Ik was en ben er nog hoor!

Het is heel lang stil geweest hier op deze site. Dit komt omdat ik te kampen had met hele fikse dip. In oktober vorig jaar kwam eindelijk een einde aan mijn schuldsanering, iets wat a het dubbele aantal jaren heeft geduurd dan gebruikelijk (door bepaalde regels, niet wegens een extreem bizar hoge schuld) en wat ook een belachelijk lang voortraject had, wat ook zeker niet gebruikelijk is. Ik verwachte blijdschap en opluchting maar kreeg te maken met boosheid en het feit dat ik nu pas de rust had om al die jaren te verwerken. Het is niet mis wat ik heb moeten doormaken namelijk, ook naast die schuldsanering. Dit had dus enig effect op mijn leven, mijn humeur en mijn energie. Ik had nergens meer zin in, kwam aan en had ook diverse blessures.
Het lopen werd dus een steeds grotere opgave en daar wordt je dan ook weer niet vrolijk van. Ik zat dus in een niet zo fijne cirkel zegmaar.

Dan nu even een opsomming van de evenementen/gebeurtenissen in aanloop tot m’n najaarsmarathon, want ja dat blijven we gewoon doen he?! Doel aanpassen en gaan….

Vlak na mijn marathon in Antwerpen was de eerste Johan Cruyff Run.
Hier deed ik niet aan mee als loper maar wel als vrijwilliger. Een mooi evenement met nog wel wat kinderziektes. Ik heb weer leuke nieuwe mensen leren kennen en ik stond op een goed punt om vele vrienden aan te moedigen, en de voor mij onbekende mensen natuurlijk. En als afsluiter kregen ook wij het mooie Johan Cruyff loopshirt.

In mei was het weer tijd voor de Vestingloop in Den Bosch. Een loop waar ik elk jaar het gevoel heb dood te gaan maar blijf komen vanwege de Junkie tak daar. Maar waarom ik elk jaar weer voor die 15km blijf gaan?! Dus mensen plz help me voor volgend jaar herinneren dat ik de 10km wil lopen!!
Onze Stefan Hiemstra geeft aan dat hij rustig wilt lopen aangezien hij binnenkort een trail (50km!) gaat lopen in Amerika dus op dat tempo moet trainen. We besluiten samen te gaan lopen. Zoals altijd ga ik veels te snel van start maar daar komt al snel verandering in, ik klap onwijs terug in m’n tempo. Ook ben ik misselijk en moet op een gegeven moment echt m’n flipbelt afdoen zodat ik die druk niet meer op m’n buik voel. Dit helpt overigens maar eventjes. Stefan blijft bij me en blijft me motiveren. Om de 3 kilometer staat er een verzorgingspost en daar leef ik dan ook naartoe. Maar dan is die laatste verzorgingspost er inene niet, of iig niet waar ik hem verwacht had. Ik heb zo’n ontzettende dorst, ik heb het gevoel op de Sahara rond te dolen en het huilen staat me echt nader dan wat dan ook. We weten beide dat we niet ver van de Cheerzone zijn verwijderd en dat ze daar water hebben. Stefan besluit vooruit te sprinten om drinken voor me te halen en ondanks mijn belofte het niet te doen ga ik dan toch echt heel even wandelen, heel even maar. En daar is Stefan dan weer, met twee bekertjes water. Ik ben hem zo dankbaar en biecht hem ook meteen m’n mini-wandelingetje op. Bij de Cheerzone zorgt Mari er voor dat ik een flinke dosis confetti te verwerken kreeg. Dan nog het laatste stuk afleggen, ik vind het maar een rot stuk. En dan gaan we eindelijk die laatste bocht in en trek ik, tot verbazing van Stefan die inene achter me aan moet racen, een flinke sprint.
pixlr_20171022202940835.jpg
Vermoedelijk gaat er tijdens deze lijdensweg iets helemaal fout met mijn rug want de dag erop begint de pijn wat vanaf dinsdagmiddag niet te harden is.
Wanneer ik naar huis fiets, gelukkig ben ik die dag op m’n mountainbike dus dat maakt het een heel stuk fijner allemaal….NOT!, is de pijn zo erg dat ik geen controle meer heb over de geluiden die ik uit krem.
De dag erna ben ik sowieso vrij want ik ga met mijn tante naar de Harry Potter Exhibition in Utrecht. Dit overleef ik door zoveel als mogelijk in beweging te blijven en heel veel ibuprofen.
De dag daarna, Hemelvaart, heb ik mijn allereerste wandelevenement en daar heb ik heel veel zin in. Dat laat ik zo’n vern**kte rug niet verpesten. Dus met haast een boedelbak vol medicatie ga ik op pad.
Door een zegmaar zeer opdringerige man voel ik me genoodzaakt om een andere plek te zoeken in de trein waardoor ik in gesprek raak met twee vrouwen die ook onderweg zijn naar de Oer-IJ Expeditie en ook uit Almere komen. Het klikt meteen tussen ons en ze besluiten dat ik gewoon lekker met hun moet meewandelen. Dit blijkt een zeer goed idee want we hebben heerlijk gekletst en heel veel gelachen tijdens deze 25km.
pixlr_20171022203117760

De week daarna is er de lancering van het fietsblad Bicycling. Er is een fietstocht en niemand minder dan Laurens ten Dam is hierbij aanwezig. Nou is mijn rug nog steeds niet wat het wezen moet, redt ik het niet wegens m’n werk én staat mijn racefiets met twee lekke banden (en heb ik wat dat betreft toch echt twee linkerhanden) dus ik fiets niet mee. Wel ben ik er zodra ze terug zijn want ik moet natuurlijk wel een foto scoren, het liefst eentje waar ik zelf ook op sta (met Lau dus he). Mijn moeder is groot fan van onze Lau dus tja….
Foto’s in de pocket, blad met handtekening voor mamma ook, en gewoon veel gezelligheid met Ton, Olivier, Ramiro en Imo.
pixlr_20171022203208998

En dan wordt Vlinder (een van mijn drie poezenbeesten) ziek. Dus op naar de dierenarts en ze wordt behandeld voor een blaasontsteking. Dit lijkt goed te gaan maar na een week gaat het fout. Ze plast heel veel bloed, als ze al plast. We lijken in de eerste drie dagen haast bij de dierenarts te wonen want we zijn er elke dag, soms wel een paar uur. Ze wordt door meerdere artsen onderzocht en er worden meerdere foto’s gemaakt. Alles lijkt erop dat ze stenen in d’r blaas heeft. Maar ook heeft ze schijnbaar een hernia, een navelbreuk. En die heeft ze al zeker 3 tot 4 jaar (de vorige dierenarts zag er geen problemen in. Ik ook niet want haar bult onder haar buik leek haar niet te hinderen en ik hield het al die jaren in de gaten of er geen verandering in kwam). En deze roept heel veel vraagtekens op want ze heeft duidelijk een hernia maar niemand kan achterhalen wat die bult nou is. Want alles ziet er namelijk goed uit op de foto’s, niets dat wijst op de gebruikelijke complicaties bij een navelbreuk en niets dat wijst op het feit dat ze hier last van heeft. Op dag vier, de maandag, gaat ze onder het mes. Ze ondergaat een hele zware operatie want ze verwijderen haar stenen en ze corrigeren de bizarre navelbreuk. Dinsdag en woensdag blijf ik thuis. Lekker tutten met Vlinder…..maar erg gemoedelijk is het allemaal niet. Muis is vanaf het eerste dierenarts bezoekje op tilt geslagen. Ze herkent Vlinder niet meer en is op oorlogspad. Waarbij zowel Kiwi als ik collateral damage zijn want ook wij moeten het ontgelden. Vlinder, Kiwi en ik bivakkeren dus een kleine 3 weken in de slaapkamer en Muis heeft de rest van het huis. Godzijdank komt uiteindelijk alles dan weer op z’n pootjes terecht maar het heeft even tijd nodig gehad, zeker wel 2 maanden.
pixlr_20171022203243804

Ondertussen ben ik nog steeds geblesseerd. Ik heb al sinds de marathon van Litouwen last van hielspoor. Waardoor ik 24/7 heel veel pijn heb. En door dat hele gedoe met m’n rug, daar heeft echt een zenuw klemgezeten, heb ik een blessure aan m’n rechter bovenbeen. De grote spier aan de voorkant doet pijn en ook lijkt het alsof ik haast geen kracht in mijn been ben. Ik zak met regelmaat door mijn been.
De Almere City Run staat dus op de tocht, maar hier begon het voor mij en ik wil hem niet overslaan. De 21km zit er echt niet in en ik denk de 14km ook niet. Het wordt ook heel erg warm dus ik zit niet te springen om de 7km te lopen want die start pas rond 1 uur in de middag (en daarnaast heb ik ook de verjaardag van m’n broer Niels). Ik besluit dus mijn startnummer om te zetten van de langste afstand naar de kortste afstand (op de kidsrun na dan), de 4km.
Zodra ik over de finish kom blijkt dit ook echt de beste keuze want ten eerste was het nu al (11 uur) belachelijk warm en ten tweede kreeg ik in de laatste kilometer echt last van m’n been. Na het ophalen van m’n tas zak ik er ook volledig doorheen, wat niemand opvalt gelukkig want de stress vliegt me al om de oren. Wanneer houdt dit alles eens op?!
pixlr_20171022203326591

Tijdens de 10 van Noordwijk ga ik dit jaar voor de 5km. Ik vind het maar een vreemde gewaarwording dat ik nu voor een 5km loop zenuwachtig ben. Maar ja ik heb het gevoel weer terug naar af te zijn. Op het station van Leiden kom ik Marleen tegen en die verteld dat ze naast de 5km ook de 10km zal gaan doen en dat ze de 5km rustig gaat lopen. Ze is looptrainer en heeft een aantal dames klaargestoomd voor deze 5km en geeft aan dat het misschien wel een idee is om met hun mee te lopen. Dit neemt meteen al wat zenuwen weg.
Ondanks dit normaal ver onder mijn tempo zou liggen heb ik het nu toch best zwaar. Lichamelijk heb ik gelukkig weinig last alleen ben ik weer wat langzamer geworden. Alles behalve leuk maar blij dat ik nog loop. En super blij dat Marleen me erdoorheen heeft gesleept!
pixlr_20171022203413151

Naast al het blessureleed, mijn mentale struggles, de ziekte van en de zorgen om Vlinder verliezen we ook nog eens onze geliefde Pom.
20171022_203449

Pop Up Runs Almere organiseert weer een zomeravondloop. Je kan zelf kiezen of je stopt na 1 ronde (4km), 2 rondes of 3. Ik ga net als vorig jaar voor 1 ronde. Vorig jaar voornamelijk uit luiheid en dit jaar spreekt het voor zich. Ik ga samen met Selina van start en ik vraag me op een gegeven moment af waarom we beide in hemelsnaam zo lopen te hijgen. Ik kijk op m’n horloge en begrijp wat het euvel zit…..we lopen al driekwart kilometer dik onder de 5 min./km. Na die eerste super snelle kilometer ga ik rustiger lopen en Selina houdt het nog even vol. Bij het ingaan van de 3e kilometer kom ik het zoontje van een vriend tegen. Hij heeft last van zijn zij en ik weet dat hij astma heeft. Ik spreek hem aan en blijf bij hem lopen. We kletsen wat onderweg en eigenlijk blijft hij heel stabiel lopen. Ik weet dat ik mijn koppositie voor de 4km dames allang heb ingeleverd maar liever omdat ik iemand te hulp schiet dan gewoon ingehaald te worden natuurlijk. Ik blijf gewoon lekker bij hem lopen, kan ik mezelf ook niet alsnog over de kop lopen. Vorig jaar kwam ik namelijk onverwachts als eerste vrouw over de finish en je hoopt stiekem toch dat je dat weer kan waarmaken (tuurlijk niet sukkel, lees je verhaal even na gek!). Dit jaar kom ik gewoon lekker samen met Tygo over de finish, die super heeft gelopen!
Later schiet ik nog een andere jongen te hulp die het wel heel erg moeilijk heeft. Jongens van 15/16 jaar de stoer aan het sporten zijn laten hun tranen niet zomaar de vrije loop natuurlijk. Deze jongen had zichzelf zo over de kop gerend (2 of 3 rondes) waardoor hij vlak voor de finish bijna in elkaar klapte. Ik ben erheen gesneld om te zien hoe en wat. Ik heb hem laten wandelen en knoopte een gesprek met hem aan. Hij had zoveel pijn in z’n borstkas dat hij geen lucht meer kreeg. Toen die kramp een beetje aan het wegtrekken was en hij weer wat lucht kreeg kwamen de tranen. Ik ben bij hem gebleven tot hij bij zijn tas was en het zichtbaar beter ging. Toen op de fiets gesprongen om Selina nog even te begeleiden in d’r laatste stuk van de derde ronde.

20171022_203516

En nu? Weer rust pakken? Of toch mezelf proberen te herpakken? Ik ben het vertrouwen in m’n lichaam en in mijn eigen kunnen volledig kwijt……

Advertisements

Zevenheuvelenloop en de laatste lood/pjes van 2016

Ik ben zó niet in vorm. Gister had ik een lichte training (op het bruggetje op, bruggetje af lungen na dan) met Perry Sport in samenwerking met KariTraa, waar we overigens ook nog eens een mooie outfit aan over hielden. Dank! Vandaag is het tijd voor de Zevenheuvelenloop. De Zevenheuvelenloop is mijn eerste loop weer na mijn blessure én ik ben strontverkouden. Dit is er dus weer eentje waarvoor het halen van de finish het enige doel was.
Er word weer gelopen voor Meeùs dus het is weer een gezellig weerzien met (loop) vrienden buiten de Junkies om.
Nadat we hebben ontbijten, ons hebben omgekleed, een paar keer naar de wc zijn geweest is het tijd voor de speech van Erben Wennemars en daarna echt tijd om ons richting startvakken te begeven.
De start van de Zevenheuvelen vind ik altijd vrij vervelend, puur omdat je zolang moet wachten. Maar dan mogen we eindelijk. Ik vind al snel een plekje aan de linkerkant en kijk met enige jaloezie naar de lopers aan de andere kant, die dus al op de finish afstuiven. Ik zie namelijk als een berg….of als een heuvel op tegen deze afstand. Gewoon vanwege m’n ontzettend slechte conditie en de vraag of m’n blessure weg is en weg blijft.
Ik loop op zich oké maar tempo zit er niet in, prima, lekker laten gaan. Ik schuif van links naar het midden. Ik hobbel lekker door. De heuvels vallen me zwaar, elk jaar weer maar dit keer is het de verkoudheid die het me extra zwaar maakt.
Op een gegeven moment komt Kenneth me voorbij. Hij heeft het zelf niet door dus ik geef hem een mep op z’n schouder en gebaar ‘wat flik je me nou?!’.
Op km 7 loop ik lekker met m’n hoofd naar beneden (nee hoor ik heb het niet zwaar) en hoor een stem…..heyyyy die ken ik, ik kijk op en ja hoor het is Tommie. Tommie is pacer voor iemand anders. Ik roep hem en we zeggen elkaar gedag. Hij vraagt wat voor tijd ik wil lopen en nadat ik zeg uitlopen is mijn enige doel roept hij oke goed bezig!
Even verderop zie ik aan de rechterkant een bekend shirt. Het is Anouk van de Halfcrazyrunners, ze is aan de wandel samen met haar man Axel. Dat is niet goed. Ik wijk uit naar rechts en kom naast ze lopen. Bij Anouk is het drinken eerder verkeerd geschoten dus die staat op het punt van overgeven en ja rennen maakt het er niet beter op. Dan maar even wandelen. Tot km 11 blijf ik bij ze. We rennen een stuk en wandelen dan weer wat en zo gaan we door. Ondertussen kletsen we lekker en wordt er ook nog gelachen, dat kunnen wij wel. Dan ga ik weer mijn eigen gang.
Meike en Michel staan ergens in het laatste stuk naar de finish, ik zoek in het publiek want ik heb ze eigenlijk wel nodig, zo grappig vind ik het allemaal niet meer namelijk. Dan spotten we elkaar, roepen en zwaaien. Ik ben zo opgelucht als ik over de finish kom. Inene staat Junkie Daniel voor m’n snufferd waar ik na een dikke knuffel even wat mee bijklets. Even verderop staat Kenneth te wachten en samen lopen we terug naar Meeùs.
Ik ben binnen de anderhalf uur gebleven en ik vind het allemaal best. Oke als ik er thuis achterkom dat ik vorig jaar een heel stuk sneller was is dat toch even een klein steekje in m’n loophartje maar goed tis niet anders.

Twee dagen later sta ik weer met een aantal meiden van afgelopen zondag in Amsterdam (Joanna, Joyce, Patty). We zijn de gelukkige winnaressen voor de Perry vs PUMA workout. Maar zo gelukkig voel ik me niet tijdens de workout, man o man wat is het weer pittig. Maar ben wel gelukkig hoor, we slaan ons er wel doorheen….hoofdzakelijk door mijn constante aanvoer van (flauwe) grappen en grollen. En ook hier krijgen we een waanzinnig kledingpakket mee naar huis!

Op 3 December is de opening van de vernieuwde Perry Sport winkel in de Kalverstraat. Samen met Nike wordt ook vandaag weer een workout gegeven. In de trein spreek ik al af met Niels en wanneer we elkaar dan treffen in de stationshal lopen we samen met nog wat mensen die hij kent richting Perry.
Als ik mijn naam hoor en me omdraai om degene gedag te zeggen kijk ik inene in wel heel veel bekende gezichten. Er loopt een hele groep vrienden achter ons, we hebben elkaar eigenlijk allemaal leren kennen via Instagram. Ik hou het dus maar bij een algemene zwaai en hoi.
Eenmaal bij Perry zijn Udjen en Lianne er ook. We mogen nog niet naar binnen maar worden beziggehouden door én een brassband (daar ben ik na 2 minuten meestal wel al klaar mee maar hiephoipiepeloi we mogen er godsgruwelijk lang naar luisteren) én door auto’s / bestelbusjes die er langs moeten. Dan mogen we na een speech van Arie Boomsma en nadat Marlou van Rhijn het lint heeft doorgeknipt, naar binnen. Snel omkleden, je tas afgeven, leuk petje in ontvangst nemen en wachten op het interview tussen Arie en Marlou.
Maar dan mag er eindelijk gelopen worden. We zullen zo’n 5km lopen, that’s fine with me.
Ik had maar eens besloten om in een thermoshirt te gaan rennen. Er zijn best veel mensen om me heen die dit doen en ik dacht het is koud en ik ben flink verkouden geweest laat ik ook eens slim zijn en zo’n ding aandoen.
Ja niet slim dus want punt 1 zo koud was het nou ook weer niet en punt twee ik heb het over het algemeen niet zo koud als menig ander mensen en al helemaal niet tijdens het rennen. Dus tijdens een tussenstop gaat snel m’n singlet uit, thermoshirt uit, singlet weer aan en ren ik dus verder in een semi-zomerse outfit.
Niels en ik hebben de grootste lol onderweg dus ook dat is een goede test voor m’n conditie en ook daar krijg je het onwijs warm van. Ga jij maar eens een stuk rennen terwijl je bijna non-stop aan het lachen bent. Hardop. Slingerend over de weg.
Nadat we bij het eindpunt nog een coolingdown hebben gedaan ontvangen we ook nog eens een goodiebag.

14 December zijn we wederom bij Perry. Dit keer is er een workout in samenwerking met New Balance. We rennen een stuk en onderbreken dit een paar keer voor wat oefeningen. In het Vondelpark hebben we een intervalsessie. Het is pittig maar ik doe het vanavond nog niet eens zo slecht. (Jammer maar helaas, hier zijn dus geen foto’s van)

16 December loop ik met Pop Up Runs Almere mee met de Foute Kersttruienloop. We lopen 1 of 2 rondes om en door het centrum van Almere. Iedereen heeft z’n best gedaan voor een leuke foute outfit, sommige zijn versierd met lichtjes, andere met rinkelende belletjes. en we hebben muziek….foute kerstmuziek. En met deze gezellige kleine 8km sluit ik 2016 mee af.

pixlr_20170201122226045

Hoelang? [Deel I]

Ja Hoe Lang schijnt een Chinees te zijn, maar het gaat er nu meer om hoelang mijn knie het gaat volhouden.

– De fanatieke meelezers weten dat ik in aanloop zat naar de marathon van Enschede, alweer mijn zesde marathon. Na al het gedoe, gestress en druktemakerij van mezelf was ik afgelopen week erg moe. –

Ik zit er aardig doorheen. Nog nooit zo moe geweest in de dagen voor een marathon. Door dit alles en m’n fijne doortrapfiets (de ketting slaat steeds over) krijg ik ontzettende last van mijn linkerknie. Dus de stress neemt ook alleen maar toe.
Donderdag is mijn laatste werkdag van deze week en de hoop dat ik, eenmaal thuis, eindelijk een beetje ontspan verdwijnt als sneeuw voor de zon wanneer de pijn in mijn knie haast ondragelijk is. Van pure ellende weet ik niet hoe ik moet zitten, gebogen knie, gestrekte knie, juist af en toe bewegen of stil zitten? Stilletjes kom ik eigenlijk tot de conclusie dat ik zondag helemaal niet van start kan gaan. Vermoeid kruip ik m’n bed in. Wanneer ik ontzettend moe ben slaap ik standaard op mijn rug wat dus ook betekend dat ik mijn knie strek, iets wat ik liever niet doe uit angst dan hij dan juist stijf wordt. Dus dat vooruitzicht werkt me ook al op m’n zenuwen.
‘s Morgens openen mijn ogen al veels te vroeg, dat is alles behalve handig weet ik. Het is pas half 9 en dat is echt veels te vroeg nu. Ik pak m’n telefoon-statiefje erbij, klem m’n telefoon erop en zoek op youtube waar ik ben gebleven met het bekijken van de afleveringen van St. Elsewhere. Heerlijke serie vind ik dat en ik weet dat als ik daar een tijdje naar staar wel weer in slaap val. Niet om de serie maar omdat ik moe ben en zolang ik in bed blijf liggen en gewoon ergens naar staar dan vertrek ik wel weer naar Dromenland. Ik heb dit keer anderhalve aflevering nodig maar ben dan toch echt foetsie. Om half 3 in de middag wordt ik weer wakker. Dat is een beter tijdstip. Ik had echt flink wat uur slaap nodig dus ben tevreden met deze tussenstand. Nu hopen dat ik vanavond een beetje op tijd kan gaan slapen.
Langzaamaan rek ik mijn lichaam uit de plooi en schuifel ik wat door het huis. Mijn knie is een stuk minder pijnlijk maar voelt wel zwak. Op m’n dooie akkertje begin ik aan het inpakken van mijn tas, want hoe dan ook ga ik naar Enschede. Geld voor de hotelkamer krijg ik nu niet meer terug. Wanneer ik ‘s avonds in de supermarkt loop heb ik het idee iets te voelen in m’n knie, iets wat echt niet goed is. Ik sta op het punt om in huilen uit te barsten maar dwing mezelf om me te herpakken. Je hebt morgen nog een rustdag, wacht nou maar rustig af!
‘s Nachts ben ik heel druk in Dromenland, druk met het verzinnen hoe ik nooit aan kom in Enschede of bij de start. Hoe ik onderweg schijnbaar weet te vergeten dat ik bezig was met het lopen van een marathon en hem dus nooit uitloop, hoe m’n knie versplintert onderweg en ga zo maar door. Ik sta dus heerlijk uitgerust op zaterdagochtend.
Nadat ik de laatste dingen heb ingepakt, een oranje smoothie naar binnen heb gewerkt (sinaasappelsap, gember en wortel), nog even wat boodschappen heb gedaan en de katten verzorgd en weer eens voorgelogen heb, Mamma komt zo weer terug!, wandel ik naar Station Oostvaarders. Vanaf daar reis ik naar Zwolle om daar over te stappen op de trein naar Enschede. Ik zit in een heerlijk rustige trein en geniet van het stuk tussen Almere en Lelystad, dit is een natuurgebied en ik zie vele herten, runderen en paarden. De trein vanaf Zwolle is afgeladen…..hoezo moeten er zoveel mensen die kant op op een zaterdagmiddag?! Wanneer we wegrijden bij het station van Wierden zie ik op het fietspad een hardloper liggen, de man ligt op zijn zij en ziet er vrijwel roerloos uit. Gelukkig is een mevrouw hem al tegemoet gesneld, ik zie dat ze gehurkt naast hem heeft gezeten en op het moment dat ik dus voorbij kom staat ze net op en rent weg. Ik krijg de indruk dat er gecommuniceerd is (want volgens mij roept ze nog iets achterom naar de man als ze wegrent) en dat ze dus hulp gaat halen. Ik krijg een knoop in m’n maag, wat een rot gezicht en aangezien ik echt net wegrij van dit station kan ik helemaal niks doen. Ben dus erg blij dat die mevrouw al in aktie is gekomen.
Nog een half uurtje en dan ben ik in Enschede, ik kijk nog even op Google Maps waar ik ook alweer moet wezen. Ik heb het al tig keer bekeken maar geloof dat het nu pas aankomt allemaal. Waar ik mijn startnummer moet ophalen is vlakbij het station en mijn hotel zit daar weer vlak naast. Mijn eerdere plan gooi ik dus opzij. Ik was eerst van plan om naar het hotel te gaan, in te checken, m’n tas te dumpen en dan m’n startnummer op te halen maar zie nu pas dat ik dan heen en weer blijf lopen, gaat ook een beetje nergens over dus. Eenmaal in Enschede aangekomen loop ik richting het Saxion, nondeju wat een ijzige kl*te wind staat er zeg! Ongeduldig trek ik tijdens het lopen m’n uitgeprinte bevestigingsmail uit m’n tas zodat ik dat binnen niet meer hoef te doen. Toen ik nog in de trein zat had Sergio me al gewaarschuwd voor de lange rij met de mededeling dat ik die gewoon voorbij moest lopen want die rij betreft de nainschrijvingen en tja wij staan natuurlijk al maanden ingeschreven. Eenmaal in de goede ruimte aangekomen moet ik heel goed opletten waar ik moet wezen, focussen op de teksten op de bordjes boven de tafels zo zonder bril is altijd lastig. Eigenlijk soort van haast letterlijk loop ik blindelings achter een motormuis aan en inderdaad ook hij gaat voor de hele marathon. Er staat vrijwel niemand bij die tafel, als ik aankom is die meneer al voorzien van zijn startnummer maar de twee vrijwilligers worden aan de praat gehouden door een andere man. Ik wacht dus braaf af. De vrijwilliger die achter de tafel staan ziet mij staan en zegt: kom maar hoor meid. Waarop ik glimlach en hem mijn papiertje overhandig. Hij glimlacht en zegt tegen zijn collega: ‘goh wat een bescheidenheid zeg! Gaat de hele marathon lopen en dan toch zo bescheiden blijven’ en hij knipoogt naar me. Ik moet lachen en we raken wat aan de praat. Nadat ik met nee antwoord op de vraag of ik bekend ben in Enschede verteld hij me waar ik morgen moet wezen en wanneer hij de naam van een bepaalde toren noemt  waar ik op moet letten trekt hij een gezicht van ja ik weet ook niet waarom dat ding zo heet. Hoe dat ding heet weet ik een paar seconden later al niet meer en het is ook nooit meer teruggekomen.
We wensen elkaar een fijne dag en ik wandel naar het hotel.. Enthousiast stap ik naar binnen om meteen al te beseffen dat ik verkeerd zit. Met mijn grote rode tas wandel ik rechtstreeks het restaurant binnen, gelukkig is het amper 4 uur in de middag dus er zit niemand binnen. Achterin staan twee werknemers, een man van ik gok eind veertig en een jong joch. Ik zeg tegen de man dat ik het flauwe vermoeden heb dat ik via de verkeerde deur binnen ben gekomen. Hij moet lachen en zegt geeft helemaal niks hoor. Hij kan me ook vanaf daar inchecken verteld hij. Ook hij krijgt een uitgeprinte bevestiging in zijn handen gedrukt en daar blijkt totaal geen nuttige info op te staan. Ik zie z’n ogen alle kanten van het papiertje bestuderen en zeg lachend: goh en dan denk je goed voorbereid op pad te zijn gegaan… Na het noemen van mijn naam ziet hij die in het boek….ja boek ja, heerlijk ouderwets met de hand geschreven zelfs. Hij geeft me mijn papiertje terug waarop ik antwoord ach ja want daar heb je toch niks aan. Hij pakt mijn sleutel….ja ook gewoon een sleutel! Niks geen keycard!….en hij loopt met me mee naar mijn kamer. Vraagt nog of hij m’n tas moet dragen maar nee joh hoeft niet hoor! De jongere jongen heeft schijnbaar alles staan volgen en glimlacht geamuseerd naar me. Onderweg naar m’n kamer hebben we het over de marathon want zoals ik al had verwacht ben ik niet de enige marathonner die bij hun overnacht. Hij verteld me dat morgenochtend een groep mensen een warm-up run gaan doen in het park hiernaast. Oh oke leuk om te weten zeg ik maar ik wordt al moe als ik eraan denk haha.

Hij sluit de deur achter zich en dan kan ik eindelijk een serieuze poging wagen om te ontspannen. Ik kwak m’n tassen op het bed en spiek om de deur van de badkamer. Whoehoe ik heb een bad!! Ik plof neer op bed om daar even te blijven liggen. Vervolgens trek ik alles uit mijn tas om m’n spullen op chronologische volgorde neer te leggen. Ik pak m’n boek en plof wederom neer op bed. Het plan is om het boek meteen helemaal uit te lezen (ik ben een snelle lezer ook) en ik vermoed dat dit wel moet lukken, ben wel een beetje bekend met de schrijfstijl van in ieder geval een van de twee schrijvers en ik ken beide schrijvers. Ik heb het dus over het boek Run Baby Run van Nydia van Voorthuizen en Hans Nijenhuis. Nydia is een van onze Junkies en Hans heeft deel uitgemaakt van het Dreamteam van Runner’s World. Het Dreamteam waar ook Nydia en Udjen deel van uitmaakten.
Nadat ik een paar pagina’s heb verslonden trekt mijn aandacht toch even richting tv. Ik heb thuis geen tv-abonnement dus ik zet hem aan om gewoon domweg te staren naar een bewegend scherm. Mijn hoofd is toch nog net iets te onrustig om te kunnen lezen en ik wil het boek toch echt heel bewust lezen. Ik stop het weer netjes weg in m’n tas zodat er niks mee kan gebeuren.
Na een paar rondjes te hebben gezapt (nope ik hoef echt geen abonnement meer…) blijf ik hangen op de onzinnige programma’s van MTV.
Dan hoor ik een stem uit de badkamer….het is het bad. Joe! Ik kom eraan!
Ik vul het water met net iets te heet water dus sta ongeduldig op het badmatje te trappelen wanneer ik er nou eens in mag….in de tussentijd draai ik de tv maar richting bad. Zo mis ik niks van de bevalling van Snooki, zou toch wat zijn als ik dat mis zeg!
Na een kleine anderhalf uur in bad te hebben liggen rimpelen lig ik lekker op m’n bed m’n maaltijdsalade te nuttigen. Later zap ik door naar het spelprogramma van Jandino en Geer en Goor. Vooral tijdens het onderdeel ‘Schreeuwlelijk’ bescheur ik het.
Ondertussen stromen de succes-wensen via m’n telefoon binnen en vertellen meerdere mensen me dat ik moet gaan slapen. Het probleem is alleen dat ik momenteel ontspannen ben en dus niet moe ben. Ik zap door naar Comedy Central om de Roast van James Franco te gaan kijken. Rond 1 uur probeer ik dan toch echt in slaap te komen.

To be continued….