2017 – Pre marathon movement

 

pixlr_20170329194731589
Januari – Halve Marathon Egmond

Januari, tijd voorΒ het eerste loopevenement van het jaar. De weersomstandigheden zijn perfect, het is droog, vrijwel windstil, het strand is vlak en het is zelfs eigenlijk een tikkeltje warm. Maar m’n conditie is ruk dus ik ga alles behalve snel of ook maar lekker. Wel blijf ik positief, elke keer als ik door een bekende wordt ingehaald en die me vraagt hoe het gaat kom ik maar tot één conclusie: ik loop nog! Ik zie je/jullie straks!

16143433_1297093663663305_6147415802587112362_o
Januari – Cheeren tijdens de Vondelparkloop

 

 

 

pixlr_20170329194934209
Februari – Midwinter Marathon Apeldoorn (Asselronde 25km)

Februari, weer een klein stukje verder dan de halve marathon. Onverwachts speel ik voor chaperonne voor Kim. Die zit een beetje met haar gezondheid dus ik blijf de hele weg bij haar. We lopen lekker en het gaat prima, alleen in de laatste twee kilometer krijgt Kim het zwaar en na de finish moet ik haar ook even ondersteunen. Ondanks dat een zeer geslaagde loop voor ons beide.

pixlr_20170329195146347
Februari – Pop Up Runs Almere (Amsterdam CS – Almere Muziekwijk)

Zelfde maand, weer een paar kilometer verder. Die kilometers zijn op zich het probleem niet, het is mijn conditie, snelheid en mijn extra kilo’s die het me alles behalve makkelijk maken. Maar met vooral de steun van Ferdi redt ik het dan toch weer tot het eind.

pixlr_20170329195521790
Maart – CPC Halve Marathon

Maart, maar weer eens een halve marathon dan. Wat een gezelligheid zo met de BTG met zo’n 400 mensen! En poeh wat een weer, ja voor mij natuurlijk alweer veels te warm. Ik ga van start met Petra maar ik hou haar niet lang bij. Ik heb het zo ontzettend zwaar. Dus na 2 uur en 9,5 minuut kom ik over de finish, tegen de highfive van Ton en de cameralens van Ramiro aan.

Maart Lenteloop Almere
Maart – Lenteloop Almere

Maart, tijd voor de Lenteloop, 3 Rondes van 10km. Ik loop samen met Els, twee rondes lang kletsen we lekker en lopen we boven verwachting, van ons beide overigens. De wind maakt het ontzettend zwaar en we zijn dan ook blij wanneer we dieΒ derde ronde ingaan. In de laatste kilometers moeten we elkaar toch wel lichtelijk oppeppen want de benen willen niet echt meer. De route zit vol met bruggen, viaducten en meer van dat soort grappen en dan dus die keiharde wind. Maar we komen dik tevreden over de finish!

pixlr_20170329200014145
Maart – Zandvoort Circuit Run

Maart, Zandvoort Circuit Run. Dit jaar is er voor het eerst ook een halve marathon maar ik hou het lekker bij de 12km. Ik vind het een leuke route en hij is al pittig genoeg zo met het circuit en strand. En ik loop ein-de-lijk weer eens lekker en een redelijk tempootje.

pixlr_20170516200448744
April – Lentemarathon Amstelveen

April, derde halve marathon van het jaar. Ik loop lekker, kom onderweg Francien nog tegen en loop daar een stuk mee op. Ze verdwijnt even en zegt ik zie je straks! Maar heb haar helaas niet meer gezien. Ik loop nog steeds op ‘veilig’, ik push mezelf niet om sneller te lopen maar voor het eerst haak ik af en toe bij iemand aan om daar een tijdje mee op te lopen, om mezelf toch lichtelijk te triggeren om meer te geven dan ik doe. Nog steeds niet binnen de twee uur maar ben tevreden over mijn prestatie.

 

FB_IMG_1492010154872
April – Cheeren tijdens de Rotterdam Marathon

 

 

 

pixlr_20170516200612080
April – Utrecht Urban Trail

April, lachen gieren brullen tijdens deze funrun. Ik loop samen met Edwin en Andrea en we gieren het uit. Erg leuk om door allerlei gebouwen te rennen (of wandelen), zoals de Schouwburg, kerken en de gevangenis. Mijn laatste loop voor de marathon dus met veel lol afgesloten.

Up next: de marathon van Antwerpen, geen tijdsdoel, gewoon lekker lopen…..

 

Midwinter Marathon Apeldoorn

06:50

M’n wekker gaat en m’n scherm verteld me dat ik vandaag de Midwinter Marathon in Apeldoorn ga lopen, ik druk op snooze of β€˜sluimeren’ zoals mijn telefoon dit noemt. 5 Minuten later en de 5 minuten daarna herhalen we dit tafereel om vervolgens pas een uur later m’n bed uit te stappen. Na een snelle douche en twee koppen koffie stap ik op m’n fiets richting station. Zoals altijd maak ik van te voren een screenshot van de tijden van de trein die ik moet hebben. Deze geeft aan dat ik om 9:02 de trein op Almere Buiten moet hebben waarmee ik in Hilversum op spoor 1 aan kom, op ditzelfde spoor pak ik dan m’n aansluiting naar Amersfoort, daar heb ik wederom een overstap, wederom vanaf hetzelfde spoor als waar ik aan kom, voor deze overstap heb ik 3 minuten.
Nou top dat moet goed gaan dus. In het eerste deel van de rit eet ik alvast twee broodjes kaas en drink wat water.
In Hilversum kom ik inderdaad aan op spoor 1 maar toch bekruipt me het gevoel dat er iets niet helemaal klopt. Ik kijk nog eens op de app en die blijft hetzelfde aangeven, toch kijk ik nog even op de informatieborden verderop. Mijn aansluiting komt dus aan op spoor 3 en ik zie hem al binnenrijden, godnondeju zeg, snel loop ik de trap af en schiet ik de andere trap op en heb nog net op tijd m’n trein. Nu zit ik in een tussenstukje van de trein en ga verder met het stalken van Erik. Ik verveel me de takke dus ventileer dat via whatsapp. Op Amersfoort stap ik uit en zie meteen een aantal hardlopers staan, dat is mooi want die moeten ongetwijfeld dezelfde trein hebben. Verderop zie ik een aantal mensen verdwaasd naar het informatiebord en de trein kijken, oke dat is vreemd….
De groep hardlopers loopt mij voorbij en stappen druk kletsend in de trein waar ik net ben uitgestapt. Vervolgens stappen ook die andere mensen weer in de trein, die zijn duidelijk samen met mij uitgestapt om ook die andere trein te pakken die we moeten hebben volgens de app. Ik vraag het nog na aan het meisje voor mij en die zegt ook met enige onzekerheid dat we dus niet uit hadden hoeven stappen want de trein is gewoon van dienstregeling veranderd. Nog geen minuut later zijn we alweer op weg. Dus Γ©n er was duidelijk geen overstap Γ©n het was geen overstap van 3 minuten. Wederom ging dit dus maar net goed. Ik ben blij dat ik op de weg terug straks in ieder geval met Anoek en Nikki meerij met de auto. Ik verveel me nog steeds en begrijp niet zo goed waarom en ook niet waarom ik me zo slecht kan afsluiten van mijn omgeving. Dan krijg ik eindelijk door dat m’n iPod nog steeds in m’n tas zit. Ook hier krijgt Erik dus weer melding van. Allerlei nutteloze berichten, maar ik moet toch ergens heen met mijn verveling en onrust, sorry Erik!
Nog een half uurtje treinen, nu gelukkig lekker met muziek die mijn gehoorgangen vult, en dan nog een stukje met de pendelbus.
De website gaf nergens aan hoelang de pendelbus erover doet dus mede daarom ben ik meer dan ruim op tijd al in Apeldoorn. Ik loop met de mensen mee richting pendelbus maar naarmate ik dichterbij kom hoe onrustiger ik wordt. Ik ben zo ontzettend slecht in het wachten op bus, trein, wat dan ook. Ik zie dat er ook een groep mensen gaat lopen, volgens Maps is het zo’n 20 minuten lopen en die tijd heb ik wel. Toch loop ik door naar de pendelbus omdat dat nou eenmaal mijn plan was. De bus komt eraan en ik draai me om om toch aan te sluiten bij de wandelaars. Ik loop nou eenmaal liever en daarbij ik moet ondertussen toch best nodig plassen dus blijf liever in beweging.
Ik ben dan niet zo’n ontzettend snelle renner maar ik wandel wel vrij snel. Ik loop dus al snel tegen de staart van de wandelaarsgroep aan en ik sjok er verveelt achter aan.Β  Als ik uiteindelijk in de rechte winkelstraat in de verte meer wandelaars zie ga ik in mijn eigen tempo lopen. Later komen er vanaf alle kanten lopers aan en zie ik ook de pendelbus aankomen, dit waren zeker geen 20 minuten.
Voor Orpheus staan er een aantal dixies en ik besluit meteen aan te sluiten in de rij. Nadat ik ben verlost van mijn te volle blaas wacht ik semi geduldig totdat ik bekende gezichten zie. Door het raam zie ik binnen wel een groep Social Milers staan maar geen bekenden. Dan zie ik Nikki, Anouk en Erik aan komen lopen. Er wordt gezoend, geknuffeld en gelachen, de toon is dus meteen al gezet. We gaan naar binnen en zoeken een plekje om ons om te kleden. Of in het geval van Erik en mij, om te gaan zitten en niks meer te willen doen. Anouk en Nikki lopen de 10EM en starten een half uur eerder dan Marlous, Sierd, Emma, Erik en moi. Marlous en Sierd hebben zich ondertussen ook bij ons gevoegd en Nikki en Anouk maken zich klaar om richting start te verdwijnen. Dit doen ze dan ook twee keer aangezien ze bij nader inzien toch niet via de rechterkant het pand kunnen verlaten. Het enige wat ik kan denken als zij weg zijn: pff wij zijn de volgende….
Alsof we naar de slachtbank moeten. Ik kijk Erik aan en schiet in de lach, we zijn echt zo ontzettend belachelijk onmotiveerd. Ik heb het in Egmond best zwaar gehad en last gehad van m’n knie, vandaag moet ik 4km verder lopen dan in Egmond dus ik maak me daar best ietwat zorgen om. Erik heeft al last van zijn blessure dus logisch dat ook hij niet staat te juichen.
Een half uur later staan Marlous, Emma, Erik en ik bij de start en we (Erik en ik) hebben nog steeds geen zin. Vervolgens zie ik Maaike en ren erachter aan, na een dikke knuffel loopt ze met me mee om bij ons te komen staan. Het startvak komt in beweging, we zijn dus van start gegaan. We wensen elkaar allemaal succes en een fijne loop. Ik twijfel nog of ik bij de groep zal blijven, voor hoelang ik dat kan volhouden dan. Zij gaan namelijk voor een rustig tempo. Ik kan dit op zich wel maar niet zo goed tijdens een race. Ook met oog op m’n volgende marathon wil ik toch kijken wat erin zit. Ookal heb ik wel al besloten om die marathon niet te gaan lopen met een pr als doel. Ik stap over de start en vlieg meteen al weg, oh….dat wordt niet samen lopen met de groep dus. Ik begin te zigzaggen tussen de mensen door in een poging uit de meute te komen. Ik loop lekker, niet eens zo snel maar ik ben tevreden. Ik heb nog een lange weg te gaan dus maak me niet druk. Bij de eerste verzorgingspost hijs ik m’n broek op en sla de rand om over m’n belt, zo zakt ie iig niet meer af. Vorig jaar was dit overigens hetzelfde liedje, ook toen liep ik in een tight waarin ik nog niet eerder had gelopen en ook die zorgde voor de nodige irritatie qua zwaartekracht en ook toen moest ik die even goed ophijsen bij de eerste drankpost, tot grote verbazing van de meneer die daar stond met zijn dienblaadje vol bekers drinken. Ik pak een bekertje water en neem een slok, lauw water…dit drinkt erg fijn weg. Ik spoel nog even m’n mond, gooi m’n bekertje richting prullenbak en loop door. Nou heb ik nogal de neiging om drankposten over te slaan maar ook bij de volgende post dwing ik mezelf toch wat te drinken. Ik ga weer voor het water en neem een grote slok, ditmaal is het water ontzettend koud. Ik pak meteen een beker lauwe thee en spoel het veels te koude water weg. Rond de 12km loop ik op het onverharde deel van het pad en herinner me dat ik vorig jaar op dit pad het eindelijk voor elkaar kreeg om Marlous en Marleen te spotten en uiteindelijk voorbij te gaan. Ik let eigenlijk niet heel erg op op de mensen om me heen en kijk dus verbaasd op wanneer ik “Hey” hoor wanneer ik iemand passeer. Het is Barbara, ook aan haar moest ik eerder op de route denken. Vorig jaar ging het helemaal niet lekker bij haar en moest ze op de hei afhaken. Vandaag loopt ze dus weer mee en ze zegt dan ook heel blij ‘Ik ben al verder dan dat ik vorig jaar kwam’. Ondanks dat het kletsen me ietwat zwaar valt en m’n tempo iets omlaag gaat vind ik het wel erg gezellig om een stuk op te lopen met Barbara. Na een kleine 2km geeft Barbara aan dat haar hartslag te ver omhoog gaat en ze een tandje rustiger gaat lopen, ik ga juist weer versnellen dus het onderonsje is voor nu ten einde. Na zo’n 15km verlaat ik het bosrijke gebied, sla rechtsaf en ga verder via de autoweg. Dit stuk is één grote klim, op vals plat. Vorig jaar had ik dit in eerste instantie niet door, begreep er niks van dat ik het inene zo zwaar had en amper vooruit leek te komen. Totdat ik de mensen om me heen net zo zag vechten en veel later zag ik hoe de weg heel sneaky omhoog liep. Dit jaar is dat dus geen verrassing meer en begin je met een hele andere instelling aan dit stuk. Vanaf ongeveer 10km loopt er een stel bij mij in de buurt waar ik me mateloos aan irriteer. Ze praten ontzettend veel en op een gegeven moment ben je dat best wel zat, maar wat me vooral irriteert is het feit dat wanneer ik hen passeer (niet doelbewust maar puur omdat ik toevallig op die stukjes net iets sterker blijk te zijn) zij mij meteen daarna aan weerskanten inhalen en me voor de voeten gaan lopen, keer op keer. Ook op dit stuk treffen we elkaar dus weer, ik passeer ze nog eenmaal en zoals verwacht komen ze me meteen weer voorbij en kan ik hun achillespezen nog net ontwijken. Aangezien ik het toch niet nodig vind om veel kracht te verspillen in deze klim neem ik zelfs wat gas terug, net genoeg om hen ver genoeg voor me uit te laten lopen zodat ik geen last meer van ze zal hebben. Ik ga tenslotte toch niet voor een snelle tijd. Waar ik me nu meer op aan het focussen ben is het feit dat vanaf dit punt mijn knie elk moment op kan gaan spelen.
Ik kom aan bij de rotonde, vanaf hier is het nog zo’n 3,5km. Er staan mensen langs de rotonde en ondanks dat ik ze niet ken toch geeft het even een kleine boost. Ik zie iemand staan die met een telefoon foto’s maakt en roept: Hoe gaat het?! Achter me hoor ik een vrouw antwoorden: Het gaat goed! Heel goed! ik moet glimlachen vanwege de blijdschap die ik hoor in haar stem. Ze komt me voorbij en ik denk goh liep ik er nu nog maar zo bij zeg. We dalen eindelijk weer af maar ik voel niet de neiging om te versnellen, iets wat erg makkelijk is op een stuk waar je naar beneden gaat maar ik wil niet te hard landen op m’n knie. Ik heb nog steeds geen problemen met m’n knie en dat wil ik graag zo houden. Dan breekt het laatste stuk aan en ik voel dat ik aardig leeg ben. Ik hoor mijn naam en kijk om, Kim heeft me gezien en roept me, we zwaaien en ik zet vervolgens mijn sprint in. Ik sprint tot ik letterlijk niet meer kan, met eigenlijk nog één stap te gaan tot de eerste mat stopt het lichaam ermee. De snelheid is eruit, ik wandel de volgende twee matten over en duik meteen naar links om daar tegen het hek op de grond te gaan zitten. Het kost me voor mijn doen best wat tijd om op adem te komen. Als ik weer opsta loop ik bijzonder wankelig tussen de mensen door, m’n zicht is iets wazig en zodra ik mijn handen tot vuisten bal merk ik dat mijn vingers opgezwollen zijn. Ik haal mijn medaille op bij de tante van Marlous en loop naar de drankpost voor een koppie thee. Ik ga op de stoeprand zitten en pak m’n telefoon erbij. Ik weet dat mijn finishtijd automatisch op Facebook vermeld is en die wil ik zelf wel even zien, ter bevestiging van wat mijn horloge aangeeft. Bij het zien van de reactie van m’n moeder is het breekpunt een feit. En daar zit ik dan, huilend op een stoepje. Die eindsprint heeft veel van me geΓ«ist en de zorgen om m’n knie zullen ongetwijfeld een groot onderdeel zijn van de tranen.
Geen enkel moment tijdens deze 25km heb ik pijn gehad in mijn knie dus de opluchting is groot. Nou weet ik wel dat als ik wel pijn heb dit ook vrijwel na een dag weer weg is maar leuk is anders.
Ik ga voor een tweede bekertje thee want de hulpverleners houden de lopers in de gaten dat ze niet te lang blijven zitten zodat ze niet teveel afkoelen. Ik ben zelf van mening dat dat bij mij nooit zoveel invloed op me heeft en ik wil wachten op Marlous, Erik en Emma. Ik loop met m’n bekertje thee iets terug richting finish, daar zie ik ze net binnenkomen. Zodra ze mij zien begint m’n onderlip alweer te trillen. Als ik dichterbij kom zien Marlous en Erik al hoelaat het is, Marlous slaat dan ook meteen d’r armen om me heen en ik zeg door m’n tranen heen dat ik helemaal stuk ben. Erik neemt m’n bekertje thee maar uit m’n hand voordat ik alles over de rand tril. Daarna knuffelt Erik me nog even en zegt iets in de trant van Wat sta je nou weer te janken joh?! Met z’n drietjes lopen we terug naar Orpheus. Binnen komen we allemaal weer bij elkaar en aangezien ik in de tussentijd al op Instagram had geschreven dat ik huilend op een stoepje had gezeten krijg ik meteen een dikke knuffel van Anouk. We moeten allemaal weer heerlijk lachen om mijn zoveelste emotionele aktie. Marlous trekt even een andere shirtje aan en maakt zich klaar voor de 8km die straks van start gaat, die loopt ze ook nog even mee als haas van Monique. Erik, Nikki, Anouk en ik gaan naar Marlous d’r woning om te douchen.
Nadat iedereen uitgerend en gedoucht is verdelen we ons in diverse auto’s en komen we weer samen bij de pizzeria. We kletsen bij over onze gelopen afstanden, eten heerlijke pizza’s, hebben ontzettend veel lol en er worden propjes gegooid. Een fijn volwassen samenzijn dus. Hierna doen we nog even een drankje bij een cafΓ© verderop en daarna gaan we toch echt richting huis. Eenmaal thuis bedenk ik me dat mijn fiets nog op het station staat en besluit dus nog maar een kilometertje te gaan rennen om hem op te halen…..en ook tijdens dit snelle stukje rennen heb ik geen last van mijn knie.
Een fijne afsluiter van een geweldige dag ❀

Oh en mijn tijd? Vandaag liep ik een pr, zo’n 2,5 minuut sneller dan vorig jaar.
Oh en die foto’s die gemaakt werden van die blije mevrouw op de rotonde? Dat zijn dus bekenden van Maaike en zodoende ben ik nu ook in bezit van de foto’s.

pixlr_20160213152050317