2017 – Pre marathon movement

 

pixlr_20170329194731589
Januari – Halve Marathon Egmond

Januari, tijd voor het eerste loopevenement van het jaar. De weersomstandigheden zijn perfect, het is droog, vrijwel windstil, het strand is vlak en het is zelfs eigenlijk een tikkeltje warm. Maar m’n conditie is ruk dus ik ga alles behalve snel of ook maar lekker. Wel blijf ik positief, elke keer als ik door een bekende wordt ingehaald en die me vraagt hoe het gaat kom ik maar tot één conclusie: ik loop nog! Ik zie je/jullie straks!

16143433_1297093663663305_6147415802587112362_o
Januari – Cheeren tijdens de Vondelparkloop

 

 

 

pixlr_20170329194934209
Februari – Midwinter Marathon Apeldoorn (Asselronde 25km)

Februari, weer een klein stukje verder dan de halve marathon. Onverwachts speel ik voor chaperonne voor Kim. Die zit een beetje met haar gezondheid dus ik blijf de hele weg bij haar. We lopen lekker en het gaat prima, alleen in de laatste twee kilometer krijgt Kim het zwaar en na de finish moet ik haar ook even ondersteunen. Ondanks dat een zeer geslaagde loop voor ons beide.

pixlr_20170329195146347
Februari – Pop Up Runs Almere (Amsterdam CS – Almere Muziekwijk)

Zelfde maand, weer een paar kilometer verder. Die kilometers zijn op zich het probleem niet, het is mijn conditie, snelheid en mijn extra kilo’s die het me alles behalve makkelijk maken. Maar met vooral de steun van Ferdi redt ik het dan toch weer tot het eind.

pixlr_20170329195521790
Maart – CPC Halve Marathon

Maart, maar weer eens een halve marathon dan. Wat een gezelligheid zo met de BTG met zo’n 400 mensen! En poeh wat een weer, ja voor mij natuurlijk alweer veels te warm. Ik ga van start met Petra maar ik hou haar niet lang bij. Ik heb het zo ontzettend zwaar. Dus na 2 uur en 9,5 minuut kom ik over de finish, tegen de highfive van Ton en de cameralens van Ramiro aan.

Maart Lenteloop Almere
Maart – Lenteloop Almere

Maart, tijd voor de Lenteloop, 3 Rondes van 10km. Ik loop samen met Els, twee rondes lang kletsen we lekker en lopen we boven verwachting, van ons beide overigens. De wind maakt het ontzettend zwaar en we zijn dan ook blij wanneer we die derde ronde ingaan. In de laatste kilometers moeten we elkaar toch wel lichtelijk oppeppen want de benen willen niet echt meer. De route zit vol met bruggen, viaducten en meer van dat soort grappen en dan dus die keiharde wind. Maar we komen dik tevreden over de finish!

pixlr_20170329200014145
Maart – Zandvoort Circuit Run

Maart, Zandvoort Circuit Run. Dit jaar is er voor het eerst ook een halve marathon maar ik hou het lekker bij de 12km. Ik vind het een leuke route en hij is al pittig genoeg zo met het circuit en strand. En ik loop ein-de-lijk weer eens lekker en een redelijk tempootje.

pixlr_20170516200448744
April – Lentemarathon Amstelveen

April, derde halve marathon van het jaar. Ik loop lekker, kom onderweg Francien nog tegen en loop daar een stuk mee op. Ze verdwijnt even en zegt ik zie je straks! Maar heb haar helaas niet meer gezien. Ik loop nog steeds op ‘veilig’, ik push mezelf niet om sneller te lopen maar voor het eerst haak ik af en toe bij iemand aan om daar een tijdje mee op te lopen, om mezelf toch lichtelijk te triggeren om meer te geven dan ik doe. Nog steeds niet binnen de twee uur maar ben tevreden over mijn prestatie.

 

FB_IMG_1492010154872
April – Cheeren tijdens de Rotterdam Marathon

 

 

 

pixlr_20170516200612080
April – Utrecht Urban Trail

April, lachen gieren brullen tijdens deze funrun. Ik loop samen met Edwin en Andrea en we gieren het uit. Erg leuk om door allerlei gebouwen te rennen (of wandelen), zoals de Schouwburg, kerken en de gevangenis. Mijn laatste loop voor de marathon dus met veel lol afgesloten.

Up next: de marathon van Antwerpen, geen tijdsdoel, gewoon lekker lopen…..

 

Advertisements

Zevenheuvelenloop en de laatste lood/pjes van 2016

Ik ben zó niet in vorm. Gister had ik een lichte training (op het bruggetje op, bruggetje af lungen na dan) met Perry Sport in samenwerking met KariTraa, waar we overigens ook nog eens een mooie outfit aan over hielden. Dank! Vandaag is het tijd voor de Zevenheuvelenloop. De Zevenheuvelenloop is mijn eerste loop weer na mijn blessure én ik ben strontverkouden. Dit is er dus weer eentje waarvoor het halen van de finish het enige doel was.
Er word weer gelopen voor Meeùs dus het is weer een gezellig weerzien met (loop) vrienden buiten de Junkies om.
Nadat we hebben ontbijten, ons hebben omgekleed, een paar keer naar de wc zijn geweest is het tijd voor de speech van Erben Wennemars en daarna echt tijd om ons richting startvakken te begeven.
De start van de Zevenheuvelen vind ik altijd vrij vervelend, puur omdat je zolang moet wachten. Maar dan mogen we eindelijk. Ik vind al snel een plekje aan de linkerkant en kijk met enige jaloezie naar de lopers aan de andere kant, die dus al op de finish afstuiven. Ik zie namelijk als een berg….of als een heuvel op tegen deze afstand. Gewoon vanwege m’n ontzettend slechte conditie en de vraag of m’n blessure weg is en weg blijft.
Ik loop op zich oké maar tempo zit er niet in, prima, lekker laten gaan. Ik schuif van links naar het midden. Ik hobbel lekker door. De heuvels vallen me zwaar, elk jaar weer maar dit keer is het de verkoudheid die het me extra zwaar maakt.
Op een gegeven moment komt Kenneth me voorbij. Hij heeft het zelf niet door dus ik geef hem een mep op z’n schouder en gebaar ‘wat flik je me nou?!’.
Op km 7 loop ik lekker met m’n hoofd naar beneden (nee hoor ik heb het niet zwaar) en hoor een stem…..heyyyy die ken ik, ik kijk op en ja hoor het is Tommie. Tommie is pacer voor iemand anders. Ik roep hem en we zeggen elkaar gedag. Hij vraagt wat voor tijd ik wil lopen en nadat ik zeg uitlopen is mijn enige doel roept hij oke goed bezig!
Even verderop zie ik aan de rechterkant een bekend shirt. Het is Anouk van de Halfcrazyrunners, ze is aan de wandel samen met haar man Axel. Dat is niet goed. Ik wijk uit naar rechts en kom naast ze lopen. Bij Anouk is het drinken eerder verkeerd geschoten dus die staat op het punt van overgeven en ja rennen maakt het er niet beter op. Dan maar even wandelen. Tot km 11 blijf ik bij ze. We rennen een stuk en wandelen dan weer wat en zo gaan we door. Ondertussen kletsen we lekker en wordt er ook nog gelachen, dat kunnen wij wel. Dan ga ik weer mijn eigen gang.
Meike en Michel staan ergens in het laatste stuk naar de finish, ik zoek in het publiek want ik heb ze eigenlijk wel nodig, zo grappig vind ik het allemaal niet meer namelijk. Dan spotten we elkaar, roepen en zwaaien. Ik ben zo opgelucht als ik over de finish kom. Inene staat Junkie Daniel voor m’n snufferd waar ik na een dikke knuffel even wat mee bijklets. Even verderop staat Kenneth te wachten en samen lopen we terug naar Meeùs.
Ik ben binnen de anderhalf uur gebleven en ik vind het allemaal best. Oke als ik er thuis achterkom dat ik vorig jaar een heel stuk sneller was is dat toch even een klein steekje in m’n loophartje maar goed tis niet anders.

Twee dagen later sta ik weer met een aantal meiden van afgelopen zondag in Amsterdam (Joanna, Joyce, Patty). We zijn de gelukkige winnaressen voor de Perry vs PUMA workout. Maar zo gelukkig voel ik me niet tijdens de workout, man o man wat is het weer pittig. Maar ben wel gelukkig hoor, we slaan ons er wel doorheen….hoofdzakelijk door mijn constante aanvoer van (flauwe) grappen en grollen. En ook hier krijgen we een waanzinnig kledingpakket mee naar huis!

Op 3 December is de opening van de vernieuwde Perry Sport winkel in de Kalverstraat. Samen met Nike wordt ook vandaag weer een workout gegeven. In de trein spreek ik al af met Niels en wanneer we elkaar dan treffen in de stationshal lopen we samen met nog wat mensen die hij kent richting Perry.
Als ik mijn naam hoor en me omdraai om degene gedag te zeggen kijk ik inene in wel heel veel bekende gezichten. Er loopt een hele groep vrienden achter ons, we hebben elkaar eigenlijk allemaal leren kennen via Instagram. Ik hou het dus maar bij een algemene zwaai en hoi.
Eenmaal bij Perry zijn Udjen en Lianne er ook. We mogen nog niet naar binnen maar worden beziggehouden door én een brassband (daar ben ik na 2 minuten meestal wel al klaar mee maar hiephoipiepeloi we mogen er godsgruwelijk lang naar luisteren) én door auto’s / bestelbusjes die er langs moeten. Dan mogen we na een speech van Arie Boomsma en nadat Marlou van Rhijn het lint heeft doorgeknipt, naar binnen. Snel omkleden, je tas afgeven, leuk petje in ontvangst nemen en wachten op het interview tussen Arie en Marlou.
Maar dan mag er eindelijk gelopen worden. We zullen zo’n 5km lopen, that’s fine with me.
Ik had maar eens besloten om in een thermoshirt te gaan rennen. Er zijn best veel mensen om me heen die dit doen en ik dacht het is koud en ik ben flink verkouden geweest laat ik ook eens slim zijn en zo’n ding aandoen.
Ja niet slim dus want punt 1 zo koud was het nou ook weer niet en punt twee ik heb het over het algemeen niet zo koud als menig ander mensen en al helemaal niet tijdens het rennen. Dus tijdens een tussenstop gaat snel m’n singlet uit, thermoshirt uit, singlet weer aan en ren ik dus verder in een semi-zomerse outfit.
Niels en ik hebben de grootste lol onderweg dus ook dat is een goede test voor m’n conditie en ook daar krijg je het onwijs warm van. Ga jij maar eens een stuk rennen terwijl je bijna non-stop aan het lachen bent. Hardop. Slingerend over de weg.
Nadat we bij het eindpunt nog een coolingdown hebben gedaan ontvangen we ook nog eens een goodiebag.

14 December zijn we wederom bij Perry. Dit keer is er een workout in samenwerking met New Balance. We rennen een stuk en onderbreken dit een paar keer voor wat oefeningen. In het Vondelpark hebben we een intervalsessie. Het is pittig maar ik doe het vanavond nog niet eens zo slecht. (Jammer maar helaas, hier zijn dus geen foto’s van)

16 December loop ik met Pop Up Runs Almere mee met de Foute Kersttruienloop. We lopen 1 of 2 rondes om en door het centrum van Almere. Iedereen heeft z’n best gedaan voor een leuke foute outfit, sommige zijn versierd met lichtjes, andere met rinkelende belletjes. en we hebben muziek….foute kerstmuziek. En met deze gezellige kleine 8km sluit ik 2016 mee af.

pixlr_20170201122226045

2016: 12 Concerten

Als ik mijn kalender mag geloven ben ik dit jaar naar 12 concerten geweest. Dat is volgens mij een persoonlijk record. De afgelopen jaren ging ik naar een concert per 1 á 2 jaar. De grote concerten zoals Robbie Williams, Take That (vanwege Robbie), Backstreet Boys (sja soort van jeugdsentiment, ik was in m’n puberjaren toch echt meer fan van East 17), Pink, Christina Aquilera. Dat soort dingen. Allemaal met vriendinnen.
In 2015 begon daar al wat verandering in te komen. Ik ging in m’n eentje naar een paar concerten, zoals Billy Idol in HMH, Causes in Paradiso en het 50 jarig jubileums concert van Golden Earring in de Ziggo.

2016 begon ik met The Paper Kites in Paradiso op 2 februari. Ik had een nummer van ze op de radio gehoord en vond dat erg goed. Thuis, na het werk, zocht ik ze op via Google en stuitte meteen op het bericht dat ze over twee weken zouden optreden in Paradiso. Ik dacht ach waarom niet? Ik heb meteen een kaartje aangeschaft en verdiepte me in hun laatste album.
Terwijl ik in de hal nog wat rusteloos sta te draaien en wat op een poster probeer te lezen (had m’n bril niet mee) hoor ik inene ‘Running Junkiessss’. Instinctief draai ik m’n hoofd in de richting van het geluid. Ik heb geen idee uit wiens mond dat kwam dus ik staar naar gezichten in de hoop iemand te herkennen. Ik herken iemand maar toch ook weer niet. Wanneer mijn ogen eenmaal beter zijn gefocust zie ik naast de persoon die ik meende te herkennen Anouschka lopen, ah het is haar zus dus ik meende te herkennen. Olav, haar vriend, is degene die mij heeft geroepen.
Met z’n vieren lopen we de zaal binnen. Gezellig. Anouschka en haar zus blijken The Paper Kites al geruime tijd te kennen en het blijkt dat dit voor het eerst is dat ze in Europa optreden. Het is een ontzettend goed concert, ik ben zeer blij verrast. Fijne muziek, live ook gewoon onwijs goed en een leuke band. En ik was gewoon ook in erg leuk gezelschap.

20160202_205338
The Paper Kites – Paradiso

28 April sta ik Paradiso Noord (Tolhuistuin) bij de 3FM Talents. Het gaat om Son Mieux, Haevn en The Brahms. Van de drie bands ken ik alleen Haevn en daar kom ik dus ook echt voor. De eerste band komt het podium om en ze weten meteen al m’n aandacht te trekken. Wanneer het eerste nummer is gespeeld zit ik er al helemaal in. Wat zijn deze gasten goed zeg! Ik neem aan dat de kwaliteit per band alleen maar beter wordt dus vraag me serieus af hoe dat zou moeten want dit is echt zo gaaf. Dan komt de volgende band op. Ik vind er bijzonder weinig aan. Het ziet er heel erg saai uit. Maar ja dan trekt de zanger z’n mond open……wat een stem! Aangezien ik geen idee heb hoe Haevn of de andere bands eruit zien weet ik niet waar ik naar kijk. En omdat ik alleen Haevn ken denk ik dat zij de hoofdact zijn. Maar deze gozer zingt wel erg goed, ik ga toch maar eens Google-en. Oke de band van net was dus Son Mieux, die onthouden we. En de band van nu….oh dát is Haevn. Oei ze stellen me toch wat teleur, qua ‘show’ dan. Qua stem is het onwijs goed, de cover Wicked Game is echt heel goed, maar verder vind ik het saai om naar te kijken. Wanneer de laatste band opkomt weet ik dan uiteraard dat dit The Brahms is. Net als Son Mieux jonge jongens. Ik vind ze qua stijl passen in het straatje van Artic Monkeys, wie ik overigens erg goed vind maar ja die zijn er dus al, daar hoeft geen tweede band van. Ik kijk steeds op de setlist hoeveel nummers ze nog gaan spelen. Mijn aandacht ebt weg en ik ben ondertussen bekaf. Dat komt niet zozeer door hun maar door mijn eigen gemoedsrust.
Ik loop de deur uit als fan-in-the-making van Son Mieux.

20160428_210806
Son Mieux – Paradiso Noord

Op 14 Juni loop ik Bitterzoet binnen. Izzy Bizu geeft hier een concert en ik ben zeer benieuwd. Ze heeft pas 1 single uitgebracht: White Tiger. Een blij zomers liedje vind ik het maar ik ben vooral benieuwd of ze alles wat ze in de single laat horen ook live kan, of het geen puur studio liedje is.
Een klein meisje stapt het podium op, of zo oogt ze iig. Met veel haar. Ze is heel aandoenlijk en praat heel zachtjes en verlegen tegen het publiek. Ze lacht soms om dingen die ons volledig ontgaan maar iedereen is betoverd door dit lieve wezentje. Wanneer ze zingt danst ze er vaak bij of huppelt om dan later aan te geven dat dat toch wel heel veel energie kost. Ook pakt ze verschillende keren een hand uit het publiek om dan hand in hand te dansen en tegen die persoon te zingen, dan is ze niet zo verlegen. Maar zingen kan ze zeker! Voldaan keer ik naar huis.

20160614_212238
Izzy Bizu – Bitterzoet

In Juli is er een foodtruck festival in Almere en een van de acts die komt optreden is Son Mieux, daar moet ik natuurlijk heen. Wanneer ik het lege plein op loop zijn ze bezig met de soundcheck. Wanneer hun optreden begint is er een klein fanclubje rechts voor het podium komen zitten en staat links wat nieuwsgierig publiek, mannetje of 5. Er komt een geestelijk gehandicapt meisje met haar moeder bij staan en later nog een paar mensen. Ook sluit een dronkaard zich bij het gezelschap en die stoot steeds mensen aan om met ze te kunnen dansen. Ik sta lekker ver achteraan en voel plaatsvervangende schaamte dat juist mijn geliefde Almere weer zo’n karig publiek bij elkaar heeft weten te sprokkelen. Desondanks geniet ik van de muziek maar merk toch wel dat de band zichzelf moet blijven motiveren en richt zich dan ook voornamelijk op het fanclubje.

dscf4732
Son Mieux – Foodtruckfestival Almere Kookt

En dan is het vervolgens inene 25 Oktober en sta ik met Edwin in Paradiso. We gaan naar Jamie Lidell en zijn daar best wel enthousiast over. Helaas lopen we na het concert een stuk minder enthousiast naar buiten. Het geluid was slecht, publiek was niet je van het (vonden wij) en de muziek was niet wat we verwacht hadden. Het was te jazzy in mijn optiek, te hyper en de muzikanten die moesten steeds maar weer later horen hoe goed ze waren door elk nummer minutenlang te verlengen. Als Jamie dan eindelijk een van z’n grote hits doet gaat het veel sneller dan normaal dus ook daar kunnen we weinig mee. Als hij terugkomt voor de toegift raakt een roadie de microfoon aan en klinken de laatste twee nummers inene perfect. Zo jammer! Wanneer we naar buiten lopen zeg ik tegen Edwin dat mijn hoofd helemaal in de war is, alsof ik drie uur lang naar Bert Visscher en Jochem Myjer samen heb staan kijken (die ik best goed kan hebben btw).

20161025_222917
Jamie Lidell – Paradiso

Op mijn verjaardag, 30 Oktober, loop ik voor het eerst van mijn leven het Concertgebouw van Amsterdam binnen. Ik neem plaats in de Kleine Zaal op de tweede rij en zit pal achter de vleugel. Tussen mij, de eerste rij en de vleugel in neemt Iris Hond plaats.
Bijna het gehele concert zit ik met in elkaar geknepen handen die op mijn schoot liggen. Het is zó goed! Ik ben zo blij dat ik had besloten om dit te doen, om mezelf dit cadeau te geven. Wat een mooie ervaring. Ik vind alles eraan fantastisch, hoe je een verhaal, de emoties kan voelen door alleen muziek, zonder woorden. Hoe iemand in staat is om zoiets te bedenken. Om haar handen over de toetsen te zien glijden, hoe ze voor een nummer d’r handen tegen de piano drukt om haar vingers te kraken, hoe ze haar hoge blauwe hakken uittrekt, behoedzaam naast zich neerzet en ze kracht die ze niet via haar handen naar buiten kan laten vloeien in haar voetzolen en tenen te zien wegebben.
Gek genoeg loop ik trots naar de trein, ik was erbij.

20161030_203451
Iris Hond – Concertgebouw

3 November loop ik van station Muiderpoort naar Poppodium Q-factory. Nog nooit van gehoord en dus ook nog nooit geweest. Vanavond is het tijd voor Barry Hay’s Flying V Formation. Jammer genoeg loopt het programma aardig uit dus ik sta er toch wel ietwat nerveus te zijn want ik moet wel thuis zien te komen natuurlijk.
Na een goed voorprogramma is het dan eindelijk tijd voor de hoofdband. Ik ben omringt door Earring fans, niet geheel verrassend natuurlijk, dat is ook de reden waarom ik er sta. Naast mij zit een oudere man op zijn rollator die ondertussen zijn zelfgesmeerde boterhammen, verpakt in plastic zakjes, heeft genuttigd. Maar ook de ohhhhhhhh ik ben zo verliefd op Barry-vrouwen staan tussen het publiek, waarvan eentje naast mij. De man met wie ze is doet heel aardig tegen mij en we maken over en weer een paar grapjes maar aan haar irriteer ik me mateloos. Barry steeds een paar keer z’n hoofd om de deur voordat hij daadwerkelijk opkomt en iedere keer stoot de vrouw allerlei kreten uit als ze hem ziet. Ik zucht, doe toch eens normaal joh. De tijd dat die mannen daar gevoelig voor waren is volgens mij allang voorbij hoor.
Maar ja als jong meisje kon ik me er al aan storen. Ik ben zelf ooit eens zo vuil aangekeken door zo’n menigte vrouwen, nadat George me had aangekeken en een gekke bek naar me had getrokken, dat ik maar snel maakte dat ik wegkwam. Jaloers op een meisje van 12. Sorry hoor, had hij dan een gekke bek naar jullie moeten trekken?
Ook hier vermaak ik me verder prima, ondanks dat ik de meeste nummers niet ken. Er worden wel drie Earring nummers gespeeld maar dankzij gitarist Pablo van de Poel (die overigens zeer briljant is) klinkt het net even anders dus ik ben m’n vertrouwde nummers kwijt.

20161103_215155
Barry Hay’s Flying V Formation – Poppodium Q-Factory

16 November speelt Therapy? in de Melkweg en Edwin en ik gaan erheen. Wanneer Edwin me eerder allerlei titels naar m’n hoofd slingerde kwam ik erachter dat ik echt maar 1 nummer van ze ken. Diane. Ik heb wel een paar pogingen gewaagd om een greatest hits album te luisteren maar ja dat eindigde toch steeds weer op dat ene nummer op repeat.
Oh ja het is akoestisch besef ik op de heenweg.
En toch zijn we niet voorbereid op de rijen stoelen wanneer we binnen lopen.
Het zijn dus zitplaatsen en op het podium staan ook stoelen en tafeltjes met (nep)kaarsen erop. Dit wordt geen wilde avond dus.
We houden ons vooral bezig met het bekijken van het overige publiek. Hebben lol om een man die ook in onze ogen wat verrast naar het podium kijkt. Toch geeft mijn hoofd even een seintje: hey is dat niet?…..maar Edwin reageert niet dus het zal wel niet.
Wanneer de band het podium betreedt ziet Edwin het ook: ‘hey dat is de zanger! Daar hadden we net nog lol om, had hem helemaal niet herkend’. Ah zie je dus toch!
Ondanks dat ik helemaal niks van ze ken vind ik het erg goed en geniet van de energie van de mensen om me heen. Wanneer ze Diane spelen film ik dit, het nummer wat ik zo bizar goed vind maar dus niet mee kan zingen want ik ben aan het filmen. Beetje gek maar jaaaaa, ik zing thuis wel weer mee. De verhalen die ze vertellen over hun ‘wilde jaren’ zijn bizar, maar gewoon raar bizar dus. Rare mensen, past wel bij hun bandnaam.

20161116_221709
Therapy? – Melkweg

10 dagen later sta ik weer in Paradiso. In de Kleine Zaal. Het is dus 26 November en ik ben aanwezig bij het laatste concert van haar huidige tour. Ik ken haar niet en heb haar muziek ook niet opgezocht, ik ben puur afgegaan op de omschrijving. Ik sta bij Eivør.
Ik vraag me af waar al deze mensen waarmee ik in deze zaal sta haar van kennen. Kennen ze haar van een of ander vaag festival? Want eigenlijk iedereen om me heen kent haar, merk ik aan de reacties wanneer ze weer een ouder nummer aankondigt. Ze is goed, mijn mond valt soms gewoon letterlijk open. Sommige nummers hebben een hoog Kate Bush gehalte (I like!) en andere klinken Keltisch. Ze zingt in meerdere talen maar dat maakt helemaal niks uit, het klinkt allemaal goed. Ze kan krankzinnig hoog en idioot laag zingen. Wanneer ik weer naar de trein loop is mijn muziekhartje warm van gelukzaligheid, hier hou ik van. Kleine concerten met onbekende artiesten. Helemaal als ze dus ook nog eens goed blijken te zijn.

20161126_220252
Eivør – Paradiso (Kleine Zaal)

13 December ben ik wederom terug in Paradiso, het is tijd voor Selah Sue. Ik sta weer lekker vooraan en schrik me de takke van haar zwangere buik wanneer ze opkomt, ik heb het gevoel dat ie als een afdak boven me hangt. Kan helemaal niet want ik sta niet recht voor haar maar jemig! Hierna heeft ze dus ook nog 1 concert en dan gaat ze met verlof.
Ze komt op zonder band en pakt haar gitaar. De zaal is muisstil wanneer ze het eerste nummer begint maar dan valt er vanaf het bovenste balkon een keiharde plastic beker naar beneden. Zo te horen gaat ie netjes via de trap en slaat geen trede over. De zaal begint te lachen, wat een kabaal kan een zo’n beker maken. Ze is bijna klaar met haar nummer, heeft nog 1 uithaal te gaan wanneer er een man keihard niest, maar dan ook echt keihard. Iedereen buldert het uit van het lachen en ook Selah is er helemaal uit. De laatste woorden van het nummer zegt ze dan ook maar gewoon. Het is toch een flinke tijd geleden dat ik haar muziek heb gedraaid dus moet weer helemaal inkomen. Gelukkig blijk ik het merendeel toch wel te kennen en ook Selah is ontzettend goed zeg. Ze laat dingen horen wat ik niet van haar kon, bepaalde uithalen en toonhoogtes. Ik ben blij dat ik de dag dat de verkoop van de kaarten begon heel even tijd maakte om in die eerste paar minuten ‘maar vast een kaartje te bestellen, hoefde ik dat thuis niet meer te doen’. Niet wetende dat het binnen een half uur uitverkocht zou zijn.

20161213_213330
Selah Sue – Paradiso

Op Tweede Kerstdag sta ik rond 8 uur in North Sea Jazz Club waar Ruben Hein straks achter de piano zal plaatsnemen.
Ook van hem is het lang geleden dat ik naar zijn muziek heb geluisterd en normaal is het Ruben Hein en zijn band, vanavond is hij dus alleen met de vleugel.
Hij praat veel tegen het publiek, op een hele leuke manier. Ik vind hem heel erg goed maar de laatste jaren ben ik niet zo goed in de feestdagen dus het kost me meer energie dan nodig is. Ik irriteer me ook aan een aantal mensen in het publiek in mijn buurt en dat leidt me ook erg af. Op zich is het ook een vreemde setting. Allemaal mensen aan tafeltjes die een maaltijd nuttigen en dan een aantal mensen, waaronder ik, die achterin de zaal staan om alleen het concert bij te wonen. Maar goed is ie zeker.

dsc01138
Ruben Hein – North Sea Jazz Club

Woensdag 28 december is het weer tijd om naar Paradiso Noord te gaan en weer gezellig met Edwin. We gaan naar Jonathan Jeremiah en man wat hebben we er een zin in! Vanaf het moment dat we de kaarten hebben besteld was ik al in een euforie stemming. Ik heb echt uitgekeken naar deze avond. We zijn vroeg want ik wil vooraan staan. Maar schijnbaar zijn we te vroeg want de deur is nog niet eens open. Gelukkig kunnen we in het restaurant wat drinken en bijkletsen over de kerstdagen en het overlijden van George Michael.
Wanneer we dan naar binnen mogen zijn we de eerste in de zaal. Normaliter sta ik rechts vooraan bij een podium maar nu vrijwel in het midden, iets naar links. Ik heb op een foto van de avond ervoor gezien dat hij hier ongeveer staat dus vandaar dat ik nu maar hier ga staan. Maar gewoontediertje dat ik ben, het voelt wel vreemd.
Nadat we het voorprogramma godzijdank hebben overleefd is het wachten op Jonathan. En dan is hij daar, whoehoe! Hij begint te zingen en ik wordt helemaal naar binnen gezogen lijkt wel. Pas als hij klaar is weet ik mijn blik los te krijgen, draai ik me om naar Edwin en zeg: Holy shit! Edwin beaamt dit. Wat is die man goed, wat een stem!
Wij hebben de setlist al bekeken, bestudeert en gefotografeerd. Dus wanneer Jonathan zegt dat we mogen raden welk nummer hij nu gaat spelen roept Edwin LOST! Iemand anders roept nog Happiness maar daar wordt geen aandacht aan besteedt. Edwin is in gesprek met Jonathan. Edwin mag niet meer raden want hij weet het duidelijk al en hij heeft niet eens gezegd wat hij voor prijs kon krijgen, heeft ie alles wat hij wilde gekregen voor kerst? Ze babbelen wat en ik sta er lacherig bij. Wat een heerlijk moment. Wanneer er een cover van George Michael (A Different Corner) wordt gespeeld kijk ik even naar Edwin, of alles goed gaat, hij was immers groot fan vroeger.
Op een enkel nummer na ken ik alles maar moet toch graven in mijn geheugen naar de woorden en wanneer ik lekker mee sta te pruttelen heb ik oogcontact met Jonathan en vergeet alles weer volledig. Deze man heeft echt iets bijzonders hoor, poeh.
Hij heeft iets gezegd over het nummer Sexbomb van Tom Jones, wat weet ik niet meer. Wanneer hij vraagt welk nummer we nu willen horen roept Edwin Sexbomb! En weer volgt er een hilarisch gesprek tussen de twee. Jonathan gaat hem niet zingen maar vanaf nu zit in elk nummers wel een keer een stukje van Sexbomb. Hij sluit af met mijn favoriet Phoenix Ava. Wanneer hij nu echt wegloopt gebaart Edwin nog dat hij de setlist wilt hebben maar dat krijgt Jonathan niet mee. Ik ga op m’n tenen staan om hem proberen te pakken maar het lukt niet. Edwin krijgt hem wel te pakken en geeft hem vervolgens aan mij. Waarop ik zeg dat ik hem juist voor hem wilde pakken. Lieve trutties zijn we ook.
We gaan onze jassen pakken en lopen weer naar boven. Jonathan staat er al, omringt door éen gelukkig niet al te grote menigte. Wanneer hij ons ziet herkent hij ons meteen. Hij stapt naar voren en begint meteen tegen Edwin te kletsen. Hij wist de woorden van Sexbomb niet meer, I tried dude. Hij vraagt naar zijn naam en schudt hem de hand, dan draait hij zich naar mij en schudt mijn hand en ook ik stel me netjes voor. Eerst gaat Edwin met hem op de foto en daarna ik. De flits van mijn telefoon is heel erg fel dus wanneer ik Jonathan los laat zeg ik: okay now I’m blind en kijk ongetwijfeld even lichtelijk scheel om m’n opmerking te bekrachtigen. Ik krijg: I know right?! als antwoord. Edwin vraagt of hij de setlist wilt tekenen. Ik overhandig hem het papier met de woorden: can you sign it with: For Sexbomb and Phoenix Ava?
Wat hij glimlachend doet. Helaas heeft hij dan echt geen tijd meer voor ons want er staan nog meer mensen te wachten.
Hyper de pieper staan we vervolgens op het pontje richting Centraal Station. Wat een avond. Wat een concert, zo goed, die stem, de lol die we hebben gehad, het gesprekje achteraf, de getekende setlist die ik als een soort schatkaart vasthou, die ogen…
Ik kan er niet over uit wat een fantastische avond dit was. Ik kom thuis met een soort puberaal gevoel van verliefdheid en kan de hele nacht amper slapen. Druk met m’n foto’s, filmpjes en luister non stop naar zijn muziek. Het feit dat ik weer eens last heb van m’n Restless Leg Syndrome helpt ook niet natuurlijk. Dit was echt veruit het beste en leukste concert van het afgelopen jaar. Hopelijk zijn we er de volgende keer ook weer bij!

pixlr_20161231232322841
Jonathan Jeremiah – Paradiso Noord

Zomeravondloop / 10 van Noordwijk

Het is alweer een tijdje geleden maar halverwege Juli loop ik op de zaterdagavond mee met de Zomeravondloop van Popupruns Almere.
Qua afstand heb je de keuze om 1, 2 of 3 rondes te lopen, oftewel 4, 8 of 12km. Vandaag ben ik ontzettend moe en kruip ik in de middag nog voor een paar uur m’n bed in. Rond half 5 ben ik nog steeds in dubio, ga ik wel of ga ik niet? Zo belachelijk moe, maar als ik daar aan toe blijf geven schiet het allerminst op natuurlijk. Voor nu is een 12km eigenlijk een no-go, zelfs 8km vind ik net even te veel maar 4km?
Ik scroll wat door de status updates op Facebook en lees dat Tim ivm een lichte overtraining voor de 4km gaat. De keuze is dus gemaakt: ik ga ook voor de 4km.
Ik maak me klaar en stap op de fiets. Na het ophalen van mijn startnummer klets ik wat met Tim, Henk en Astrid, de vrouw van Henk. Ook tref ik Ray, zijn vrouw Kim en hun zoontje Tygo. Kim en Tygo gaan ook de 4km lopen. Dan arriveert ook Mark, Mark gaat voor de 12km. We bespreken min of meer een tactiek voor de avond en ik hoor mezelf zeggen dat ik rustig ga lopen.
Voor de start is er nog een loterij, mogelijk gemaakt door Van der Linde Almere, en dan is het tijd om klaar te gaan staan.
Het startschot klinkt en de snelle lopers schieten ervandoor en ik schiet er achteraan. Mark komt naast me lopen en vraagt wat ik aan het doen ben en waar het rustig-lopen-plan is gebleven.
We blijven samen lopen, Mark kletst lekker door maar bij mij begint m’n ademhaling haast hysterische vormen aan te nemen na de eerste kilometer. Mark en het idee dat het ‘maar’ 4 kilometers zijn houden me op de been en zorgt ervoor dat ik vrij lang het (te) hoge tempo kan volhouden. Ik worstel me door de laatste kilometer en heel even komt de gedachte in me op voor een tweede ronde te gaan maar dat kan ik gelukkig snel loslaten. We stappen over de finish, geven elkaar een highfive, ik roep succes en Mark gaat verder. Ik pak wat te drinken, krijg m’n medaille omgehangen en een goodiebag.
Ik ga bij Tim in het gras zitten en vervolgens krijg ik een bosje bloemen aangereikt: u bent 1 van de eerste 3 vrouwen geworden, mevrouw.
Tim is overigens eerste man geworden op de 4km, ik had ook niet anders verwacht.
Ik loop nog even naar Ray om Kim en Tygo binnen te halen en klets na afloop nog wat na met Mark.
Met een uitermate tevreden gevoel fiets ik naar huis. ‘s Avonds laat lees ik in de uitslagenlijst dat ik eerste vrouw ben geworden, whoehoe!

De dag erop is het tijd om richting Noordwijk te gaan. Vandaag is het tijd voor de 10 van Noordwijk. Wederom haal ik mijn startnummer op, maak me klaar en loop richting start terwijl ik onderweg de kinderen aanmoedig die zich volledig op de kidsrun hebben gestort. Ik hang wat rond bij de finish/start en probeer Edwin van der Sar goed op de foto te krijgen maar vele kinderen en ook vele moeders willen ook zijn aandacht.
Wanneer ik in het startvak sta kom ik Maaike (Just Keep Running) tegen en we kletsen even wat. Marino van de Bossche Junkies is er ook. We gaan van start en ik loop best lekker.
Maar hier komt al vrij snel verandering in. Gaby komt van achter uit het startvak en kletst de oren van m’n koppie. Niet storend maar ik ben niet in staat om extreem veel terug te zeggen. Gaby loopt super lekker dus al te lang lopen we niet samen. Vlak na de verzorgingspost, wanneer ik nog aan het wandelen ben, komt ook Marleen me voorbij. De laatste kilometers heb ik het zwaar, nog steeds vermoeid, het is warm en ik voel die snelle kilometers van de avond ervoor.
In het laatste stuk kom ik Rianne tegen. We lopen samen een stukje op. Haar vader staat langs de route en maakt een paar foto’s. Rianne haakt af om op haar moeder te wachten die ze een stukje terug is verloren. Eindelijk is daar dan de finish in zicht. Ik plof neer op een stoeprand. Wanneer ik ben bijgetrokken klets ik nog wat na met iedereen (die ik ken) en vertrek dan weer naar huis. Het was een pittige loop maar de medaille is weer binnen.

Ik ben fan

Een tijd geleden ging ik naar een concert wat werd georganiseerd door 3FM, dit betrof de drie meest belovende artiesten van het jaar. Nou ben ik over het algemeen altijd wel in voor nieuwe muziek maar twee van de drie bands zei me echt helemaal niets. Ik ging voor Haevn. Ondanks dat ik van hen ook maar twee nummers kon.
Dit alles staat te gebeuren in de Tolhuistuin in Amsterdam Noord.
Eenmaal binnen heb ik al snel een plekje aan het podium, gek genoeg sta ik eigenlijk vrijwel altijd aan de rechterkant, bedenk ik me nu.
De eerste band komt op en ik heb geen flauw idee wie het zijn, ik besef me ook dat ik niet eens weet hoe Haevn eruit ziet maar ga ervanuit dat zij als laatste komen.
Deze eerste band klinkt waanzinnig! Ik vind het helemaal te gek. Na twee nummers is daar het verlossende woord: hoi mensen, wij zijn Son Mieux!
Oke ik ben fan, ik weet het zeker.

Dan komt de volgende act op. Twee jongens, eentje heeft z’n jas nog aan.
Na Son Mieux oogt dit wel een beetje sneu. De jongen met z’n jas aan begint te zingen en jemig hey….
Ik app naar Niels dat het niet normaal is hoe goed zijn stem is! Als dit al zo goed is hoe goed moet Haevn dan zijn?! Ik ga ervanuit dat het per band beter wordt (alhoewel….Son Mieux….).
Toch raadpleeg ik Google even….oh…dit is Haevn.
Zijn stem blijft uitmuntend, de show valt zo extreem in het niet bij Son Mieux, ookal is het een heel ander soort performance maar ik vind het echt erg saai om naar te kijken. De cover van Wicked Game is fenomenaal.
Dan is het tijd voor de derde band en nu weet ik wel wie zij zijn want er blijft er maar eentje over: The Brahms.
Slecht zijn ze niet, ze doen me denken aan Artic Monkeys (wie ik overigens erg goed vind) en het spettert van het podium maar heel erg boeien kunnen ook zij mij niet. Ik check na elk nummer de setlist om te zien hoelang het nog duurt. Dit heeft meer met mijn toenemende vermoeiheid te maken dan met hun optreden hoor!). Maar na Son Mieux valt alles voor mij behoorlijk tegen.
Ik ging heen als Haevn fan in spe en kom thuis als groot fan van Son Mieux.

Een kleine twee weken geleden is er het Foodtruck Festival Almere Kookt in duh…Almere.
Hier treden ook diverse bands op, waaronder als een na laatste band op de laatste dag jawel: Son Mieux! Is dus vanzelfsprekend dat ik hierheen moet.
Normaal gesproken blijf ik nog een aantal uur bij m’n moeder en extra-paps hangen op de zondagavond maar deze zondag stap ik om 19:30 alweer op mijn fiets, op naar de Esplanade want om 20:00 treedt Son Mieux op. Gewapend met twee camera’s begeef ik me tussen de foodtrucks. Ik loop recht op het podium af en daar staan ze al, ze zijn bezig met de soundcheck. Het is een flink podium met flink wat ruimte voor publiek. Ik sta zo’n 10 meter van het podium vandaan naast een statafeltje. Ik voel me wat ongemakkelijk omdat ik het idee heb daar als enige fan te staan, als enige die weet wie die band op het podium is. Online had ik al op social media gezien dat er een paar meiden zullen komen, of ze er zijn weet ik niet. Aan de zijkanten zitten een aantal mensen die er volgens mij echt voor het eten zijn en gewoon een leuk stukkie muziek willen meepakken. Ik kijk om me heen, me afvragend waar de fans blijven. Aan de rechterkant bij het podium zitten een paar meiden aan een picknicktafel, zij wekken de indruk te weten wie de band is, zouden dat die meiden zijn?
Zodra ze beginnen te spelen komen er wat mensen tussen mij en het podium in staan, gelukkig er zijn nu iig 5 mensen meer om voor te spelen. Ook komt er een jongen tussen staan die duidelijk heel wat drankjes teveel op heeft. Hij is erg vrolijk, staat dus ook met z’n armen in de lucht te zwaaien en stoot de mensen om zich heen aan in de hoop dat ze met hem mee gaan dansen. Ik blijf dus mooi op een veilige afstand staan, niks voor mij dat gedoe. De band kan er wel om lachen. Vervolgens komt er nog een meisje die steeds van de ene naar de andere kant rent om dan weer blij voor het podium poseert voor een voor mij ontzichtbare camera. Haar moeder zwaait haar vanaf de zijlijn bemoedigend toe.
Wanneer Camiel de meiden aan de picknicktafel bedankt met de woorden: ‘Ik ben heel blij dat jullie er in ieder geval zijn, heel erg bedankt’ weet ik dus zeker dat dat de meiden van de berichten op social media zijn.
De band speelt weer gewoon ontzettend goed maar ik vind het zo sneu dat er dus maar een handje vol mensen staat, waarvan een deeltje dus ook nog eens niet helemaal 100 zijn zegmaar.
Tijdens de laatste twee nummers verplaats ik me iets meer richting podium aan jawel de rechterkant….zoveel ruimte en dan toch weer daar gaan staan he?! Ik schiet nog wat foto’s en zing enthousiast mee.
Eenmaal weer thuis lees ik online dat ze na een optreden canvas tassen weggeven met hun bandnaam erop…..verdikkie die wil ik ook!

En dan is het vandaag…woensdag 29 juni en ik krijg een appje van Edwin:

Wil je 31 juli Son Mieux zien?

Oehh ja!! Waar?? Hoe dan?

Nou blijkt dat Edwin 2 kaartjes heeft gewonnen voor het Damaris Festival op het NDSM terrein in Amsterdam. En ik mag mee!! Hoe leuk?! TE LEUK!! Jeujj!
Wie weet komen we dan wel met een canvas tasje thuis 😉

 

Almere City Run 2016

Zondag 12 juni 2016

Vandaag is de zevende editie van de Almere City Run. In 2010 werd dit jaarlijkse evenement voor het eerst georganiseerd en werd dit ook het begin van mijn hardloop’carriere’.


Ik zag het ergens voorbij komen en dacht hey dat is leuk! Vroeger liep ik ook weleens met pappa dus ik kan makkelijk meedoen. Dolenthousiast gaf ik me meteen op voor de 14km en wekenlang bleef het daarbij. Uiteindelijk dacht ik goh laat ik eens een test-rondje lopen. Dus ik trok m’n sneakers aan en daar ging ik……
dood ja! Dat ging ik, dood….of zo voelde het in ieder geval.

1466449641
Maart 1983,
2,5km

Wat was er gebeurd? Vroeger liep ik toch ook?
Toen liep ik 2,5km, 5km en zelfs een keer 7,5km!
Ja Eva…toen was je ZES! Nu ben je DERTIG!
Nu huppel je niet meer blij met je pappie mee maar hang je om een boom heen, te janken, om je pappie.
Eenmaal thuis ging er een mail naar de organisatie met de vraag of ik mijn inschrijving nog kon omzetten naar de 7km (toen bestond de Almere City Run nog uit 3 afstanden: 7km, 14km of 21km; 1, 2 of 3 rondjes Weerwater).

Na een paar keer een rondje te hebben gelopen (ja toen al was ik een drama met trainen) ging ik met lood in m’n sneakers (hardloopschoenen daar deed ik nog lang niet aan) naar Almere Stad voor mijn allereerste eigen loopje. Wendy en ik gingen samen van start maar al snel gingen we uit elkaar, ik liep net iets sneller, al wist ik totaal niet wat ik aan het doen was. Om de kilometer steken in mijn zij dus ik moest wandelen. Er kwam een vrouw naast me lopen en sprak me moed in. Ik ging weer rennen en ging haar voorbij. Weer wandelen en weer die vrouw. Wederom kon ik dankzij haar verder rennen en weer ging ik haar voorbij. Weer wandelen met m’n handen in m’n zij. Plotseling stak iemand een arm door mijn arm en haakte zich aan me vast. Ik werd meegesleurd met de woorden ‘Kom op meissie, we zijn er bijna’, het was weer die vrouw. Ze zorgde ervoor dat ik die laatste kilometer bleef rennen, Vlak voor de finish nam ze een spurt en verdween ze in de menigte. Ik heb haar dus niet kunnen bedanken maar dankzij haar lieve steun heb ik doorgezet en dankzij haar denk ik terug aan een hele mooie eerste loop. Ik was er heilig van overtuigd dat ik er anderhalf uur over zou doen maar kwam over de finish in een tijd van
44 minuten en 5 seconden.
Ondanks deze fijne ervaring werd de tweede editie (2011) van de Almere City Run ook pas mijn tweede loopje. Wegens oa. een zware verkoudheid deed ik er dit keer 2 minuten langer over. Hierna ben ik langzaamaan mee gaan doen met verschillende evenementen, liep ik tijdens het derde ACR jaar (2012) de 14km en sinds de vierde editie de 21km (2013, 2014 & 2015).


Het is net iets over half 9 en ik stap op de fiets richting Almere Stad. Ik start om half 11 maar de kidsrun is om 10 uur. De laatste keer dat ik Udjen sprak wist ze nog niet of ze mee zou doen, of nou ze had zich nog niet ingeschreven. Maar als Udjen meedoet dan doen Dean en Zoë ook mee dus ik wil ruim op tijd aanwezig zijn voor de kidsrun. Ik zet m’n fiets in de stalling bij het station en wandel richting start. Twee mensen vragen me de weg en met z’n drietjes lopen we verder. Hij gaat ook de halve marathon lopen en zijn vrouw is zijn support. In het startgebied gaan we ieder onze eigen weg want ik kom Ray tegen en klets daar wat mee bij. Daarna ga ik richting het Echnaton om m’n spullen af te geven. Buiten zie ik John, Dean en Zoë, Udjen is binnen krijg ik te horen. Ik kleed me snel om, geef m’n tas af, klets even met Running Junkie Stefan die ik tegen het lijf loop en snel bewegen we ons weer richting startgebied. Udjen loopt met Zoë mee en Dean loopt zijn eigen race, nog even hebben we voor de start overlegt of ik eventueel met Dean zou meelopen maar dat leek ons toch niet zo’n goed plan. Ik zou me in die 1,8km waarschijnlijk al helemaal de takke lopen en dan moet ik zelf nog van start gaan.
Bij ons startvak treffen we Meike, Debby, Tamara en Lianne en ook is daar inene op het moment dat ik een dixie in wil schieten, mijn werkgever. Nadat ik heb geplast en heb gepraat met mijn werkgever is het tijd om de meiden gedag te zeggen en om ons dan toch echt richting het startvak te begeven. We gaan van start dmv een trechter-start wordt ons medegedeeld, prima. Als we dan daadwerkelijk van start gaan denk ik dat ze vergeten zijn het hek open te zetten zo krap is die trechter, maar goed we weten ons er zonder kleerscheuren doorheen te persen en mogen dan eindelijk lopen. We worden toegejuicht door John, Dean, Zoë, Meike, Lianne en we zijn op weg. Voor het eerst lopen we niet door het Stadhuis, beetje vreemd maar wel lekker. Het is er toch altijd weer bloedje heet en benauwd maar aan de andere kant heeft het toch wel wat. Maar ik ben toch altijd weer blij als we uit het centrum zijn, loopt toch prettiger. Maar het is bijzonder benauwd vandaag, ik krijg het al heel snel zwaar. Ik had me al voorgenomen om samen met Udjen te lopen vandaag en daar ben ik nu in de eerste kilometers al blij om.
Het plan is om heel vlak te lopen, 5″30 is het streven (5:30 min per kilometer) en misschien in de laatste 2km iets versnellen, dat laatste heb ik maar even gewist uit mijn geheugen want ik ben niet zo goed in het versnellen in de laatste kilometers, ik kan het wel in de laatste meters maar dat is maar een klein stukje en dan sprint ik ook. Maar goed die laatste 2 kilometer daar zijn we nog lang niet. Er wordt weinig gekletst en onze ademhaling is zwaar, heel zwaar. Bij elke verzorgingspost lopen we een paar passen en drinken we steeds 2 bekers drinken, 1 water en 1 sportdrank. Bij ongeveer 10 of 11 kilometer staat mijn werkgever langs de kant, daar staat een verzorgingspost dus ik was heel even aan de wandel en geef aan dat ik het heel zwaar heb vandaag. We gaan verder en beginnen nu al af te tellen. Ondanks dat we het zwaar hebben lopen we nog steeds sneller dan we van plan waren. Vanaf zo’n 15km kost alles me teveel energie, een te krap bochtje, een zin praten, wat drinken, alles is moeilijk en van alles moet ik onwijs bijkomen. Maar gelukkig vliegen de kilometers toch weer voorbij. De eerste loper van de 14km komt voorbij en we wachten nu op het moment dat Sierd voorbij komt maar dat moment lijkt niet te komen. Wanneer we bij de laatste verzorginsgpost staan komt er een wervelwind voorbij die met water gooit en mijn naam roept Evaaatje!! Het is Sierd, ik reageer net te laat en het water uit mijn bekertje wat ik hem achterna gooi beland dus ook gewoon op de grond, zonde. Ik roep Sierdjuhhhhhh en Udjen en ik beginnen weer te rennen. Iets te snel want vlak daarna ben ik alweer kapot en het blije gevoel was dus van korte duur. Nog minder dan 3km te gaan en er lijkt maar geen eind aan te komen. Nog een aanmoediging van mijn werkgever die ook nog wat foto’s maakt en dan is het echt nog maar een klein stukje. Het laatste bruggetje over (aarrrgghh ik kan niet meer!!!) en dan langs het ziekenhuis richting Esplanade. ‘HEY EVAAAAA!!! GOED BEZIG!!’ Hey Bas!!!! roep ik blij terug en zwaai….shit ook dat was teveel, ik begin nu wel heel zwaar te ademen. Udjen begint tegen me te schreeuwen Kom op Eva, blijf bij me! Hou vol! Nog een klein stukje! Kom op!
Een paar kilometer geleden geef ik aan dat ik blij ben dat ik nu tenminste niet hoef te sprinten, ik sprint altijd op het eind, maar Udjen niet. En ik doe dit natuurlijk niet als we samen lopen dus ik kom er vandaag mooi onderuit want er zit echt niks meer in, ik ben echt helemaal leeg, leger dan leeg.
EVA! Laatste stukje, blijf bij me! Ik loop iets achter Udjen en probeer bij te blijven. Als ik naast haar kom lopen gooit ze er een versnelling in………..wait what?! Ik ga mee, we vliegen over de straat, ik lijk de straat niet eens meer te voelen. Rechts staan John, Dean en Zoë, ze roepen en juichen en hangen over het hek voor een highfive (oke John niet, die maakt foto’s) en links staat Nikki inene! En verderop staat Meike.
Nog een paar passen en dan zijn we er! En dan in die laatste twee passen gaat het fout, er komt meer in beweging dan de bedoeling is, ik moet spugen. Met een voet op de finishmat en een hand voor me mond zit het erop, nu nog m’n mix van water en sportdrank binnen weten te houden. Het scheelt extreem weinig maar ik hoef niet over het hek te hangen om m’n maag om te keren. Als ik nog 1 of 2 passen langer had moeten rennen was het waarschijnlijk een ander verhaal geweest maar eind goed al goed. En al met al hebben we heel goed gelopen, eindtijd 1:52:47

En natuurlijk wordt de dag afgesloten met het eten van pizza met de Halfcrazyrunners, die allemaal de 14km hebben gelopen

Afzien in Den Bosch én in Hoorn

Op 29 mei is het weer tijd voor de Vestingloop in Den Bosch. Het wordt mijn 3e keer dat ik hieraan meedoe.
Ik zit ruim op tijd op het station in Almere Centrum en wacht op Udjen, en de trein uiteraard. Ook Udjen komt ontzettend op tijd aangelopen….oh dat kan nooit goed zijn. Wij en op tijd zijn….we maken er zelf al wat grappen over en lopen dan naar het perron. We hebben zelfs een trein eerder dan we eigenlijk hoeven te hebben maar dit is vanwege de problemen rondom station Utrecht en het feit dat ik eigenlijk nog even wat mensen wil uitzwaaien tijdens de start van de 10km, deze starten drie kwartier voor ons.
We hebben in Utrecht een overstap van 7 minuten en ondertussen hebben we een vertraging van 6 minuten. De mensen rennen de trein uit en ik zeg tegen Udjen ‘wij kunnen ook wel gaan rennen maar ik weet niet waarheen’. Ik weet wel naar welk perron maar niet waar dat perron is. Zonder problemen stappen we over en rijdt de trein zelfs alweer met een dikke vertaging weg. Terwijl Udjen nadenkt over d’r wachtwoord wat ze ergens voor moet invoeren dommelt ze weg. Ik dommel zelf heel ergens anders heen want een jongen die naast haar zit begint zijn Engelstalige telefoongesprek met: I just call to say…….ja en bedankt eikel! Nou zit ik met dat nummer in m’n hoofd. Mijn hoofd doet nu dus niks anders dan zingen, best irritant. Udjen schrikt inene weer wakker en roept dat ze d’r wachtwoord weer weet en begint druk te typen op haar telefoon. Haha lekker stel zijn we toch ook.
We komen aan in Den Bosch…..toch? Dit is toch Den Bosch? Iedereen kijkt vragend om zich heen. Ik buig me over de jongen die naast me zit om het bordje te vinden. Hij vraagt aan me of we in Den Bosch zijn. Ik antwoord: ‘volgens mij wel, ik probeer ook echt niet op schoot te kruipen maar ben het bordje aan het zoeken, oh ja we zijn in Den Bosch!’ Het wordt dus niet omgeroepen in de trein én we zijn 4 minuten te vroeg…..
Gek genoeg belanden we zonder verkeerd te lopen in één keer op de Parade, de businesstent van Meeùs staat op dezelfde plek als vorig jaar dus dat is handig. Wat we wel even vergeten is dat we eerst ons startnummer aan de andere kant van het plein moeten ophalen dus we kijken dan ook vreemd op als we worden geweigerd bij de tent. Nadat we ons startnummer hebben opgehaald mogen we wel naar binnen. Voor ons gevoel zijn we uitgehongerd dus nadat we ons hebben omgekleed eten we snel een broodje. Nu is het wachten op Lianne, die de 10km loopt en op Edwin, die net als ons de 15km loopt. Lianne heeft wel problemen bij Utrecht dus is wat verlaat. Zodra ze omgekleed is lopen we met z’n vieren naar de start. Dit is dus een klein half uur lopen!!!! We komen langs de Cheerzone dus er wordt even wild gezwaaid en ik roep dat ik ze straks zie. Lau komt ook net aangelopen dus die vlieg ik hyper enthousiast om z’n nek.
Nadat we Lianne hebben uitgezwaaid speur ik of ik nog meer bekenden zie tussen de lopers. Ik had van een afstand al wat Junkies gespot vooraan bij de start dus ga ervanuit dat Mari daar ook bij stond. Nu is het dus eigenlijk alleen opletten of ik Erik zie. Dan inene komen daar Mari en Gaby aangesjokt. Die had ik niet meer verwacht. Er wordt geknuffeld en wat gekletst. Ach ja ze zijn toch de startlijn nog niet over dus de tijd tikt nog niet. Dan gaan ze maar eens en beginnen Edwin, Udjen en ik aan onze wandeling richting onze start. Onderweg hebben we belachelijk veel lol. Ook mogen we op de foto bij de bedrijventeams-fotograaf. Uiteindelijk belanden we in ons startvak, waar ook een aantal Junkies (Amsterdam) staan.
Ik ga samen met Udjen van start maar ik voel meteen al dat ik nog sneller wil. Udjen geeft aan dat ze te snel gaat en dat ik niet op haar moet wachten. Zonder wat te antwoorden begin ik mijn eigen tempo te lopen. Dan komt Anouke inene naast me lopen. Samen lopen we een stukje op en kletsen wat. Anouke geeft aan dat we behoorlijk snel gaan, oeps….als zij dat al zegt. Ze begint op me uit te lopen en ik besluit niet mee te gaan, althans niet op dat tempo. Ik zie dat mijn tempo op dat moment 4″30 is…..ai dat kan nooit lang goed gaan.
In de trein sprak ik Mari al over de Cheerzone, waar staat die?! Vanaf het plaatje schatte ik hem op 2km vanaf de start en Mari dacht zelf rond de 2,5km. Normaal staat de Cheerzone op zo’n 2km voor de finish. We grappen dat ik maar een handje confetti moet meepakken voor onderweg, want ik moet nu dus zo’n 13km teren op de cheers en de confetti.
Omdat ik verwacht dat de Cheerzone nu over zo’n 1 tot 1,5km zal zijn besluit ik m’n huidige pace vol te blijven houden. Keihard werken maar ach tis maar een klein stukje. De ‘tunnel’ onder het station door nekt me behoorlijk maar goed nog ffies volhouden. Er komt iemand naast me lopen, ik kijk vanuit m’n ooghoek en zie dan een bekend singlet….hey dat is een Junkie, wie zit er in dat singlet? Ik kijk goed en Frank blijkt naast me te lopen. Ik tik hem aan en hij kijkt verbaasd op. We kletsen heel even en hij gaat ervandoor. Ik loop tot nu toe nog steeds met mijn Meeùs shirt opgerold want uiteraard draag ik ook mijn Junkies singlet en tot ik voorbij de Cheerzone kom is deze zichtbaar. Maar waar blijft die Cheerzone dan?! Uiteindelijk staan ze op zo’n 3,5km. Ik vlieg er doorheen, Seth gooit een handvol met kleine witte confetti en Gerben voorziet me van grote vlokken confetti en glitters vanuit een confettibom, wat een heerlijkheid!!! Hierna rol ik m’n shirt weer naar beneden en trap ik op de rem. Even flink gas terug maar eigenlijk is het kwaad al geschied. In de volgende 6km vecht ik tegen de misselijkheid. Ik heb vlak voor de start nog een tweede broodje gegeten en die komt nu continue naar boven. Ik heb het ontzettend zwaar. Bij de verzorgingspost op  9km besluit ik naast het pad te gaan staan en te wachten op Udjen. Nu maar hopen dat zij ook niet zo heel sterk is vandaag. Op haar sterke dagen begint ze op een rustiger tempo en gaat ze alleen maar sneller lopen. Als ze dat vandaag ook doet kan ik nadat ik ben aangehaakt dus niet bij haar blijven en vraag me af of ik dat ook nog wel kan verwerken. Na zo’n anderhalve minuut komt Udjen door de bocht, ik ben blij haar te zien, zij is daarentegen zeer verbaasd om mij te zien. Wanneer ik naast haar kom lopen vraagt ze dan ook meteen wat er is gebeurd. ‘Kotsmisselijk’ antwoord ik.
Samen lopen we verder, het helpt ontzettend dat ik nu tegen haar kan praten. De misselijkheid is nu bijna weg. Wanneer we de laatste bocht ingaan voel ik emoties door m’n lijf gaan, ik verwacht dat ik in tranen ga uitbarsten na de finish, wat een uitputtingsslag was dit zeg. Tot op het laatste moment heb je geen zicht op de laatste paar meters tot de finish dus de verrassing is dan ook groot dat wanneer we onder het poortje doorkomen daar de Cheerzone alweer staat. Ik zie de vlag en ik hoor onze namen. Ik zwaai uitbundig en ren met een grote glimlach op de finish af.
Nu drinken, bijkletsen met een pacer van Meeùs, nog meer drinken, medaille in ontvangst nemen en via de Junkies naar onze spullen bij Meeùs (en geen tranen!). Dit keer eet ik niks aangezien ik nog maar net van de misselijkheid af ben en graag terug wil naar de Junkies. Dan is het tijd om lekker bij te kletsen met iedereen, zowel Junkies uit Den Bosch als Amsterdam, dansen in de regen en de finish van de Giro te volgen, ons vol te proppen met aardbeien en met teveel mensen onder een paraplu staan. Uiteindelijk is het tijd om richting huis te gaan.

pixlr_20160609210358351

Het is 4 juni en vandaag zal ik aan de start van de Halve Marathon van Hoorn staan. Het gaat een warme dag worden en sinds de Vestingloop ben ik ontzettend verkouden (ja goed plan met je warme bezwete lichaam in de regen dansen zonder een jas aan te doen) dus ik ben een tikkeltje nerveus. Ik neem m’n Asics rugtas mee met extra drinken en een jasje voor het geval dat ik door een combi van verkoudheid en de warmte moet uitstappen. Ook ga ik voor het eerst sinds lange tijd weer met muziek lopen. Hiervoor heb ik nieuwe oordopjes aangeschaft, van het merk Yurbuds. Deze beloven niet uit je oren te vallen tijdens het lopen. In de trein klets ik via Facebook wat met Edwin. Als ik op Amsterdam CS zit te wachten op mijn trein staat zijn trein op hetzelfde perron alleen op een ander spoor en helaas komen we hier te laat achter. Edwin loopt vandaag de halve marathon van Amersfoort.
Wanneer ik in de trein richting Hoorn zit kom ik erachter dat ik mijn leuke licht groene zonnebril kwijt ben, die heb ik dus in de eerdere trein laten liggen. Ik baal ontzettend want ik was best wel een tikkeltje verliefd op die kleur en hij zat gewoon goed.
Even later zie ik een donker vlekje op m’n linker onderbeen. Kan me niet goed herinneren of ik door een plas ben gecrosst op de fiets maar ik ga uit van iets van modder. Zeer hardnekkige modder want ik krijg het niet bepaald snel los van m’n huid. Nadat ik het eindelijk los heb ligt het op mijn vingertopje, op het moment dat ik het wegschiet zie ik het pas goed. Verdarrie zag ik nou een beestje?! Snel Google erbij pakken en ja hoor het was dus een teek….ik kijk naar de vloer maar het patroon op de vloer zijn alleen maar donkere stipjes….etterige beestje ga ik dus niet meer vinden. Meteen m’n been maar inspecteren. Ik heb wel een rood vlekje maar of dat is van een beet of van mijn eigen aktie weet ik niet. Wel maak ik er foto’s van en noteer ik in mijn telefoon wanneer ik het opgemerkt heb en blablabla.
‘Eerst m’n zonnebril verloren en nu heb ik de Ziekte van Lyme’ hoor ik mezelf denken….pff en ik ben al zo chronisch moe, dat wordt leuk.

Van drie jaar geleden weet ik dat de start makkelijk te vinden is vanaf het station, schijnbaar heb ik daar zo’n vertrouwen in want ik heb geen enkele keer gedacht dat ik het misschien even in Maps moet opzoeken. In no time ben ik dus ook bij de start, ik haal mijn startnummer op en ga in de schaduw zitten. Vandaag ben ik zonder Junkies. Altijd vreemd om zonder je crew op pad te gaan. Jenny, wie ik via-via heb leren kennen en nu regelmatig tegenkom, loopt ook vandaag. Zodra zij er is kletsen we lekker bij. Vooral over haar avontuur in China, ze heeft de marathon over de Chinese Muur gelopen!
We maken ons klaar en lopen met de meute naar de start. Wanneer we eenmaal op een lekker plekje staan doe ik alvast m’n oordopjes in, alhoewel… Nadat ik mijn rechteroordopje heb ingedaan zie ik dat het hoesje van mijn linkeroordopje weg is….(!!!!) What the……godgloeiende! Mijn eerste ingeving is vrijwel standaard: oke fuck it, laat maar. Maar dan bedenk ik me nee niks fuck it, het zijn dure dopjes, ik koop ze juist omdat niet wil lopen kloten met uitvallende oordopjes en ik ben m’n zonnebril ookal kwijt! Ik licht Jenny in en zeg dat ik even terug loop. Ik weet zeker dat hij namelijk pas echt net weg is en we hebben maar een piepklein stukje gelopen. Ik heb nog 5 minuten voor de start dus dat moet lukken. Speurend naar een rood dopje loop ik helemaal terug naar de wc’s, hopende dat ik niet ook nog het gebouwtje in hoef om daar te zoeken. Ik zie hem nergens maar besluit toch terug te lopen, dan opeens zie ik een rood vertrapt iets liggen, ja hoor het is hem! Gelukkig maar, en de hoop om misschien m’n zonnebril terug te vinden komt voorzichtig boven borrelen.
B O E M we zijn van start! Boem? Ja Boem! Het startschot is door middel van een kanonsschot. Loeihard en de grond trilt ervan.
Ik ga weer veels te snel, het plan vandaag is gewoon uitlopen. Rustig aan en uitlopen, niks meer maar misschien wel wat minder. Ik vind het warm en nu al zwaar. Dit heeft ook te maken met de ondergrond, allerlei oude straatjes met dus ongelijke steentjes. Wanneer het publiek wat afneemt omdat we niet meer door het centrum gaan gaat mijn tempo ook wat naar beneden. Ik wordt toch altijd gepushed door publiek. Het is een mooie route maar met warm weer wel een zware route. Je loopt vol in de zon, continue. Gelukkig staat er op de dijk wel wat wind.
Bij het keerpunt zeg ik wat mensen gedag die dus al op de terugweg zijn, vrienden van Jenny die ik voor de start heb gesproken. Uiteraard klap ik ook voor de snelste lopers van de hele marathon en de halve marathon. Als ik zelf het keerpunt voorbij ben zie ik dat Jenny zelf niet al te ver achter me loopt.
Elke verzorgingspost gebruik ik om een heel bekertje water te drinken, een spons aan te pakken en wat water over m’n hoofd te gooien. Ik dwing mezelf om zowel op de heenweg als de terugweg om me heen te kijken. De zeilboten zijn in grote getalen aanwezig en het is een prachtig gezicht. Tijdens het laatste stuk op de dijk vliegt een vlindertje een hele tijd met me mee, voor me uit, om me heen, van me weg om weer snel terug te komen. Ik wordt er blij van. Nog een kilometer, weer door het centrum en nog even doorbijten. Ik kom aardig gesloopt over de finish en ben nog net binnen de 2 uur gebleven. Nog even wachten op Jenny om vervolgens met haar terug te lopen naar onze tassen. Onderweg kletsen we nog even lekker bij en dan pak ik mijn trein richting huis, moe, warm, voldaan en zonder zonnebril.

pixlr_20160609212508323