2017 – Pre marathon movement

 

pixlr_20170329194731589
Januari – Halve Marathon Egmond

Januari, tijd voor het eerste loopevenement van het jaar. De weersomstandigheden zijn perfect, het is droog, vrijwel windstil, het strand is vlak en het is zelfs eigenlijk een tikkeltje warm. Maar m’n conditie is ruk dus ik ga alles behalve snel of ook maar lekker. Wel blijf ik positief, elke keer als ik door een bekende wordt ingehaald en die me vraagt hoe het gaat kom ik maar tot één conclusie: ik loop nog! Ik zie je/jullie straks!

16143433_1297093663663305_6147415802587112362_o
Januari – Cheeren tijdens de Vondelparkloop

 

 

 

pixlr_20170329194934209
Februari – Midwinter Marathon Apeldoorn (Asselronde 25km)

Februari, weer een klein stukje verder dan de halve marathon. Onverwachts speel ik voor chaperonne voor Kim. Die zit een beetje met haar gezondheid dus ik blijf de hele weg bij haar. We lopen lekker en het gaat prima, alleen in de laatste twee kilometer krijgt Kim het zwaar en na de finish moet ik haar ook even ondersteunen. Ondanks dat een zeer geslaagde loop voor ons beide.

pixlr_20170329195146347
Februari – Pop Up Runs Almere (Amsterdam CS – Almere Muziekwijk)

Zelfde maand, weer een paar kilometer verder. Die kilometers zijn op zich het probleem niet, het is mijn conditie, snelheid en mijn extra kilo’s die het me alles behalve makkelijk maken. Maar met vooral de steun van Ferdi redt ik het dan toch weer tot het eind.

pixlr_20170329195521790
Maart – CPC Halve Marathon

Maart, maar weer eens een halve marathon dan. Wat een gezelligheid zo met de BTG met zo’n 400 mensen! En poeh wat een weer, ja voor mij natuurlijk alweer veels te warm. Ik ga van start met Petra maar ik hou haar niet lang bij. Ik heb het zo ontzettend zwaar. Dus na 2 uur en 9,5 minuut kom ik over de finish, tegen de highfive van Ton en de cameralens van Ramiro aan.

Maart Lenteloop Almere
Maart – Lenteloop Almere

Maart, tijd voor de Lenteloop, 3 Rondes van 10km. Ik loop samen met Els, twee rondes lang kletsen we lekker en lopen we boven verwachting, van ons beide overigens. De wind maakt het ontzettend zwaar en we zijn dan ook blij wanneer we die derde ronde ingaan. In de laatste kilometers moeten we elkaar toch wel lichtelijk oppeppen want de benen willen niet echt meer. De route zit vol met bruggen, viaducten en meer van dat soort grappen en dan dus die keiharde wind. Maar we komen dik tevreden over de finish!

pixlr_20170329200014145
Maart – Zandvoort Circuit Run

Maart, Zandvoort Circuit Run. Dit jaar is er voor het eerst ook een halve marathon maar ik hou het lekker bij de 12km. Ik vind het een leuke route en hij is al pittig genoeg zo met het circuit en strand. En ik loop ein-de-lijk weer eens lekker en een redelijk tempootje.

pixlr_20170516200448744
April – Lentemarathon Amstelveen

April, derde halve marathon van het jaar. Ik loop lekker, kom onderweg Francien nog tegen en loop daar een stuk mee op. Ze verdwijnt even en zegt ik zie je straks! Maar heb haar helaas niet meer gezien. Ik loop nog steeds op ‘veilig’, ik push mezelf niet om sneller te lopen maar voor het eerst haak ik af en toe bij iemand aan om daar een tijdje mee op te lopen, om mezelf toch lichtelijk te triggeren om meer te geven dan ik doe. Nog steeds niet binnen de twee uur maar ben tevreden over mijn prestatie.

 

FB_IMG_1492010154872
April – Cheeren tijdens de Rotterdam Marathon

 

 

 

pixlr_20170516200612080
April – Utrecht Urban Trail

April, lachen gieren brullen tijdens deze funrun. Ik loop samen met Edwin en Andrea en we gieren het uit. Erg leuk om door allerlei gebouwen te rennen (of wandelen), zoals de Schouwburg, kerken en de gevangenis. Mijn laatste loop voor de marathon dus met veel lol afgesloten.

Up next: de marathon van Antwerpen, geen tijdsdoel, gewoon lekker lopen…..

 

Banana Eve on Tour – Amsterdam

Zondag 16 oktober, vandaag zijn mijn mamma en mijn tante jarig maar ook is het de dag van de Amsterdam Marathon. Ik loop op geen enkele afstand mee (nog steeds last van mijn voet en ik wil gewoon weer eens cheeren) maar ben al vroeg op pad.
Terwijl ik van het station naar het Rijksmuseum wandel kom ik overal hardlopers tegen. Sommige al helemaal in hun outfit, zonder extra kleding eroverheen, en met hun startnummer al opgespeld. Druk kletsend met hun medelopers en/of hun supporters. Lopers uit diverse landen. Sommige lopen relaxed over straat, anderen rennen langs om de tram te halen. Ik sla het allemaal glimlachend gade. Ik weet zelf maar al te goed hoe het voelt.
Wanneer ik aankom bij het Rijksmuseum is het team om de Cheerzone op te bouwen ook net aangekomen. Samen zetten we de partytent, waar we onze spullen kunnen stallen, op, worden de crewvlaggen opgehangen, de beachvlaggen neergezet en de borden opgehangen waarop staat over hoeveel meter de lopers de Cheerzone kunnen verwachten. Loes komt aan met de Lululemon bakfiets, gevuld met aanmoedigingsborden, bergen met confetti, ontzettend leuke petjes én thermoskannen met koffie en thee. Rustig aan wordt de Cheerzone gevuld met vrienden.
14680597_1206033136102692_2701579884138002500_n

Wanneer de marathon op het punt staat op te beginnen snellen Mark en ik ons naar onze tassen. Mark is de eerste die zich in het pak van de Running Junkies mascotte, Ryan the Lion, zal hijsen en ik transform weer in Banana Eve. Dit tot verbazing van vele Junkies, waar we dus veel lol om hebben. Ik heb net m’n pak aan en voel dat ik wordt aangetikt, ik draai me om en daar staat Edwin! Ein-de-lijk zien we elkaar dan!
20161016_093313

De marathon is van start gegaan en het duurt niet lang tot de toplopers ons voorbij komen (op de heenweg bevindt de Cheerzone zich op km 4 en op de terugweg zitten de lopers op zo’n 38 km. De heenweg is dus gewoon leuk dat we er staan en de terugweg zijn we vrijwel noodzakelijk om de lopers een boost te geven voor die laatste 4 kilometers).
Na de toplopers volgt de stroom met recreatieve lopers (ook toplopers overigens!) en in die stroom moeten wij dus onze lopers zien te vinden. Gelukkig weten ze haast allemaal wel waar wij staan dus ze komen ook wel gewoon op ons af. Alle aanwezige crews komen aan bod. Van onze kant vliegen de aanmoedigingen via de megaphone, de highfives, de confetti en het enthousiasme de lopers om hun oren. Van hun kant krijgen we dezelfde enthousiasme, highfives (de een harder dan de ander) en ontzettend veel energie. Het is genieten voor alle partijen. En dan zijn ze weg, op pad om nog heel veel kilometers te mogen rennen, onderweg terug naar ons, naar het Olympisch Stadion, naar de finish en hun medaille. Wij mogen in de tussentijd de 8km lopers nog aanmoedigen om vervolgens te wachten op de eerste lopers van de marathon die weer terug gekeerd zijn.
pixlr
Vol spanning wachten we  de terugkeer van onze lopers. Ik sta iets verder van de Cheerzone vandaan. Ik ga daar bewust staan omdat ik zelf weet hoe het is om door die Cheerzone te komen. Het is zo fantastisch en het doet zo ongelooflijk veel met je. Maar het gaat ook ontzettend snel allemaal. De Cheerzone en over de finish komen zijn de mooiste momenten tijdens een marathon. Maar omdat het allemaal zo snel gaat en er zoveel door je heen gaat zie je niet wie er allemaal staan te juichen. Persoonlijk vind ik dat erg zonde. Zo heb ik eerder tijdens de marathon van Rotterdam bij de eerste keer passeren van de Cheerzone Mari volledig gemist, waardoor hij de tweede keer haast midden op de weg stond zodat dat niet nog een keer kon gebeuren. Het kwam dus goed maar toch jammer van die kilometers die ik heb gelopen met het idee dat hij misschien wel al naar huis was gegaan. En beide keren dat ik Amsterdam heb gelopen heb ik ook maar een paar mensen gezien terwijl er zoveel mensen stonden, toen wist ik bijvoorbeeld ook totaal niet dat Edwin er stond. Dat wist ik alleen maar omdat hij me een berichtje stuurde waarin hij vertelde dat hij er helemaal emotioneel van werd toen ik voorbij kwam razen (I know that feeling).
En dat wilde ik voorkomen. Mensen die wisten dat ik er zou staan en me misschien wel voorbij zouden rennen zonder me te zien, bananenpak of niet.
Dus ik sta met Edwin een paar meter na de Cheerzone. Zo kan ik iedereen goed aan zien komen en zij zien mij (of niet) en ik kan ze nog eens voorzien van confetti en highfives.

dsc_0363
Harad op weg naar de finish van zijn allereerste marathon. Hij loopt hem ‘gewoon even’ binnen de 3 uur en voelt zich daarna nog kiplekker! 

Ik probeer een beetje uit te rekenen waar de loper moet lopen voor de beste impact met mijn confetti-poppers. Maar een aantal lopers blijven aan de rechterkant van de weg lopen (voor de loper is het totaal niet duidelijk te zien dat de hekken die in het midden van de weg staan de weg naar ons niet afsluiten) waardoor ze me niet horen en ik ze no way kan raken met m’n confetti. Maar bij de lopers die wel langs me lopen gaat het goed (genoeg) en ze zijn blij verrast met deze extra aanmoedigingen. Niels zie ik helemaal in de verte aankomen en ik zie dat hij begint te zwalken. Hij wilt duidelijk aan de linkerkant van de weg lopen om bij ons te komen maar weet niet of het slim is en dat zie je dus heel duidelijk in zijn manier van lopen. Ik weet niet of hij me al kan zien maar ik begin al te gebaren dat hij gewoon hierheen kan en moet komen. Hij duikt door de hekken en is de enige die op de linkerbaan loopt. Hij dendert door de Cheerzone en komt vervolgens op ons af. Ik vergeet helemaal het juiste punt van confetti-poppen en de confetti vliegt dus al veels te vroeg door de lucht. Het volgende moment is Niels me om m’n nek gevlogen, oke dat zag ik dus niet aankomen. We geven elkaar een dikke knuffel. Wanneer hij wegloopt gebaart hij dat hij helemaal gesloopt is. Ik roep hem na dat het hartstikke goed gaat. En weg is ie weer.

 

pixlr_20161227160104930

Ik wacht nu nog op Mark. Mark ken ik van de basisschool en kwam hem twee jaar geleden inene tegen tijdens de Halloween Run. Hij loopt vandaag zijn tweede marathon. Zijn eerste was Rotterdam dit jaar. Ik heb toen nog een stuk met hem meegelopen in de laatste kilometers. Ik zie hem aankomen en ga klaarstaan met mijn confetti-popper. Een goed getimede confetti-douche dit keer waar Mark op reageer met: haha TRUT! Dit is volgens mij vooral omdat hij schrikt van de knal die dat ding geeft. Maar met net zoveel enthousiasme waarmee hij me toen hij 4km had afgelegd, geeft hij me nu weer een highfive.
Iedereen die ik ken is nu wel zo’n beetje voorbij gekomen en ook mensen die ik zo snel niet herken maar waarvan ik later besef dat ik ze ken, of zij mij, via Instagram of mijn blog. Super leuk!
Ik besluit even een broodje te eten en zie dan iemand in een bananenpak lopen. Hij heeft het zwaar maar kijkt dan inene op en ziet mij staan. Hij fleurt helemaal op en we wijzen breed glimlachend naar elkaar. Een moment van herkenning, bananen onder elkaar. Hij steekt de weg over en komt naar me toe. Hij spreekt Engels en zegt dat we gewoon een foto MOETEN maken! Ik forceer een glimlach want ik heb juist net m’n mond volgepropt met brood. Ik wens hem succes en blijf achter met m’n broodje in m’n hand en een blik op m’n gezicht van: wat is er nou zojuist gebeurd?! Zo ontzettend grappig!
Edwin is ondertussen naar huis en ik sluit me aan bij de Cheerzone om de halve marathonners aan te moedigen.

Wanneer alles een beetje op z’n eind loopt en de grote dingen zijn opgeruimd overleg ik nog even over het eventueel opruimen van de confetti. Wanneer dit niet hoeft besluit ik met Petra (die ook de marathon heeft gelopen) nog even naar de cheerzone van de Halfcrazyrunners te lopen. Ik app Marlous dat we eraan komen dus die wachten ons op.
Gezamenlijk reizen we naar het station.
pixlr_20161227162108051

De dag na de marathon speur ik het internet af op zoek naar m’n Banana-Buddy en ik weet hem zowaar te vinden! Ik zie meteen dat dit een geweldige ontdekking is. Niet perse vanwege het feit dat ik nu dus ook onze foto kan krijgen maar omdat hij zo gek is als een deur! Maandagavond spreek ik hem via Instagram en hij beloofd de foto dinsdagmiddag online te zetten en daar is geen woord aan gelogen. Yup ik heb duidelijk m’n mond vol eten….
Maar dan komt de dag erna een filmpje online te staan en ik lach me helemaal ziek.
Wat een heerlijkheid om iemand te treffen die nog gekker is dan dat ik ben!
pixlr_20161227164806501

 

Banana Eve on Tour – Eindhoven [Deel 2]

Na mijn treinreis naar Eindhoven begint project Banana Eve – Support Edwin pas echt.
Gisteravond was ik nog super blij dat ik een tas in de kast had staan waar alles in past én die nog dicht kan ook! En wieltjes heeft en een schouderriem. Nou toppie. Zelfs m’n schragen passen er gewoon precies in. Ik zou er zelf nog inpassen maar dan komen we nergens natuurlijk.
Onderweg van huis naar de trein kom ik erachter dat die wieltjes lang niet zo handig zijn als verwacht. M’n tas zwenkt alle kanten uit en het kost me veel moeite om hem recht te houden. Gelukkig heb ik de schouderriem er niet af gehaald dus ik mag gaan slepen.
Na 5 minuten kom ik al tot de conclusie dat de tas toch wel heel erg zwaar is. Gelukkig ben ik ruim op tijd want het is nog best een stukkie lopen. Het 21km punt ligt zo’n 2km van het station vandaan en ik zal dus een kleine 3km moeten wandelen. Met vele tussenstops en het verbijten van de pijn in mijn schouders kom ik aan op een mooie vrije plek langs het parcours. Ik sta niet ver van het 21,1km punt vandaan, had liever iets verder gestaan nog maar dit is in ieder geval al een perfecte plek en aangezien het slepen met de spullen toch behoorlijk pittig is vind ik het wel best zo. Ik moet tenslotte straks ook teruglopen naar het 40km punt.plattegrondkopie
Nu ik mijn plekje heb gevonden is het tijd om de boel te installeren. De schragen worden uitgeklapt en de borden erop geplakt met duct tape. Mensen kijken me geboeid aan, wat is ze toch allemaal aan het doen?
Ik heb gele ballonnen met smiley’s erop die ik met ballonnen-stokjes op de hoeken van de borden plaats. Ze blijken ontzettend instabiel te zijn dus aangezien er geen kinderen in de buurt zijn om ze aan te geven prik ik ze lek met m’n stanleymes en die spullen verdwijnen weer in m’n tas. Als ik ergens geen geduld voor heb vandaag is het wel ballonnen die niet doen wat ik wil dus toedeledokie!
De borden staan dus ik neem maar eens even de tijd om iets te eten en drinken. Daar ben ik best wel aan toe.
Dan is het tijd om mijn bananenpak aan te trekken. Aangezien ik bang ben dat hij steeds voor m’n ogen zal zakken draag ik de punt als een capuchon in m’n nek. Niet echt een hele herkenbare banaan maar goed ik ben al zenuwachtig genoeg.
De top lopers komen voorbij en ik zie ze naar de borden kijken, oke ik val dus op. Of in ieder geval mijn borden. Een van de motorrijders die de toplopers vergezelt complimenteert me met mijn mooie borden. Een van de andere snelle lopers geeft aan dat ik de volgorde moet omdraaien. Ik ben het er niet mee eens maar vertrouw op zijn oordeel.
Tijdje later zegt een andere loper dat ik de volgorde moet aanpassen. Verdomme….maar goed ik zet ze terug naar hoe ik ze tenslotte eerst al had staan. Vond ik tenslotte toch al beter. Ondertussen krijg ik veel response van de lopers en van het publiek zelf. Iedereen is enthousiast. Via de app van de marathon volg ik Edwin op de voet. Hij komt eraan! Wanneer hij volgens de app bij het 21,1km punt is zet ik snel aan de ene kant een cameraatje neer om te filmen en aan de andere kant m’n telefoon die non-stop foto’s maakt. De zenuwen en de emotie gieren door m’n lijf maar ik sta er helemaal klaar voor met mijn confetti. Ik zie de pacers van Edwin aankomen en speur hun groep volgers af. Ook zij roepen wat kreten naar me en ik zeg ongetwijfeld wat terug maar ik zoek Edwin.
cameringo_2016-10-09-12-20-27
Ik tuur in de verte maar zie nog steeds niemand die op Edwin lijkt.
Dan komt plotseling Ellis voorbij: hey dat is leuk zeg! Ik wil best wel confetti poppen voor haar maar straks zit Edwin er vlak achter en ben ik te laat voor zijn confetti douche. Het blijft dus alleen bij een verbale aanmoediging.cameringo_2016-10-09-12-20-49
Wanneer Ellis voorbij is valt er een groot gat tussen de lopers en nog steeds geen Edwin. Ik begin me ondertussen een beetje zorgen te maken. Hij heeft duidelijk de pacers losgelaten en sluit nu vast aan bij de pacers met een iets latere einddtijd. Prima want was ook een eventueel plan. Maar toch zit het me niet lekker en ik moet ook al wat aanstalten gaan maken om naar het volgende punt te vertrekken.cameringo_2016-10-09-12-21-08
Ik kijk nogmaals op de app. Die geeft aan dat Edwin me allang voorbij is! HOE DAN?! Hij zit al op 23km nu. Ik app met Mari die nog onderweg is met/naar de Cheerzone. Ik vertel hem dat ik Edwin schijnbaar toch heb gemist. Mari vraagt me hoe ik dat in hemelsnaam voor elkaar heb gekregen. Ik snauw terug dat ik dat ook niet weet en het ook niet begrijp. Maar gooi het erop dat ik teveel werd afgeleid op dat moment door lopers en voorbijgangers die me riepen. Ik kan wel janken. Mari zegt ach je hebt zometeen nog een kans. Ja leuk maar dat is niet het moment waar ik al zolang naar toe gewerkt en geleefd heb. En ik wilde mijn eigen momentje met Edwin en niet met meerdere mensen….yup egooooooo haha.
Ontregeld gooi ik m’n spullen in mijn tas en begin weer te slepen. Alles maar dan ook alles doet pijn. Daarbij voel ik me ook wat verslagen dus de kracht ebt zolangzamerhand uit m’n lichaam. Ik app nog wat met Mari, die probeert me met grapjes op te beuren maar ik ben echt behoorlijk van slag.
Eindelijk kom ik aan bij het PSV stadion en plof neer, ik kan niet meer. Sta te trillen op mijn benen. Dan krijg ik een appje van Mari met hun locatie g*dgloeiende g*dverd*mme, ze staan aan de andere kant van het stadion. Ik stuur terug dat ik het ga proberen maar dat ik echt verga van de pijn.
Gelukkig staan ze minder ver van me vandaan als het op de kaart leek. Onderweg praten mensen nog tegen me maar ik krijg helemaal niks meer mee.
Wanneer ik bij de Junkies aankom flikker ik m’n tas in het gras en loop naar Mari toe. Wanneer hij me ziet en zegt: hoe kan dat nou? Snauw ik: JA WEET IK VEEL! M’n lichaam begeeft het haast en ik leun met m’n handen op m’n knieën en begin te huilen. Tussen de tranen en snottebellen door vertel ik Mari dat ik er niks van begrijp, hoe kunnen we elkaar nou zijn misgelopen? En hoe kan hij de borden nou niet hebben gezien? Iedereen heeft ze gezien! Hoe kan hij er nou zo voorbij zijn gelopen?! Ik ben boos en verdrietig maar ik moet mezelf herpakken want ik bederf op deze manier ook de stemming bij de rest.
Gertjan helpt me met het in orde maken van de borden en we zetten ze weer op de straat. Ditmaal staan ze voor het stadion. Dus de slogan van Feyenoord voor het PSV stadion neergezet door een Ajax supporter, lekker bezig.
Ik hou de app nauwlettend in de gaten, hell no dat het nog een keer fout gaat.
Veel van de mensen die voorbij komen heb ik natuurlijk al gezien, sommige herkennen mij ook. Sip zeg ik tegen Mari dat ik die mensen al heb gezien, waarop Mari zegt: ja het is een slechte optocht he?
Wanneer de app aangeeft dat Edwin zo rond de 36km loopt besluit ik hem tegemoet te lopen. Ik instrueer Mari dat ik Edwin tegemoet loop, hem daar een prive confetti douche geef, met hem meeloop tot hier en dat zij dan ook met mijn overige confetti poppers moeten knallen en foto’s moeten maken. Ik sta klaar op ongeveer 38km, nog zenuwachtiger dan eerder.
Ik sta er een paar minuten en dan krijg ik een berichtje via Whatsapp.

Van Edwin.

Huh?

Ik lees dat hij op 20km is uitgestapt.

Ik stuur snel terug dat we elkaar daarom zijn misgelopen en begin vervolgens terug te rennen naar de cheerzone.
Wanneer Mari mij in zicht krijgt zie ik de verwarring in zijn ogen. Waarom rent ze langs de route en niet op de route met Edwin? Waar is Edwin? Z’n ogen schieten snel weer op de weg voor hem en ziet inderdaad geen Edwin.
Het enige dat ik kan doen is met een trillende onderlip nee-schudden met m’n hoofd terwijl ik kom aanrennen (wat best knap is want mijn evenwicht is nou niet bepaald top).
Met wat gepiep probeer ik Mari duidelijk te maken dat Edwin is uitgestapt. Ik geef mijn telefoon aan hem zodat hij het zelf kan lezen. Ik plof neer op het 5 cm hoge stoepje en zit als een hoopje bananen puree te huilen.
Mari merkt op dat ik Edwin dus niet heb gemist op het eerdere punt. Op zich is dat gek genoeg wel een opluchting. Ik ben nog in gesprek met Edwin, hij legt uit wat er is gebeurd en verteld dat hij nu in de trein zit en bij Utrecht is. Mijn antwoorden dringen heel langzaam bij Edwin door. He? Ben jij in Eindhoven?!
Ik zeg ja die kleine cheerzone waar Mari je over vertelde? Dat was ik.
Dit bericht komt keihard binnen bij Edwin. Die zit dus huilend in de trein en ik in Eindhoven op een veels te laag stoepje. Ik stuur hem een foto van de borden die voor me staan. En wanneer ik een foto maak van mezelf met de borden op de achtergrond maak ik het alleen maar erger voor mezelf. Ik zie mijn eigen janksmoel en daar ga ik alleen maar harder door huilen (*kuch*sukkeltje*kuch*).

pixlr
Wanneer zelfs de borden de moed opgeven besluit ik ze op te ruimen maar m’n bananenpak komt vast te zitten in 1 van de borden. Dit tot grote hilariteit bij zowel mij, Mari & en Ramiro en ook bij Edwin die ik hiervan op de hoogte breng via de app.

Ik heb ‘even’ de tijd nodig om bij te trekken van dit nieuws maar moet mezelf voor een tweede keer herpakken omdat de halve marathonners op het punt staan om ons te passeren en hier lopen veel bekenden mee. Meike en Joanna weten dat ik er ben en die hebben beide ook support nodig. We moedigen de vele Bossche Junkies aan en ook Amsterdamse Junkie Mark komt voorbij suizen, maar vele zien en/of horen mij niet. Wanneer Marlous en Thomas voorbij komen en ook zij mij niet horen en zien ben ik het zat. Ik ren erachteraan om ze haast tegen de grond te werken zodat ze me wel moeten opmerken. Een snelle knuffel en ze mogen weer door. Hardlopende Boer John loopt ook mee maar ik heb dat zelf alleen van horen zeggen want ik heb hem totaal gemist.
Meike is ook in aantocht maar ik weet dat ik daar eigenlijk niet voor hoef op te letten. Zij weet ten eerste dat ik hier zal staan en ten tweede zij is wat dat betreft net zo oplettend als dat ik ben. En ja hoor Meike en ik spotten elkaar vrijwel tegelijkertijd. Ik ren op haar en Shanice af en geef haar een knuffel. Niet veel later komt ook Joanna aan. Ook haar ren ik tegemoet en we omhelzen elkaar. Ik zeg meteen dat Edwin is uitgestapt en we elkaar helemaal niet eens hebben gezien. Joanna schrikt en zegt vertel me straks alles!

pixlr_20161211202409967
Glimlachen als een boer met kiespijn…

De Cheerzone is ondertussen opgeruimd en de Bossche Junkies richting huis vertrokken.
Ook ik pak m’n boeltje bij elkaar en slof rustig richting station.
Daar ga ik op een strategische plek staan om Joanna op te wachten. Als ze komt aanlopen met Meike, Michel en Shanice breekt ik finaal in stukjes. Bij Joanna in d’r armen huil ik even flink uit. Niet alleen vanwege het feit dat ik nou eenmaal erg emotioneel ben of het feit dat ik er zoveel tijd in heb gestoken en zo ontzettend naartoe geleefd heb maar ook vanwege het feit dat ik het gewoon heel erg vind voor Edwin.
En hij? Hij vind het weer verschrikkelijk voor mij. Hij kan er ook niets aandoen dat het plan zo goed heeft gewerkt, dat hij dus niet wist dat ik er was en we elkaar dus niet hebben gezien.
Samen met Joanna, Meike en Shanice ga ik nog even op de foto bij Reis je Fit en dan pakken Joanna en ik de trein. In de trein praten we goed bij en eenmaal thuis ben ik bekaf. Gelukkig heb ik de volgende dag vrij….
img-20161009-wa0015
Ondanks dat het oorspronkelijke plan niet bepaald is gegaan zoals gehoopt krijg ik toch diverse berichten via Social Media, ook veel van mensen die ik niet persoonlijk ken. Ontzettend leuk dus en dat doet me goed. Ben blij dat ik toch vele mensen even een afleiding heb kunnen geven en die boost die ze nodig hadden. Ookal werkte ik maar op halve kracht vandaag. Op naar volgende week: de Amsterdam Marathon!

 

Banana Eve on Tour – Eindhoven [Deel 1]

Maanden geleden nam ik het besluit om mijn eigen wedstrijd van die dag te annuleren met het doel om naar Eindhoven af te reizen om Edwin aan te moedigen tijdens zijn tweede marathon.

Weliswaar is de marathon van Eindhoven niet de tweede marathon waar Edwin zich voor heeft ingeschreven maar vanwege diverse blessures wel de tweede marathon waar hij van start gaat met 'uitlopen' als doel.
Dit schrijf ik omdat ten eerste Edwin me anders zelf gaat verbeteren en ten tweede omdat mensen hier nogal over (blijven) vallen. Soms gaan dingen nou eenmaal niet volgens plan en niet iedereen schudt alles maar zomaar uit zijn of haar mouw. We zijn allemaal anders. Oke laat ik het hier maar bij houden voordat ik straks nog demonstratief met een bord door de straten loop te paraderen om één van mijn beste vrienden te verdedigen.

Het plan om langs de kant te gaan staan om Edwin aan te moedigen wordt al snel een project. Aangezien ik hem hier niet van op de hoogte wil brengen, het moet een verrassing zijn, bedenk ik me dat ik moet opvallen.
Uit het niets is daar dan inene het idee om een bananenpak aan te schaffen voor dit project.

In 2013 waren Udjen en ik ook aanwezig bij de marathon in Eindhoven. Udjen liep daar in de stromende regen haar snelste marathon. Ook Wilbert liep deze editie mee, die kreeg toen al een verrassings-aanmoediging, hij wist niet dat ik langs de kant stond en ik was ook ietwat onherkenbaar met m'n dichtgesnoerde capuchon, Ninja Eve zegmaar. Ik ben later van start gegaan voor de halve marathon maar moest wegens mijn blessure uitstappen.

Een bananenpak, leuk! Maar zal dat genoeg zijn? Ik ben namelijk geen schreeuwer…….ja mensen vermoeden waarschijnlijk niet zo snel dat ik lang niet zo extrovert ben als ik over kan komen. En daarbij; ik ben een erg emotioneel mens dus waarschijnlijk zou ik Edwin niet eens kunnen roepen omdat ik door mijn emoties niet eens geluid zou kunnen produceren. Anyway ik denk dat een bananenpak niet genoeg zal zijn dus er moet een spandoek komen. Ja een spandoek!
Oke een spandoek, maar wat moet daar op komen te staan? Iets wat verwijst naar die banaan die dan langs de route staat? Maar wat? Iets met ‘headbangende banaan’. Daar hebben wij het zo vaak over gehad (komt daar soms het idee van het bananenpak vandaan of is het puur omdat je toch met regelmaat hardlopers in bananenpakken tegenkomt? Ja echt waar!).
De hierop volgende weken spoken er allerlei spandoek kreten door mijn hoofd, wordt er steeds meer aangeschaft: confetti, ballonnen.
En dan is ie er, dat ik daar niet eerder op ben gekomen. Het kan niet anders dan dat dit de juiste woorden zijn: You’ll Never Walk Alone.
De perfecte woorden, ik heb de laatste jaren niet veel meer met voetbal maar het is en blijft Ajax voor mij maar Edwin is een trouwe Feyenoord supporter, hij heeft deze woorden ook op zijn bovenarm staan en daarbij ik kom hem aanmoedigen dus hij is (naast eventuele andere fans) niet alleen.
Het spandoek idee schrap ik daarentegen wel. Het moet anders. Ik heb geen tijd om een juiste plek te vinden om een spandoek op te hangen en Edwin is iemand die vooral naar beneden kijkt tijdens het lopen dus wellicht ziet hij het niet eens.
Ik wil borden die ik neer kan zetten. Dan maakt het ten eerste niet uit waar ik ga staan en ten tweede Edwin zal dit eerder zien dan een spandoek, denk ik.
Wanneer ik bij de Bruna even snel binnen kijk om prijzen van karton te vergelijken valt mijn oog op regenboog gekleurde vellen. Ik zeg tegen mezelf: oke deze onthou ik even, wat op zich al grappig is want ik ben tegenwoordig een vergiet met wel hele grote gaten. Ik loop naar buiten maar bedenk me vrijwel meteen dat dit nutteloos is want die regenboog vellen gaan het toch wel worden. Ik loop weer naar binnen en trek 3 vellen uit het vak. Tevreden stap ik weer op mijn mountainbike, het thuisbrengen van deze mooie vellen is trouwens nog een heel gevecht zo op deze fiets en de wind van vandaag.
Ik struin het internet af voor het maken van de meest simpele, goedkope en lichtste schragen. Qua geld maakt het niks uit of ik zelf moeilijk ga lopen doen of ze kant en klaar haal. Dus op naar de Gamma om drie schragen te kopen. Op Instagram plaats ik hier ook een foto van met de hashtag #secretmission.

img_20161002_075825
#secretmission

Het bananenpak zelf is ondertussen aangevuld met een bananenlegging en later komen er ook nog (hoofdzakelijk) gele adidasjes bij.

cameringo_2016-08-12-23-23-34_20161010205707843
Banana Eve in progress

De letters worden zorgvuldig uitgeknipt en op de borden geplakt. Een paar mensen weten ondertussen van mijn grote plan en we hebben allemaal onwijze lol om mijn outfit.
Kruidvat heeft weer een actie met goedkope(re) dagkaarten voor de trein dus ook die wordt aangeschaft. De gele haarverf die ik voor Litouwen had aangeschaft wordt weer in mijn haar gesmeerd en ik ben er klaar voor!

Vele Junkies van Den Bosch zullen die dag de halve marathon lopen dus er gaan ook een aantal Bossche Junkies cheeren. Ik betrek Mari dus ook in het complot om Edwin te verrassen, te verblijden en te laten huilen.
Twee dagen van te voren besef ik dat Edwin met een pacer mee gaat lopen. En dat betekend dat hij in een groep zal lopen. Ik zie het dus al helemaal gebeuren dat hij middenin de groep loopt met z’n blik op de straat gericht en hij mij of de borden dus niet zal zien en ik hem niet. Niet alleen Edwin is nerveus voor zijn marathon maar ik ook!
Ik schakel Mari dus in. Hun cheerzone zal zo ergens aan het eind van de route staan maar ik sta eerst tussen de 20 en 24 km te cheeren om daarna m’n spullen bij elkaar te pakken en naar de cheerzone te gaan.
Ik vraag Mari of hij Edwin een berichtje wilt sturen met de mededeling dat er nog een kleine cheerzone tussen de 20 en 24 km zal zijn.
Pff dat moet goedkomen dus.

Zondagochtend….de ochtend van de marathon. Ik zit in de trein en ben met Edwin in gesprek via Whatsapp. Hij weet nog steeds niet beter dan dat ik met de 14km trail van De Hoge Veluwe Loop ga meedoen vandaag. En dan verteld hij me dat Mari hem vertelde dat er nog een cheerzone zal zijn. Tussen de 20 en 24 km! Waar ik op reageer met: Oh echt? Nice!
Edwin zegt: ja leuk he? Ik zal het nodig hebben.
We zijn nog een tijdje in gesprek en ik krijg foto’s van hem in het startvak met de pacers die hij gaat volgen. Onbewust helpt hij me enorm want ik weet nu ook hoe de pacers eruit zien. Wanneer ik bijna in Eindhoven ben gaat Edwin van start.

20161009_083607
To be continued…