik pers er nog een luttele versnelling uit en dan zit het erop. Ik krijg m’n medaille omgehangen en loop opgelucht richting kledinguitgifte. Daar loop ik Henk uit Almere nog tegen het lijf, altijd gezellig!

pixlr_20161130215807000
Pappa en Esther staan me hier ook op te wachten. We kletsen lekker bij over mijn avontuur in Litouwen en hun vakantie. Ik spot Marlous en Thomas nog even die na een knuffel en een kort babbeltje weer verder gaan. Dan komen Mari, Gaby en Rob ook aangelopen en niet lang daarna is Udjen er ook.
Wanneer pappa en Esther naar huis zijn en wij allemaal onze spullen hebben verdwijnen we naar het businesspark. Daar spreek ik meerdere Junkies, herenigen we ons met Lianne en staat ook Edwin inene voor m’n neus, jeejjj!
Na wat danspasjes is het toch echt tijd om richting huis te gaan.

pixlr_20161130215428530

Ik ben blij met m’n medaille en tevreden met de prestatie van vandaag. Maar denk niet dat ik nog zo gauw meer dan 10km aan Ć©Ć©n stuk zal lopen in de week na een marathon.

img-20160918-wa0017

Mijn zevende marathon: de korte aanloop

Nog iets minder dan een maand en dan loop ik alweer mijn zevende marathon. Zoals altijd heb ik na amper twee weken mijn trainingsschema onder begeleiding van allerlei excuses alweer aan de kant gegooid. Ditmaal staat mijn hoofd er dus echt totaal niet naar en als mijn hoofd er niet naar staat staat mijn lichaam dat ook niet. Ik ben niet iemand die juist gaat lopen om het hoofd leeg of tot rust te krijgen, mijn drukke hoofd heeft een soort verlammend en verkrampend effect op mijn lichaam. Tenminste als het zo extreem druk is zoals het nu is.


Zaterdag 13 augustus sta ik met onder anderen Edwin, Ton , Andrea en Steffen in het Olympisch Stadion. Vandaag zullen we Ben Johnson ontmoeten. Iedereen is een tikkeltje nerveus en hyper enthousiast.
Nadat hij het Stadion heeft betreden, het zicht ons wordt ontnomen door alle fotografen en we een soort van serenade aan Mr. Johnson hebben moeten aanhoren maken we ons klaar voor de training. De warming up doen we onder begeleiding van Marius, die ik weer ken sinds het EK Atletiek. Edwin en ik beginnen al onwijs melig te worden (as usual) en worden waarschijnlijk al ontzettend irritant voor de anderen. Dan is ook Ben klaar voor de rest van de training. Hij legt het een en ander uit over het zo snel en sterk als mogelijk uit de startblokken weg te sprinten. Over de houding van je lichaam en je passen.
We krijgen wat looptraining en mogen dan plaatsnemen in de startblokken. Nou heb ik dit nog nooit eerder gedaan en ik ben zeer verrast over hoe dit aanvoelt. De spanning staat overal op m’n benen en de eerste keer schiet ik meteen uit de houding omdat het voelt alsof mijn linkerknie elk moment kan knappen. Langzaam aan laat ik me weer in de houding zakken en met een gecontroleerde ademhaling neemt de spanning rondom m’n knie af. Na een paar sprintjes is het tijd om het boek van/over Ben Johnson in ontvangst te nemen en te laten signeren. Al met al een bijzonder uurtje op deze zaterdagochtend.

Zaterdag 20 augustus ga ik voor het eerst suppen! Samen met Udjen, Lianne, Monique en Annika. De enige twee die enigzins ervaring hebben hiermee zijn Annika en Monique. Annika is ons surfmeisje en Monique heeft eens een keer eerder gesupt.
We krijgen een korte uitleg en mogen dan omstebeurt op een plank stappen. Annika en LianneĀ dobberen al op hunĀ knieĆ«n op een plank en dan kies ik mijn plank. Ook ik start eerst maar eens op mijn knieĆ«n om te zien hoe stabiel zowel de plank als ik ben. Maar al snel sta ik voorzichtig op. We peddelen weg van het opstappunt en het gaat allemaal prima. We hebben een hoop lol en dat wordt er zeker niet minder op wanneer we de eerste echte bocht moeten maken. Dit gaat niet iedereen even gemakkelijk af. Monique blijft achter en wanneer ze is opgehaald door onze begeleider zijn we aangekomen bij een kruispunt. Iets wat dus ook deining veroorzaakt. Iets wat ons duidelijk nerveus maakt. Annika verliest haar evenwicht en beland in het water. We lachen erom maar dan komen Udjen en ikĀ te dicht bij elkaar en door de deining raakt Udjen uit balans, ze stapt te ver naar voren op haar plank en haar plank glijdt onder haar vandaan. In minder dan een oogwenk lig ik, terwijl ik mijn plank en mijn evenwicht onder controle heb, ook in het water. Beide begrijpen niet wat er is gebeurd, aangezien het zo ontzettend snel ging allemaal. Maar Monique weet ons te vertellen dat nadat Udjen d’r plank onder haar weg is gegleden een sprong maakt en schijnbaar springt ze op de punt van mijn plank. Daardoor maak ik dus ook pijlsnelle duikvlucht het water in. Uiteraard totaal niet erg, want nadat we van de schrik zijn bekomen (Ć©n erachter komen dat we toch heel gemakkelijk weer op onze planken kunnen klimmen) kunnen we er heel erg om lachen.
Ondertussen peddelen we lekker door. Zolang er niet teveel deining is ben ik lekker ontspannen. Ik heb mijn waterdichte cameraatje meegenomen dus kan leuk wat foto’s maken. Bij terugkomst zijn alleen onze begeleider en Lianne droog gebleven. Wederom een ontzettend leuke middag, zeker voor herhaling vatbaar.

In het weekend van 26, 27 en 28 augustus is het derde Running Junkies Trainingsweekend. Het tweede waar ik zelf bij ben. Het eerste jaar was het op Ameland, hier was ik niet bij en vorig jaar was het in Wijche, Limburg. Wat een top weekend was dat!
Dit jaar gaan we naar Appelscha. Ik zit in de auto met Dennis, Tommie, Seth en Madeleine. Bij aankomst van bijna de eindbestemming krijgen we onze eerste opdracht / training. We worden in twee groepen verdeeld (dit zijn we eigenlijk al in Amsterdam toen we allemaal een toen nog nietszeggend kaartje kregen van Sophie). De ene groep is Drenthe (en staan op dat moment ook op Drentse grond) en de andere groep is Friesland (en staat dus op Friese grond). De samengevoegde kaartjes vormen een QR-code met daarop de coƶrdinaten van waar de te veroveren vlag te vinden is. Nadat deze is gevonden moet deze naar de uitkijktoren op de heide gebracht worden. Pas wanneer de gehele groep compleet is heeft die groep ook daadwerkelijk gewonnen. De sprint richting vlag gaat nog op zich maar het is wel erg warm. De koplopers komen er alweer aan met de vlag dus ik kan me gewoon omdraaien en proberen meeĀ te komen. Eenmaal op de heide kom ik tot de conclusie dat ik lang niet zo sterk ben als ik hoopte te zijn. Het tempo ligt te hoog, de ondergrond is te zwaar en ik heb het te warm. Het laatste stuk loop ik samen metĀ Bahadir, het is zijn eerste keer met de Junkies….ever, en ook hem valt het zwaar. We wandelen ook een stuk. Dan is daar eindelijk de uitkijktoren en ook ons team ziet ons en schreeuwen ons naar zich toe. Of dat proberen ze in ieder geval. Wanneer we er zijn blijf ik eerst even in de schaduw onder de toren in het gras zitten. Even mezelf herpakken want eigenlijk ben ik zeer geschrokken van mijn conditie. En dit betrof nog geen 5 kilometer.Ā In de avond gaan we voor een 10 kilometer trail. Ik begin met goede moed. Op zich gaat het lekker, we gaan niet te snel. De omgeving is fantastisch. Dan na zo’n 9 kilometer kunnen we de route niet meer vinden. Wan begeleidt ons via Google Maps en houdt ons op de hoogte hoeveel kilometer we nog moeten. Ik begin er aardig doorheen te zitten. En het feit dat we weer over de heide moeten helpt niet. Ik ben moe en de ondergrond wordt dus alleen maar zwaarder.Ā Om de zoveel honderd meterĀ krijgen we te horen dat we ‘nog’ maar twee kilometerĀ moeten. Iets wat bij mij heel wat irritatie op begint te wekken. Niet tegenover Wan want die kan er ook niks aan doen maar vanwege het feit dat ik er ondanks het gezelschap, ondanks de prachtige zonsondergang, ondanks de liedjes van de meiden, he-le-maal klaar mee ben. Ik kan niet meer of beter, ik wil niet meer.
Finally lopen we dan op het pad waarop we zijn begonnen, het zit er bijna op. Wanneer we de camping oprennen begint de groep We are the Champions te zingen. Ik doe niet mee, voornamelijk om het simpele feit dat ik daar na deze zware kilometersĀ gewoon geen energie voor heb.
De volgende morgen beginnen we de dag met een yoga les van onze eigen Loes. Dat kanĀ ik wel gebruiken die ontspanning want eerlijk gezegd ben ik zeer gespannen voor de loop van vandaag. Er staat een 16km, 23km of 27km op het programma en met oog op de marathon wil ik gaan voor de 27km. Ook Nydia wil deze afstand lopen en gewoon op een rustig tempo. Ik ben ervan overtuigd dat dit moet kunnen dus we besluiten samen te gaan. We gaan van start met Sophie, Jaimie en Sander. Die gaan voor de 23km. Wederom merk ik al veels te snel dat ik teveel moeite heb om bij te blijven. Genieten kan ik al helemaal niet. Na 8 kilometer hebben we even een korte stop, ik weet dat dit een slagveld gaat worden voor mij. Het voelt alles behalve goed. De groep merkt het ook en geeft aan dat wanneer het tempo omlaag moet of we een pauze moeten inlassen ik het gewoon moet aangeven. Heel lief maar dat wil ik niet. Iedereen, behalve moi, loopt lekker. Er wordt gekletst en soepel en ontspannen gelopen. En ik loop daarachter, te worstelen met m’n ademhaling, met de warmte maar vooral met mezelf. Ook drink ik ontzettend veel. Iets wat ik normaal niet doe, dus ook dat geeft aan dat het niet goed gaat. Wanneer Sander aangeeft dat het pad links de route van de 16km is slaat de twijfel toe. Ik ‘moet’ een lange afstand lopen maar eigenlijk weet ik dat ik dit niet ga volhouden. We zitten nu net op 10km. Ik heb het gevoel nu al leeg te zijn en dan moet ik nog 17km, met nog maar een halfvolle bidon. Ik geef aan dat ik het niet verstandig vind om door te gaan en zeg sorry tegen Nydia. Sander biedt aan om met me terug te gaan maar het is Sophie met wie ik de laatste kilometers vol maak. Het feit dat ik niet meer hoef aan te haken en de wetenschap dat ik de groep niet meer zal ophouden en we wellicht ergens zullen stranden is verdwenen geeft ook een heleboel rust. Soof en ik kletsen lekker en hebben lol. We lopen lekker relaxed. Wanneer we terug zijn hebben we zo’n 17km gelopen. Tien kilometer minder dan gepland en dat doet me pijn. Mentaal maar ook fysiek. M’n schenen en kuiten doen pijn. Ik doe dus ook niet mee met het sprint-spel in de middag. In de avond gaan we lekker dansen. Dat gaat gelukkig prima. Op zondagochtend lopen we (ver)korte trail. Het regent keihard en er liggen diepe plassen. En om het nog net iets leuker te maken, het onweert ook. Bij terugkomst vormt zich bij elke douche een rij van mensen met druipende sportkleding. Omstebeurt springen we in ons ondergoed onder de douche, alles is toch al nat. En tijdens het douchen kleedt ik me uit, scheelt weer tijd. Buiten tegen het pand staan rijen met sportschoenen uit te druipen.
De gezelligheid was weer in grote getale aanwezig maar het gebrek aan conditie en kracht zorgt ervoor dat ik alles toch even moet laten bezinken.

Vrijdag 2 september hebben we de Dam tot Damloop Test Run. Met een vrij grote groep gaan we onder begeleiding van een aantal Junkies van start vanuit Run2Day aan de Overtoom. We lopen via het Vondelpark en door het centrum richting de veerpont bij het Centraal Station. Met het pontje steken we over en vanaf daar vervolgen we onze route om uiteindelijk op het officiĆ«le Dam tot Damloop parcours te belanden. Udjen en ik lopen samen, we lopen achteraan in de middelste groep. We doen het lekker rustig aan. We voelen ons beide niet erg fit dus we voelen ook niet de drang om onszelf te pushen tot snellere tijden. Het is tenslotte ook gewoon een funloopje. Wanneer we in het centrum van Zaandam aankomen hoor je vele verbaasde reacties van de mensen op straat. Aangezien zij ook wel weten dat de Damloop niet vandaag al is. Anderen, vooral vanaf de terrasjes op het laatste pleintje, moedigen je van harte aan. Dan ‘nog even’ de Peperstraat uitlopen en dan zit het er weer op. We hebben weer zo’n 17km in de pocket. Tot mijn eigen opluchting kan ik zeggen dat ik nu wel lekker heb gelopen. Maar m’n snelheid is natuurlijk niet van het ‘hoort’ te zijn. Over 9 dagen sta ik aan de start van de marathon in Litouwen en gelukkig heb ik maanden geleden al besloten om een eventueel pr of Ć¼berhaupt snelle tijd los te laten. Uitlopen is het plan en eerlijk gezegd heb ik daar zo mijn twijfels over.

Rennen in de negende maand van het jaar 2014 *part deux

Vorige keer gaf ik aan dat we ons gingen opmaken voor het Dam tot Damloop-weekend…nou ondertussen zit dat er ook allanggggg weer op!

Zaterdagavond 20 september was de eerste editie van de Damloop by Night. Udjen en ik hadden ons aangemeld als vrijwilliger. Er liepen een aantal Junkies, andere loopvrienden en mijn eigen pappa en zijn vrouw mee, dus vele redenen om hierbij aanwezig te willen zijn.
Vanaf het station van Zaandam liepen Udjen en ik druk kletsend (heel verrassend, I know) richting finish,Ā  gewapend met mijn navigatie op mijn telefoon. Ja hey normaal vind ik mijn weg in Zaandam alleen maar door de meute tussen de dranghekken in te volgen, dan kom ik vanuit Amsterdam vanzelf bij de finish in Zaandam terecht, dan kom ik niet met de trein he?!
Eenmaal bij de finish kijk ik op van mijn telefoon en zie een bekend koppie vrolijk dansen op het parcours….ehhh Udjen?! Is dat Annika? Nou ja verrek! Het is Annika!
Onze Annika is ook vrijwilliger! Wat een gezelligheid!
Nadat we ons hebben aangemeld worden we voorzien van rugtasje met eten en drinken en een Asics hesje (om aan te tonen dat wij vrijwilligers zijn) en vervolgen we ons naar onze groep. Daar neemt vrijwilliger Herman ons onder zijn hoede. Samen bouwen we de stands/marktkraampjes op waar we later de flesjes AA, de medailles en de Sultana’s op uitstallen.
Ondertussen breng ik pappa op de hoogte: Pap we staan achter de finish, bij het drinken en de medailles!!!
Dan krijgen we te horen dat wij daar helemaal niet horen te staan, we moeten naar de Wilhelminabrug….nou zeg…. ‘Pap, we zijn onderweg naar de Wilhelminabrug dus kan je geen medaille geven, ga je wel aanmoedigen’….
Vlakbij de brug zien we dat deze buiten de route van vanavond valt….WAT?! Ja nou dat ga ik niet doen hoor!
Op het punt waar wij zouden moeten staan, staat ook niemand, geen vrijwilligers..alleen politie. Die zegt: Joh meiden er valt hier niks te doen, wij hebben het onder controle, ga maar lekker langs de route staan hoor!’
Oke…als de politie het zegt….
Ietsje verderop zien we een vrijwilliger, een vrouw met plattegrondjes. Ook die spreken we aan. Wat een prachtmens, in die paar minuten dat we haar spreken hebben we ontiegelijke lol samen maar ook zij zegt: Ga lekker terug naar de finish, er is hier echt niks te doen, ga lekker genieten van jullie avond ipv hier te staan.’

Terug bij de finish voegen we ons bij Annika en haar groep, we staan echt pal achter de finish, prima.
‘Pap, we zijn weer verhuisd, we staan nu pal achter de finish, zie jullie straks!!! Succes šŸ™‚ ‘

Wij moeten ervoor zorgen dat de finishers gewoon netjes doorlopen. Vaak, heel vaak, blijven mensen staan wachten op vrienden, familie, kennissen…wat dan ook. Leuk maar je houdt wel de boel op. Dus stukje doorlopen, verderop mag je best blijven staan maar niet in die eerste paar meters na de finish. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me vooral bezig hield met het turen in de aanrennende menigte dan de menigte die voor m’n neus tot stilstand kwam. Turen naar vrienden en naar m’n vader, ookal zit hij in de laatste groep die van start zou gaan.
Het is zo onwijs leuk om je vrienden meteen na de finish te kunnen begroeten, wat een lol, wat een gezellige avond.
Udjen en Annika kennen mij duidelijk erg goed want op een gegeven moment hoor ik haast in koor: EVA!!! Je held! Eva! Edwin van der Sar!!!!
Edwin van der Sar komt samen met zijn dochter over de finish, dat merkt ook de commentator op en roept hem dus om. Edwin en Lynn poseren voor een fotograaf en lopen vervolgens achter me langs richting uitgang. Edwin wordt nog aangeklampt door een reporter en ik hoor hem zeggen: ‘Nee ik breng m’n dochter weg en ga dan mijn vrouw ophalen’. Terwijl ze weglopen poseren ze samen nog even voor een selfie.
Even later komt Edwin weer langs gerend en duikt het parcours weer op, na een tijdje komt hij voor de tweede keer over de finish, ditmaal dus met Annemarie. De commentator had even gemist dat Edwin dus weer terug was gegaan want wederom roept hij Edwin om alleen nu met wat twijfel in zijn stem, je hoort hem haast afvragen of ie nou zo in de war is: ‘En daar is…..Edwin van der Sar….weer….?…die heeft schijnbaar nog iemand opgehaald’
Waarop ik snuif….pfff…’iemand’…z’n vrouw ja!!
Pappa en zijn vrouw Esther gaan om 20:50 van start en ze denken er tussen de 35 minuten en 40 minuten over te doen. Vanaf 20:15 begin ik al nerveus te worden….dit uit zich in om de 3 tellen op mijn horloge kijken en turen in de menigte. Het is ondertussen donker, iedereen draagt braaf hetzelfde shirt, er dansen spotlights en discolampen over de deelnemers en ik heb m’n bril niet op….zucht…
Dan inene een paar meter voor de finish zie ik ze! Ik maak een foto maar schijnbaar stuiterde ik toen al alle kanten op want die foto bestaat alleen uit wat vage vegen op het scherm, ren naar ze toe en sluit ze beide in m’n armen….ja want ik ben ook zo lekker groot….best ongemakkelijk dus haha
Ik begeleid ze snel van de finish vandaan, dat was tenslotte m’n werk en we kletsen over hoe het is gegaan en geen idee….ik was behoorlijk hyper, ben ik normaal nooit…I know….ha!
Ik kan nog uren doorpraten (heb ik normaal ook moeite mee…haha not) maar stuur ze maar richting medailles en richting huis voordat ze zwaar afkoelen, zie ze tenslotte morgen weer.
Om 22:00 uur komt de laatste loper over de finish en gaan we de boel weer inruimen, we leveren ons Asics hesje in, nemen ons Damloop by Night shirt en kalender in ontvangst en wandelen weer richting station (zonder navi jaja!)
Udjen en ik logeren bij haar moeder en slapen samen op de hoekbank, past makkelijk.
Heerlijk geslapen (ja echt!) en weer op tijd op.
Nu is het namelijk onze beurt! Wij doen weer mee aan de Dam tot Damloop. Ditmaal via MeeĆ¹s.
Na een spinazie smoothie, een kop thee en een douchebeurt gaan we met de bus naar het Centraal Station. Bij het Victoria Hotel spreken we nog even af met Edwin, kletsen wat, wensen elkaar succes en vervolgen onze weg naar Vapiano. Onderweg komen we Ray van de Nike Run Club tegen en bij Vapiano staat fellow Running Junkie Amrit die met zijn werk TomTom meeloopt.
Nu echt tijd om ons te melden bij MeeĆ¹s:
‘Hier is je startnummer, welke maat shirt heb je?’
‘Een S graag’
‘Wil je een bidon?’
‘Oh ja doe maar’
‘En sokken?’
‘Eh oke..’
‘Wil je ook een petje?
‘Ja is goed, wat heb je nog meer?’

Ondertussen zien we Joanna en Harald en later komen ook Jori en Lotte binnen. Veels te veel spullen dus de ene helft valt steeds op de grond en de rest ligt als een zooitje ongeregeld op tafel….pfff…dat krijg je als je zo hebberig bent he?
Nou eindelijk zijn we er klaar voor, er wordt nog een praatje gehouden waarvan wij eigenlijk alleen de routebeschrijving horen….eh ik volg de meute wel hoor!
Buiten worden er nog wat foto’s gemaakt en eindelijk begeven we ons richting vrachtwagens om onze tassen te dumpen. Daar komen we Niels tegen. Niels zit in een ander startvak maar besluit met Udjen en mij mee te gaan. De eerste vrijwilliger die we tegenkomen geeft bij mij al aan dat Niels niet in ons vak hoort. De volgende zegt dat hij aan ons moet vragen of hij met ons mee mag nadat hij aan haar vraagt: Ja maar mag ik niet met deze twee mooie dames mee?’ Natuurlijk mag dit van ons!
Nog 1 vrijwilliger te gaan….een man met een norse uitstraling. Niels begint een praatje met een man naast ons en wurmt zich met die man als schild voor hem ons startvak binnen. We staan er eigenlijk nog maar net en we mogen al.
Voor de verandering ga ik rustig van start, Niels loopt met ons mee. Hij gaat rustig lopen want hij is rot zegt ie. Ik vraag me af hoelang hij dat gaat volhouden.
Na een gezellige 3 kilometer met z’n drieĆ«n gaat hij ervandoor.
Udjen en ik lopen tot kilometer 8 samen, dan besluit ik iets te versnellen, niet veel maar wel ietsje. Ik loop eigenlijk heel relaxed, dit is nieuw tijdens de Dam tot Damloop. Normaal is het erg druk en heb ik veel last van de andere lopers maar dit keer bijzonder weinig. Ik voel me dan dus ook lekker ontspannen. Ik besluit wel om mezelf niet te pushen, ik vind dit wel een lekker tempo, wat ik dan ook loop want ik kijk niet op mijn horloge. Laat me alleen leiden door de kilometer aanduidingen langs de route.
Ik spot Jori’s moeder nog langs de kant dus ren snel naar rechts om druk met mijn armen wapperend en een langrekt Hooooiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii langs te stuiven en nog even een high-five uit te wisselen.
Plots is daar het 14km bord….oh over een kilometer staan de Cheering Junkies er! Ik rol mijn MeeĆ¹s shirt op tot aan de kraag om mijn Running Junkies shirt tevoorschijn te toveren. Na wat gezoek in het publiek zie ik Mark staan, ik schuif helemaal naar links zodat er niemand voor me loopt en steek m’n armen al in de lucht. Mark spot me en vervolgens ziet ook Yoshi mij. Ik zie Mark al een handvol confetti pakken en Yoshi brult m’n naam….hoe heerlijk is dat?! Ik ren langs, door een regen van glitter confetti, door een muur van geluid afkomstig van Mark, Yoshi, Nydia, Maaike en Sophie (weet niet zeker wie er nog meer stonden op dat moment) en de highfives zijn weer een feit. Met een grote glimlach op mijn gezicht ren ik verder, ik heb net mijn shirtje weer naar beneden gerold en ben nog iets in gedachten wanneer ik ‘Kom op Eva!!!!’ in mijn oor hoor, ietwat geschrokken kijk ik om en zie Gerben staan, die is onderweg naar de Cheering Crew, ik roep iets terug, geen idee meer wat en moet erg lachen door deze verrassingsaanval.
Nog een klein stukje en ik ben er.
Bij de finish wacht ik op Udjen, die zit niet ver achter me. Samen lopen we nog even naar Herman, die is ook vandaag weer vrijwilliger.
Nikki en Marlous van de Halfcrazyrunners spreek ik ook nog even na de finish, we hadden elkaar ook nog gezien vlak voor de start, echt leuk dat je steeds meer bekenden tegen gaat komen tijdens evenementen.
Uiteindelijk vertrekken we maar eens richting tassen, waar we onderweg inene Sierd (ook een Halfcrazyrunner) tegen het lijf lopen. Pappa belt waar we zijn….waar we blijven en waar hij en Esther staan.
Vandaag staan zij ons op te wachten, gewapend met zonnebloemen voor ons beide.
Inene worden ik aangevlogen door iemand, tenminste zo voelde het even voor mij, schrik me rot….RJ Alexander vliegt ons blij om de nek. Hij met rode wangen en de confetti nog op zijn voorhoofd en ik met gewoon een standaard geheel rood hoofd kletsen we over de gelopen race. Ik ben er heilig van overtuigd dat ik een minuut boven mijn pr zit, ach ja ik heb iig wel heel relaxed gelopen.
Uren en uren later kom ik erachter dat ik wel een nieuw PR onder m’n zolen geplakt heb zitten, twee minuten sneller dan vorig jaar….oh…haha

20140922_204125-kdcollage
20140922_204517-kdcollage

Afgelopen weekend liep ik in Almere terwijl een lading Junkies de marathon van Berlijn liepen, helden! En nog een aantal gooiden daar met confetti, schreeuwden aanmoedigingen en maakten foto’s, ook helden!
Zo’n gek idee dat ik daar vorig jaar mijn eerste marathon liep!
Anyway…ik…ik liep dus een 30km in Almere tijdens eh ja de 30 van Almere.
Lianne liep de 15km mee, ging later van start en zwaaide me dus uit.
Ik liep samen met Tim, een vriend van mij die normaliter een heel stuk sneller is dan dat ik ben. Alleen maakte Tim vorige week een misstap en zat zaterdagavond om 23:00 nog bij de fysio. Met een ingetapete knie mocht hij wel die 30km lopen maar rustig aan. We besluiten eigenlijk om rond de 5’30 te gaan lopen. Anoek heeft een pacer mee en die gaan rond de 5’20 lopen. Dat gaan wij dus mooi niet doen, ha! Het zijn twee rondes van 15km, de eerste ronde liepen wij met Anoek en haar pacer Jeffrey mee….ehm….dus..tijdens de eerste doorkomst wordt Anoek omgeroepen en ik juich voor Anoek, om vervolgens zelf omgeroepen te worden….nou ja dan juich ik ook nog even voor mezelf, tja niet dan?!
In de tweede ronde stapt Anoek dĀ“r pacer uit, dit was ook het plan, en loopt ze op eigen kracht verder. Ik val zoals gewoonlijk alweer terug en Anoek lijkt er haast met mijn krachten vandoor te gaan, die gaat als een speer. Tim houdt het verbazingwekkend genoeg ontzettend goed voel. Niet zo zeer doelend op die knie maar het feit dat hij nu best zwaar onder zijn kunnen loopt. Waar hij het meest verbaasd over is is het feit dat hij nu gewoon lekker kan kletsen. Nou prima….samen lopen we verder. In de laatste paar kilometers lijken we weer ietsjes te versnellen, altijd fijn. We speculeren ondertussen over op welke tijd we gaan finishen en hebben we het over wel of geen eindsprint. We gaan niet voor een eindsprint dit keer.
Vlakbij de finish staan Lianne en Anoek en Anouk, Henk Jan en Marleen van de Halfcrazyrunners. Er wordt weer gezwaaid en geroepen en met een grote grijns ren ik langs ze.
Ondanks dat ik het in die laatste paar kilometers weer wat zwaar kreeg voel ik me goed, ik heb ook tenslotte weer een nieuw pr binnen.
Mijn pr op de 30km liep ik in maart, ook in Almere. Deze heb ik verbeterd met 2 minuten, begin van de maand liep ik de 30 van Amsterdam Noord 2 minuten langzamer, dat betekend dat ik nu dus 4 minuten sneller was op de 30km dan begin van de maand.

20140930_210343-kdcollage

Aankomend weekend ga ik samen met Lianne fietsen, we doen mee met de Markertoer. We gaan 45km fietsen! Leuk!!

Het weekend erop lopen we mee met de eerste Ajax Foundation Run! Heb er zo’n zin in! En ben zooooo benieuwd naar de medaille. Heb al vernomen dat een aantal mensen die ik ken nu ook aan het hardlopen zijn puur omdat het Ajax supporters zijn en dus alleen vanwege het feit dat het Ajax is meedoen, hoe geweldig is dat dan?! Ik had dat waarschijnlijk ook gedaan. Sinds mijn 14e jaar ben ik fan van Ajax en ja zoals ik al eerder melde ben ik fan van Edwin van der Sar. Ondanks dat ik een Marc Overmars dekbed, Ajax/Edwin van der Sar bekers, Edwin van der Sar pop (ja echt), tig jaar oud ongeopend blikje cola met Van der Sar erop, een ingelijst stukje doelnet uit De Meer heb en de muren van mijn slaapkamer vroeger alleen maar bestond uit posters en foto’s van Ajax ben ik gewoon niet in het bezit van een Ajax shirt. Wat er fout is gegaan? Geen idee, waarschijnlijk het simpele feit dat ik het zo duur vind.
Maar Eva hoe voel je je dan nu je al die posts voorbij ziet komen van al die bloggers die een Ajax shirt krijgen met hun (bloggers)naam erop? Met een begeleidend schrijven van Edwin van der Sar?!
Ehm nou wat denk je zelf? Ik ben stik jaloers natuurlijk! Haha
Ach dat kan de pret niet drukken, ik ga net als de rest gewoon finishen in De Arena, dus tja…

En dan na dat weekend is het eindelijk tijd voor de Amsterdam Marathon! God wat heb ik er na die laatste 30km zin in zeg! Geen idee of er een pr in zit maar ik heb er wel onwijs veel zin in! Gaat een geweldig weekend worden, kan niet anders!
Oh en wie weet tref ik daar Van der Sar ook wel weer, net als vorig jaar….toen gingen Udjen en ik met hem op de foto! Ha Ajaxshirt-dragende-bloggers eat your heart out! Puh!
(Grapje he, ja tuurlijk tikkeltje jaloers maar wie zou dat nou niet zijn? Je krijgt niet elke dag een briefje van Edwin van der Sar he…. )

1384259_617006155005014_791791310_n

Anyway…..je raadt het vast al….to be continued