Amsterdam Marathon 2015

Corner Editor: https://www.tuxpi.com/photo-effects/corner-editor

Zaterdagochtend vertrek ik naar Amsterdam voor de Social Run vanuit Run2Day aan de Overtoom.
Na de Social Run pak ik de tram naar Rianne, eenmaal daar vertel ik haar wel 100 keer hoe leuk ik haar woning vind en alles wat erin staat. Na een kopje thee en lekker wat kletsen kleedt ik me om om vervolgens naar het Amstel Station te wandelen en daar een OV fiets te huren. Vanaf daar fiets ik richting Sporthallen Zuid, onderweg schep ik bijna een oudere man die plotseling besluit over te steken en niets meekrijgt van het feit dat ik al slippend tot stilstand kom terwijl mijn voorband bijna in zijn boodschappentas zit, ook heb ik mezelf later met fiets en al tegen het stoplicht moeten laten vallen aangezien de zoom van mijn jurkje onder het zadel bleef steken en ik dus met geen mogelijkheid af kon stappen. Poehpoeh na een spannend ritje kom ik eindelijk aan bij Sporthallen Zuid. Daar voor de deur tref ik Adnan nog even en na een kort praatje snel ik me naar binnen, uit de klere herrie daar voor de deur en ietwat proberen te ontspannen. Mari is er ook binnen een paar minuten en samen wandelen we richting de balies waar we onze startnummers kunnen ophalen. De eerste indruk is: oh mijn god wat is het druk! Totdat we de balie zien waar wij beide moeten zijn…oh 1 wachtende voor ons, nou ja wachtende….deze meneer wordt al geholpen maar vind het nodig om een driekantjes tellende vragenlijst af te vuren op de vrijwilligers. Nadat we onze startnummers in handen hebben halen we onze shirts op en verdwijnen naar de eerste hal van de Expo.
Ik denk dat ik nooit meer mee mag met Mari naar een Expo…..punt 1: ik ben hysterisch druk, hyper de pieper en gewoon extreem aanwezig. Heb ik weleens….*kuch* punt 2: ik sleep je mee om in een rij te staan voor foto’s, iets wat tergend lang kan duren (en dan hebben we zelfs nog een foto punt overgeslagen, wilde hem dat niet ook nog eens aandoen). Ook komen we Tommie nog tegen, die dan ook meteen met ons op de foto moet haha.
Op naar hal 2, daar zijn we nog sneller doorheen….aangezien daar geen foto-momenten zijn.

20151021_135431-kdcollage

We stappen op de fiets richting Overtoom, Mari fietst en ik navigeer vanaf de bagagedrager. Na een tussenstop bij Run2Day (Hoiii daar ben ik weer!) gaan we naar Ebeling waar de pastaparty is.
Na lekker wat kletsen met wat mensen stouw ik me goed vol met diverse pasta’s, aardappelen, salades, gevulde paprika’s en fruit. Na het eten slaat bij iedereen de vermoeidheid toch aardig snel toe en beetje bij beetje loopt Ebeling leeg (qua hardlopers dan). Ik raak nog aan de praat met Nikola van burt, erg leuk om hem eindelijk na zolang contact via de social media eens in levende lijve te spreken.
Eenmaal weer bij Rianne thuis is het tijd om onze spullen klaar te leggen, een kopje thee en om even lekker te douchen. Het is nog lekker vroeg op de avond, dus tijd zat om goed te slapen……oh wat ben ik daar toch slecht in. Uiteindelijk kruip ik dan toch echt in m’n slaapzakje, leg m’n telefoon weg en ga maar slapen.

En dan is daar die wekker. Ah ik moet eruit, heb een marathon te lopen.
Drie kwartier later stappen Rianne en ik op de fiets richting Cris. Wij zijn vrijwel de eerste maar de rest volgt al snel. De sfeer zit er goed in, de grappen en grollen vliegen je om de oren net als de duct tape, veiligheidsspeldjes en de vaseline. Dan slaat bij mij al lichtelijk de stress toe. Mari is al bijna bij het stadion en ik wil ruim op tijd zijn om m’n spullen af te geven. Ik ga dus voor een stille exit (na een dikke knuffel van Rianne) en scheur op m’n fiets naar het stadion. Eenmaal daar blijken Mari en ik aan weerskanten van het stadion te staan dus we spreken af bij ‘de blauwe boog’. Nou ja daar staat John dus ook! Knuffelen!!!!!!! Altijd fijn als iemand je inene uit je stress-bubbel weet te trekken. Zodra Mari er ook is mengen we ons in de menigte en kleden ons om. Tassen worden ingeleverd (jeejjj mijn tas was de laatste die nog in dat vak mocht, nananana) en we schuifelen richting ingang van het stadion. Dan spot ik Suus en Anton! Kletsen, knuffelen, gelukwensen en zij gaan via de andere ingang naar binnen aangezien zij Mari komen aanmoedigen en dus zelf niet meelopen. Wij staan vast, muurvast…..mijn hart gaat als een bezetene tekeer, stress druipt van mn gezicht. We lopen toch maar de rij voorbij om te kijken of we daardoor sneller naar binnen kunnen komen. Gelukkig scheelt dit een heleboel meters, maar dan gaan we inene via Phanos naar binnen?! Ik mopper over het feit dat dit zo gaat want gek he dat de boel dan vast staat en het zolang duurt (uren later begrijp ik dat dit is omdat wij gewoon extreem laat zijn en we natuurlijk niet meer via de hoofdingang kunnen aangezien we hier weer doorheen moeten na de start,….duh). Hehe we zijn in het stadion! Ik wordt al meteen een stuk rustiger alleen nu het startvak nog vinden. Ook deze is buiten de oevers getreden dus we staan achter ons vak. Manon staat hier ook, dus dat is meteen gezellig. Mari is stil, toch wat gespannen. Ik weet niet meer hoe ik was, gespannen maar in hoeverre ik stil was weet ik niet, vast niet al te stil. We gaan van start, ik geef Mari een beuk op zn schouder en roep: je bent van start gegaan van je eerste marathon jonguh! (ja ik ben een heel elegant popje….)

Als we eenmaal het stadion uit zijn en een klein beetje ruimte krijgen op de Amstelveenseweg zoek ik naar Mari achter me, we hebben oogcontact en ik zwaai. Ik ga ervandoor.
Toch krijg ik mijn tempo er niet in, ik merk het meteen al.
Hop het Vondelpark in, hier moet Ada staan, mijn eerste supporter. Gewoonte-diertje dat ik ben, ik verwacht haar aan het eind van het park omdat ze daar vorig jaar ook stond. Ik ben aan het inhalen en zie naast me een bekende capuchon, vol maar dan echt vol op mijn rem want daar is Ada dus al! Ik moet dus ook een stap achteruit doen omdat ik al voorbij was, ik vlieg haar om de nek en na een kus op mn wang en succes wensen ga ik door. Op naar het Rijksmuseum, de Cheerzone van de Junkies. Ik loop links maar moet naar rechts. Beetje zigzaggen en hink stap sprong en dan beland ik aan de rechterkant en moet ik met aangetrokken handrem lopen om de andere lopers niet al teveel te hinderen. Vervolgens krijg ik wel 6 handen confetti over me heen, zijn er highfives en wordt ik keihard toegejuicht door de Cheerzone. Emmie heeft de megafoon en pas als ik bijna onder het Rijksmuseum door ga stopt ze met haar mantra: Eva Eva Eva Eva Eva Eva!
Na het Rijksmuseum zit een scherpe korte bocht en de boel staat stil….ik wurm me een beetje tussen de mensen en de hekken door en ga weer verder. Ik besluit bij Udjen even te stoppen, zij staat bij de verzorgingspost op de 11km. Uiteraard om haar gedag te zeggen maar ook omdat ik twijfel over het feit of mijn veters wel goed vastzitten. Op de Churchillweg staat inene geheel overwachts mijn oud collega Sandra (voor haar ook onverwachts dat ik langsloop haha), erg leuk! Ik spot Daniel nog die voor mij loopt en aan de andere kant loopt en we zwaaien (we lopen in een lus en zo lopen de lopers voor je dus ook langs je). Dan voegt Manon zich weer bij me. Kletsend lopen we door (ik vertel haar dat er een rode confetti op m’n been zat en ik eerst dacht dat het bloed was, we lachen erom. Niet wetende dat het later andersom is. Weer zie ik iets roods op mijn been en denk dus oh dat zal wel weer confetti zijn alleen dit keer is de kleur uitgelopen door de regen. Ik haal het weg met wat water uit mijn bidon en loop tevreden door. Als ik later weer kijk zit het er weer….’dat is wel heel hardnekkige confetti’. Uren later kom ik dus met bebloede bovenbenen over de finish. Veel bloed maar uiteindelijk bleek het maar een miniscuul plekje te zijn, eind goed al goed), komen we weer langs Sandra en zijn op weg naar Udjen. Eenmaal bij de verzorgingspost zie ik eerst Andrea, ik roep en we zwaaien. Nog een onverwachte bekende, altijd leuk.
Bij Udjen kletsen we kort wat, ik zwaai nog even naar Ryan (zoon van Udjen, ook hij is als vrijwilliger aan het werk) en we vervolgen onze weg.
Op 12,5km staat daar Anna, ik had haar gezocht maar op een onbewaakt moment mis ik haar maar zij mij gelukkig niet. Hoe schattig, helemaal alleen in haar Junkies trui naast een lantaarnpaal met wat ballonnetjes en een bordje. Ik ren snel naar haar toe en na een highfive ga ik weer naar de linkerkant. Oke wie is ook alweer de volgende op het lijstje? Ergens heb ik ook Cris gezien en ‘gehighfived’ maar geen idee meer waar dat was. Dan staan Suus en Anton inene weer langs de kant. Anouschka en haar vriend passeer ik ook twee keer en beide keren zijn die ook zo hyper enthousiast, heerlijk! En wat zijn ze toch leuk samen! Manon laat ik uiteindelijk los want ik heb het gevoel dat ik niet vooruit te meppen ben. Bij 20km stop ik heel even aangezien ik een kramp onder de rechterkant van mn ribben krijg. Vast vanwege het feit dat ik haast geen moer heb gedronken zaterdag en ook niet voor de start. Ik begin weer rustig te rennen en vind dat ik bij Anoek even mag stoppen, dat is dus bij de drankpost op 31km.
Onderweg staan Suus en Anton weer, wie ik dit keer zelf mis aangezien ik op dat moment afgeleid en geirriteerd was door herrie naast mij (ik weet niet meer watvoor herrie dit was), ook zie ik Sanne, ik roep een paar keer maar ze hoort en ziet me niet, toch leuk dat ze er is. Dan staat daar inene Monique, ik kan er op dat moment weinig uitpersen qua reactie, geloof dat ik alleen zo’n koppie trok van nou poeh poeh het valt niet mee allemaal, maar ik was echt blij je te zien hoor!
De verzorgingspost waar Anoek ergens moet staan is de eerste verzorgingspost waar ik gebruik van maak. Ik pak een AA gelletje aan (als ik gelletjes gebruik, wat ik haast nooit doe dan is dat over het algemeen die van AA) en neem hier ook wat sportdrank. Ik heb tot nu toe de hele weg alleen steeds een slokje water genomen uit de bidon die ik zelf mee heb. Ik loop deze marathon met de Powershots van Powerbar, deze heb ik eerst uitgeprobeerd tijdens mijn laatste 30km loop en ik vond dat veel fijner dan gelletjes. Ook makkelijker mee te nemen. Wat ik op zich ook fijn vind is dat je deze om de 10 minuten ‘moet’ innemen dus ik heb dat voor mezelf vastgezet op om de 2 kilometer. Dit is ff wat makkelijker bij te houden tijdens het rennen dan het aantal minuten. Vanaf het 10km punt was ik begonnen met het nemen van de Powershots maar heb er een paar overgeslagen omdat ik simpelweg gewoon lekker liep en helemaal niet doorhad dat ik al een paar keer te laat was voor een snoepmomentje.
Anyway ik loop m’n gelletje leeg te knijpen in mn mond en hoor inene EVAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!! Ah daar staat Anoek, das best duidelijk. We kletsen even wat, ik sla het aanbod van het vullen van m’n bidon af met de woorden van nee joh ik heb nog genoeg en dit is al zwaar genoeg haha en vervolg m’n weg. Op naar m’n lieve Crazies. Zij staan op/bij de Torontobrug, ergens tussen de 36 en 37km. De kilometers vliegen ondertussen niet meer voorbij maar lijken te kruipen. Ik hoor een stem mensen aanmoedigen en ik ken die stem, ik kijk beter en zie wie het is. Natuurlijk ziet ze mij weer eens niet, standaard verhaal dit. Ik roep dr: LOTTE!! Verschrikt kijkt ze op, we lachen en zwaaien. Dan let ik niet op want ik verwacht het niet en ben waarschijnlijk druk de kilometers aan het aftellen, ik hoor keihard mijn naam. Hey Udjen! Die had ik dus absoluut niet verwacht. Ik zwaai naar Ryan en Udjen rent mee. Vraagt hoe het gaat en zegt na mijn antwoord dat ik inderdaad maar gewoon lekker zo door moet lopen. Ze maakt wat foto’s en zegt dat Mari eerder nog ergens achter me zat en hem nog ging proberen te spotten. Ik geef aan dat hij vlak achter me moet zitten (deze conclusie heb ik getrokken uit het feit dat ik hem nergens kon vinden tijdens de twee lussen die we hebben gelopen en ik mezelf ervan heb overtuigd dat hij never nooit zo extreem ver achter me kon lopen maar dus zo dicht op me liep dat ik hem niet kon zien). Ik hobbel door. Bij elke brug die nu volgt vraag ik me af of dit de Torontobrug is. Doe niet zo gek Eef, kijk gewoon ff op je horloge naar de kilometers én je weet hoe de Torontobrug eruit ziet en dat is niet deze brug! Dan ja hoor daar is bekend gebied. Hartslag schiet omhoog en ik zoek naar de vlag of iets anders bekends.
Dan zie ik de vlag, die hangt aan de reling bovenop de brug. Tranen schieten in m’n ogen en ik zoek bekende gezichten. Ik zie veel mensen op de brug maar niemand die ik ken. Ook denk ik neeeeee ze staan toch niet op de brug he?! Ik begrijp er niks van want ik zie ze niet en toch hoor ik ze roepen dus ze zien mij wel. Ik doe zo’n twijfelend koninginnezwaaitje richting mensen op de brug en veeg een traan weg. Dan ga ik maar de brug onderdoor, nog steeds hoor ik ze….godgloeiende hoe kan ik ze nou gemist hebben?!
Inene hoor ik Erik door de megafoon: EVA! LINKS!
Ik gooi m’n denkbeeldige stuur naar links, zie Erik, ren op hem af en vlieg hem om z’n nek. Poeh hey wat ben ik blij hem te zien. Dan komt Marlous aan en geeft me m’n confetti douche. Ook wij houden een knuffelsessie en Marlous tilt me op en trekt me bijna over het hek voor mijn gevoel. Oke dat ik hier stop betekend niet dat ik echt stop he…ik ga zo toch echt weer weg. Ook loop ik nog even naar John, ook hij krijgt een knuffel en ik vertel dat ik het tempo er niet lekker in krijg. Als ik weer begin te rennen (oei ik moet meteen vanuit stilstand klimmen) wordt er nog geroepen dat ik lekkere billen heb. Ik draai me om, moet ontzettend lachen , zwaai nog even en ga dan toch echt weer ff doen wat ik eigenlijk aan het doen was. Het uitlopen van mijn vijfde marathon.

Nog een klein stukje en dan ben ik bij de Cheerzone van de Junkies. Mijn lieve Junkie-familie.
Ohhhh de afstanden lijken steeds langer te worden maar dan zie ik de borden die aangeven dat je de Cheerzone nadert. De beachvlaggen komen in het vizier, vervolgens komen Nydia en Emmie in het vizier. Er komen nog veel meer in het vizier en zij zien ook mij. Handenvol confetti, confettiebommen, gejuich, toejuichingen door de megafoon en vast ook meerdere highfives, zoveel dingen in die paar seconden dat ik het niet eens allemaal meer weet. Wat een kanjers!
Dan ben je er bijna, nog een klein stukje, dan weer dat inene eindeloos lange Vondelpark door, dan nog een klein stukje en dan ben je weer bij waar het een paar uur eerder was begonnen. Ik had al in de eerste helft van de marathon mijn streeftijd gelaten voor wat het was; een eventueel doel voor de volgende keer, en kreeg ook al de indruk dat ik wellicht niet eens binnen de vier uur zou blijven dit keer. Ik heb dit heel makkelijk los kunnen laten en ging voor het gemakkelijk uitlopen van deze marathon. Aangezien ik tot nu toe nog steeds nergens last van had, geen pijn of ongemakken, vond ik het niet waard om mezelf toch te pushen, misschien wel pijn te krijgen en nog steeds niet in de buurt te komen van mijn vorige pr (03:56:01). Dus ik doe het rustig aan. Tuurlijk vind ik het niet fijn dat ik zo ‘langzaam’ ga maar deze veilige modus bevalt me ook best prima. De laatste kilometer breekt aan en dan in de laatste 700 meter begint m’n linkerknie wat tegen te sputteren. Ah joh we zijn er bijna!
Ik begin iets te versnellen, nog een bochtje, klein stukje rechtdoor en dan nog een bochtje om het stadion tegemoet te lopen……ja dat laatste bochtje ziet er inene heel anders uit. Er staan vrijwilligers in die bocht en loodsen de lopers in een rijtje achter elkaar. Links komt volledig vrij te liggen en we lopen echt per stuk achter elkaar. De vrijwilligers vormen een ketting die de lopers steeds meer de hekken in drukt. Ik denk alleen maar ‘dit is niet goed, dit kan nooit goed zijn’ maar ook denk ik ‘oke ik loop al geen beste tijd en nou kan ik niet sprinten ook, ik kan niet achter m’n voorgangers vandaan komen’ dus ik begin toch wel een beetje te balen. Ik hoor een van de vrijwilligers tegen een andere zeggen ‘moeten de baan nóg smaller???’ pffff das dus echt niet goed. Als ik het stadion betreed zie ik twee ambulances met hun zwaailichten aan, beide overdwars over de baan staan. ‘Gelukkig’ moet ik heel goed opletten dat ik niet op de hielen en/of achillespezen van mijn voorganger trap dus ik heb verder niks gezien dan de ambulances. Ook had ik het druk met mezelf in bedwang te houden. Ik beslis namelijk niet altijd met mijn verstand dat ik ga sprinten, mijn lichaam besluit vaak genoeg op eigen houtje dat dit gewoon moet. Zodra we ambulances voorbij zijn hebben we weer vrij baan. Ik vlieg naar rechts aangezien iedereen naar links gaat, dat is nou eenmaal de binnenbocht en dus korter. Ik heb gewoon het gevoel weg te moeten en duik dus naar rechts, vrij baan om te sprinten. Dan is daar het bordje ‘nog 100 meter’ oh…..eh dat is nog ff doorsprinten dus maar goed het moet dan maar.

En dan ben je er…..dan heb je je vijfde marathon gelopen. Eigenlijk is er niets aan mijn lichaam dat ook zo aanvoelt. Oh nou top….
Nu wachten op Mari, die moet echt zo komen…..toch? Ik wordt meerdere malen verder naar achter gedreven door een vrijwilliger. Ik werk gewoon netjes mee zolang er maar niemand voor m’n snufferd gaat staan. Dan spot ik hem inene, hij komt door de laatste bocht en moet dus nog maar een piepklein stukje. Na de finish kletsen we wat na (ondertussen rollen er wat dikke tranen uit m’n ogen), maken wat foto’s en besluiten we het stadion te verlaten. Ik wil heel graag op Edwin wachten maar het is toch wel erg koud. Suus en Anton staan ondertussen ook buiten en Mari kan met hun meerijden naar huis. We kleden ons bibberend en wel om, we nemen afscheid en ik stort me op de Amsterdam Marathon App. Edwin is nog niet binnen maar dat kan nu elk moment gebeuren. Ik ren de trappen van het stadion op en de app geeft aan dat Edwin is gefinished. Helaas kan ik hem vanaf de tribune nergens zien maar de wetenschap dat hij over die eindtreep is gekomen zorgt er al(weer) voor dat de tranen over m’n wangen lopen. Tijdens mijn zoektocht naar Edwin buiten het stadion loop ik een paar Junkies tegen het lijf die de halve hebben gelopen. Daarna kom ik Ramiro nog tegen. We staan een tijd te kletsen en dan moet hij toch echt weer aan het werk. Ik loop nog wat rond en kom dan wat vrienden tegen uit Almere. Met hun trek ik nog even een tijdje op en als zij dan toch echt naar huis gaan besluit ik mijn fiets op te zoeken. Nog even Edwin proberen te bereiken, zonder succes, dan vraag ik Erik of zij nog langs de route staan. Dit blijkt zo te zijn dus ik spring op m’n fiets en scheur weer door de straten van Amsterdam. Er blijkt zoiets als een marathon gaande te zijn dus oversteken is niet altijd even handig. Gelukkig zijn ze zeer bedreven in het creëren van oversteekpunten dus het gaat allemaal vrij snel. Na nog even naar de Junkies bij het Rijksmuseum te zwaaien en een aanvaring met een meneer race ik weer verder op m’n blauw gele fiets. Eenmaal weer herenigd met de Crazies is het al snel weer een gezellige boel. Jammer genoeg is nu ook echt de halve marathon helemaal voorbij geweest dus hun cheering duties zijn ook voorbij. Nadat we na een paar dikke knuffels en zoenen wederom afscheid hebben genomen begin ik weer te fietsen richting Amstel Station.

Nadat ik dan eindelijk Edwin telefonisch te spreken krijg, bij Rianne thuis oa de confetti door het doucheputje heb weggespoelt, komt ook Cris langs en nuttigen we een heerlijke door Rianne gemaakte maaltijd.

Na deze rustgevende gezelligheid is het tijd om richting afterparty te gaan. Onderweg pleeg ik nog wat telefoontjes om vervolgens Amstelhaven binnen te wandelen. Ik maak het niet laat aangezien ik gewoon naar huis moet, om de volgende dag weer op het werk te verschijnen. Iedereen wisselt verhalen uit over hun gelopen race van die dag. Of er nou 8km, 21,1km of 42,2km gelopen is of de hele dag gecheerd, we vormen 1 geheel. We zijn allemaal Superheroes ❤

Het was een fijn weekend, de Junkies blijven me verbazen, stimuleren en ze helpen me zijn wie ik ben, Rianne ontzettend bedankt voor je gastvrijheid, goede zorgen en gezelligheid, ik zei al dat we allemaal helden zijn maar Edwin, Mari, Lennert, Steph, Anthony, Natasja jullie zijn helden; zo ontzettend gefeliciteerd met jullie eerste marathon. Verder iedereen uiteraard gefeliciteerd met hun pr’s of geen pr’s, uitlopen van de gelopen races. Lianne, ik heb je gemist.
Iedereen gewoon ontzettend bedankt voor alle support op welke manier dan ook en vanaf waar dan ook.
Crazies…..I love you, lieve gekkies

20151021_135647-kdcollage

Advertisements

Amsterdam Marathon – BTG

Okay let’s rewind to almost 17 weeks ago:

It’s friday morning and I’m off to work, only have to work for four hours today. At 12 o’clock I’m heading home again.

Taking a quick shower, gather the last things, putting bowls of catfood and water everywhere, kiss my furballs goodbye ‘Mommy is back in a bit, sweeties!’ I lie and close the door behind me…

When I get of the train I’m back in Amsterdam, I sigh….this is where the magic is going to happen this weekend. I start to walk to our Running Junkies HQ… the weekend has begun!

Running Tuesdays on Friday:
This weekend is all about friends, fun, food, crewlove, cheering, confetti, support and duh..running.
There is this magical thing that’s called Bridge the Gap (BTG). Bridge the Gap, in short, is an international gathering of urban running crews from around the world. The host club normally takes care of lots of activities, sightseeing, runs, food (besides running we all love to nom), some even open their own homes for a taste of their lives & for a place to sleep and offcourse they organize parties!
This weekend it’s our turn to organize this awesome phenomenon. Tonight we act like it’s a regular tuesday, a Running Tuesday. On Tuesday we gather at our HQ (aka Tjins) and run, talk, laugh, eat, drink, have a good time and laugh some more. Even though today it’s friday this evening will be no other then a regular tuesday right?! WRONG!
Tonight we have guests…a lot of guests, from all over the world!
We proudly welcome running crews from: Copenhagen, Denmark (NBRO), London, England (Run Dem Crew), Toronto, Canada (Parkdale Road Runners), Montreal, Canada (East Laurier Running Club), Berlin, Germany (Runpack), Belgrade, Serbia (BURT), Manchester, England (Still Waters Run Deep), Moscow, Russia (Gorky Park Runners and Girl & Sole Running Club), also from Amsterdam: Patta Running Team and from same crew, same country, other city: Running Junkies Den Bosch.

After a speech from our ‘captain’ Ryan we hit the road. Nice to run the streets of Amsterdam on a friday night, manouvering through a huge ammount of (window) shopping people. When we get back at the HQ we get to nom, we love to nom….yes I know I already said that.
Ryan is our food guru, as far as I know/heard everyone loved the well prepared meal.
Time to get changed and go to the pub. After some nice conversations and a few drinks Lianne and me decided to call it a day. Most of the group hopped back on their bikes, bike across town and create batshitcrazy memories at a karaoke bar. By that time Lianne and me are already in sleeping modus.

Social Run:
This saturday morning it’s time for our Social Run at our other HQ: Run2Day Amsterdam. Again a lot of our BTG guests joined us here. After a speech from Thomas and Elly we start our little sightseeing run. We went to the Rijksmuseum, not only to show off the architecture but also to show how it normally looks like, in comparisment of how it will look tomorrow during the marathon. After this we run through the busy shopping centre and finally through the Vondelpark.
In the afternoon we all go our seperate ways but almost all go to the same place: the Amsterdam Marathon Expo. The people who didn’t collected their bibs yet do this today, as well as I do. After I get my bib Lianne and me stroll around at the expo, we have a nice talk with Lornah Kiplagat and cause it feels like we know eachother for ages I totally forget to make a new picture of us together…dumbass. We bump into some fellow RJ’s and some of our new international friends. After some superhero-fun we go back to Lianne’s place.

Pasta Party:
The evening before a marathon has a theme: carbloading aka PASTA PARTY!
Lianne has a handball match so on my own I travel back to Amsterdam. There I join the aprox 150 other runners at this fantastic evening. We have good conversations, great laughs, so much fun and the food frenzy is absurdly phenomenal. We even have a surprise visit of our Belgium turned Dutch turned French Running Junkie Wouter which provids a nice little ‘OMG’ shot from Sophie in the BTG aftermovie.

Sunday Funday Runday:
It’s still really early when our alarms start to sing.
Rise and Shine!
We get ready, get our stuff, hop on our bikes and start our 30 minutes bikeride to the starting area of the marathon. We still have to pick up Lianne’s bib for her 8km race. There we meet up with Monique and Irene. After a short talk we are on our way again. Time to get ready and squeeze in a grouppicture. After that I really have to make my way to the start. In this chaos of people Mark from RDC spots me and together we try to move through this mass. Then suddenly I see Udjen! YES!
We tried to call eachother earlier but with no luck. We loose Mark (later on I learned he had to start from another box). When Udjen and me wait for our start we see Marlous and Erik from the Halfcrazy Runners, they start from the box before us.
AND THEN WE ARE OFF!
At the Vondelpark we see Marlous and Erik again, get cheered on by Instagram friend Niels, my fellow volunteer friend Chi Yin and our lovely Ada.
Around 4km we run by/through the Rijksmuseum, our Cheerzone.
So freaking awesome, so many Cheering Junkies, so much crewlove.
After 5km Udjen stops at the refreshing zone for something to drink, I have my own so I keep going, I expect to see Udjen back in a short time. On some parts of the course you run next to the runners before you, like you run towards the Olympic Stadion and they passed it already, on their way to the Amstel. Cause we all proudly wear our crewshirts you can easily spot runners from other crews, so I get to greet some of them along the way. At 10km there is Niels again, nice! And suddenly there is RJ Elly standing in the crowd, well almost on the course..! Highfive and she yells ‘Evaaaaaaaa you can do thisssssss!’
Around 24km there is a cheercrew from the Halfcrazy Runners! At 37km I spot Udjen’s husband John and their son Ryan. Still 1km to go for another confetti shower. I’m moving in for the cheer…
I see our mascotte Ryan the Lion, I see some familiar faces, I have to get a grip trying not to cry while I smile widely, Gawd how I love these people! I hear a voice from our megaphone, she lures me in, I know that voice, but who….? OMG it’s Francien!!!
I fly by, wishing the Cheerzone could be so much longer, but then again…I can’t keep up this speed that long haha
Suddenly I feel there is someone moving in to me from the right, I actually get spooked for a moment, then I see it’s Anouke, smiling and she gives me my confetti shower, we quickly greet eachother and that was it….my heart wants to explode from happiness and love, my eyes want to cry from pure joy but I’m not done yet!
Still another 4km to go. It starts to rain again, harder then earlier and I start to struggle. I have to keep up, almost there. By now I know I will not finish within the timeframe I wanted, I get pissed. Outside the Olympic Stadion there is a announcer standing on the course who spots me, calls my name and says I’m doing great and that I’m nearly there. I put my hands up in the air, shout a bit (something that sounds like ‘Yeahhhh’ I guess) and speed up.
I enter the Olympic Stadion, run the last part on the track and finish with a time of 3:56:28 (well the official app said 3:56:27, my watch said 3:56:28 and the website said 3:56:29….I choose the middle one). Still pissed about not being a bit faster (I talk about a louzy 2 minutes….), I know it’s stupid. Luckily I see many people I know right after the finishing line. Like Ramiro from Runner’s World, bet you don’t know how good it was to see you and get my mind off from my own stupid disappointment. Confusion when I see a friend finishing while he is so much faster then I am….damn his knee! But he did it anyway! Seeing Belgium beauty and ex-Dreamteamer Caroline, some fellow Junkies (one even with bloody knees cause she took tumble earlier) and then there they are again: Marlous and Erik! All I can say: happiness and a lot of emotions 😉
After a unexpected longer wait for Udjen, we are all proud new medal owners!
Udjen had a rough time so we take a shower and get a well deserved massage.

Tonight we celebrate, we swap stories, we are crazy proud of eachother, we drink, we dance, we party, we laugh, we cuddle and sadly, we say goodbye.

It was an amazing weekend and I thank everyone!

Especially ‘Haas’ for arranging my bib, Lianne for being my host this weekend, the Junkies for being who they are and organize the weekend and the food and the shirts and Cheerzone and and and and and….
Also thanks to the people who weren’t physically there in Amsterdam with me but supported me and cheered for me either way. And thnx to Chris aka Mister Hawaii, Jasmine (my fellow tights addict), Alexander (Kuya), Yoann and many many many more for coming to the Netherlands and being such cool people!

Naamloos-1

Rennen in de negende maand van het jaar 2014 *part deux

Vorige keer gaf ik aan dat we ons gingen opmaken voor het Dam tot Damloop-weekend…nou ondertussen zit dat er ook allanggggg weer op!

Zaterdagavond 20 september was de eerste editie van de Damloop by Night. Udjen en ik hadden ons aangemeld als vrijwilliger. Er liepen een aantal Junkies, andere loopvrienden en mijn eigen pappa en zijn vrouw mee, dus vele redenen om hierbij aanwezig te willen zijn.
Vanaf het station van Zaandam liepen Udjen en ik druk kletsend (heel verrassend, I know) richting finish,  gewapend met mijn navigatie op mijn telefoon. Ja hey normaal vind ik mijn weg in Zaandam alleen maar door de meute tussen de dranghekken in te volgen, dan kom ik vanuit Amsterdam vanzelf bij de finish in Zaandam terecht, dan kom ik niet met de trein he?!
Eenmaal bij de finish kijk ik op van mijn telefoon en zie een bekend koppie vrolijk dansen op het parcours….ehhh Udjen?! Is dat Annika? Nou ja verrek! Het is Annika!
Onze Annika is ook vrijwilliger! Wat een gezelligheid!
Nadat we ons hebben aangemeld worden we voorzien van rugtasje met eten en drinken en een Asics hesje (om aan te tonen dat wij vrijwilligers zijn) en vervolgen we ons naar onze groep. Daar neemt vrijwilliger Herman ons onder zijn hoede. Samen bouwen we de stands/marktkraampjes op waar we later de flesjes AA, de medailles en de Sultana’s op uitstallen.
Ondertussen breng ik pappa op de hoogte: Pap we staan achter de finish, bij het drinken en de medailles!!!
Dan krijgen we te horen dat wij daar helemaal niet horen te staan, we moeten naar de Wilhelminabrug….nou zeg…. ‘Pap, we zijn onderweg naar de Wilhelminabrug dus kan je geen medaille geven, ga je wel aanmoedigen’….
Vlakbij de brug zien we dat deze buiten de route van vanavond valt….WAT?! Ja nou dat ga ik niet doen hoor!
Op het punt waar wij zouden moeten staan, staat ook niemand, geen vrijwilligers..alleen politie. Die zegt: Joh meiden er valt hier niks te doen, wij hebben het onder controle, ga maar lekker langs de route staan hoor!’
Oke…als de politie het zegt….
Ietsje verderop zien we een vrijwilliger, een vrouw met plattegrondjes. Ook die spreken we aan. Wat een prachtmens, in die paar minuten dat we haar spreken hebben we ontiegelijke lol samen maar ook zij zegt: Ga lekker terug naar de finish, er is hier echt niks te doen, ga lekker genieten van jullie avond ipv hier te staan.’

Terug bij de finish voegen we ons bij Annika en haar groep, we staan echt pal achter de finish, prima.
‘Pap, we zijn weer verhuisd, we staan nu pal achter de finish, zie jullie straks!!! Succes 🙂 ‘

Wij moeten ervoor zorgen dat de finishers gewoon netjes doorlopen. Vaak, heel vaak, blijven mensen staan wachten op vrienden, familie, kennissen…wat dan ook. Leuk maar je houdt wel de boel op. Dus stukje doorlopen, verderop mag je best blijven staan maar niet in die eerste paar meters na de finish. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me vooral bezig hield met het turen in de aanrennende menigte dan de menigte die voor m’n neus tot stilstand kwam. Turen naar vrienden en naar m’n vader, ookal zit hij in de laatste groep die van start zou gaan.
Het is zo onwijs leuk om je vrienden meteen na de finish te kunnen begroeten, wat een lol, wat een gezellige avond.
Udjen en Annika kennen mij duidelijk erg goed want op een gegeven moment hoor ik haast in koor: EVA!!! Je held! Eva! Edwin van der Sar!!!!
Edwin van der Sar komt samen met zijn dochter over de finish, dat merkt ook de commentator op en roept hem dus om. Edwin en Lynn poseren voor een fotograaf en lopen vervolgens achter me langs richting uitgang. Edwin wordt nog aangeklampt door een reporter en ik hoor hem zeggen: ‘Nee ik breng m’n dochter weg en ga dan mijn vrouw ophalen’. Terwijl ze weglopen poseren ze samen nog even voor een selfie.
Even later komt Edwin weer langs gerend en duikt het parcours weer op, na een tijdje komt hij voor de tweede keer over de finish, ditmaal dus met Annemarie. De commentator had even gemist dat Edwin dus weer terug was gegaan want wederom roept hij Edwin om alleen nu met wat twijfel in zijn stem, je hoort hem haast afvragen of ie nou zo in de war is: ‘En daar is…..Edwin van der Sar….weer….?…die heeft schijnbaar nog iemand opgehaald’
Waarop ik snuif….pfff…’iemand’…z’n vrouw ja!!
Pappa en zijn vrouw Esther gaan om 20:50 van start en ze denken er tussen de 35 minuten en 40 minuten over te doen. Vanaf 20:15 begin ik al nerveus te worden….dit uit zich in om de 3 tellen op mijn horloge kijken en turen in de menigte. Het is ondertussen donker, iedereen draagt braaf hetzelfde shirt, er dansen spotlights en discolampen over de deelnemers en ik heb m’n bril niet op….zucht…
Dan inene een paar meter voor de finish zie ik ze! Ik maak een foto maar schijnbaar stuiterde ik toen al alle kanten op want die foto bestaat alleen uit wat vage vegen op het scherm, ren naar ze toe en sluit ze beide in m’n armen….ja want ik ben ook zo lekker groot….best ongemakkelijk dus haha
Ik begeleid ze snel van de finish vandaan, dat was tenslotte m’n werk en we kletsen over hoe het is gegaan en geen idee….ik was behoorlijk hyper, ben ik normaal nooit…I know….ha!
Ik kan nog uren doorpraten (heb ik normaal ook moeite mee…haha not) maar stuur ze maar richting medailles en richting huis voordat ze zwaar afkoelen, zie ze tenslotte morgen weer.
Om 22:00 uur komt de laatste loper over de finish en gaan we de boel weer inruimen, we leveren ons Asics hesje in, nemen ons Damloop by Night shirt en kalender in ontvangst en wandelen weer richting station (zonder navi jaja!)
Udjen en ik logeren bij haar moeder en slapen samen op de hoekbank, past makkelijk.
Heerlijk geslapen (ja echt!) en weer op tijd op.
Nu is het namelijk onze beurt! Wij doen weer mee aan de Dam tot Damloop. Ditmaal via Meeùs.
Na een spinazie smoothie, een kop thee en een douchebeurt gaan we met de bus naar het Centraal Station. Bij het Victoria Hotel spreken we nog even af met Edwin, kletsen wat, wensen elkaar succes en vervolgen onze weg naar Vapiano. Onderweg komen we Ray van de Nike Run Club tegen en bij Vapiano staat fellow Running Junkie Amrit die met zijn werk TomTom meeloopt.
Nu echt tijd om ons te melden bij Meeùs:
‘Hier is je startnummer, welke maat shirt heb je?’
‘Een S graag’
‘Wil je een bidon?’
‘Oh ja doe maar’
‘En sokken?’
‘Eh oke..’
‘Wil je ook een petje?
‘Ja is goed, wat heb je nog meer?’

Ondertussen zien we Joanna en Harald en later komen ook Jori en Lotte binnen. Veels te veel spullen dus de ene helft valt steeds op de grond en de rest ligt als een zooitje ongeregeld op tafel….pfff…dat krijg je als je zo hebberig bent he?
Nou eindelijk zijn we er klaar voor, er wordt nog een praatje gehouden waarvan wij eigenlijk alleen de routebeschrijving horen….eh ik volg de meute wel hoor!
Buiten worden er nog wat foto’s gemaakt en eindelijk begeven we ons richting vrachtwagens om onze tassen te dumpen. Daar komen we Niels tegen. Niels zit in een ander startvak maar besluit met Udjen en mij mee te gaan. De eerste vrijwilliger die we tegenkomen geeft bij mij al aan dat Niels niet in ons vak hoort. De volgende zegt dat hij aan ons moet vragen of hij met ons mee mag nadat hij aan haar vraagt: Ja maar mag ik niet met deze twee mooie dames mee?’ Natuurlijk mag dit van ons!
Nog 1 vrijwilliger te gaan….een man met een norse uitstraling. Niels begint een praatje met een man naast ons en wurmt zich met die man als schild voor hem ons startvak binnen. We staan er eigenlijk nog maar net en we mogen al.
Voor de verandering ga ik rustig van start, Niels loopt met ons mee. Hij gaat rustig lopen want hij is rot zegt ie. Ik vraag me af hoelang hij dat gaat volhouden.
Na een gezellige 3 kilometer met z’n drieën gaat hij ervandoor.
Udjen en ik lopen tot kilometer 8 samen, dan besluit ik iets te versnellen, niet veel maar wel ietsje. Ik loop eigenlijk heel relaxed, dit is nieuw tijdens de Dam tot Damloop. Normaal is het erg druk en heb ik veel last van de andere lopers maar dit keer bijzonder weinig. Ik voel me dan dus ook lekker ontspannen. Ik besluit wel om mezelf niet te pushen, ik vind dit wel een lekker tempo, wat ik dan ook loop want ik kijk niet op mijn horloge. Laat me alleen leiden door de kilometer aanduidingen langs de route.
Ik spot Jori’s moeder nog langs de kant dus ren snel naar rechts om druk met mijn armen wapperend en een langrekt Hooooiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii langs te stuiven en nog even een high-five uit te wisselen.
Plots is daar het 14km bord….oh over een kilometer staan de Cheering Junkies er! Ik rol mijn Meeùs shirt op tot aan de kraag om mijn Running Junkies shirt tevoorschijn te toveren. Na wat gezoek in het publiek zie ik Mark staan, ik schuif helemaal naar links zodat er niemand voor me loopt en steek m’n armen al in de lucht. Mark spot me en vervolgens ziet ook Yoshi mij. Ik zie Mark al een handvol confetti pakken en Yoshi brult m’n naam….hoe heerlijk is dat?! Ik ren langs, door een regen van glitter confetti, door een muur van geluid afkomstig van Mark, Yoshi, Nydia, Maaike en Sophie (weet niet zeker wie er nog meer stonden op dat moment) en de highfives zijn weer een feit. Met een grote glimlach op mijn gezicht ren ik verder, ik heb net mijn shirtje weer naar beneden gerold en ben nog iets in gedachten wanneer ik ‘Kom op Eva!!!!’ in mijn oor hoor, ietwat geschrokken kijk ik om en zie Gerben staan, die is onderweg naar de Cheering Crew, ik roep iets terug, geen idee meer wat en moet erg lachen door deze verrassingsaanval.
Nog een klein stukje en ik ben er.
Bij de finish wacht ik op Udjen, die zit niet ver achter me. Samen lopen we nog even naar Herman, die is ook vandaag weer vrijwilliger.
Nikki en Marlous van de Halfcrazyrunners spreek ik ook nog even na de finish, we hadden elkaar ook nog gezien vlak voor de start, echt leuk dat je steeds meer bekenden tegen gaat komen tijdens evenementen.
Uiteindelijk vertrekken we maar eens richting tassen, waar we onderweg inene Sierd (ook een Halfcrazyrunner) tegen het lijf lopen. Pappa belt waar we zijn….waar we blijven en waar hij en Esther staan.
Vandaag staan zij ons op te wachten, gewapend met zonnebloemen voor ons beide.
Inene worden ik aangevlogen door iemand, tenminste zo voelde het even voor mij, schrik me rot….RJ Alexander vliegt ons blij om de nek. Hij met rode wangen en de confetti nog op zijn voorhoofd en ik met gewoon een standaard geheel rood hoofd kletsen we over de gelopen race. Ik ben er heilig van overtuigd dat ik een minuut boven mijn pr zit, ach ja ik heb iig wel heel relaxed gelopen.
Uren en uren later kom ik erachter dat ik wel een nieuw PR onder m’n zolen geplakt heb zitten, twee minuten sneller dan vorig jaar….oh…haha

20140922_204125-kdcollage
20140922_204517-kdcollage

Afgelopen weekend liep ik in Almere terwijl een lading Junkies de marathon van Berlijn liepen, helden! En nog een aantal gooiden daar met confetti, schreeuwden aanmoedigingen en maakten foto’s, ook helden!
Zo’n gek idee dat ik daar vorig jaar mijn eerste marathon liep!
Anyway…ik…ik liep dus een 30km in Almere tijdens eh ja de 30 van Almere.
Lianne liep de 15km mee, ging later van start en zwaaide me dus uit.
Ik liep samen met Tim, een vriend van mij die normaliter een heel stuk sneller is dan dat ik ben. Alleen maakte Tim vorige week een misstap en zat zaterdagavond om 23:00 nog bij de fysio. Met een ingetapete knie mocht hij wel die 30km lopen maar rustig aan. We besluiten eigenlijk om rond de 5’30 te gaan lopen. Anoek heeft een pacer mee en die gaan rond de 5’20 lopen. Dat gaan wij dus mooi niet doen, ha! Het zijn twee rondes van 15km, de eerste ronde liepen wij met Anoek en haar pacer Jeffrey mee….ehm….dus..tijdens de eerste doorkomst wordt Anoek omgeroepen en ik juich voor Anoek, om vervolgens zelf omgeroepen te worden….nou ja dan juich ik ook nog even voor mezelf, tja niet dan?!
In de tweede ronde stapt Anoek d´r pacer uit, dit was ook het plan, en loopt ze op eigen kracht verder. Ik val zoals gewoonlijk alweer terug en Anoek lijkt er haast met mijn krachten vandoor te gaan, die gaat als een speer. Tim houdt het verbazingwekkend genoeg ontzettend goed voel. Niet zo zeer doelend op die knie maar het feit dat hij nu best zwaar onder zijn kunnen loopt. Waar hij het meest verbaasd over is is het feit dat hij nu gewoon lekker kan kletsen. Nou prima….samen lopen we verder. In de laatste paar kilometers lijken we weer ietsjes te versnellen, altijd fijn. We speculeren ondertussen over op welke tijd we gaan finishen en hebben we het over wel of geen eindsprint. We gaan niet voor een eindsprint dit keer.
Vlakbij de finish staan Lianne en Anoek en Anouk, Henk Jan en Marleen van de Halfcrazyrunners. Er wordt weer gezwaaid en geroepen en met een grote grijns ren ik langs ze.
Ondanks dat ik het in die laatste paar kilometers weer wat zwaar kreeg voel ik me goed, ik heb ook tenslotte weer een nieuw pr binnen.
Mijn pr op de 30km liep ik in maart, ook in Almere. Deze heb ik verbeterd met 2 minuten, begin van de maand liep ik de 30 van Amsterdam Noord 2 minuten langzamer, dat betekend dat ik nu dus 4 minuten sneller was op de 30km dan begin van de maand.

20140930_210343-kdcollage

Aankomend weekend ga ik samen met Lianne fietsen, we doen mee met de Markertoer. We gaan 45km fietsen! Leuk!!

Het weekend erop lopen we mee met de eerste Ajax Foundation Run! Heb er zo’n zin in! En ben zooooo benieuwd naar de medaille. Heb al vernomen dat een aantal mensen die ik ken nu ook aan het hardlopen zijn puur omdat het Ajax supporters zijn en dus alleen vanwege het feit dat het Ajax is meedoen, hoe geweldig is dat dan?! Ik had dat waarschijnlijk ook gedaan. Sinds mijn 14e jaar ben ik fan van Ajax en ja zoals ik al eerder melde ben ik fan van Edwin van der Sar. Ondanks dat ik een Marc Overmars dekbed, Ajax/Edwin van der Sar bekers, Edwin van der Sar pop (ja echt), tig jaar oud ongeopend blikje cola met Van der Sar erop, een ingelijst stukje doelnet uit De Meer heb en de muren van mijn slaapkamer vroeger alleen maar bestond uit posters en foto’s van Ajax ben ik gewoon niet in het bezit van een Ajax shirt. Wat er fout is gegaan? Geen idee, waarschijnlijk het simpele feit dat ik het zo duur vind.
Maar Eva hoe voel je je dan nu je al die posts voorbij ziet komen van al die bloggers die een Ajax shirt krijgen met hun (bloggers)naam erop? Met een begeleidend schrijven van Edwin van der Sar?!
Ehm nou wat denk je zelf? Ik ben stik jaloers natuurlijk! Haha
Ach dat kan de pret niet drukken, ik ga net als de rest gewoon finishen in De Arena, dus tja…

En dan na dat weekend is het eindelijk tijd voor de Amsterdam Marathon! God wat heb ik er na die laatste 30km zin in zeg! Geen idee of er een pr in zit maar ik heb er wel onwijs veel zin in! Gaat een geweldig weekend worden, kan niet anders!
Oh en wie weet tref ik daar Van der Sar ook wel weer, net als vorig jaar….toen gingen Udjen en ik met hem op de foto! Ha Ajaxshirt-dragende-bloggers eat your heart out! Puh!
(Grapje he, ja tuurlijk tikkeltje jaloers maar wie zou dat nou niet zijn? Je krijgt niet elke dag een briefje van Edwin van der Sar he…. )

1384259_617006155005014_791791310_n

Anyway…..je raadt het vast al….to be continued

Barmhartige Samaritaan

Eergister vroeg ik me nog af hoe ik in hemelsnaam het inschrijfgeld voor de Amsterdam Marathon bij elkaar moest krijgen, voordat dit ‘uitverkocht’ zou zijn. Dus naast de gebruikelijke uitgaves voor het ‘dagelijkse leven’, het verlengen van mijn paspoort (wat gelukkig nu zo goed als rond is), af en toe wat treinkosten en dus het bij elkaar sprokkelen van inschrijfgelden voor andere loopevenementen die eerder plaatsvinden dan de marathon.

Gisteravond dacht ik ‘Oh laat ik deze blogpost ook even via Twitter delen’, de link stond er nog maar net op en daar was longtime vriend E. uit Zaandam aka Haas oftewel Erik:

‘Wat kost die Amsterdam Marathon in godsnaam?’
Haha die is €65,- Erik.
‘Nou sponsor ik je toch 🙂 ‘

En voila de inschrijving voor mijn derde marathon is rond en dus een feit!

Zo dan….ik was (en ben nog steeds) flink overdonderd, zo blij en heb dus ook best wat (vreugde)traantjes gelaten.

20140514_191022

Bij deze dus nogmaals:

SUPER BEDANKT ERIK!

Ik heb er zin in! w00p