Banana Eve on Tour – Amsterdam

Zondag 16 oktober, vandaag zijn mijn mamma en mijn tante jarig maar ook is het de dag van de Amsterdam Marathon. Ik loop op geen enkele afstand mee (nog steeds last van mijn voet en ik wil gewoon weer eens cheeren) maar ben al vroeg op pad.
Terwijl ik van het station naar het Rijksmuseum wandel kom ik overal hardlopers tegen. Sommige al helemaal in hun outfit, zonder extra kleding eroverheen, en met hun startnummer al opgespeld. Druk kletsend met hun medelopers en/of hun supporters. Lopers uit diverse landen. Sommige lopen relaxed over straat, anderen rennen langs om de tram te halen. Ik sla het allemaal glimlachend gade. Ik weet zelf maar al te goed hoe het voelt.
Wanneer ik aankom bij het Rijksmuseum is het team om de Cheerzone op te bouwen ook net aangekomen. Samen zetten we de partytent, waar we onze spullen kunnen stallen, op, worden de crewvlaggen opgehangen, de beachvlaggen neergezet en de borden opgehangen waarop staat over hoeveel meter de lopers de Cheerzone kunnen verwachten. Loes komt aan met de Lululemon bakfiets, gevuld met aanmoedigingsborden, bergen met confetti, ontzettend leuke petjes én thermoskannen met koffie en thee. Rustig aan wordt de Cheerzone gevuld met vrienden.
14680597_1206033136102692_2701579884138002500_n

Wanneer de marathon op het punt staat op te beginnen snellen Mark en ik ons naar onze tassen. Mark is de eerste die zich in het pak van de Running Junkies mascotte, Ryan the Lion, zal hijsen en ik transform weer in Banana Eve. Dit tot verbazing van vele Junkies, waar we dus veel lol om hebben. Ik heb net m’n pak aan en voel dat ik wordt aangetikt, ik draai me om en daar staat Edwin! Ein-de-lijk zien we elkaar dan!
20161016_093313

De marathon is van start gegaan en het duurt niet lang tot de toplopers ons voorbij komen (op de heenweg bevindt de Cheerzone zich op km 4 en op de terugweg zitten de lopers op zo’n 38 km. De heenweg is dus gewoon leuk dat we er staan en de terugweg zijn we vrijwel noodzakelijk om de lopers een boost te geven voor die laatste 4 kilometers).
Na de toplopers volgt de stroom met recreatieve lopers (ook toplopers overigens!) en in die stroom moeten wij dus onze lopers zien te vinden. Gelukkig weten ze haast allemaal wel waar wij staan dus ze komen ook wel gewoon op ons af. Alle aanwezige crews komen aan bod. Van onze kant vliegen de aanmoedigingen via de megaphone, de highfives, de confetti en het enthousiasme de lopers om hun oren. Van hun kant krijgen we dezelfde enthousiasme, highfives (de een harder dan de ander) en ontzettend veel energie. Het is genieten voor alle partijen. En dan zijn ze weg, op pad om nog heel veel kilometers te mogen rennen, onderweg terug naar ons, naar het Olympisch Stadion, naar de finish en hun medaille. Wij mogen in de tussentijd de 8km lopers nog aanmoedigen om vervolgens te wachten op de eerste lopers van de marathon die weer terug gekeerd zijn.
pixlr
Vol spanning wachten we  de terugkeer van onze lopers. Ik sta iets verder van de Cheerzone vandaan. Ik ga daar bewust staan omdat ik zelf weet hoe het is om door die Cheerzone te komen. Het is zo fantastisch en het doet zo ongelooflijk veel met je. Maar het gaat ook ontzettend snel allemaal. De Cheerzone en over de finish komen zijn de mooiste momenten tijdens een marathon. Maar omdat het allemaal zo snel gaat en er zoveel door je heen gaat zie je niet wie er allemaal staan te juichen. Persoonlijk vind ik dat erg zonde. Zo heb ik eerder tijdens de marathon van Rotterdam bij de eerste keer passeren van de Cheerzone Mari volledig gemist, waardoor hij de tweede keer haast midden op de weg stond zodat dat niet nog een keer kon gebeuren. Het kwam dus goed maar toch jammer van die kilometers die ik heb gelopen met het idee dat hij misschien wel al naar huis was gegaan. En beide keren dat ik Amsterdam heb gelopen heb ik ook maar een paar mensen gezien terwijl er zoveel mensen stonden, toen wist ik bijvoorbeeld ook totaal niet dat Edwin er stond. Dat wist ik alleen maar omdat hij me een berichtje stuurde waarin hij vertelde dat hij er helemaal emotioneel van werd toen ik voorbij kwam razen (I know that feeling).
En dat wilde ik voorkomen. Mensen die wisten dat ik er zou staan en me misschien wel voorbij zouden rennen zonder me te zien, bananenpak of niet.
Dus ik sta met Edwin een paar meter na de Cheerzone. Zo kan ik iedereen goed aan zien komen en zij zien mij (of niet) en ik kan ze nog eens voorzien van confetti en highfives.

dsc_0363
Harad op weg naar de finish van zijn allereerste marathon. Hij loopt hem ‘gewoon even’ binnen de 3 uur en voelt zich daarna nog kiplekker! 

Ik probeer een beetje uit te rekenen waar de loper moet lopen voor de beste impact met mijn confetti-poppers. Maar een aantal lopers blijven aan de rechterkant van de weg lopen (voor de loper is het totaal niet duidelijk te zien dat de hekken die in het midden van de weg staan de weg naar ons niet afsluiten) waardoor ze me niet horen en ik ze no way kan raken met m’n confetti. Maar bij de lopers die wel langs me lopen gaat het goed (genoeg) en ze zijn blij verrast met deze extra aanmoedigingen. Niels zie ik helemaal in de verte aankomen en ik zie dat hij begint te zwalken. Hij wilt duidelijk aan de linkerkant van de weg lopen om bij ons te komen maar weet niet of het slim is en dat zie je dus heel duidelijk in zijn manier van lopen. Ik weet niet of hij me al kan zien maar ik begin al te gebaren dat hij gewoon hierheen kan en moet komen. Hij duikt door de hekken en is de enige die op de linkerbaan loopt. Hij dendert door de Cheerzone en komt vervolgens op ons af. Ik vergeet helemaal het juiste punt van confetti-poppen en de confetti vliegt dus al veels te vroeg door de lucht. Het volgende moment is Niels me om m’n nek gevlogen, oke dat zag ik dus niet aankomen. We geven elkaar een dikke knuffel. Wanneer hij wegloopt gebaart hij dat hij helemaal gesloopt is. Ik roep hem na dat het hartstikke goed gaat. En weg is ie weer.

 

pixlr_20161227160104930

Ik wacht nu nog op Mark. Mark ken ik van de basisschool en kwam hem twee jaar geleden inene tegen tijdens de Halloween Run. Hij loopt vandaag zijn tweede marathon. Zijn eerste was Rotterdam dit jaar. Ik heb toen nog een stuk met hem meegelopen in de laatste kilometers. Ik zie hem aankomen en ga klaarstaan met mijn confetti-popper. Een goed getimede confetti-douche dit keer waar Mark op reageer met: haha TRUT! Dit is volgens mij vooral omdat hij schrikt van de knal die dat ding geeft. Maar met net zoveel enthousiasme waarmee hij me toen hij 4km had afgelegd, geeft hij me nu weer een highfive.
Iedereen die ik ken is nu wel zo’n beetje voorbij gekomen en ook mensen die ik zo snel niet herken maar waarvan ik later besef dat ik ze ken, of zij mij, via Instagram of mijn blog. Super leuk!
Ik besluit even een broodje te eten en zie dan iemand in een bananenpak lopen. Hij heeft het zwaar maar kijkt dan inene op en ziet mij staan. Hij fleurt helemaal op en we wijzen breed glimlachend naar elkaar. Een moment van herkenning, bananen onder elkaar. Hij steekt de weg over en komt naar me toe. Hij spreekt Engels en zegt dat we gewoon een foto MOETEN maken! Ik forceer een glimlach want ik heb juist net m’n mond volgepropt met brood. Ik wens hem succes en blijf achter met m’n broodje in m’n hand en een blik op m’n gezicht van: wat is er nou zojuist gebeurd?! Zo ontzettend grappig!
Edwin is ondertussen naar huis en ik sluit me aan bij de Cheerzone om de halve marathonners aan te moedigen.

Wanneer alles een beetje op z’n eind loopt en de grote dingen zijn opgeruimd overleg ik nog even over het eventueel opruimen van de confetti. Wanneer dit niet hoeft besluit ik met Petra (die ook de marathon heeft gelopen) nog even naar de cheerzone van de Halfcrazyrunners te lopen. Ik app Marlous dat we eraan komen dus die wachten ons op.
Gezamenlijk reizen we naar het station.
pixlr_20161227162108051

De dag na de marathon speur ik het internet af op zoek naar m’n Banana-Buddy en ik weet hem zowaar te vinden! Ik zie meteen dat dit een geweldige ontdekking is. Niet perse vanwege het feit dat ik nu dus ook onze foto kan krijgen maar omdat hij zo gek is als een deur! Maandagavond spreek ik hem via Instagram en hij beloofd de foto dinsdagmiddag online te zetten en daar is geen woord aan gelogen. Yup ik heb duidelijk m’n mond vol eten….
Maar dan komt de dag erna een filmpje online te staan en ik lach me helemaal ziek.
Wat een heerlijkheid om iemand te treffen die nog gekker is dan dat ik ben!
pixlr_20161227164806501

 

Advertisements

Banana Eve on Tour – Eindhoven [Deel 2]

Na mijn treinreis naar Eindhoven begint project Banana Eve – Support Edwin pas echt.
Gisteravond was ik nog super blij dat ik een tas in de kast had staan waar alles in past én die nog dicht kan ook! En wieltjes heeft en een schouderriem. Nou toppie. Zelfs m’n schragen passen er gewoon precies in. Ik zou er zelf nog inpassen maar dan komen we nergens natuurlijk.
Onderweg van huis naar de trein kom ik erachter dat die wieltjes lang niet zo handig zijn als verwacht. M’n tas zwenkt alle kanten uit en het kost me veel moeite om hem recht te houden. Gelukkig heb ik de schouderriem er niet af gehaald dus ik mag gaan slepen.
Na 5 minuten kom ik al tot de conclusie dat de tas toch wel heel erg zwaar is. Gelukkig ben ik ruim op tijd want het is nog best een stukkie lopen. Het 21km punt ligt zo’n 2km van het station vandaan en ik zal dus een kleine 3km moeten wandelen. Met vele tussenstops en het verbijten van de pijn in mijn schouders kom ik aan op een mooie vrije plek langs het parcours. Ik sta niet ver van het 21,1km punt vandaan, had liever iets verder gestaan nog maar dit is in ieder geval al een perfecte plek en aangezien het slepen met de spullen toch behoorlijk pittig is vind ik het wel best zo. Ik moet tenslotte straks ook teruglopen naar het 40km punt.plattegrondkopie
Nu ik mijn plekje heb gevonden is het tijd om de boel te installeren. De schragen worden uitgeklapt en de borden erop geplakt met duct tape. Mensen kijken me geboeid aan, wat is ze toch allemaal aan het doen?
Ik heb gele ballonnen met smiley’s erop die ik met ballonnen-stokjes op de hoeken van de borden plaats. Ze blijken ontzettend instabiel te zijn dus aangezien er geen kinderen in de buurt zijn om ze aan te geven prik ik ze lek met m’n stanleymes en die spullen verdwijnen weer in m’n tas. Als ik ergens geen geduld voor heb vandaag is het wel ballonnen die niet doen wat ik wil dus toedeledokie!
De borden staan dus ik neem maar eens even de tijd om iets te eten en drinken. Daar ben ik best wel aan toe.
Dan is het tijd om mijn bananenpak aan te trekken. Aangezien ik bang ben dat hij steeds voor m’n ogen zal zakken draag ik de punt als een capuchon in m’n nek. Niet echt een hele herkenbare banaan maar goed ik ben al zenuwachtig genoeg.
De top lopers komen voorbij en ik zie ze naar de borden kijken, oke ik val dus op. Of in ieder geval mijn borden. Een van de motorrijders die de toplopers vergezelt complimenteert me met mijn mooie borden. Een van de andere snelle lopers geeft aan dat ik de volgorde moet omdraaien. Ik ben het er niet mee eens maar vertrouw op zijn oordeel.
Tijdje later zegt een andere loper dat ik de volgorde moet aanpassen. Verdomme….maar goed ik zet ze terug naar hoe ik ze tenslotte eerst al had staan. Vond ik tenslotte toch al beter. Ondertussen krijg ik veel response van de lopers en van het publiek zelf. Iedereen is enthousiast. Via de app van de marathon volg ik Edwin op de voet. Hij komt eraan! Wanneer hij volgens de app bij het 21,1km punt is zet ik snel aan de ene kant een cameraatje neer om te filmen en aan de andere kant m’n telefoon die non-stop foto’s maakt. De zenuwen en de emotie gieren door m’n lijf maar ik sta er helemaal klaar voor met mijn confetti. Ik zie de pacers van Edwin aankomen en speur hun groep volgers af. Ook zij roepen wat kreten naar me en ik zeg ongetwijfeld wat terug maar ik zoek Edwin.
cameringo_2016-10-09-12-20-27
Ik tuur in de verte maar zie nog steeds niemand die op Edwin lijkt.
Dan komt plotseling Ellis voorbij: hey dat is leuk zeg! Ik wil best wel confetti poppen voor haar maar straks zit Edwin er vlak achter en ben ik te laat voor zijn confetti douche. Het blijft dus alleen bij een verbale aanmoediging.cameringo_2016-10-09-12-20-49
Wanneer Ellis voorbij is valt er een groot gat tussen de lopers en nog steeds geen Edwin. Ik begin me ondertussen een beetje zorgen te maken. Hij heeft duidelijk de pacers losgelaten en sluit nu vast aan bij de pacers met een iets latere einddtijd. Prima want was ook een eventueel plan. Maar toch zit het me niet lekker en ik moet ook al wat aanstalten gaan maken om naar het volgende punt te vertrekken.cameringo_2016-10-09-12-21-08
Ik kijk nogmaals op de app. Die geeft aan dat Edwin me allang voorbij is! HOE DAN?! Hij zit al op 23km nu. Ik app met Mari die nog onderweg is met/naar de Cheerzone. Ik vertel hem dat ik Edwin schijnbaar toch heb gemist. Mari vraagt me hoe ik dat in hemelsnaam voor elkaar heb gekregen. Ik snauw terug dat ik dat ook niet weet en het ook niet begrijp. Maar gooi het erop dat ik teveel werd afgeleid op dat moment door lopers en voorbijgangers die me riepen. Ik kan wel janken. Mari zegt ach je hebt zometeen nog een kans. Ja leuk maar dat is niet het moment waar ik al zolang naar toe gewerkt en geleefd heb. En ik wilde mijn eigen momentje met Edwin en niet met meerdere mensen….yup egooooooo haha.
Ontregeld gooi ik m’n spullen in mijn tas en begin weer te slepen. Alles maar dan ook alles doet pijn. Daarbij voel ik me ook wat verslagen dus de kracht ebt zolangzamerhand uit m’n lichaam. Ik app nog wat met Mari, die probeert me met grapjes op te beuren maar ik ben echt behoorlijk van slag.
Eindelijk kom ik aan bij het PSV stadion en plof neer, ik kan niet meer. Sta te trillen op mijn benen. Dan krijg ik een appje van Mari met hun locatie g*dgloeiende g*dverd*mme, ze staan aan de andere kant van het stadion. Ik stuur terug dat ik het ga proberen maar dat ik echt verga van de pijn.
Gelukkig staan ze minder ver van me vandaan als het op de kaart leek. Onderweg praten mensen nog tegen me maar ik krijg helemaal niks meer mee.
Wanneer ik bij de Junkies aankom flikker ik m’n tas in het gras en loop naar Mari toe. Wanneer hij me ziet en zegt: hoe kan dat nou? Snauw ik: JA WEET IK VEEL! M’n lichaam begeeft het haast en ik leun met m’n handen op m’n knieën en begin te huilen. Tussen de tranen en snottebellen door vertel ik Mari dat ik er niks van begrijp, hoe kunnen we elkaar nou zijn misgelopen? En hoe kan hij de borden nou niet hebben gezien? Iedereen heeft ze gezien! Hoe kan hij er nou zo voorbij zijn gelopen?! Ik ben boos en verdrietig maar ik moet mezelf herpakken want ik bederf op deze manier ook de stemming bij de rest.
Gertjan helpt me met het in orde maken van de borden en we zetten ze weer op de straat. Ditmaal staan ze voor het stadion. Dus de slogan van Feyenoord voor het PSV stadion neergezet door een Ajax supporter, lekker bezig.
Ik hou de app nauwlettend in de gaten, hell no dat het nog een keer fout gaat.
Veel van de mensen die voorbij komen heb ik natuurlijk al gezien, sommige herkennen mij ook. Sip zeg ik tegen Mari dat ik die mensen al heb gezien, waarop Mari zegt: ja het is een slechte optocht he?
Wanneer de app aangeeft dat Edwin zo rond de 36km loopt besluit ik hem tegemoet te lopen. Ik instrueer Mari dat ik Edwin tegemoet loop, hem daar een prive confetti douche geef, met hem meeloop tot hier en dat zij dan ook met mijn overige confetti poppers moeten knallen en foto’s moeten maken. Ik sta klaar op ongeveer 38km, nog zenuwachtiger dan eerder.
Ik sta er een paar minuten en dan krijg ik een berichtje via Whatsapp.

Van Edwin.

Huh?

Ik lees dat hij op 20km is uitgestapt.

Ik stuur snel terug dat we elkaar daarom zijn misgelopen en begin vervolgens terug te rennen naar de cheerzone.
Wanneer Mari mij in zicht krijgt zie ik de verwarring in zijn ogen. Waarom rent ze langs de route en niet op de route met Edwin? Waar is Edwin? Z’n ogen schieten snel weer op de weg voor hem en ziet inderdaad geen Edwin.
Het enige dat ik kan doen is met een trillende onderlip nee-schudden met m’n hoofd terwijl ik kom aanrennen (wat best knap is want mijn evenwicht is nou niet bepaald top).
Met wat gepiep probeer ik Mari duidelijk te maken dat Edwin is uitgestapt. Ik geef mijn telefoon aan hem zodat hij het zelf kan lezen. Ik plof neer op het 5 cm hoge stoepje en zit als een hoopje bananen puree te huilen.
Mari merkt op dat ik Edwin dus niet heb gemist op het eerdere punt. Op zich is dat gek genoeg wel een opluchting. Ik ben nog in gesprek met Edwin, hij legt uit wat er is gebeurd en verteld dat hij nu in de trein zit en bij Utrecht is. Mijn antwoorden dringen heel langzaam bij Edwin door. He? Ben jij in Eindhoven?!
Ik zeg ja die kleine cheerzone waar Mari je over vertelde? Dat was ik.
Dit bericht komt keihard binnen bij Edwin. Die zit dus huilend in de trein en ik in Eindhoven op een veels te laag stoepje. Ik stuur hem een foto van de borden die voor me staan. En wanneer ik een foto maak van mezelf met de borden op de achtergrond maak ik het alleen maar erger voor mezelf. Ik zie mijn eigen janksmoel en daar ga ik alleen maar harder door huilen (*kuch*sukkeltje*kuch*).

pixlr
Wanneer zelfs de borden de moed opgeven besluit ik ze op te ruimen maar m’n bananenpak komt vast te zitten in 1 van de borden. Dit tot grote hilariteit bij zowel mij, Mari & en Ramiro en ook bij Edwin die ik hiervan op de hoogte breng via de app.

Ik heb ‘even’ de tijd nodig om bij te trekken van dit nieuws maar moet mezelf voor een tweede keer herpakken omdat de halve marathonners op het punt staan om ons te passeren en hier lopen veel bekenden mee. Meike en Joanna weten dat ik er ben en die hebben beide ook support nodig. We moedigen de vele Bossche Junkies aan en ook Amsterdamse Junkie Mark komt voorbij suizen, maar vele zien en/of horen mij niet. Wanneer Marlous en Thomas voorbij komen en ook zij mij niet horen en zien ben ik het zat. Ik ren erachteraan om ze haast tegen de grond te werken zodat ze me wel moeten opmerken. Een snelle knuffel en ze mogen weer door. Hardlopende Boer John loopt ook mee maar ik heb dat zelf alleen van horen zeggen want ik heb hem totaal gemist.
Meike is ook in aantocht maar ik weet dat ik daar eigenlijk niet voor hoef op te letten. Zij weet ten eerste dat ik hier zal staan en ten tweede zij is wat dat betreft net zo oplettend als dat ik ben. En ja hoor Meike en ik spotten elkaar vrijwel tegelijkertijd. Ik ren op haar en Shanice af en geef haar een knuffel. Niet veel later komt ook Joanna aan. Ook haar ren ik tegemoet en we omhelzen elkaar. Ik zeg meteen dat Edwin is uitgestapt en we elkaar helemaal niet eens hebben gezien. Joanna schrikt en zegt vertel me straks alles!

pixlr_20161211202409967
Glimlachen als een boer met kiespijn…

De Cheerzone is ondertussen opgeruimd en de Bossche Junkies richting huis vertrokken.
Ook ik pak m’n boeltje bij elkaar en slof rustig richting station.
Daar ga ik op een strategische plek staan om Joanna op te wachten. Als ze komt aanlopen met Meike, Michel en Shanice breekt ik finaal in stukjes. Bij Joanna in d’r armen huil ik even flink uit. Niet alleen vanwege het feit dat ik nou eenmaal erg emotioneel ben of het feit dat ik er zoveel tijd in heb gestoken en zo ontzettend naartoe geleefd heb maar ook vanwege het feit dat ik het gewoon heel erg vind voor Edwin.
En hij? Hij vind het weer verschrikkelijk voor mij. Hij kan er ook niets aandoen dat het plan zo goed heeft gewerkt, dat hij dus niet wist dat ik er was en we elkaar dus niet hebben gezien.
Samen met Joanna, Meike en Shanice ga ik nog even op de foto bij Reis je Fit en dan pakken Joanna en ik de trein. In de trein praten we goed bij en eenmaal thuis ben ik bekaf. Gelukkig heb ik de volgende dag vrij….
img-20161009-wa0015
Ondanks dat het oorspronkelijke plan niet bepaald is gegaan zoals gehoopt krijg ik toch diverse berichten via Social Media, ook veel van mensen die ik niet persoonlijk ken. Ontzettend leuk dus en dat doet me goed. Ben blij dat ik toch vele mensen even een afleiding heb kunnen geven en die boost die ze nodig hadden. Ookal werkte ik maar op halve kracht vandaag. Op naar volgende week: de Amsterdam Marathon!