Marathon nr.10: Rotterdam

08-04-2018

Ik heb mijn afstanden gelopen en ik ben er klaar voor om m’n 10e marathon te lopen. Voor de 3e keer zal ik aan de start van de marathon van Rotterdam staan. Wegens het publiek toch wel een soort van favorietje, maar vooral omdat bij de finish de mannen van Runner’s World staan. De eerste keer stonden Rob en Marius op de finishlijn en de tweede keer stonden Ton, Ramiro en Rob een paar meter voor de finish. Dat is zo fijn om zo goed als in de armen van vrienden te lopen, na dat hele pleuris-end. Dit jaar zullen ze er niet zijn en dat vind ik uiteraard heel erg jammer. Wel hoop ik Ramiro nog even te spotten want die loopt hem zelf ook.

De dag begint uiteraard vroeg. Ik bereid me voor, voor zover ik dat kan en pak de trein naar Almere Muziekwijk, daar wacht ik op Udjen en samen gaan we naar Selina. We rijden met Selina, haar vriend en haar moeder mee naar Rotterdam. Eenmaal daar pakken we de eerste de beste dixie mee, dan hebben we die vast gehad. En dan lopen we inene Naomi en Floris tegen het lijf! What are the odds?!
Floris loopt ook de hele marathon en start al vanuit het allereerste vak…..huh? Haha
Ook komen we Maaike (Just Keep Running) nog tegen, een dikke knuffel en we wensen elkaar veel succes.

pixlr_20181001205011997

Oke omkleden en naar de startvakken. Selina start als eerste van ons drie, ik zit in het vak erachter en Udjen weer in het vak achter mij. In mijn vak spot ik mede-Junkie Femke en we gaan samen van start.
Het verschil met voorgaande edities van deze marathon is dat we normaal gesproken starten op de Coolsingel, tegen de tijd dat je dan bij de Erasmusbrug bent zit je zo op 1km ongeveer. Dan loop je ookal iets vrijer qua ruimte en ben je al een klein beetje warm gedraaid. Dit jaar starten we aan de voet van de brug. Dus we gaan als 1 massale kluit mensen de brug op. Ik merk meteen dat ik daar moeite mee heb, ik wil wegkomen uit de massa maar kan geen kant op. Wel zie ik tussen de toeschouwers eerst Marlous en Thomas en een stukje verderop staat Michel. Na een kleine 5km moet ik Femke loslaten, die gaat als een speer.

Bij elke verzorgingspost begin ik aan het begin te wandelen tot aan het eind. M’n drinken drink ik dus ook heel rustig aan. Toch wordt ik al vanaf de eerste post misselijk. Ook is het ontzettend warm vandaag. Verder gaan de eerste 10km redelijk, ondanks dat ik dus al 5km lang misselijk ben en dat m’n handen nu al beginnen op te zetten.

Rond de 9,5km zie ik een mevrouw hyper enthousiast de lopers toewuiven. Wanneer ik dichterbij kom besef ik me dat ze niks roept en wel heel extreem aan het wapperen is. Wanneer ze dan daadwerkelijk rondom d’r eigen hoofd begint te meppen besef ik dat ze in gevecht is met een wesp. Uiteraard moet ik hier ontzettend om lachen.

Ik loop op ongeveer 14km en aan de andere kant van de weg zie ik de lopers voor mij, die passeren het 15km bord. Plotseling zie ik Selina lopen. Oh kak dat is niet best. Mijn doel is 4:10 maar haar doel is 3:50. Ze is sinds een paar dagen ziek en die warmte helpt natuurlijk ook voor geen meter. Ik baal dan dus ook onwijs dat ik haar nu al zie.

Op weg naar het 30km punt. Dat is waar de Cheerzone van de Junkies & de Rebels is. Ik ben al helemaal op en heb ze nodig. Op 26km raak ik nog even aan de praat met wat toeschouwers die me daarna flink toejuichen: YOU GO GIRLLLL!!!! Op 28km, wanneer ik het viaduct onderdoor ga wordt ik nog geroepen: het is Michel die boven staat. Rond de 29km, vlak nadat ik de cheerzone van Just Keep Running ben gepasseerd (denk ik, het kan ook iets verderop zijn geweest), die me ook uit volle borst hebben toegejuicht, loop ik achter iemand waarbij de gedachte bij me op komt: huh is dat Floris? Ik passeer hem maar ik heb eigenlijk niet de energie om om te kijken, ik ben te gefocussed op die 30km en m’n vrienden.
Op het moment dat ik de Cheerzone betreedt staat het merendeel al aan de andere kant, de snelle lopers aan te moedigen. Bahadir steekt net over en loopt me haast voor de voeten, ik geef hem een beuk op z’n schouder en hij schreeuwt me wat aanmoedigingen toe. En dan zie ik links van me onder andere Suus en Peter van de Junkies uit Den Bosch staan. De tranen schieten me in de ogen, zo blij om ze te zien en ik zit er zo onwijs doorheen. Na wat high-fives door, met ontzettend betraande ogen. Zo betraand dat ik de rotonde zelf wel meekrijg want daar moet ik nou eenmaal omheen maar ik zie helemaal niks van wat erop staat. Later kom ik erachter dat er allemaal poppen van ons staan met bepaalde kreten eronder. Jammer dat ik niks van dit alles meekrijg.

pixlr_20181001204903078
Ik kijk om naar de cheerende menigte, ze zien me niet.
Bij de volgende verzorgingspost verschijnt Udjen vanuit de lopers, ze pikt precies het kraampje uit waar ik sta te drinken. Verbaasd kijkt ze op: wat doe jij hier?! We drinken ons drinken op, kletsen heel even met Meike die ook plotseling voor ons neus staat (die loopt de marathon als duo-team) en gaan samen verder. Dit hou ik volgens mij maar amper een kilometer vol en dan moet ik haar loslaten, ze gaat me te snel.
We lopen ondertussen in het Kralingse Bos en hier gaan de meeste mensen wandelen. Nu dus ook. Mentaal heb ik het al zo zwaar, ik heb m’n laatste steun net moeten loslaten én dan gaan er om me heen ook nog eens mensen wandelen. Ik hou het vol tot nr 4 gaat wandelen. F*ck it, laat ook maar. Ik ga ook wandelen. Streeftijd had ik wel al losgelaten uiteraard maar ben er nu helemaal klaar mee. Kan me niks meer schelen hoelang ik erover ga doen, als ik hem maar uit weet te lopen. Links staan mensen met drinken dus ik neem het er maar van, rechts staat een jongen met winegums, prima kom maar door.
Ik ga weer dribbelen, op naar de volgende verzorgingspost. En onderweg naar de Cheerzone van de Halfcrazyrunners. Op 35km ongeveer staan de aanmoedigingsborden. De twee keer dat ik eerder meedeed stond er beide keren een boodschap van Mari, dus je gaat er eigenlijk vanuit dat er nu ook weer iets voor mij komt te staan, van wie dan ook. Dit keer zijn het videobeelden. Ik kijk maar zie niks bekends. Bij eentje doet het geluid het, de rest heeft geen geluid. Het laatste bord dat ik passeer laat een kikker zien? Ik kijk er heel verbaasd naar en loop door, het blijft wel hangen want ik vraag me af wat het verhaal erachter is.
Een Belgische mevrouw spreekt me aan, samen lopen we een stukje op. We kletsen wat, over hoe het zwaar het is, hoe warm het is, maar dat we het toch maar mooi doen! Bij de verzorgingspost gebeurd er iets, een toeschouwer maakt een hele flauwe grap. Zoals vele doen. Ze denken ontzettend grappig te zijn maar wekken bij veel lopers heel veel ergenis op en die ergenis kost ook weer energie. Ik zeg zoiets van: oh ja heel grappig! Hilarisch hoor. Een man naast mij reageert op mij. We hebben het erover hoe dom mensen kunnen zijn met hun nog dommere grapjes. Ja je moet het allemaal lekker laten gaan maar soms zoals bij het lopen van een marathon komen sommige dingen juist des te harder binnen. We kletsen dat we beide ons doel hebben losgelaten en puur gaan voor uitlopen. Dus ik zeg hem dat ik nu van vriendengroep naar vriendengroep ga lopen. Hij heeft geen vrienden langs de route staan, dus ik zeg dat ie de mijne ook wel mag lenen. Komt helemaal goed. Confetti, alles.
Ik ga er weer vandoor, op naar de Crazies.
En daar staan ze, ergens tussen de 37 en de 38km. Ik kom bij ze op de stoep staan, eet wat drop, klaag en klets wat en zie dat op dat moment m’n horloge op die felbegeerde 4:10 staat. Tis niet anders. En dan komt die man waarmee ik eerder sprak voorbij, we zwaaien.
Na een welverdiende rustpauze ga ik op pad naar de Junkies.
Die staan samen met de Rebels op de 40km.
Wat ben ik blij om ze te zien. Ik kom met twee opgestoken middelvingers aangelopen, dat is puur om te laten zien hoe ik me voel. Ik besef me dat dit raar kan overkomen dus de welbekende wijsvingers en pinken schieten de lucht in. Ik stop bij ze om te kletsen. Ik merk hoe erg ik erdoorheen zit. Ik wil me het liefst in hun midden oprollen en janken. Jordy spreekt me toe, biedt me vanalles aan.
Chris van de Rebels komt me knuffelen en vraagt of ik doorga. Toch antwoord ik met een hele verbaasde: ja!?

pixlr_20181001205825925

Tuurlijk ga ik door. Ik moet aan Chris aangeven wanneer ik weer ga lopen. Oh oke, nou ik ga weer lopen Chris. En vervolgens begint Chris te roepen: Eva gaat weer lopen jongens!!!!! En inene vormt zich een erehaag van mensen die me overladen met confetti. Dit doet zoveel met je.
Op het eind van de Cheerzone zie ik Wilbert staan, ik zwaai nog even naar hem en loop dan toch inene best tevreden weer door. Ik ga hem uitlopen.

pixlr_20181001210012556

Dan komt het drukste stuk van het parcours, het is smaller en er staan heel veel mensen. De muziek staat belachelijk hard. Alles komt keihard bij me binnen. Ik ben al bijna 38km misselijk maar hier heb ik het gevoel echt elk moment m’n maaginhoud op straat te kunnen gooien. Een Italiaan voor me geniet van alle aandacht en gaat dansend door de menigte heen. Ik ben het andere uiterste want ik zou het liefst iedereen neer willen hoeken.

Bij de Kubuswoningen speur ik de toeschouwers af. M’n collega had gezegd dat hij er misschien zou zijn. Ik zoek hem maar hij is er niet. Gelijk heeft ie, die drukte, gedoe om je auto te parkeren. Maar het zorgt wel even voor de nodige afleiding.
Ik ga de laatste kilometer in. Godzijdank.

En dan daar aan de rechterkant van het parcours: Naomi en Colette! Met nog zo’n 400 meter te gaan ga ik naar ze toe. Knuffel Naoom en plant m’n elleboog op het hek om even lekker gezellig een praatje te maken. Dan komt opeens die man wie mijn vrienden wel mocht lenen langs gelopen en roept: sta je nou alweer te kletsen?! We moeten beide lachen en ik geef ook hem, alsof we al jaren bevriend zijn, een beuk op de schouder. Uiteindelijk zeg ik dat ik m’n marathon maar eens ga afmaken en vervolg m’n weg. Hoek om en de Coolsingel op, gattakke wat is die toch ellendig lang nog.

pixlr_20181001205226517

Links staat Astrid inene en rechts Vicky en Marlene. Super om in dat laatste stuk nog bekende gezichten te zien. Ook staat op rechts een jongen me wel extreem enthousiast aan te moedigen, ik zwaai en zet een krampachtig glimlachje op. Meer omdat ik me echt serieus afvraag of ik deze persoon ken.
Die finish lijkt maar niet dichterbij te komen en dan inene zie ik vlak achter de finish een rood petje!
Dat meen je niet!! Is Rob er toch?! Er verschijnt een hele grote glimlach op m’n gezicht en het voelt alsof ik begin te fladderen, heel langzaam weliswaar maar ik wordt gedragen door blijdschap en opluchting. En dan raakt m’n voet eindelijk die mat en zit het erop. En blijkt het rode petje niet op het hoofd van Rob te zitten. Ik bedenk me wel dat het rode petje toch vast voor leuke foto’s heeft gezorgd.

pixlr_20181001210514198

Oke medaille ophalen en Selina en Udjen opzoeken!

Udjen en Selina blijken samen de laatste kilometers te hebben gelopen. Dat betekend dus dat Udjen super heeft gelopen. Selina en ik hebben een fikse teleurstelling te verwerken. Ondanks dat we weten dat het er echt niet in zat vandaag. Er zat ons beide zoveel tegen. Maar toch is dit niet waarvoor we echt kwamen natuurlijk. Ik had een hele andere uitkomst in gedachten voor mijn 10e marathon.
Tuurlijk zijn we blij dat we hem hebben uitgelopen maar we zijn ver uitgeweken van onze streeftijd. Op een paar seconden na lopen we zelfs dezelfde tijd!

P.S. het was inderdaad Floris die ik tegenkwam op de 29km. die ging dus, net als zovelen, ook niet zo heel lekker. Maar heeft hem wel uitgelopen, zijn eerste marathon!
Zeker een stuk of 10 bekenden van me zijn uitgestapt, het was echt wel een slagveld vandaag.

P.P.S. die kikker op de aanmoedigingsborden? Die was dus voor mij! Gelukkig kan je ze later in de week online terug vinden. Op de dag zelf kreeg ik al een berichtje waardoor ik dit wist. Karin van de Meeùs Fitclub (nu overigens de Aon Fitclub) had een heel lief filmpje ingesproken voor me.

P.P.P.S……..terwijl deze blogpost zojuist het wereld wijde web op is geslingerd ben ik (als het goed is) bezig met het lopen van mijn 11e marathon: wederom die van Eindhoven. Dus to be continued dan maar he?! 😉

 

Advertisements

Banana Eve on Tour – Amsterdam

Zondag 16 oktober, vandaag zijn mijn mamma en mijn tante jarig maar ook is het de dag van de Amsterdam Marathon. Ik loop op geen enkele afstand mee (nog steeds last van mijn voet en ik wil gewoon weer eens cheeren) maar ben al vroeg op pad.
Terwijl ik van het station naar het Rijksmuseum wandel kom ik overal hardlopers tegen. Sommige al helemaal in hun outfit, zonder extra kleding eroverheen, en met hun startnummer al opgespeld. Druk kletsend met hun medelopers en/of hun supporters. Lopers uit diverse landen. Sommige lopen relaxed over straat, anderen rennen langs om de tram te halen. Ik sla het allemaal glimlachend gade. Ik weet zelf maar al te goed hoe het voelt.
Wanneer ik aankom bij het Rijksmuseum is het team om de Cheerzone op te bouwen ook net aangekomen. Samen zetten we de partytent, waar we onze spullen kunnen stallen, op, worden de crewvlaggen opgehangen, de beachvlaggen neergezet en de borden opgehangen waarop staat over hoeveel meter de lopers de Cheerzone kunnen verwachten. Loes komt aan met de Lululemon bakfiets, gevuld met aanmoedigingsborden, bergen met confetti, ontzettend leuke petjes én thermoskannen met koffie en thee. Rustig aan wordt de Cheerzone gevuld met vrienden.
14680597_1206033136102692_2701579884138002500_n

Wanneer de marathon op het punt staat op te beginnen snellen Mark en ik ons naar onze tassen. Mark is de eerste die zich in het pak van de Running Junkies mascotte, Ryan the Lion, zal hijsen en ik transform weer in Banana Eve. Dit tot verbazing van vele Junkies, waar we dus veel lol om hebben. Ik heb net m’n pak aan en voel dat ik wordt aangetikt, ik draai me om en daar staat Edwin! Ein-de-lijk zien we elkaar dan!
20161016_093313

De marathon is van start gegaan en het duurt niet lang tot de toplopers ons voorbij komen (op de heenweg bevindt de Cheerzone zich op km 4 en op de terugweg zitten de lopers op zo’n 38 km. De heenweg is dus gewoon leuk dat we er staan en de terugweg zijn we vrijwel noodzakelijk om de lopers een boost te geven voor die laatste 4 kilometers).
Na de toplopers volgt de stroom met recreatieve lopers (ook toplopers overigens!) en in die stroom moeten wij dus onze lopers zien te vinden. Gelukkig weten ze haast allemaal wel waar wij staan dus ze komen ook wel gewoon op ons af. Alle aanwezige crews komen aan bod. Van onze kant vliegen de aanmoedigingen via de megaphone, de highfives, de confetti en het enthousiasme de lopers om hun oren. Van hun kant krijgen we dezelfde enthousiasme, highfives (de een harder dan de ander) en ontzettend veel energie. Het is genieten voor alle partijen. En dan zijn ze weg, op pad om nog heel veel kilometers te mogen rennen, onderweg terug naar ons, naar het Olympisch Stadion, naar de finish en hun medaille. Wij mogen in de tussentijd de 8km lopers nog aanmoedigen om vervolgens te wachten op de eerste lopers van de marathon die weer terug gekeerd zijn.
pixlr
Vol spanning wachten we  de terugkeer van onze lopers. Ik sta iets verder van de Cheerzone vandaan. Ik ga daar bewust staan omdat ik zelf weet hoe het is om door die Cheerzone te komen. Het is zo fantastisch en het doet zo ongelooflijk veel met je. Maar het gaat ook ontzettend snel allemaal. De Cheerzone en over de finish komen zijn de mooiste momenten tijdens een marathon. Maar omdat het allemaal zo snel gaat en er zoveel door je heen gaat zie je niet wie er allemaal staan te juichen. Persoonlijk vind ik dat erg zonde. Zo heb ik eerder tijdens de marathon van Rotterdam bij de eerste keer passeren van de Cheerzone Mari volledig gemist, waardoor hij de tweede keer haast midden op de weg stond zodat dat niet nog een keer kon gebeuren. Het kwam dus goed maar toch jammer van die kilometers die ik heb gelopen met het idee dat hij misschien wel al naar huis was gegaan. En beide keren dat ik Amsterdam heb gelopen heb ik ook maar een paar mensen gezien terwijl er zoveel mensen stonden, toen wist ik bijvoorbeeld ook totaal niet dat Edwin er stond. Dat wist ik alleen maar omdat hij me een berichtje stuurde waarin hij vertelde dat hij er helemaal emotioneel van werd toen ik voorbij kwam razen (I know that feeling).
En dat wilde ik voorkomen. Mensen die wisten dat ik er zou staan en me misschien wel voorbij zouden rennen zonder me te zien, bananenpak of niet.
Dus ik sta met Edwin een paar meter na de Cheerzone. Zo kan ik iedereen goed aan zien komen en zij zien mij (of niet) en ik kan ze nog eens voorzien van confetti en highfives.

dsc_0363
Harad op weg naar de finish van zijn allereerste marathon. Hij loopt hem ‘gewoon even’ binnen de 3 uur en voelt zich daarna nog kiplekker! 

Ik probeer een beetje uit te rekenen waar de loper moet lopen voor de beste impact met mijn confetti-poppers. Maar een aantal lopers blijven aan de rechterkant van de weg lopen (voor de loper is het totaal niet duidelijk te zien dat de hekken die in het midden van de weg staan de weg naar ons niet afsluiten) waardoor ze me niet horen en ik ze no way kan raken met m’n confetti. Maar bij de lopers die wel langs me lopen gaat het goed (genoeg) en ze zijn blij verrast met deze extra aanmoedigingen. Niels zie ik helemaal in de verte aankomen en ik zie dat hij begint te zwalken. Hij wilt duidelijk aan de linkerkant van de weg lopen om bij ons te komen maar weet niet of het slim is en dat zie je dus heel duidelijk in zijn manier van lopen. Ik weet niet of hij me al kan zien maar ik begin al te gebaren dat hij gewoon hierheen kan en moet komen. Hij duikt door de hekken en is de enige die op de linkerbaan loopt. Hij dendert door de Cheerzone en komt vervolgens op ons af. Ik vergeet helemaal het juiste punt van confetti-poppen en de confetti vliegt dus al veels te vroeg door de lucht. Het volgende moment is Niels me om m’n nek gevlogen, oke dat zag ik dus niet aankomen. We geven elkaar een dikke knuffel. Wanneer hij wegloopt gebaart hij dat hij helemaal gesloopt is. Ik roep hem na dat het hartstikke goed gaat. En weg is ie weer.

 

pixlr_20161227160104930

Ik wacht nu nog op Mark. Mark ken ik van de basisschool en kwam hem twee jaar geleden inene tegen tijdens de Halloween Run. Hij loopt vandaag zijn tweede marathon. Zijn eerste was Rotterdam dit jaar. Ik heb toen nog een stuk met hem meegelopen in de laatste kilometers. Ik zie hem aankomen en ga klaarstaan met mijn confetti-popper. Een goed getimede confetti-douche dit keer waar Mark op reageer met: haha TRUT! Dit is volgens mij vooral omdat hij schrikt van de knal die dat ding geeft. Maar met net zoveel enthousiasme waarmee hij me toen hij 4km had afgelegd, geeft hij me nu weer een highfive.
Iedereen die ik ken is nu wel zo’n beetje voorbij gekomen en ook mensen die ik zo snel niet herken maar waarvan ik later besef dat ik ze ken, of zij mij, via Instagram of mijn blog. Super leuk!
Ik besluit even een broodje te eten en zie dan iemand in een bananenpak lopen. Hij heeft het zwaar maar kijkt dan inene op en ziet mij staan. Hij fleurt helemaal op en we wijzen breed glimlachend naar elkaar. Een moment van herkenning, bananen onder elkaar. Hij steekt de weg over en komt naar me toe. Hij spreekt Engels en zegt dat we gewoon een foto MOETEN maken! Ik forceer een glimlach want ik heb juist net m’n mond volgepropt met brood. Ik wens hem succes en blijf achter met m’n broodje in m’n hand en een blik op m’n gezicht van: wat is er nou zojuist gebeurd?! Zo ontzettend grappig!
Edwin is ondertussen naar huis en ik sluit me aan bij de Cheerzone om de halve marathonners aan te moedigen.

Wanneer alles een beetje op z’n eind loopt en de grote dingen zijn opgeruimd overleg ik nog even over het eventueel opruimen van de confetti. Wanneer dit niet hoeft besluit ik met Petra (die ook de marathon heeft gelopen) nog even naar de cheerzone van de Halfcrazyrunners te lopen. Ik app Marlous dat we eraan komen dus die wachten ons op.
Gezamenlijk reizen we naar het station.
pixlr_20161227162108051

De dag na de marathon speur ik het internet af op zoek naar m’n Banana-Buddy en ik weet hem zowaar te vinden! Ik zie meteen dat dit een geweldige ontdekking is. Niet perse vanwege het feit dat ik nu dus ook onze foto kan krijgen maar omdat hij zo gek is als een deur! Maandagavond spreek ik hem via Instagram en hij beloofd de foto dinsdagmiddag online te zetten en daar is geen woord aan gelogen. Yup ik heb duidelijk m’n mond vol eten….
Maar dan komt de dag erna een filmpje online te staan en ik lach me helemaal ziek.
Wat een heerlijkheid om iemand te treffen die nog gekker is dan dat ik ben!
pixlr_20161227164806501

 

Banana Eve on Tour – Eindhoven [Deel 2]

Na mijn treinreis naar Eindhoven begint project Banana Eve – Support Edwin pas echt.
Gisteravond was ik nog super blij dat ik een tas in de kast had staan waar alles in past én die nog dicht kan ook! En wieltjes heeft en een schouderriem. Nou toppie. Zelfs m’n schragen passen er gewoon precies in. Ik zou er zelf nog inpassen maar dan komen we nergens natuurlijk.
Onderweg van huis naar de trein kom ik erachter dat die wieltjes lang niet zo handig zijn als verwacht. M’n tas zwenkt alle kanten uit en het kost me veel moeite om hem recht te houden. Gelukkig heb ik de schouderriem er niet af gehaald dus ik mag gaan slepen.
Na 5 minuten kom ik al tot de conclusie dat de tas toch wel heel erg zwaar is. Gelukkig ben ik ruim op tijd want het is nog best een stukkie lopen. Het 21km punt ligt zo’n 2km van het station vandaan en ik zal dus een kleine 3km moeten wandelen. Met vele tussenstops en het verbijten van de pijn in mijn schouders kom ik aan op een mooie vrije plek langs het parcours. Ik sta niet ver van het 21,1km punt vandaan, had liever iets verder gestaan nog maar dit is in ieder geval al een perfecte plek en aangezien het slepen met de spullen toch behoorlijk pittig is vind ik het wel best zo. Ik moet tenslotte straks ook teruglopen naar het 40km punt.plattegrondkopie
Nu ik mijn plekje heb gevonden is het tijd om de boel te installeren. De schragen worden uitgeklapt en de borden erop geplakt met duct tape. Mensen kijken me geboeid aan, wat is ze toch allemaal aan het doen?
Ik heb gele ballonnen met smiley’s erop die ik met ballonnen-stokjes op de hoeken van de borden plaats. Ze blijken ontzettend instabiel te zijn dus aangezien er geen kinderen in de buurt zijn om ze aan te geven prik ik ze lek met m’n stanleymes en die spullen verdwijnen weer in m’n tas. Als ik ergens geen geduld voor heb vandaag is het wel ballonnen die niet doen wat ik wil dus toedeledokie!
De borden staan dus ik neem maar eens even de tijd om iets te eten en drinken. Daar ben ik best wel aan toe.
Dan is het tijd om mijn bananenpak aan te trekken. Aangezien ik bang ben dat hij steeds voor m’n ogen zal zakken draag ik de punt als een capuchon in m’n nek. Niet echt een hele herkenbare banaan maar goed ik ben al zenuwachtig genoeg.
De top lopers komen voorbij en ik zie ze naar de borden kijken, oke ik val dus op. Of in ieder geval mijn borden. Een van de motorrijders die de toplopers vergezelt complimenteert me met mijn mooie borden. Een van de andere snelle lopers geeft aan dat ik de volgorde moet omdraaien. Ik ben het er niet mee eens maar vertrouw op zijn oordeel.
Tijdje later zegt een andere loper dat ik de volgorde moet aanpassen. Verdomme….maar goed ik zet ze terug naar hoe ik ze tenslotte eerst al had staan. Vond ik tenslotte toch al beter. Ondertussen krijg ik veel response van de lopers en van het publiek zelf. Iedereen is enthousiast. Via de app van de marathon volg ik Edwin op de voet. Hij komt eraan! Wanneer hij volgens de app bij het 21,1km punt is zet ik snel aan de ene kant een cameraatje neer om te filmen en aan de andere kant m’n telefoon die non-stop foto’s maakt. De zenuwen en de emotie gieren door m’n lijf maar ik sta er helemaal klaar voor met mijn confetti. Ik zie de pacers van Edwin aankomen en speur hun groep volgers af. Ook zij roepen wat kreten naar me en ik zeg ongetwijfeld wat terug maar ik zoek Edwin.
cameringo_2016-10-09-12-20-27
Ik tuur in de verte maar zie nog steeds niemand die op Edwin lijkt.
Dan komt plotseling Ellis voorbij: hey dat is leuk zeg! Ik wil best wel confetti poppen voor haar maar straks zit Edwin er vlak achter en ben ik te laat voor zijn confetti douche. Het blijft dus alleen bij een verbale aanmoediging.cameringo_2016-10-09-12-20-49
Wanneer Ellis voorbij is valt er een groot gat tussen de lopers en nog steeds geen Edwin. Ik begin me ondertussen een beetje zorgen te maken. Hij heeft duidelijk de pacers losgelaten en sluit nu vast aan bij de pacers met een iets latere einddtijd. Prima want was ook een eventueel plan. Maar toch zit het me niet lekker en ik moet ook al wat aanstalten gaan maken om naar het volgende punt te vertrekken.cameringo_2016-10-09-12-21-08
Ik kijk nogmaals op de app. Die geeft aan dat Edwin me allang voorbij is! HOE DAN?! Hij zit al op 23km nu. Ik app met Mari die nog onderweg is met/naar de Cheerzone. Ik vertel hem dat ik Edwin schijnbaar toch heb gemist. Mari vraagt me hoe ik dat in hemelsnaam voor elkaar heb gekregen. Ik snauw terug dat ik dat ook niet weet en het ook niet begrijp. Maar gooi het erop dat ik teveel werd afgeleid op dat moment door lopers en voorbijgangers die me riepen. Ik kan wel janken. Mari zegt ach je hebt zometeen nog een kans. Ja leuk maar dat is niet het moment waar ik al zolang naar toe gewerkt en geleefd heb. En ik wilde mijn eigen momentje met Edwin en niet met meerdere mensen….yup egooooooo haha.
Ontregeld gooi ik m’n spullen in mijn tas en begin weer te slepen. Alles maar dan ook alles doet pijn. Daarbij voel ik me ook wat verslagen dus de kracht ebt zolangzamerhand uit m’n lichaam. Ik app nog wat met Mari, die probeert me met grapjes op te beuren maar ik ben echt behoorlijk van slag.
Eindelijk kom ik aan bij het PSV stadion en plof neer, ik kan niet meer. Sta te trillen op mijn benen. Dan krijg ik een appje van Mari met hun locatie g*dgloeiende g*dverd*mme, ze staan aan de andere kant van het stadion. Ik stuur terug dat ik het ga proberen maar dat ik echt verga van de pijn.
Gelukkig staan ze minder ver van me vandaan als het op de kaart leek. Onderweg praten mensen nog tegen me maar ik krijg helemaal niks meer mee.
Wanneer ik bij de Junkies aankom flikker ik m’n tas in het gras en loop naar Mari toe. Wanneer hij me ziet en zegt: hoe kan dat nou? Snauw ik: JA WEET IK VEEL! M’n lichaam begeeft het haast en ik leun met m’n handen op m’n knieën en begin te huilen. Tussen de tranen en snottebellen door vertel ik Mari dat ik er niks van begrijp, hoe kunnen we elkaar nou zijn misgelopen? En hoe kan hij de borden nou niet hebben gezien? Iedereen heeft ze gezien! Hoe kan hij er nou zo voorbij zijn gelopen?! Ik ben boos en verdrietig maar ik moet mezelf herpakken want ik bederf op deze manier ook de stemming bij de rest.
Gertjan helpt me met het in orde maken van de borden en we zetten ze weer op de straat. Ditmaal staan ze voor het stadion. Dus de slogan van Feyenoord voor het PSV stadion neergezet door een Ajax supporter, lekker bezig.
Ik hou de app nauwlettend in de gaten, hell no dat het nog een keer fout gaat.
Veel van de mensen die voorbij komen heb ik natuurlijk al gezien, sommige herkennen mij ook. Sip zeg ik tegen Mari dat ik die mensen al heb gezien, waarop Mari zegt: ja het is een slechte optocht he?
Wanneer de app aangeeft dat Edwin zo rond de 36km loopt besluit ik hem tegemoet te lopen. Ik instrueer Mari dat ik Edwin tegemoet loop, hem daar een prive confetti douche geef, met hem meeloop tot hier en dat zij dan ook met mijn overige confetti poppers moeten knallen en foto’s moeten maken. Ik sta klaar op ongeveer 38km, nog zenuwachtiger dan eerder.
Ik sta er een paar minuten en dan krijg ik een berichtje via Whatsapp.

Van Edwin.

Huh?

Ik lees dat hij op 20km is uitgestapt.

Ik stuur snel terug dat we elkaar daarom zijn misgelopen en begin vervolgens terug te rennen naar de cheerzone.
Wanneer Mari mij in zicht krijgt zie ik de verwarring in zijn ogen. Waarom rent ze langs de route en niet op de route met Edwin? Waar is Edwin? Z’n ogen schieten snel weer op de weg voor hem en ziet inderdaad geen Edwin.
Het enige dat ik kan doen is met een trillende onderlip nee-schudden met m’n hoofd terwijl ik kom aanrennen (wat best knap is want mijn evenwicht is nou niet bepaald top).
Met wat gepiep probeer ik Mari duidelijk te maken dat Edwin is uitgestapt. Ik geef mijn telefoon aan hem zodat hij het zelf kan lezen. Ik plof neer op het 5 cm hoge stoepje en zit als een hoopje bananen puree te huilen.
Mari merkt op dat ik Edwin dus niet heb gemist op het eerdere punt. Op zich is dat gek genoeg wel een opluchting. Ik ben nog in gesprek met Edwin, hij legt uit wat er is gebeurd en verteld dat hij nu in de trein zit en bij Utrecht is. Mijn antwoorden dringen heel langzaam bij Edwin door. He? Ben jij in Eindhoven?!
Ik zeg ja die kleine cheerzone waar Mari je over vertelde? Dat was ik.
Dit bericht komt keihard binnen bij Edwin. Die zit dus huilend in de trein en ik in Eindhoven op een veels te laag stoepje. Ik stuur hem een foto van de borden die voor me staan. En wanneer ik een foto maak van mezelf met de borden op de achtergrond maak ik het alleen maar erger voor mezelf. Ik zie mijn eigen janksmoel en daar ga ik alleen maar harder door huilen (*kuch*sukkeltje*kuch*).

pixlr
Wanneer zelfs de borden de moed opgeven besluit ik ze op te ruimen maar m’n bananenpak komt vast te zitten in 1 van de borden. Dit tot grote hilariteit bij zowel mij, Mari & en Ramiro en ook bij Edwin die ik hiervan op de hoogte breng via de app.

Ik heb ‘even’ de tijd nodig om bij te trekken van dit nieuws maar moet mezelf voor een tweede keer herpakken omdat de halve marathonners op het punt staan om ons te passeren en hier lopen veel bekenden mee. Meike en Joanna weten dat ik er ben en die hebben beide ook support nodig. We moedigen de vele Bossche Junkies aan en ook Amsterdamse Junkie Mark komt voorbij suizen, maar vele zien en/of horen mij niet. Wanneer Marlous en Thomas voorbij komen en ook zij mij niet horen en zien ben ik het zat. Ik ren erachteraan om ze haast tegen de grond te werken zodat ze me wel moeten opmerken. Een snelle knuffel en ze mogen weer door. Hardlopende Boer John loopt ook mee maar ik heb dat zelf alleen van horen zeggen want ik heb hem totaal gemist.
Meike is ook in aantocht maar ik weet dat ik daar eigenlijk niet voor hoef op te letten. Zij weet ten eerste dat ik hier zal staan en ten tweede zij is wat dat betreft net zo oplettend als dat ik ben. En ja hoor Meike en ik spotten elkaar vrijwel tegelijkertijd. Ik ren op haar en Shanice af en geef haar een knuffel. Niet veel later komt ook Joanna aan. Ook haar ren ik tegemoet en we omhelzen elkaar. Ik zeg meteen dat Edwin is uitgestapt en we elkaar helemaal niet eens hebben gezien. Joanna schrikt en zegt vertel me straks alles!

pixlr_20161211202409967
Glimlachen als een boer met kiespijn…

De Cheerzone is ondertussen opgeruimd en de Bossche Junkies richting huis vertrokken.
Ook ik pak m’n boeltje bij elkaar en slof rustig richting station.
Daar ga ik op een strategische plek staan om Joanna op te wachten. Als ze komt aanlopen met Meike, Michel en Shanice breekt ik finaal in stukjes. Bij Joanna in d’r armen huil ik even flink uit. Niet alleen vanwege het feit dat ik nou eenmaal erg emotioneel ben of het feit dat ik er zoveel tijd in heb gestoken en zo ontzettend naartoe geleefd heb maar ook vanwege het feit dat ik het gewoon heel erg vind voor Edwin.
En hij? Hij vind het weer verschrikkelijk voor mij. Hij kan er ook niets aandoen dat het plan zo goed heeft gewerkt, dat hij dus niet wist dat ik er was en we elkaar dus niet hebben gezien.
Samen met Joanna, Meike en Shanice ga ik nog even op de foto bij Reis je Fit en dan pakken Joanna en ik de trein. In de trein praten we goed bij en eenmaal thuis ben ik bekaf. Gelukkig heb ik de volgende dag vrij….
img-20161009-wa0015
Ondanks dat het oorspronkelijke plan niet bepaald is gegaan zoals gehoopt krijg ik toch diverse berichten via Social Media, ook veel van mensen die ik niet persoonlijk ken. Ontzettend leuk dus en dat doet me goed. Ben blij dat ik toch vele mensen even een afleiding heb kunnen geven en die boost die ze nodig hadden. Ookal werkte ik maar op halve kracht vandaag. Op naar volgende week: de Amsterdam Marathon!

 

Banana Eve on Tour – Eindhoven [Deel 1]

Maanden geleden nam ik het besluit om mijn eigen wedstrijd van die dag te annuleren met het doel om naar Eindhoven af te reizen om Edwin aan te moedigen tijdens zijn tweede marathon.

Weliswaar is de marathon van Eindhoven niet de tweede marathon waar Edwin zich voor heeft ingeschreven maar vanwege diverse blessures wel de tweede marathon waar hij van start gaat met 'uitlopen' als doel.
Dit schrijf ik omdat ten eerste Edwin me anders zelf gaat verbeteren en ten tweede omdat mensen hier nogal over (blijven) vallen. Soms gaan dingen nou eenmaal niet volgens plan en niet iedereen schudt alles maar zomaar uit zijn of haar mouw. We zijn allemaal anders. Oke laat ik het hier maar bij houden voordat ik straks nog demonstratief met een bord door de straten loop te paraderen om één van mijn beste vrienden te verdedigen.

Het plan om langs de kant te gaan staan om Edwin aan te moedigen wordt al snel een project. Aangezien ik hem hier niet van op de hoogte wil brengen, het moet een verrassing zijn, bedenk ik me dat ik moet opvallen.
Uit het niets is daar dan inene het idee om een bananenpak aan te schaffen voor dit project.

In 2013 waren Udjen en ik ook aanwezig bij de marathon in Eindhoven. Udjen liep daar in de stromende regen haar snelste marathon. Ook Wilbert liep deze editie mee, die kreeg toen al een verrassings-aanmoediging, hij wist niet dat ik langs de kant stond en ik was ook ietwat onherkenbaar met m'n dichtgesnoerde capuchon, Ninja Eve zegmaar. Ik ben later van start gegaan voor de halve marathon maar moest wegens mijn blessure uitstappen.

Een bananenpak, leuk! Maar zal dat genoeg zijn? Ik ben namelijk geen schreeuwer…….ja mensen vermoeden waarschijnlijk niet zo snel dat ik lang niet zo extrovert ben als ik over kan komen. En daarbij; ik ben een erg emotioneel mens dus waarschijnlijk zou ik Edwin niet eens kunnen roepen omdat ik door mijn emoties niet eens geluid zou kunnen produceren. Anyway ik denk dat een bananenpak niet genoeg zal zijn dus er moet een spandoek komen. Ja een spandoek!
Oke een spandoek, maar wat moet daar op komen te staan? Iets wat verwijst naar die banaan die dan langs de route staat? Maar wat? Iets met ‘headbangende banaan’. Daar hebben wij het zo vaak over gehad (komt daar soms het idee van het bananenpak vandaan of is het puur omdat je toch met regelmaat hardlopers in bananenpakken tegenkomt? Ja echt waar!).
De hierop volgende weken spoken er allerlei spandoek kreten door mijn hoofd, wordt er steeds meer aangeschaft: confetti, ballonnen.
En dan is ie er, dat ik daar niet eerder op ben gekomen. Het kan niet anders dan dat dit de juiste woorden zijn: You’ll Never Walk Alone.
De perfecte woorden, ik heb de laatste jaren niet veel meer met voetbal maar het is en blijft Ajax voor mij maar Edwin is een trouwe Feyenoord supporter, hij heeft deze woorden ook op zijn bovenarm staan en daarbij ik kom hem aanmoedigen dus hij is (naast eventuele andere fans) niet alleen.
Het spandoek idee schrap ik daarentegen wel. Het moet anders. Ik heb geen tijd om een juiste plek te vinden om een spandoek op te hangen en Edwin is iemand die vooral naar beneden kijkt tijdens het lopen dus wellicht ziet hij het niet eens.
Ik wil borden die ik neer kan zetten. Dan maakt het ten eerste niet uit waar ik ga staan en ten tweede Edwin zal dit eerder zien dan een spandoek, denk ik.
Wanneer ik bij de Bruna even snel binnen kijk om prijzen van karton te vergelijken valt mijn oog op regenboog gekleurde vellen. Ik zeg tegen mezelf: oke deze onthou ik even, wat op zich al grappig is want ik ben tegenwoordig een vergiet met wel hele grote gaten. Ik loop naar buiten maar bedenk me vrijwel meteen dat dit nutteloos is want die regenboog vellen gaan het toch wel worden. Ik loop weer naar binnen en trek 3 vellen uit het vak. Tevreden stap ik weer op mijn mountainbike, het thuisbrengen van deze mooie vellen is trouwens nog een heel gevecht zo op deze fiets en de wind van vandaag.
Ik struin het internet af voor het maken van de meest simpele, goedkope en lichtste schragen. Qua geld maakt het niks uit of ik zelf moeilijk ga lopen doen of ze kant en klaar haal. Dus op naar de Gamma om drie schragen te kopen. Op Instagram plaats ik hier ook een foto van met de hashtag #secretmission.

img_20161002_075825
#secretmission

Het bananenpak zelf is ondertussen aangevuld met een bananenlegging en later komen er ook nog (hoofdzakelijk) gele adidasjes bij.

cameringo_2016-08-12-23-23-34_20161010205707843
Banana Eve in progress

De letters worden zorgvuldig uitgeknipt en op de borden geplakt. Een paar mensen weten ondertussen van mijn grote plan en we hebben allemaal onwijze lol om mijn outfit.
Kruidvat heeft weer een actie met goedkope(re) dagkaarten voor de trein dus ook die wordt aangeschaft. De gele haarverf die ik voor Litouwen had aangeschaft wordt weer in mijn haar gesmeerd en ik ben er klaar voor!

Vele Junkies van Den Bosch zullen die dag de halve marathon lopen dus er gaan ook een aantal Bossche Junkies cheeren. Ik betrek Mari dus ook in het complot om Edwin te verrassen, te verblijden en te laten huilen.
Twee dagen van te voren besef ik dat Edwin met een pacer mee gaat lopen. En dat betekend dat hij in een groep zal lopen. Ik zie het dus al helemaal gebeuren dat hij middenin de groep loopt met z’n blik op de straat gericht en hij mij of de borden dus niet zal zien en ik hem niet. Niet alleen Edwin is nerveus voor zijn marathon maar ik ook!
Ik schakel Mari dus in. Hun cheerzone zal zo ergens aan het eind van de route staan maar ik sta eerst tussen de 20 en 24 km te cheeren om daarna m’n spullen bij elkaar te pakken en naar de cheerzone te gaan.
Ik vraag Mari of hij Edwin een berichtje wilt sturen met de mededeling dat er nog een kleine cheerzone tussen de 20 en 24 km zal zijn.
Pff dat moet goedkomen dus.

Zondagochtend….de ochtend van de marathon. Ik zit in de trein en ben met Edwin in gesprek via Whatsapp. Hij weet nog steeds niet beter dan dat ik met de 14km trail van De Hoge Veluwe Loop ga meedoen vandaag. En dan verteld hij me dat Mari hem vertelde dat er nog een cheerzone zal zijn. Tussen de 20 en 24 km! Waar ik op reageer met: Oh echt? Nice!
Edwin zegt: ja leuk he? Ik zal het nodig hebben.
We zijn nog een tijdje in gesprek en ik krijg foto’s van hem in het startvak met de pacers die hij gaat volgen. Onbewust helpt hij me enorm want ik weet nu ook hoe de pacers eruit zien. Wanneer ik bijna in Eindhoven ben gaat Edwin van start.

20161009_083607
To be continued…

Afzien in Den Bosch én in Hoorn

Op 29 mei is het weer tijd voor de Vestingloop in Den Bosch. Het wordt mijn 3e keer dat ik hieraan meedoe.
Ik zit ruim op tijd op het station in Almere Centrum en wacht op Udjen, en de trein uiteraard. Ook Udjen komt ontzettend op tijd aangelopen….oh dat kan nooit goed zijn. Wij en op tijd zijn….we maken er zelf al wat grappen over en lopen dan naar het perron. We hebben zelfs een trein eerder dan we eigenlijk hoeven te hebben maar dit is vanwege de problemen rondom station Utrecht en het feit dat ik eigenlijk nog even wat mensen wil uitzwaaien tijdens de start van de 10km, deze starten drie kwartier voor ons.
We hebben in Utrecht een overstap van 7 minuten en ondertussen hebben we een vertraging van 6 minuten. De mensen rennen de trein uit en ik zeg tegen Udjen ‘wij kunnen ook wel gaan rennen maar ik weet niet waarheen’. Ik weet wel naar welk perron maar niet waar dat perron is. Zonder problemen stappen we over en rijdt de trein zelfs alweer met een dikke vertaging weg. Terwijl Udjen nadenkt over d’r wachtwoord wat ze ergens voor moet invoeren dommelt ze weg. Ik dommel zelf heel ergens anders heen want een jongen die naast haar zit begint zijn Engelstalige telefoongesprek met: I just call to say…….ja en bedankt eikel! Nou zit ik met dat nummer in m’n hoofd. Mijn hoofd doet nu dus niks anders dan zingen, best irritant. Udjen schrikt inene weer wakker en roept dat ze d’r wachtwoord weer weet en begint druk te typen op haar telefoon. Haha lekker stel zijn we toch ook.
We komen aan in Den Bosch…..toch? Dit is toch Den Bosch? Iedereen kijkt vragend om zich heen. Ik buig me over de jongen die naast me zit om het bordje te vinden. Hij vraagt aan me of we in Den Bosch zijn. Ik antwoord: ‘volgens mij wel, ik probeer ook echt niet op schoot te kruipen maar ben het bordje aan het zoeken, oh ja we zijn in Den Bosch!’ Het wordt dus niet omgeroepen in de trein én we zijn 4 minuten te vroeg…..
Gek genoeg belanden we zonder verkeerd te lopen in één keer op de Parade, de businesstent van Meeùs staat op dezelfde plek als vorig jaar dus dat is handig. Wat we wel even vergeten is dat we eerst ons startnummer aan de andere kant van het plein moeten ophalen dus we kijken dan ook vreemd op als we worden geweigerd bij de tent. Nadat we ons startnummer hebben opgehaald mogen we wel naar binnen. Voor ons gevoel zijn we uitgehongerd dus nadat we ons hebben omgekleed eten we snel een broodje. Nu is het wachten op Lianne, die de 10km loopt en op Edwin, die net als ons de 15km loopt. Lianne heeft wel problemen bij Utrecht dus is wat verlaat. Zodra ze omgekleed is lopen we met z’n vieren naar de start. Dit is dus een klein half uur lopen!!!! We komen langs de Cheerzone dus er wordt even wild gezwaaid en ik roep dat ik ze straks zie. Lau komt ook net aangelopen dus die vlieg ik hyper enthousiast om z’n nek.
Nadat we Lianne hebben uitgezwaaid speur ik of ik nog meer bekenden zie tussen de lopers. Ik had van een afstand al wat Junkies gespot vooraan bij de start dus ga ervanuit dat Mari daar ook bij stond. Nu is het dus eigenlijk alleen opletten of ik Erik zie. Dan inene komen daar Mari en Gaby aangesjokt. Die had ik niet meer verwacht. Er wordt geknuffeld en wat gekletst. Ach ja ze zijn toch de startlijn nog niet over dus de tijd tikt nog niet. Dan gaan ze maar eens en beginnen Edwin, Udjen en ik aan onze wandeling richting onze start. Onderweg hebben we belachelijk veel lol. Ook mogen we op de foto bij de bedrijventeams-fotograaf. Uiteindelijk belanden we in ons startvak, waar ook een aantal Junkies (Amsterdam) staan.
Ik ga samen met Udjen van start maar ik voel meteen al dat ik nog sneller wil. Udjen geeft aan dat ze te snel gaat en dat ik niet op haar moet wachten. Zonder wat te antwoorden begin ik mijn eigen tempo te lopen. Dan komt Anouke inene naast me lopen. Samen lopen we een stukje op en kletsen wat. Anouke geeft aan dat we behoorlijk snel gaan, oeps….als zij dat al zegt. Ze begint op me uit te lopen en ik besluit niet mee te gaan, althans niet op dat tempo. Ik zie dat mijn tempo op dat moment 4″30 is…..ai dat kan nooit lang goed gaan.
In de trein sprak ik Mari al over de Cheerzone, waar staat die?! Vanaf het plaatje schatte ik hem op 2km vanaf de start en Mari dacht zelf rond de 2,5km. Normaal staat de Cheerzone op zo’n 2km voor de finish. We grappen dat ik maar een handje confetti moet meepakken voor onderweg, want ik moet nu dus zo’n 13km teren op de cheers en de confetti.
Omdat ik verwacht dat de Cheerzone nu over zo’n 1 tot 1,5km zal zijn besluit ik m’n huidige pace vol te blijven houden. Keihard werken maar ach tis maar een klein stukje. De ‘tunnel’ onder het station door nekt me behoorlijk maar goed nog ffies volhouden. Er komt iemand naast me lopen, ik kijk vanuit m’n ooghoek en zie dan een bekend singlet….hey dat is een Junkie, wie zit er in dat singlet? Ik kijk goed en Frank blijkt naast me te lopen. Ik tik hem aan en hij kijkt verbaasd op. We kletsen heel even en hij gaat ervandoor. Ik loop tot nu toe nog steeds met mijn Meeùs shirt opgerold want uiteraard draag ik ook mijn Junkies singlet en tot ik voorbij de Cheerzone kom is deze zichtbaar. Maar waar blijft die Cheerzone dan?! Uiteindelijk staan ze op zo’n 3,5km. Ik vlieg er doorheen, Seth gooit een handvol met kleine witte confetti en Gerben voorziet me van grote vlokken confetti en glitters vanuit een confettibom, wat een heerlijkheid!!! Hierna rol ik m’n shirt weer naar beneden en trap ik op de rem. Even flink gas terug maar eigenlijk is het kwaad al geschied. In de volgende 6km vecht ik tegen de misselijkheid. Ik heb vlak voor de start nog een tweede broodje gegeten en die komt nu continue naar boven. Ik heb het ontzettend zwaar. Bij de verzorgingspost op  9km besluit ik naast het pad te gaan staan en te wachten op Udjen. Nu maar hopen dat zij ook niet zo heel sterk is vandaag. Op haar sterke dagen begint ze op een rustiger tempo en gaat ze alleen maar sneller lopen. Als ze dat vandaag ook doet kan ik nadat ik ben aangehaakt dus niet bij haar blijven en vraag me af of ik dat ook nog wel kan verwerken. Na zo’n anderhalve minuut komt Udjen door de bocht, ik ben blij haar te zien, zij is daarentegen zeer verbaasd om mij te zien. Wanneer ik naast haar kom lopen vraagt ze dan ook meteen wat er is gebeurd. ‘Kotsmisselijk’ antwoord ik.
Samen lopen we verder, het helpt ontzettend dat ik nu tegen haar kan praten. De misselijkheid is nu bijna weg. Wanneer we de laatste bocht ingaan voel ik emoties door m’n lijf gaan, ik verwacht dat ik in tranen ga uitbarsten na de finish, wat een uitputtingsslag was dit zeg. Tot op het laatste moment heb je geen zicht op de laatste paar meters tot de finish dus de verrassing is dan ook groot dat wanneer we onder het poortje doorkomen daar de Cheerzone alweer staat. Ik zie de vlag en ik hoor onze namen. Ik zwaai uitbundig en ren met een grote glimlach op de finish af.
Nu drinken, bijkletsen met een pacer van Meeùs, nog meer drinken, medaille in ontvangst nemen en via de Junkies naar onze spullen bij Meeùs (en geen tranen!). Dit keer eet ik niks aangezien ik nog maar net van de misselijkheid af ben en graag terug wil naar de Junkies. Dan is het tijd om lekker bij te kletsen met iedereen, zowel Junkies uit Den Bosch als Amsterdam, dansen in de regen en de finish van de Giro te volgen, ons vol te proppen met aardbeien en met teveel mensen onder een paraplu staan. Uiteindelijk is het tijd om richting huis te gaan.

pixlr_20160609210358351

Het is 4 juni en vandaag zal ik aan de start van de Halve Marathon van Hoorn staan. Het gaat een warme dag worden en sinds de Vestingloop ben ik ontzettend verkouden (ja goed plan met je warme bezwete lichaam in de regen dansen zonder een jas aan te doen) dus ik ben een tikkeltje nerveus. Ik neem m’n Asics rugtas mee met extra drinken en een jasje voor het geval dat ik door een combi van verkoudheid en de warmte moet uitstappen. Ook ga ik voor het eerst sinds lange tijd weer met muziek lopen. Hiervoor heb ik nieuwe oordopjes aangeschaft, van het merk Yurbuds. Deze beloven niet uit je oren te vallen tijdens het lopen. In de trein klets ik via Facebook wat met Edwin. Als ik op Amsterdam CS zit te wachten op mijn trein staat zijn trein op hetzelfde perron alleen op een ander spoor en helaas komen we hier te laat achter. Edwin loopt vandaag de halve marathon van Amersfoort.
Wanneer ik in de trein richting Hoorn zit kom ik erachter dat ik mijn leuke licht groene zonnebril kwijt ben, die heb ik dus in de eerdere trein laten liggen. Ik baal ontzettend want ik was best wel een tikkeltje verliefd op die kleur en hij zat gewoon goed.
Even later zie ik een donker vlekje op m’n linker onderbeen. Kan me niet goed herinneren of ik door een plas ben gecrosst op de fiets maar ik ga uit van iets van modder. Zeer hardnekkige modder want ik krijg het niet bepaald snel los van m’n huid. Nadat ik het eindelijk los heb ligt het op mijn vingertopje, op het moment dat ik het wegschiet zie ik het pas goed. Verdarrie zag ik nou een beestje?! Snel Google erbij pakken en ja hoor het was dus een teek….ik kijk naar de vloer maar het patroon op de vloer zijn alleen maar donkere stipjes….etterige beestje ga ik dus niet meer vinden. Meteen m’n been maar inspecteren. Ik heb wel een rood vlekje maar of dat is van een beet of van mijn eigen aktie weet ik niet. Wel maak ik er foto’s van en noteer ik in mijn telefoon wanneer ik het opgemerkt heb en blablabla.
‘Eerst m’n zonnebril verloren en nu heb ik de Ziekte van Lyme’ hoor ik mezelf denken….pff en ik ben al zo chronisch moe, dat wordt leuk.

Van drie jaar geleden weet ik dat de start makkelijk te vinden is vanaf het station, schijnbaar heb ik daar zo’n vertrouwen in want ik heb geen enkele keer gedacht dat ik het misschien even in Maps moet opzoeken. In no time ben ik dus ook bij de start, ik haal mijn startnummer op en ga in de schaduw zitten. Vandaag ben ik zonder Junkies. Altijd vreemd om zonder je crew op pad te gaan. Jenny, wie ik via-via heb leren kennen en nu regelmatig tegenkom, loopt ook vandaag. Zodra zij er is kletsen we lekker bij. Vooral over haar avontuur in China, ze heeft de marathon over de Chinese Muur gelopen!
We maken ons klaar en lopen met de meute naar de start. Wanneer we eenmaal op een lekker plekje staan doe ik alvast m’n oordopjes in, alhoewel… Nadat ik mijn rechteroordopje heb ingedaan zie ik dat het hoesje van mijn linkeroordopje weg is….(!!!!) What the……godgloeiende! Mijn eerste ingeving is vrijwel standaard: oke fuck it, laat maar. Maar dan bedenk ik me nee niks fuck it, het zijn dure dopjes, ik koop ze juist omdat niet wil lopen kloten met uitvallende oordopjes en ik ben m’n zonnebril ookal kwijt! Ik licht Jenny in en zeg dat ik even terug loop. Ik weet zeker dat hij namelijk pas echt net weg is en we hebben maar een piepklein stukje gelopen. Ik heb nog 5 minuten voor de start dus dat moet lukken. Speurend naar een rood dopje loop ik helemaal terug naar de wc’s, hopende dat ik niet ook nog het gebouwtje in hoef om daar te zoeken. Ik zie hem nergens maar besluit toch terug te lopen, dan opeens zie ik een rood vertrapt iets liggen, ja hoor het is hem! Gelukkig maar, en de hoop om misschien m’n zonnebril terug te vinden komt voorzichtig boven borrelen.
B O E M we zijn van start! Boem? Ja Boem! Het startschot is door middel van een kanonsschot. Loeihard en de grond trilt ervan.
Ik ga weer veels te snel, het plan vandaag is gewoon uitlopen. Rustig aan en uitlopen, niks meer maar misschien wel wat minder. Ik vind het warm en nu al zwaar. Dit heeft ook te maken met de ondergrond, allerlei oude straatjes met dus ongelijke steentjes. Wanneer het publiek wat afneemt omdat we niet meer door het centrum gaan gaat mijn tempo ook wat naar beneden. Ik wordt toch altijd gepushed door publiek. Het is een mooie route maar met warm weer wel een zware route. Je loopt vol in de zon, continue. Gelukkig staat er op de dijk wel wat wind.
Bij het keerpunt zeg ik wat mensen gedag die dus al op de terugweg zijn, vrienden van Jenny die ik voor de start heb gesproken. Uiteraard klap ik ook voor de snelste lopers van de hele marathon en de halve marathon. Als ik zelf het keerpunt voorbij ben zie ik dat Jenny zelf niet al te ver achter me loopt.
Elke verzorgingspost gebruik ik om een heel bekertje water te drinken, een spons aan te pakken en wat water over m’n hoofd te gooien. Ik dwing mezelf om zowel op de heenweg als de terugweg om me heen te kijken. De zeilboten zijn in grote getalen aanwezig en het is een prachtig gezicht. Tijdens het laatste stuk op de dijk vliegt een vlindertje een hele tijd met me mee, voor me uit, om me heen, van me weg om weer snel terug te komen. Ik wordt er blij van. Nog een kilometer, weer door het centrum en nog even doorbijten. Ik kom aardig gesloopt over de finish en ben nog net binnen de 2 uur gebleven. Nog even wachten op Jenny om vervolgens met haar terug te lopen naar onze tassen. Onderweg kletsen we nog even lekker bij en dan pak ik mijn trein richting huis, moe, warm, voldaan en zonder zonnebril.

pixlr_20160609212508323

Running Update

Vrijdag 1 april is het weer tijd voor de Almeerse WTC Trappenloop. Vijfde keer dat dit wordt georganiseerd en ook de vijfde keer dat ik hieraan deelneem……tenminste ik weet het nog niet. Vorig jaar ging het me helemaal niet goed af dus eigenlijk heb ik absoluut geen zin om mezelf dit weer aan te doen. Daarnaast ben ik nog herstellende van een vervelende verkoudheid en zit ik ook nog eens belabberd in m’n vel door het overlijden van een vriendin.
De dag op het werk lijkt voorbij te kruipen, dit uiteraard puur omdat ik worstel met verdriet en met het feit dat ik eigenlijk echt niet die Trappenloop wil doen. Maar ja….vijfde editie, vijfde deelname,,,,mooi moment om daarna te stoppen.
Met tegenzin fiets ik na m’n werk richting Almere Stad, ditmaal fiets ik langs het spoor, een route die ik simpelweg verafschuw. Bijna de hele route heb ik zicht op de Carlton Toren, de toren die ik zal moeten beklimmen, de toren die ik op dit moment haat en zwaar vervloek. Mijn fiets besluit er een schepje bovenop te doen, m’n ketting slaat continue over. Het inwendige gevloek is geëvolueerd in uitwendig gevloek en hard ook. Ik zet m’n fiets in de stalling en loop mopperend naar het gebouw. Aan de balie vraag ik een inschrijfformulier met de mededeling dat ik eigenlijk nog steeds twijfel waarop het meisje antwoord met: oh maar het is hartstikke leuk!! Waarop ik weer weet te antwoorden dat dit al m’n vijfde keer wordt en ik dus weet dat het helemaal niet leuk is. Ik neem mijn startnummer in ontvangst en mag over 4 uur en 12 minuten van start gaan. Ik stap dus weer op m’n fiets en ga naar m’n moeder. Daar drapeer ik mezelf in een stoel, ben wat afwezig en kijk hoe iedereen eet. Ik wil van te voren niet eten omdat ik bang ben dat ik het hele trappenhuis zal onderspugen. Dan vind ik het tijd om maar weer naar de plek des onheils te vertrekken, dit straal ik dus ook echt uit. Ik zie er als een huis tegenop….een huis met 33 etages welteverstaan.
Eenmaal weer in de toren zie ik meteen mijn ex-collega en haar man. Had zijn naam al op de startlijst gezien dus wist dat hij zou meedoen. Ik voeg me bij hen en er komt eigenlijk niets anders dan gemopper uit. Ik voel me dus echt zwaar ellendig. Hij start precies een half uur voor mij, zodra hij zenuwachtig in de rij staat loop ik nog even naar hem toe om te zeggen dat ie al mijn woorden moet vergeten, ben niet in m’n hum en het is gebaseerd op een slechte ervaring van vorig jaar. Maak er je eigen loop van, onthoudt alleen dat je in het eerste stuk niet teveel moet geven. Hij lacht en zegt komt goed.
Als hij weer beneden komt weet hij even niet goed wat hem nou net is overkomen, ik moet lachen en zeg sarcastisch: ik zei toch dat het leuk is?!
Dan is het mijn beurt, m’n hartslag zorgt haast voor een aardbeving dus ik probeer mezelf te herpakken door heel rustig te ademen. Ik mag….ik ren en hoop maar dat ik niet te snel ga, ik duik de garage in en moet mezelf aan de paaltjes in de hoek vasthouden om niet uit de bocht te vliegen. Ik heb geen idee hoe ik het doe, ga ik te snel of loop ik gewoon goed? Ik wil er niet over nadenken. Ik kom aan op -4 en zoek het trappenhuis, dit doe ik iedere keer terwijl het gewoon is afgezet met lint. Ik duik het trappenhuis in en beklim de trappen richting lobby, begane grond. Daar wordt ik aangemoedigd en toegejuicht, ik lach en zwaai en schiet het volgende trappenhuis in. Hier ging het vorig jaar al bij de tweede trap mis. Het schiet door m’n hoofd maar ik negeer het al vrij snel. Ik wil zo lang mogelijk blijven rennen en kijk dus ook niet naar de nummers van de verdiepingen. Ik wil niet weten waar ik ben want dat valt altijd bijzonder zwaar tegen. Dan zit ik plotseling op de hielen van mijn voorgangster, ik krijg mezelf alleen niet zover om haar ook daadwerkelijk voorbij te gaan, ik ga zelfs langzamer lopen. Nadat we zo 4 trappen hebben beklommen gaat zij duidelijk versnellen, ik laat haar gaan. Ik wandel maar nog steeds zit er best vaart in. Als ik op de 23e verdieping aankom wil ik sneller, ik denk dat ik dat kan bereiken door twee treden per keer te pakken, dit hou ik 1 trap vol, het blijkt toch te zwaar te zijn voor nu. Ik begin te dribbelen en uiteindelijk kan ik zelfs weer wat rennen. En dan ben ik er inene. Met mijn overleden vriendin in gedachten kom ik over de finish, ik heb het gehaald. En ik heb een pr gelopen. Nadat ik iets ben bijtrokken en wat heb gedronken voeg ik me bij de mensen bij het scherm met de uitslagen. Aangezien ik de laatste loper ben van deze categorie hoef ik niet lang te wachten.
Tijdens deze vijfde editie en dus ook mijn vijfde deelname behaal ik de vijfde plek.
Gek genoeg voel ik me hierna weer goed, ik stap tevreden op m’n fiets en fiets terug naar m’n moeder waar een groot bord eten wacht.

pixlr_20160411222814300

Donderdag 7 april is er bij Run2Day Overtoom een bijeenkomst van Nike. Niels heeft mij hiervoor uitgenodigd dus ik zit weer vloekend op mijn doortrapfiets om op tijd mijn trein te kunnen halen. Eenmaal in de trein moet ik me nog opfrissen en omkleden. Omkleden lukt maar dat opfrissen daar ben ik niet zo zeker van, het zweet druipt nog net niet uit m’n oren. Eenmaal in Amsterdam besluit ik toch maar de tram te pakken (normaal wandel ik) omdat ik mezelf anders wel heel erg onder tijdsdruk zet. Bij Niels gaat de heenreis ook niet geheel vlekkenloos dus tussen de gebruikelijke hilarische berichten door komt er van beide kanten ook regelmatig wat stress doorsijpelen. Ik wacht buiten de winkel om zo nog even wat frisse lucht mee te pakken en hopelijk een beetje af te koelen. Ik zie de tram waar Niels in zit de Overtoom op rijden dus loop hem tegemoet. Druk kletsend stappen we de winkel in, waar ik Ada verras met mijn bezoekje. Voor Nike moeten we in de kelder wezen. Beneden tref ik bekende gezichten, 4 of 5 Junkies en Jasmine. Na wat uitleg worden we in groepen verdeeld en praten we over koopgedrag en diverse producten. Na een ontzettend gezellige babbelsessie van anderhalf uur wordt dit deel van de avond afgesloten.
We hebben beide onze loopspullen mee, ik twijfel over de baantraining van de Junkies en Niels over die van Nike. Beide zijn moe (Niels z’n reden is iets meer legit dan die van mij: meneer is ziek, hij heeft Pfeiffer) en tja we moeten dan eerst nog he-le-maal naar het Olympisch Stadion…..
Thomas verteld me dat Mark straks vanuit de Run2Day de Junkies Bootcamp verzorgt…..ohhhhh dan hoef ik en nergens heen en ik ga toch niet naar huis zonder iets te ondernemen! Ik weet Niels over te halen om ook mee te doen aan de bootcamp, want dat is leuk weet ik hem te vertellen….
Leuk is het zeker, als je van doodgaan houdt….
Nee we hebben zeker lol, maar die sprintjes nekken me toch volledig. Niels gooit z’n Pfeiffer in de strijd om niet meer te hoeven sprinten (nee hoor grapje….denk ik) en ik gebruik m’n aanstaande marathon als (zwak) excuus. ‘Ik plank wel in de tussentijd”…..en ook dit wordt gedegradeerd tot een extreem platte plank op het asfalt.
Ook dit deel van de avond is dus bijzonder geslaagd en wordt afgesloten met een gezellige wandeling naar het station en een lekkere kop koffie, met zwarte deksels….

Zondag 10 april: de Rotterdam Marathon!
Vandaag lopen vele van mijn vriendenkring de marathon, een aantal debuteert vandaag op deze afstand, een aantal lopen de kwart, een aantal loopt in een duo (beide de helft) een groot aantal staat te cheeren op diverse punten en Kim, Inge, Udjen en ik vormen een estafette-team.
Om half 10 lopen Chantor (hij loopt de hele marathon), Meike (zij loopt samen met Joanna als duo), Kim (Kim is onze eerste loper) richting startvakken. Udjen en Joanna lopen naar hun bus, Joanna is dus de tweede loper van haar duo en Udjen is onze derde loper. Onze tweede loper Inge is al onderweg naar haar wisselpunt. Bij de startvakken neem ik met een paar dikke knuffels afscheid van Chantor, Kim en Meike want ik ga Mari zoeken. Na wat heen en weer berichten heb ik eindelijk een idee van waar hij staat en ik ren tussen de mensenmassa door zijn kant op. Wanneer ik er bijna ben krijg ik de melding dat ze nu in het startvak staan….zucht….gelukkig vind ik ze alsnog snel. Mari gaat met Roy lopen en Marino loopt vandaag zijn eerste marathon. We hebben onwijs veel lol met z’n vieren dus het wachten tot ze eindelijk mogen is wat prettiger op deze manier. Dan komt er eindelijk beweging in hun vak, nog wat succes wensen en weg zijn ze. Ik hang nog wat rond bij de start en loop Jenny nog tegen het lijf die toch ook maar de marathon gaat lopen, waarom niet?! De grapjas! Ik ben eigenlijk op zoek naar Babette maar kan haar nergens spotten, niet zo gek in die massa maar toch jammer. Wel kan ik Kim nog aanmoedigen als zij van start gaat. Bij mijn weten is de kwart marathon ookal van start gegaan dus daar hoef ik niet meer heen. Rimco, die ik ken via Instagram loopt deze en ik had gezegd dat ik heel misschien nog even langs kon komen. Ik besluit alvast te gaan kijken waar mijn wisselpunt is, hierna wandel ik terug naar Meeus om daar nog tig keer naar de wc te gaan, lijkt haast wel uit verveling, en toch te besluiten om m’n tight in te wisselen voor shorts.
Wanneer Rimco klaar is met zijn kwart besluiten we af te spreken, na een zoektocht vinden we elkaar en lopen we samen naar mijn wisselpunt, deze is net iets voor de 30km. Eenmaal daar treffen we een grote chaos aan. Niemand wekt de indruk te weten wat de bedoeling precies is. Ik wurm me uiteindelijk maar naar voren met een paar mede Meeus-en. Plotseling zie ik Mari! Ik roep maar hij hoort me niet, denk ik…hij kijkt wel soort van om maar er gebeurd niks. Op het moment dat ik hem zie zie ik meteen dat het helemaal niet goed zit, ik zie het aan zijn houding en het wordt bevestigd als ik zijn gezicht zie. De paniek slaat bij mij acuut toe. Ik voel de tranen al branden, m’n hartslag schiet omhoog en ik sta te trillen op m’n benen. Het enige wat ik op dat moment wil is naar hem toe gaan. Maar ik moet wachten op Udjen. Dan zie ik een vriend van me voorbij komen, zaterdagavond kreeg ik te horen dat hij hem gaat lopen en ik vertel dat ik de laatste 10km zal lopen en als we elkaar zien en hij heeft me nodig dan zal ik hem steunen….ik zie dat hij hier wandelt en dat hij me zoekt, ik roep maar ook hij hoort me niet…..maar hij loopt achter Mari, wat nu? Mijn prioriteit ligt nu bij Mari maar ik kan Mark straks toch niet zomaar voorbij rennen…
Udjen is er nog niet dus dat is van latere zorg. Ook Petra komt voorbij en ook zij hoort me niet. Chantor komt ook voorbij maar ook hij hoort me niet. Dan is daar Mascha, godzijdank eindelijk iemand die me hoort! Ik steek beide duimen omhoog en ze glimlacht. Dan eindelijk, ik denk een kwartier nadat Mari voorbij kwam, is daar Udjen. Ze reikt me de sjerp aan, ik vraag of ze mee gaat en ze roept ga maar! Ik loop wel door maar ga maar! Ik roep alleen maar semi-verward: ik moet Mari zoeken, gaat helemaal nie goed, ik moet naar Mari toe. Udjen roept ga maar! En ik sprint weg…
Ik ga veels te hard maar het kan me niet schelen. Ik ren en zoek tussen de lopers aan de rechterkant. Ik druk het publiek weer de stoep op omdat ik erlangs moet, ik voel m’n schenen branden en even schiet door m’n hoofd dat ik volgende week een marathon moet lopen en dit dus niet slim is, he kan me nog steeds niks schelen. Dan zie ik Chantor, hij wandelt bij deze drankpost en ik spring hem om z’n nek, even een dikke knuffel. Ik dribbel een beetje mee en vraag of het gaat. Mwah….niet echt maar loop jij maar door. Wederom roep ik dat ik Mari moet zoeken, succes en ik zie je zo!
Dan zie ik Mark…..shit….ik moet naar Mari maar Mark kan ook support gebruiken en die had ik tenslotte beloofd. Ik verkrijg het niet over m’n hart om voorbij te rennen en te doen alsof ik hem niet zie. Ik kom naast hem lopen en vraag hoe het gaat. Samen lopen we op. Meteen zegt hij dat ik m’n eigen tempo moet gaan lopen. Eerlijk zeg ik hem dat ik eigenlijk op jacht ben naar m’n maatje want die gaat niet goed. Mark zegt me te gaan, zoek je maatje! Ik ren weg en roep: als ik hem niet kan vinden dan kom ik terug!
Ik ren nog steeds op een te hoog tempo, waar is ie nou? Zover zat hij niet voor Mark. Onderweg kom ik twee ambulances tegen, de paniek slaat me om m’n hart. Bij de eerste kan ik zien dat het niet Mari is die op de brancard ligt, bij de tweede kan ik de ambulance niet in kijken, ik vertel mezelf dat het hem niet is en ren door. Op 37km staan de Halfcrazyrunners met hun Cheerzone. Ik scheur erop af, volgens mij lach en juich ik als ik aankom, maar dan slaat de paniek kei en keihard toe als ik eenmaal stil sta. Volgens mij roep ik alleen maar: Waar is Mari? Hoe ver zit ie nog voor me? Ik moet hem vinden!
Anouk verteld me dat hij nog niet is langsgeweest maar dat wil er bij mij niet in. Hoe kan ik hem in hemelsnaam voorbij zijn gerend?! Ze kijkt meerdere keren op de app maar die blijft aangeven dat ie er nog niet is. Ik begrijp er niks van. Gelukkig heb ik nog wel het besef dat er geknuffeld moet worden dus dat doe ik dan ook met Anouk, Erik en John. John laat me mezelf volproppen met fruitdrop en Erik schreeuwt om Mari door de megaphone…..maar Mari is nowhere to be found. Ik ben er heilig van overtuigd dat ie toch echt nog voor me zit en hoelanger ik hier blijf staan hoe verder hij van me verwijderd is.
Dan komt Mark voorbij, ik prop nog wat drop in m’n mond en sprint achter Mark aan. Ondanks dat hij het heel zwaar heeft kan hij nog makkelijk praten, dat is fijn, dat is positief. Hij moet wandelen dus ik dribbel met hem mee. Inene loopt Udjen achter me die dus ook zeer verbaasd is dat ze mij weer tegenkomt. Mark geeft aan dat ik gewoon maar moet gaan. Dus Udjen en ik lopen druk kletsend verder. Mijn gevoel zegt ook dat Mark het zeker wel gaat redden.
Na de finish treffen we Rob, Ramiro en Ton van Runners World en kletsen erop los.  Een van de vrijwilligsters blijft ons steeds verder wegdrijven, heel irritant want schijnbaar kan ze zelf niet echt beslissen waar we nou eigenlijk mogen staan. Dan is daar Mascha! Ze valt me huilend in de armen, ik hou dr heel stevig vast en huil mee….doe ik anders nooit…haha
Met z’n drietjes lopen we richting medailles en drinken. Ik blijf zoeken naar Mari, nog steeds begrijp ik er niks van. Na de hekken staat Rimco te wachten, hij weet me te vertellen dat Mari nog steeds niet binnen is…….uiteindelijk pak ik mijn telefoon erbij. Hij is online op whatsapp, ik vraag of hij binnen is maar er komt geen reactie. Nadat ik nog een ongerust berichtje stuur krijg ik antwoord: hij is uitgestapt
M’n hartje breekt en ik stuur: godver
Ik wil hem vanalles vragen maar weet dat ik hem even moet laten. Het liefst ga ik naar hem toe om hem te troosten maar ik weet dat hij al onderweg naar huis is. Dat hij zou uitstappen is dus geen moment in me opgekomen.
Ik wil nog even wachten op Mark maar na zo’n kleine 10 minuten (gok ik) gaan we toch echt terug naar Meeus. Normaal ben ik niet zo bang om af te koelen maar aangezien ik mijn marathon nog moet lopen leek het me een goed moment om even iets verstandiger te zijn. En daarbij we hebben best lang bij de finish staan kletsen dus de kans is groot dat we hem gemist hebben.
Later kom ik erachter dat Mari 500 meter nadat ik hem had gezien is uitgestapt, bij de Cheerzone van de Junkies, dus ver voordat ik uberhaupt van start kon gaan.
Naast al die paniek en zorgen heb ik het gelukkig ook leuk gehad, de Cheerzone van de Junkies en die van de Halfcrazyrunners waren wederom top, ook de confettidouche van Anouschka en Olav was super en het was weer gezellig met Rob, Ramiro en Ton.
Ons team heeft een prachtige tijd neergezet (ondanks dat ik al met al een niet al te beste tijd bij elkaar heb gesprokkeld): 4:10:24
De verzorging van Meeus was weer top en we hebben onwijs veel lol gehad.
Maar nu ben ik moe. Ik zal m’n uiterste best moeten doen om mezelf te herpakken voor zondag. Toen ik vanmorgen op het werk in tranen uitbarste was de beslissing om vrijdag en maandag vrij te nemen dan ook snel gemaakt. Even een klein beetje extra rust voor en na de marathon. En nu maar slapen dan….. xxx
pixlr_20160411222424940

 

Amsterdam Marathon – BTG

Okay let’s rewind to almost 17 weeks ago:

It’s friday morning and I’m off to work, only have to work for four hours today. At 12 o’clock I’m heading home again.

Taking a quick shower, gather the last things, putting bowls of catfood and water everywhere, kiss my furballs goodbye ‘Mommy is back in a bit, sweeties!’ I lie and close the door behind me…

When I get of the train I’m back in Amsterdam, I sigh….this is where the magic is going to happen this weekend. I start to walk to our Running Junkies HQ… the weekend has begun!

Running Tuesdays on Friday:
This weekend is all about friends, fun, food, crewlove, cheering, confetti, support and duh..running.
There is this magical thing that’s called Bridge the Gap (BTG). Bridge the Gap, in short, is an international gathering of urban running crews from around the world. The host club normally takes care of lots of activities, sightseeing, runs, food (besides running we all love to nom), some even open their own homes for a taste of their lives & for a place to sleep and offcourse they organize parties!
This weekend it’s our turn to organize this awesome phenomenon. Tonight we act like it’s a regular tuesday, a Running Tuesday. On Tuesday we gather at our HQ (aka Tjins) and run, talk, laugh, eat, drink, have a good time and laugh some more. Even though today it’s friday this evening will be no other then a regular tuesday right?! WRONG!
Tonight we have guests…a lot of guests, from all over the world!
We proudly welcome running crews from: Copenhagen, Denmark (NBRO), London, England (Run Dem Crew), Toronto, Canada (Parkdale Road Runners), Montreal, Canada (East Laurier Running Club), Berlin, Germany (Runpack), Belgrade, Serbia (BURT), Manchester, England (Still Waters Run Deep), Moscow, Russia (Gorky Park Runners and Girl & Sole Running Club), also from Amsterdam: Patta Running Team and from same crew, same country, other city: Running Junkies Den Bosch.

After a speech from our ‘captain’ Ryan we hit the road. Nice to run the streets of Amsterdam on a friday night, manouvering through a huge ammount of (window) shopping people. When we get back at the HQ we get to nom, we love to nom….yes I know I already said that.
Ryan is our food guru, as far as I know/heard everyone loved the well prepared meal.
Time to get changed and go to the pub. After some nice conversations and a few drinks Lianne and me decided to call it a day. Most of the group hopped back on their bikes, bike across town and create batshitcrazy memories at a karaoke bar. By that time Lianne and me are already in sleeping modus.

Social Run:
This saturday morning it’s time for our Social Run at our other HQ: Run2Day Amsterdam. Again a lot of our BTG guests joined us here. After a speech from Thomas and Elly we start our little sightseeing run. We went to the Rijksmuseum, not only to show off the architecture but also to show how it normally looks like, in comparisment of how it will look tomorrow during the marathon. After this we run through the busy shopping centre and finally through the Vondelpark.
In the afternoon we all go our seperate ways but almost all go to the same place: the Amsterdam Marathon Expo. The people who didn’t collected their bibs yet do this today, as well as I do. After I get my bib Lianne and me stroll around at the expo, we have a nice talk with Lornah Kiplagat and cause it feels like we know eachother for ages I totally forget to make a new picture of us together…dumbass. We bump into some fellow RJ’s and some of our new international friends. After some superhero-fun we go back to Lianne’s place.

Pasta Party:
The evening before a marathon has a theme: carbloading aka PASTA PARTY!
Lianne has a handball match so on my own I travel back to Amsterdam. There I join the aprox 150 other runners at this fantastic evening. We have good conversations, great laughs, so much fun and the food frenzy is absurdly phenomenal. We even have a surprise visit of our Belgium turned Dutch turned French Running Junkie Wouter which provids a nice little ‘OMG’ shot from Sophie in the BTG aftermovie.

Sunday Funday Runday:
It’s still really early when our alarms start to sing.
Rise and Shine!
We get ready, get our stuff, hop on our bikes and start our 30 minutes bikeride to the starting area of the marathon. We still have to pick up Lianne’s bib for her 8km race. There we meet up with Monique and Irene. After a short talk we are on our way again. Time to get ready and squeeze in a grouppicture. After that I really have to make my way to the start. In this chaos of people Mark from RDC spots me and together we try to move through this mass. Then suddenly I see Udjen! YES!
We tried to call eachother earlier but with no luck. We loose Mark (later on I learned he had to start from another box). When Udjen and me wait for our start we see Marlous and Erik from the Halfcrazy Runners, they start from the box before us.
AND THEN WE ARE OFF!
At the Vondelpark we see Marlous and Erik again, get cheered on by Instagram friend Niels, my fellow volunteer friend Chi Yin and our lovely Ada.
Around 4km we run by/through the Rijksmuseum, our Cheerzone.
So freaking awesome, so many Cheering Junkies, so much crewlove.
After 5km Udjen stops at the refreshing zone for something to drink, I have my own so I keep going, I expect to see Udjen back in a short time. On some parts of the course you run next to the runners before you, like you run towards the Olympic Stadion and they passed it already, on their way to the Amstel. Cause we all proudly wear our crewshirts you can easily spot runners from other crews, so I get to greet some of them along the way. At 10km there is Niels again, nice! And suddenly there is RJ Elly standing in the crowd, well almost on the course..! Highfive and she yells ‘Evaaaaaaaa you can do thisssssss!’
Around 24km there is a cheercrew from the Halfcrazy Runners! At 37km I spot Udjen’s husband John and their son Ryan. Still 1km to go for another confetti shower. I’m moving in for the cheer…
I see our mascotte Ryan the Lion, I see some familiar faces, I have to get a grip trying not to cry while I smile widely, Gawd how I love these people! I hear a voice from our megaphone, she lures me in, I know that voice, but who….? OMG it’s Francien!!!
I fly by, wishing the Cheerzone could be so much longer, but then again…I can’t keep up this speed that long haha
Suddenly I feel there is someone moving in to me from the right, I actually get spooked for a moment, then I see it’s Anouke, smiling and she gives me my confetti shower, we quickly greet eachother and that was it….my heart wants to explode from happiness and love, my eyes want to cry from pure joy but I’m not done yet!
Still another 4km to go. It starts to rain again, harder then earlier and I start to struggle. I have to keep up, almost there. By now I know I will not finish within the timeframe I wanted, I get pissed. Outside the Olympic Stadion there is a announcer standing on the course who spots me, calls my name and says I’m doing great and that I’m nearly there. I put my hands up in the air, shout a bit (something that sounds like ‘Yeahhhh’ I guess) and speed up.
I enter the Olympic Stadion, run the last part on the track and finish with a time of 3:56:28 (well the official app said 3:56:27, my watch said 3:56:28 and the website said 3:56:29….I choose the middle one). Still pissed about not being a bit faster (I talk about a louzy 2 minutes….), I know it’s stupid. Luckily I see many people I know right after the finishing line. Like Ramiro from Runner’s World, bet you don’t know how good it was to see you and get my mind off from my own stupid disappointment. Confusion when I see a friend finishing while he is so much faster then I am….damn his knee! But he did it anyway! Seeing Belgium beauty and ex-Dreamteamer Caroline, some fellow Junkies (one even with bloody knees cause she took tumble earlier) and then there they are again: Marlous and Erik! All I can say: happiness and a lot of emotions 😉
After a unexpected longer wait for Udjen, we are all proud new medal owners!
Udjen had a rough time so we take a shower and get a well deserved massage.

Tonight we celebrate, we swap stories, we are crazy proud of eachother, we drink, we dance, we party, we laugh, we cuddle and sadly, we say goodbye.

It was an amazing weekend and I thank everyone!

Especially ‘Haas’ for arranging my bib, Lianne for being my host this weekend, the Junkies for being who they are and organize the weekend and the food and the shirts and Cheerzone and and and and and….
Also thanks to the people who weren’t physically there in Amsterdam with me but supported me and cheered for me either way. And thnx to Chris aka Mister Hawaii, Jasmine (my fellow tights addict), Alexander (Kuya), Yoann and many many many more for coming to the Netherlands and being such cool people!

Naamloos-1