Zevenheuvelenloop en de laatste lood/pjes van 2016

Ik ben zó niet in vorm. Gister had ik een lichte training (op het bruggetje op, bruggetje af lungen na dan) met Perry Sport in samenwerking met KariTraa, waar we overigens ook nog eens een mooie outfit aan over hielden. Dank! Vandaag is het tijd voor de Zevenheuvelenloop. De Zevenheuvelenloop is mijn eerste loop weer na mijn blessure én ik ben strontverkouden. Dit is er dus weer eentje waarvoor het halen van de finish het enige doel was.
Er word weer gelopen voor Meeùs dus het is weer een gezellig weerzien met (loop) vrienden buiten de Junkies om.
Nadat we hebben ontbijten, ons hebben omgekleed, een paar keer naar de wc zijn geweest is het tijd voor de speech van Erben Wennemars en daarna echt tijd om ons richting startvakken te begeven.
De start van de Zevenheuvelen vind ik altijd vrij vervelend, puur omdat je zolang moet wachten. Maar dan mogen we eindelijk. Ik vind al snel een plekje aan de linkerkant en kijk met enige jaloezie naar de lopers aan de andere kant, die dus al op de finish afstuiven. Ik zie namelijk als een berg….of als een heuvel op tegen deze afstand. Gewoon vanwege m’n ontzettend slechte conditie en de vraag of m’n blessure weg is en weg blijft.
Ik loop op zich oké maar tempo zit er niet in, prima, lekker laten gaan. Ik schuif van links naar het midden. Ik hobbel lekker door. De heuvels vallen me zwaar, elk jaar weer maar dit keer is het de verkoudheid die het me extra zwaar maakt.
Op een gegeven moment komt Kenneth me voorbij. Hij heeft het zelf niet door dus ik geef hem een mep op z’n schouder en gebaar ‘wat flik je me nou?!’.
Op km 7 loop ik lekker met m’n hoofd naar beneden (nee hoor ik heb het niet zwaar) en hoor een stem…..heyyyy die ken ik, ik kijk op en ja hoor het is Tommie. Tommie is pacer voor iemand anders. Ik roep hem en we zeggen elkaar gedag. Hij vraagt wat voor tijd ik wil lopen en nadat ik zeg uitlopen is mijn enige doel roept hij oke goed bezig!
Even verderop zie ik aan de rechterkant een bekend shirt. Het is Anouk van de Halfcrazyrunners, ze is aan de wandel samen met haar man Axel. Dat is niet goed. Ik wijk uit naar rechts en kom naast ze lopen. Bij Anouk is het drinken eerder verkeerd geschoten dus die staat op het punt van overgeven en ja rennen maakt het er niet beter op. Dan maar even wandelen. Tot km 11 blijf ik bij ze. We rennen een stuk en wandelen dan weer wat en zo gaan we door. Ondertussen kletsen we lekker en wordt er ook nog gelachen, dat kunnen wij wel. Dan ga ik weer mijn eigen gang.
Meike en Michel staan ergens in het laatste stuk naar de finish, ik zoek in het publiek want ik heb ze eigenlijk wel nodig, zo grappig vind ik het allemaal niet meer namelijk. Dan spotten we elkaar, roepen en zwaaien. Ik ben zo opgelucht als ik over de finish kom. Inene staat Junkie Daniel voor m’n snufferd waar ik na een dikke knuffel even wat mee bijklets. Even verderop staat Kenneth te wachten en samen lopen we terug naar Meeùs.
Ik ben binnen de anderhalf uur gebleven en ik vind het allemaal best. Oke als ik er thuis achterkom dat ik vorig jaar een heel stuk sneller was is dat toch even een klein steekje in m’n loophartje maar goed tis niet anders.

Twee dagen later sta ik weer met een aantal meiden van afgelopen zondag in Amsterdam (Joanna, Joyce, Patty). We zijn de gelukkige winnaressen voor de Perry vs PUMA workout. Maar zo gelukkig voel ik me niet tijdens de workout, man o man wat is het weer pittig. Maar ben wel gelukkig hoor, we slaan ons er wel doorheen….hoofdzakelijk door mijn constante aanvoer van (flauwe) grappen en grollen. En ook hier krijgen we een waanzinnig kledingpakket mee naar huis!

Op 3 December is de opening van de vernieuwde Perry Sport winkel in de Kalverstraat. Samen met Nike wordt ook vandaag weer een workout gegeven. In de trein spreek ik al af met Niels en wanneer we elkaar dan treffen in de stationshal lopen we samen met nog wat mensen die hij kent richting Perry.
Als ik mijn naam hoor en me omdraai om degene gedag te zeggen kijk ik inene in wel heel veel bekende gezichten. Er loopt een hele groep vrienden achter ons, we hebben elkaar eigenlijk allemaal leren kennen via Instagram. Ik hou het dus maar bij een algemene zwaai en hoi.
Eenmaal bij Perry zijn Udjen en Lianne er ook. We mogen nog niet naar binnen maar worden beziggehouden door én een brassband (daar ben ik na 2 minuten meestal wel al klaar mee maar hiephoipiepeloi we mogen er godsgruwelijk lang naar luisteren) én door auto’s / bestelbusjes die er langs moeten. Dan mogen we na een speech van Arie Boomsma en nadat Marlou van Rhijn het lint heeft doorgeknipt, naar binnen. Snel omkleden, je tas afgeven, leuk petje in ontvangst nemen en wachten op het interview tussen Arie en Marlou.
Maar dan mag er eindelijk gelopen worden. We zullen zo’n 5km lopen, that’s fine with me.
Ik had maar eens besloten om in een thermoshirt te gaan rennen. Er zijn best veel mensen om me heen die dit doen en ik dacht het is koud en ik ben flink verkouden geweest laat ik ook eens slim zijn en zo’n ding aandoen.
Ja niet slim dus want punt 1 zo koud was het nou ook weer niet en punt twee ik heb het over het algemeen niet zo koud als menig ander mensen en al helemaal niet tijdens het rennen. Dus tijdens een tussenstop gaat snel m’n singlet uit, thermoshirt uit, singlet weer aan en ren ik dus verder in een semi-zomerse outfit.
Niels en ik hebben de grootste lol onderweg dus ook dat is een goede test voor m’n conditie en ook daar krijg je het onwijs warm van. Ga jij maar eens een stuk rennen terwijl je bijna non-stop aan het lachen bent. Hardop. Slingerend over de weg.
Nadat we bij het eindpunt nog een coolingdown hebben gedaan ontvangen we ook nog eens een goodiebag.

14 December zijn we wederom bij Perry. Dit keer is er een workout in samenwerking met New Balance. We rennen een stuk en onderbreken dit een paar keer voor wat oefeningen. In het Vondelpark hebben we een intervalsessie. Het is pittig maar ik doe het vanavond nog niet eens zo slecht. (Jammer maar helaas, hier zijn dus geen foto’s van)

16 December loop ik met Pop Up Runs Almere mee met de Foute Kersttruienloop. We lopen 1 of 2 rondes om en door het centrum van Almere. Iedereen heeft z’n best gedaan voor een leuke foute outfit, sommige zijn versierd met lichtjes, andere met rinkelende belletjes. en we hebben muziek….foute kerstmuziek. En met deze gezellige kleine 8km sluit ik 2016 mee af.

pixlr_20170201122226045

European Athletics 2016 – Like Never Before

Zondag 10 juli

Vandaag breekt de dag aan waar ik stiekem toch wel heel erg naar uit heb gekeken. Vandaag is het de dag van de Brooks 10K, een loop waar aardig wat van mijn vrienden aan mee zullen doen, een loop waar ik waarschijnlijk medailles mag uitdelen, een loop waarvoor de Running Junkies een grote Cheerzone zal creëren in het Vondelpark. Mijn shift begint om 10:30 dus ik wil uiterlijk 10:00 op het Museumplein aanwezig zijn. Maar voor die tijd wil ik bij de Junkies langs.
Nadat ik gedoucht heb werk ik m’n ontbijt naar binnen en prop ik de laatste dingetjes in mijn tas. Eenmaal in de trein heb ik contact met zowel Gaby als Sergio, die zijn beide al aan het werk. Totally in m’n hum stap ik uit op Amsterdam Zuid, pak de tram richting Museumplein, stap daar uit en ren naar het Vondelpark. Daar verras ik de reeds aanwezige Junkies met mijn bliksembezoekje.
Maar ik verras ook mezelf want mijn losse wapperende haar heb ik tijdens het rennen in de knoop gelegd. Een pluk haar zit helemaal muurvast aan de ritssluiting van mijn rugtas. Anthony en een mij onbekende meid schieten me te hulp maar we komen dan toch tot de conclusie dat de schaar erin moet. Gelukkig is die aanwezig en *knip* doei pluk! Ik ga weer verder nadat ik mijn haar eerst even in een knotje bindt. Verderop is Sophie bezig met het ophangen van borden dus ook die zeg ik even gedag en na een dikke knuffel vertrek ik weer. Ik loop via een andere route terug naar het Museumplein en ik negeer het stemmetje in mijn hoofd: Eva waarom neem je niet dezelfde route terug? Die was zo makkelijk en waarschijnlijk zelfs de snelste.
Wanneer ik het Vondelpark verlaat moet ik heel even denken maar omdat ik twee keer de Amsterdam Marathon heb gelopen komt het snel bovendrijven, ik zit nog steeds goed. Ik ren snel door en kom bij het Rijksmuseum uit. Top!
Nou ja top……de weg is natuurlijk afgezet met hekken wegens de halve marathon die momenteel door de atleten wordt gelopen. Ik kijk in de verte en zie de grote vlaggen met “Oversteek” staan. Ik ren erheen en stuit op een groep mensen die duidelijk hetzelfde doel hebben als ik heb. Het oogt alleen niet als een oversteek. De kopgroep van de lopers is al voorbij en in de verste verte is er geen loper te zien, mooi moment om over te steken zou je zeggen. Maar niets van dit alles…
Ik wil m’n medevrijwilligers niet afvallen maar in de komende hooguit 10 minuten gebeurd er zoveel en in feite niks dat ik echt zwaar over de zeik ben. Niemand wordt doorgelaten want ‘dit is geen oversteek’…ondanks dat daar de vlaggen/borden staan en waar de oversteek dan wel is daar wordt niet op geantwoord. Na een hoop geharrewar en flinke irritatie van alle partijen wens ik het overige publiek succes en bedank de meneer die zo z’n best heeft gedaan om in ieder geval mij aan de overkant te krijgen en ren weg. Ook op het volgende punt zijn de vrijwilligers niet klantvriendelijk en/of collegiaal, ik ren dus weer een stuk verder om daar buiten het oog van publiek en vrijwilligers al mopperend en vloekend toch mijn oversteek te maken. Ik ren door naar
het Museumplein, weer hekken! Maar ik had niet anders verwacht want ik kom natuurlijk vanaf ‘de verkeerde kant’ maar het tij is gekeerd want wie staat daar het hek te bewaken? Onze Gaby! We kletsen wat en ze wijst me waar het Volunteers Home is.Ik snel me erheen en ben om 10:00 daar. Om me vervolgens niet aan te mogen melden want ik ben een half uur te vroeg………………………………………………
Nou je begrijpt dat ik hem dan al helemaal heb gehad. Ik plof neer op een bankje en trek de babydoekjes uit mijn tas om me op te frissen, al dat geren, drukke gedoe en irritaties zorgt wel voor de nodige zweetdruppels. Gelukkig hebben er dan een aantal vrijwilligers pauze en laat dat nou net een grote groep Atos mensen te zijn, hoe gezellig! Ze komen bij me zitten en Marcel biedt nog aan dat hij anders alvast mijn lunchpakketje regelt.
Om kwart over 10 wordt mijn groep opgehaald (is dit niet een kwartier te vroeg? 😉 ) want we worden eerst ingezet bij de finish van de Halve Marathon. We moeten de tijdregistratiechips van de schoenen van de atleten verwijderen.
Wait what?! Oke dit vind ik cool!
Er loopt al een Poolse vrouw rond en ik help haar met haar chip, ik praat wat met haar en verwacht eigenlijk dat de meeste al binnen zijn (totaal geen tijdsbesef meer) en vraag haar hoe het is gegaan, ze mompelt wat met een heel beteuterd gezicht. Later lees ik dat zij een van de mensen is die is uitgestapt. Sorry meid, wist ik echt niet!
Dan duikt Jelle opeens op en we maken nog even een selfie en gaan verder met het gesprek waar we vanmorgen al aan begonnen waren. Tot hij ook weer naar zijn eigen plekkie moet (tribune).
Voor ons zien we eigenlijk alleen een muur van mensen waar af en toe een atleet doorheen komt. Wel hebben we zicht op het grote scherm waar we dus de finish van de eerste drie dames kunnen zien: het Goud is voor Sara Moreira – Portugal, Zilver is voor Veronica Inglese – Italië en Brons voor Jessica Augusto – Portugal.
Nadat zij binnen zijn begint het werk voor ons. Ik sta met een aantal andere vrijwilligers te stuiteren van enthousiasme. Ik vind dit zo vet haha maar mijn hemel hoeveel knopen kan je in je veters leggen?! Ik snap dat je veters onder geen beding los mogen komen maar 25 knopen?!
Nou heb ik vorige week ook mijn nagels kortgewiekt dus dat helpt ook niet bepaald. Sommige helpen je op weg, andere zijn gewoon heel geduldig en weer andere trekken hun schoen uit zodat je die gewoon staand kan ontdoen van de chip.
De finish van de mannen ontgaat me volledig (Goud: Tadesse Abraham – Zwitserland, Zilver: Kigen Kaan Özbilen – Turkije, Brons: Daniele Meucci – Italië) dus wanneer de jongen waarmee ik gehurkt op de grond zit me verteld dat hij tweede is geworden geloof ik hem op zijn woord. We kletsen er lekker op los terwijl hij zelf zijn veters losmaakt. Je bent tweede geworden en dan maak je je eigen veters los? Wat doe je? Dat moet ik doen! Hij moet er hard om lachen. Dan vraag ik hem of hij een beetje heeft genoten van Amsterdam, 21,1km sightseeing. Even kijkt hij me verbaasd aan en begrijpt dan dat ik hem weer in de zeik loop te nemen. Hij heeft er weinig van gezien zegt hij, jammer genoeg. Dus ik gooi er nog een schepje bovenop ja jeetje jongen je kan toch een beetje om je heen kijken?! We kletsen nog wat en nadat hij me een dikke bezwete knuffel geeft vertrekt hij richting kleedkamers. Nou weet ik totaal niet meer wie hij was maar in ieder geval niet een van de eerste drie mannen. Ik heb even gezocht tussen de uitslagen en ik vermoed dat het de nummer 4 is, de Poolse Marcin Chabowski. Ik help nog vele atleten, zowel met hun schoenen als met het openmaken van hun flesje water. Met sommige valt geen woord te wisselen en anderen kletsen de oren van je hoofd. Sommige moet je echt haast over je heen draperen omdat ze bijna niet meer op hun benen kunnen staan en weer anderen daar vraag je je van af of ze wel hebben meegedaan zo fris en fruitig zijn ze.
En dan is daar de blonde jongen met de Zwitserse vlag om zijn schouders. Ik vraag hem of ik hem kan helpen en hij steekt zijn schoen naar voren. Als hij ziet dat ik probeer in te schatten waar ik het best kan beginnen met al die knopen moet hij lachen en zegt laat mij maar. Dus ook met hem zit ik gehurkt op de grond. En ook met hem klets en lach ik wat af. Hij schat in 25e te zijn geworden (hij is 26e geworden lees ik later) en heeft genoten van alles. Ondanks de warmte want wat is het warm vandaag! Hij heeft dus wel het een en ander meegekregen van de stad. Ook hij knuffelt me om vervolgens niet richting kleedkamers te verdwijnen. Nee hij wordt steeds geroepen door Zwitserse fans en blijft handen schudden, praatjes maken en poseren voor foto’s. Na een tijdje loop ik naar hem toe en zeg zo kom je nooit weg he?! Met andere woorden, ga je nou eerst even opfrissen en omkleden, straks krijg je nog een opsodemieter met dit weer. Hij bedankt me nogmaals en gaat zich dan echt omkleden.
Braaf joch die Adrian Lehmann.
Als alle atleten binnen zijn maken wij ons klaar voor de Brooks 10K. De Franse Thierry, waarmee ik ook bij Atos heb gestaan, en ik veroveren de tafel helemaal aan de rechterkant. Dat is wel zo handig want dit is simpel door te geven aan de vrienden die straks bij mij hun medaille willen ophalen.
Wanneer Thierry naar het Volunteers Home gaat om onze luchpakketjes op te halen zie ik inene door de kieren van de afzetting de welbekende Meeùs shirts voorbij komen. Snel spoed (dus dat is heel snel) ik me naar het deel van de hekken waar geen doeken voor hangen en hang als een blij aapje in het hek. Ik app Lianne snel met de vraag waar ze zijn en meldt waar ik ben. Helaas zijn Lianne, Monique, Udjen en Edwin dan al voorbij. Maar wel zie ik Nicky even en later komen Joanna, Marleen, Meike en Babette aangelopen. Ik roep Joanna en die kijkt verschrikt en verward in de rondte…..’ik hoor mijn naam maar weet niet waar vandaan’. We maken even snel een foto met z’n allen en dan moeten ze door naar het startvak. Ook spreek ik Wietse nog even. Ik zie dat er wat vrijwilligers dingen voor zichzelf gaan doen en besef me dat wij voorlopig niks te doen zullen hebben dus ik ren naar de startvakken. Ik speur het veld af naar Junkie shirtjes want Mari loopt ook vandaag. Maar kan hem niet vinden. Ik stuit dan op Anoek en klets wat met haar. Ik meld dat ik Niels even ga zoeken aangezien ik al bij zijn startvak sta, draai me om en bots bijna tegen hem op. Hij had mij dus al
gevonden. Ik vertel hem waar hij z’n medaille moet ophalen straks, dus die kant waar je duim links zit en je linkeroog dus niet zit. Wanneer ik terug loop zie ik Glen, Dorothee en vrienden nog in het startvak dus ook zij weten nu waar hun medaille te verkrijgen is. Als ik terugkom komt ook net Thierry aangelopen met lunchpakketjes en koffie, ah wat lief!
En dan komen de eerste lopers binnen, ohhhhh wat heb ik hier zin in!!!!!! Ik scan alle gezichten en shirts om bekenden te spotten. Mocht ik iemand vergeten te vermelden: it’s not personal maar ik heb gewoon zoveel mensen gezien en gesproken, mijn fruitvliegenhersentjes hebben er wat moeite mee, gelukkig hebben we de foto’s nog…
De Bossche Junkies Marino, Mari (voor de mensen die zijn blog ook lezen, ja ik was dus die lieve medaille dame, duh), Esther en Gertjan (wij hadden elkaar nog nooit ontmoet maar aangezien hij in een DB Junkies shirt loopt spreek ik hem aan en stel mij netjes voor als mede-Junkie zijnde) passeren mijn straatje, net als oa Wilbert.
Ook voorzie ik  van de BTG peeps bijvoorbeeld Nikola (BURT) en Anders & Anne (NBRO) van een medaille. De Meeùs lopers worden bij mij weggehouden omdat zij geen medaille krijgen….boeeeeee…..maar ik weet Marleen, Edwin en Babette toch een medaille toe te schuiven. De medailles voor Udjen, Lianne en Joanna heb ik ookal apart gelegt (sorry organisatie maar het zijn mijn vrienden he?!) maar dan krijg ik van Udjen en Lianne te horen dat het dan toch geregeld is want Meeùs heeft hier gewoon netjes voor betaald. Glen, Dorothee en clan komen ook hun welverdiende medaille bij me
ophalen en ook Vicky krijgt zijn medaille en ik krijg een dikke kus op m’n wang als dank. Petra staat geheel toevallig in mijn rijtje dus ook zij krijgt een knuffel, medaille en later ook de foto als bewijs. En dan is Hedwig er ook! Hedwig daar hoorde ik van anderen veel over en zij heeft mijn naam ookal meerdere keren voorbij horen komen en nu ontmoeten we elkaar dan, leuk!
Ook Andrea wandelt mijn straatje in, gezellig! Ook bij David, Gerben P., Niels (moet ik hem potverdorie alsnog roepen!) en Joke hang ik een medaille om. Isabella, Niki en Tamara spotten me ook nog even en komen gedag zeggen, net als Inge van Social Mile.
En dan nog al die mensen die ik niet ken! Zo leuk hoe iedereen reageert. Sommige knuffelen me helemaal plat, sommige zoenen me op de wangen, een enkeling maakt een foto van ons samen en er is zelfs een man die roept dat hij van me houdt!
Maar ook wordt ik aangesproken door mensen die mij herkennen van Social Media. Van Instagram en/of van hier, mijn blog. Zoals bijvoorbeeld Maarten. Nadat ik hem zijn medaille omhang verteld hij me dat hij me kent van Instagram en dat hij mijn verhalen volgt. Ik ben ietwat perplex eigenlijk dus stamel volgens mij alleen een bedankje zijn kant op. Later op de dag spreek ik hem nog even via Instagram. Super leuk dat mensen naar je toe komen om te vertellen dat ze je én herkennen én je verhalen zo waarderen. En weet je? Ik waardeeer jullie! Vooral het feit dat jullie naar me toe komen om dit te zeggen, ookal reageer ik misschien ietwat terughoudend maar dat is meer door
de schok haha. Maar dank jullie wel!!!!!!!
Dan houdt de stroom lopers inene op en wachten we nog op de allerlaatste lopers. Ik kijk richting finish en zie een grote zwarte ronde ballon en daaronder loopt Seth! Huh Seth? Hoe kom jij nou achter de finish? Want ik weet dat Seth niet heeft meegelopen. Aangezien wij toch vrijwel niks meer te doen hebben ren ik erop af (alsof ik anders zou blijven staan). We begroeten elkaar met jawel de ondertussen welbekende knuffel. Ik kijk om en zie een groep mensen aankomen. Ik zie Amrit, ik zie Alex, ik zie Jori. Ook Amrit en Jori worden geknuffeld. Alex tilt me op en we knijpen elkaar haast fijn. Ik denk dat iedereen voelt wat ik voel…..zoveel liefde! Ik zie Hesdy van Patta (Amsterdam), ik zie mensen van SSideline City Runclub (Zweden), mensen van de Berlin Braves (Duitsland) en van East Laurier Running Club (Canada) en ik zie twee vrouwen, Michelle en Nicole.
Deze twee dames zijn de laatste lopers en de rest hebben hen begeleidt, gemotiveerd en aangemoedigt vanaf de Cheerzone in het Vondelpark tot hier, de eindstreep.
Dit is zo mooi en man oh man oh man oh man wat ben ik trots op onze jongens, op mijn crew en op de andere crews. Ik hou ervan en ik hou van jullie, jullie zijn fantastisch ❤

Thierry doet het trouwens belachelijk leuk als medailleuitdeler. Ik bescheur me haast nonstop. Wanneer alles erop zit mogen wij zelf ook een medaille houden en die moet Thierry dan van mij ook bij mij omhangen.
Samen met Gaby lopen we naar de tram maar na lang wachten geven we de hoop maar op. Ze rijden amper en als er wat komt is die al compleet afgeladen. We besluiten te gaan lopen. We kletsen wat af dus de wandeling is eigenlijk zo voorbij. In het Stadion raak ik Thierry helaas kwijt dus we hebben nooit onze mailadressen kunnen uitwisselen. Gaby en ik spotten Laura namelijk en besluiten haar haast te bespringen.
Ik zie dus ook totaal niet dat Udjen, Lianne, Joanna en Monique hier ook zitten dus ik reageer hetzelfde als Joanna wanneer ik inene mijn naam hoor…..
Zij hebben tickets via Meeùs gekregen dus zij zitten straks in vak Q (?). Gaby en ik lopen eerst nog even door naar het Volunteers Home in Sporthallen Zuid want daar wacht een medaille op ons. Alle vrijwilligers ontvangen een replica van de medailles die de atleten krijgen/hebben gekregen. Die van ons is vervaardigt van gerecycled ABS plastic. Ook Sergio wacht daar op ons. Wanneer we onze medaille in de pocket hebben, of om ons nek eigenlijk gaat Gaby naar huis en Sergio en ik lopen naar Vak F.
Daar zien we hoe de Nederlandse dames (Jamile Samuel, Dafne Schippers, Tessa van Schagen en Naomi Sedney) een nationaal record lopen tijdens de 4 x 100m relay, oh en ze pakken goud. GOUD!!!
Hierna is het de beurt van Sifan Hassan en zij weet de Zilveren plak te veroveren op de 1500m.
De Nederlandse mannen (Solomon Bockarie, Churandy Martina, Patrick van Luyk en Giovanni Codrington) doen het tijdens de 4 x 100m relay iets minder goed en pakken de vierde plek.
Op de 5000m zien we Dennis Licht de 12e plek pakken en op de 800m pakt Thijmen Kupers uiteindelijk de 6e plek, waar de Poolse Marcin Chabowski trouwens Zilver pakt! Na die halve marathon van vanmorgen!
En dan is het afgelopen, het EK is ten einde. Oke nog een aantal medaille ceremonies maar daar zal ik niet bij zijn vandaag.
Sergio en ik lopen naar Vak D want daar zit Niels. Het wordt een kort weerzien dit keer want Lianne, Udjen, Joanna en Monique blijken aan de andere kant te staan en moeten eigenlijk zo echt weg. En er moet nog geplast worden en er staat een hele grote massa mensen tussen ons in.We banen ons een weg naar de toiletten en al foto’s makend banen we ons weer een weg terug. En dan kom ik inene Junkie Marcel tegen. Joe das leuk want die heb ik alweer een tijdje niet gezien. Na een paar minuten met hem te hebben staan kletsen moet ik echt richting de meiden want die moeten nu echt richting meetingpoint van Meeùs om daar hun tassen op te halen. Dus ik neem afscheid van Niels en van Sergio en huppel achter de meiden aan. Had graag willen blijven maar ik wil ook heel graag tijd doorbrengen met mijn vriendinnen.
Monique zetten we af bij het metrostation en druk kletsend lopen we door. Zo druk dat ik Gerben gewoon voorbijloop en ook totaal niet hoor dat hij me roept.
Als ik het dan doorkrijg loop ik snel terug en de zoveelste knuffel is een feit alleen ook hij plukt me volledig van de straat. Tijd om bij te kletsen is er niet want we hebben echt haast. Ik kap het gesprek semi-bot af (sorry sorry sorry!!!) en sprint achter de meiden aan. Wanneer we aankomen op de afgesproken plek is er geen Meeùs meetingpoint. Ik zie de paniek toeslaan bij Udjen. Gelukkig komt er nog een vrouw aangelopen en die weet te vertellen dat het Meeùs busje echt ergens anders staat en dat zij zelf ook een busje heeft en wij er allemaal in passen en dat zij ons wel even brengt. Nouuuu was dus helemaal niet zo slecht dat ik de boel continue ophield door met iedereen te willen kletsen!
We zetten Joanna af bij de P&R in Muiden en kletsen even lekker bij tijdens de autorit naar Almere. Udjen zet me af bij busstation ‘t Oor en ondanks dat het nu al bijna 9 uur is stuiter ik nog van de energie. Mamma en Ben wonen 1 halte verderop dus ik besluit langs te gaan. Ik zet m’n Nike app aan op m’n telefoon en begin te rennen. Maar ja dat hou ik eigenlijk maar een paar honderd meter vol omdat ik vol gas ga en dat vind m’n lichaam echt niet zo leuk na zo’n week. Dus ik wandel de rest maar gewoon braaf.
Mamma en Ben krijgen een stortvloed aan verhalen over zich heen in ruil voor een kopje thee en om kwart voor 11 ga ik dan toch echt richting huis. De bus komt pas over 20 minuten dus ik besluit te gaan lopen. Op Station Almere Centrum kan ik meteen de bus instappen en om kwart voor 12 ben ik dan eindelijk weer thuis. Morgen begint m’n normale werkweek weer dus nu maar proberen te gaan slapen…

Wat heb ik een geweldige week gehad! Ik heb belachelijk ongegeneerd genoten, ik ben doodmoe geweest, ik heb mezelf de pan uitgestresst, ik heb m’n benen onder m’n lijf vandaan gelopen en gerend, ik heb gelachen, ik heb gejuicht, ik heb geschreeuwd (van blijdschap welteverstaan), ik heb me verbaasd en amazed, ik heb m’n ogen uitgekeken, ik heb zoveel mooie mensen ontmoet, ik heb een week like never before gehad.
Wat een ervaring om aan zoiets deel te mogen nemen. Dit zullen zelfs míjn fruitvliegenhersentjes nooit meer vergeten (het is immers ook na te lezen nu).
Wat een leuke vrijwilligers en wat een waanzinnige atleten.
Het was werkelijk waar een prachtig evenement en een mooi avontuur.
Lieve allemaal bedankt voor deze herinneringen, ik zal ze koesteren! Xx

European Athletics 2016 – And We Keep Coming

Zaterdag 9 juli

Vandaag heb ik een roostervrije dag. Ik doe een poging om wat uit te slapen maar om 10 uur zit ik alweer op de bank. Met Vlinder op schoot, die zich dan ook volledig tegen me aandrukt in de hoop dat ik vandaag eens thuis blijf.
Sorry meisje maar ik heb een ticket voor de late sessie vandaag. Ik ontbijt wat en zet de foto’s die ik de afgelopen dagen heb gemaakt over op mijn laptop. Bij het bekijken ervan besef ik hoeveel ik al heb meegemaakt. Ook blijk ik een foto te hebben gemaakt van de eerste echte rake (mis)stap van Churandy die hem zijn goud heeft gekost. He bah wat een rot foto!
Eind van de middag vertrek ik weer richting Amsterdam. In het Stadion spreek ik Laura nog even, die net een telefonisch interview heeft gehad met de Spaanse Media. Uiteraard hebben we het even over dat interview van de avond ervoor.
Om 19:00 zit ik weer met mijn snufferdje gericht op het veld en de baan gevuld met alle diverse onderdelen.
Ik zit naast een man en zijn zoontje. Wanneer Churandy de baan betreedt raken we pas echt in gesprek. Zowel hij als zijn zoontje hebben het namelijk niet door dus ik voel me haast verplicht om even aan te geven dat Churandy Martina is gearriveerd en dat hij dáár loopt.
Zoals ik al beschreef in een eerdere blog heb ik eigenlijk geen idee van de regels en weet ik ook niet goed hoe alle disciplines in elkaar steken. Dat blijkt wel weer uit het volgende.
De man en ik bespreken het Churandy drama van gisteravond en vanuit mijn ooghoek zie ik Churandy. Ik tik de man aan en zeg nou ja kijk hem nou! Ook de man schiet in de lach en we zien de lol ervan in. We waarderen zijn humor en rebelsheid. Want Churandy loopt over een van de lijnen te balanceren. Alsof hij een nee-hoor-ik-ben-niet-dronken-test aan het afleggen is.
Ik maak wat foto’s en wanneer ik het gebeuren begin te filmen zie ik na 2 seconden dat hij bukt en zijn stuk tape op de baan plakt. Met een ‘Oh….’ eindigt het filmpje dus ook.
Hij was niet rebels maar was gewoon de afstand aan het meten waar hij zijn tape moest plakken. Ook de man naast mij wist dit (GOD-ZIJ-DANK) niet want die kijkt net zo verbaasd als dat ik doe. Nadat ik hem een we-zijn-namelijk-al-jaren-goede-vrienden-elleboogstoot in z’n zij geef schieten we beide heel hard in de lach. Ik plaats nog wel een van de foto’s op Instagram met de tekst ‘Churandy en zijn lijntjes’. Vond het nog steeds wel humor namelijk.
Ik app Niels met het verhaal en krijg meteen een handleiding met de regels en feiten over het atletiek terug gestuurd.
De 4 x 100m relay mannen (kwalificatie ronde) gaat van start en de Nederlandse mannen (Giovanni Codrington, Patrick van Luijk, Dimitri Juliet en dus Churandy Martina) pakken de vijfde plek en weten zich te kwalificeren.
Ik wordt ondertussen al onrustig want na de 4 x 100m relay vrouwen moet ik echt meteen weg en ik zoek al naar de snelste uitweg. Ik zit op het einde van de rij met naast mij alleen nog de man en zijn zoontje. De andere kant van de rij is ook gevuld. De scheiding tussen ons vak en het vak naast ons is hier gelukkig geen hek maar een lage brede muur. Ik vraag me af of ik daar met goed fatsoen overheen kom straks, met m’n tas. Als ik zie dat een vrij gezette vrouw er in 1 keer overheen stapt weet ik dat dat mijn uitweg wordt straks.
De dames betreden de baan en ik zie Dafne nergens, maar misschien start ze wel aan de andere kant? De man kan haar ook niet vinden en pakt zijn verrekijker erbij (hey dat ik daar zelf niet aan gedacht heb!). Het duurt even maar we komen beide tot de conclusie dat Dafne toch niet mee doet, later hoor ik dit ook van iedereen die ik spreek. Toch blijf ik even kijken en zie hoe de vrouwen (Jamile Samuel, Marije van Hunestijn, Tessa van Schagen en Naomi Sedney) de zevende plek pakken en zich ook kwalificeren. En dan is het tijd om de man snel gedag te zeggen, hem en zijn zoontje nog een fijne avond te wensen, over het muurtje te stappen (oke die mevrouw d’r benen waren schijnbaar langer want het kost mij iets meer moeite) en zo snel mogelijk naar de tram te racen.
Ik moet het allemaal nog net aan kunnen redden……..als het ov niet op z’n gat ligt!
Ik ijsbeer als een malle bij de halte maar er komt maar geen tram en de tijd tikt razendsnel door. Mijn hoofd probeert een snellere manier te bedenken maar die is er niet. Wanneer er een bus aankomt spring ik erin maar mijn kaart wordt geweigerd…..het is geen gvb bus. Vloekend stap ik uit (sorry buschauffeur!), het feit dat ik mijn eigen ov pas bij me heb komt gewoon totaal niet bovendrijven. Ik spring in de tram die er dan eindelijk aankomt, een tram die ik helemaal niet moet hebben maar wie weet hoever hij me kan brengen. Dat blijkt 1 halte te zijn. Vanaf daar begin ik te lopen naar een andere halte. Ondertussen krijgen Monique, Lianne en Ada allerlei wilde en paniekerige berichtjes binnen in de groepschat over het feit dat ik het waarschijnlijk niet ga redden. Ook Niels krijgt hysterische berichten door. Ik ren als een kip zonder kop door de straten van Amsterdam.
Ik heb een tram te pakken…hehe…op naar de volgende overstap. Eenmaal daar blijk ik een overstap van 11 minuten te hebben!!! Ah jongens dat kan ik toch helemaal niet! Ik besluit te gaan lopen, van halte naar halte.
De eerste halte loop ik voorbij, zie wel dat het me iets meer tijd heeft gekost dan verwacht dus moet m’n pas wat versnellen om bij de volgende halte te komen want het duurt me nog steeds te lang om bij een halte te moeten staan wachten. De volgende halte lijkt gewoon op het verlengde te liggen maar er is ook een bocht waar trams heengaan. Ik loop snel op de halte die voor me staat af om daar te kijken of mijn tram op het lijstje staat. Niet dus…shit snel naar de overkant rennen. Maar ook daar staat hij niet op! De paniek slaat nu ondertussen toe want ik heb eerlijk gezegd geen idee waar ik ben en hoe ik hier wegkom. Ja lopend met m’n navigatie maar ik moet een tram hebben en wel nu!
Ik probeer te zoeken maar de navigatie van 9292 werkt nou niet echt heel erg mee. Ik draai een paar rondjes om m’n eigen as omdat ik gewoon niet goed weet waar ik heen moet. Ondertussen heeft Niels het ook zwaar te verduren op de app maar hij probeert me er rustig doorheen te loodsen.
Weer terug naar die eerste halte en dan besef ik me dat zo’n halte altijd uit twee hokjes bestaat en er misschien wel meer op het eerste hokje staat aangegeven (iets wat ik normaal wel weet maar niet als ik er zo aan toe ben) en ja hoor de tram stopt hier gewoon en als ik me omdraai komt hij er ook ‘al’ aan. In de tram heb ik gelukkig een zitplaats en ik trek m’n tas leeg. Mijn sportbroekje heb ik al onder mijn spijkerbroek aan en ik ben ook al voorzien van sportbh. Maar er moeten sokken, schoenen en een shirt gewisseld worden en dat ga ik dus hier in de tram doen. Me no care!
Ik weet dat het eigenlijk allemaal nutteloos is maar geef niet zo snel op. Dus ik sprint de tram uit.
Als ik op het terrein van het Westergas aankom zie ik in de chat dat Ada aangeeft Monique en Lianne al lekker bezig te zien. Dat is mijn cue om dan toch echt de handdoek in de ring te gooien. Ik stop met rennen. Ik ben te laat, de paniek verdwijnt en maakt plaats voor woede nou ja boosheid. Ada is de eerste die ik tref en die krijgt een stortvloed van (semi-onterechte) boosheid over zich heen. Ze knuffelt me en knuffelt me nog meer. Maar ik hou voet bij stuk. Ik ben boos. Binnen treffen we Meike en ook die kijkt me ietwat verbaasd aan. Ik ben nog steeds uit mijn doen. Dan geeft ze aan dat er hierna nog een sessie is en er is nog plek. Oh…..ja maar dan sta ik daar in m’n ‘eentje’.
Gelukkig besluit Ada plotseling ook mee te doen, mits er plek is.
Jeujjjjj en langzaamaan komt er weer blijheid in mijn gestresste lijf.
Wij gaan vanavond voor NRC dus we gaan rennen op de loopband.
Ik wordt steeds vrolijker en ja hoor pats boem we zijn weer net zo melig als altijd. He wat fijn!
Ook Yvonne is er. Yvonne ken ik van de allereerste Trappenloop in Almere (2012) en we zien elkaar met regelmaat bij diverse loopjes.
Ik vind het allemaal maar spannend zo’n loopband, ik heb een evenwichtsgevoel van een fruitvlieg (net als het geheugen trouwens……oh hoi wie zijn jullie?!) en tja ik sta eigenlijk nooit op zo’n ding.
We gaan van start en moeten als snel aan de hellingen maar dit gaat allemaal prima. Ik vind het zelfs wel leuk maar ik moet me echt op 1 vast punt focussen anders kletter ik er geheid af. Er wordt een interval tegenaan gegooid en ik loop 13,5km p/u. Nu echt opletten waar je je voeten neerzet dus want ik zie mezelf echt met een bloedgang 5 loopbanden verderop belanden natuurlijk.
Aangezien ik weet wat de overkant aan het doen is, de NTC kant, weet ik dat ze op een gegeven moment moeten doen alsof ze de tegenstander voor het hoofd trappen (we voeren een strijd tegen elkaar, de runners hebben vooral te maken met wolven en zombies terwijl we door het bos rennen en de NTC-ers die moeten ons vooral uitdagen en overrulen. We hebben dus allemaal onze eigen headsets op dus kunnen elkaars instructies niet horen) en dat ze zich dus eigenlijk moeten focussen op iemand die voor hen staat. Ik leg oogcontact met het meisje voor me en ik gebaar ‘Bring it on’. Ze moet lachen en wordt hierdoor bloedfanatiek en ik loop hier alleen maar harder door. Erg leuk.
Dan is het tijd om te ontspannen, we doen wat yoga oefeningen terwijl we deels op de band staan. Ze staan stil maar mijn rolt toch iets door omdat ik erop leun. De spagaat gaat steeds verder en dat vind ik toch niet zo’n goed plan. Maar melig worden we wel. De plank wordt bijna gewoon langgerekt plat op de vloer liggen en ga zo maar door.
Dan mogen we op ons rug op de band liggen, zo gaan we iig geen ongewenste kant meer op. Ogen dicht en focus je je op je ademhaling. Het slechte eruit, het goede erin en ontspan…..dwarrel weg in een ontspannen sfeer, zachtjes en even helemaal weg….
Tenminste dat is de bedoeling….Ada en ik hebben de slappe lach. En de tranen rollen m’n haar in.
We krijgen wat lekkers te drinken en een goodiebag namens Women’s Health, toch mooi als je inene een latere sessie meepakt dus. En dan is het tijd voor een feestje. Een feestje met Nike en Yellow Claw. Het blijkt toch niet helemaal mijn muziek te zijn maar het is wel even een leuke afsluiter natuurlijk. Ik kan met Yvonne meerijden en ben rond kwart voor 1 thuis. Snel tas uitpakken, tas voor morgen grotendeels inpakken, douchen, beesten eten en drinken geven en maar weer proberen te slapen!

European Athletics 2016 – The Last Kids

Vrijdag 8 juli

Net als gister rij ik vanochtend met Hil mee. Vandaag begint onze shift om 8:15 dus dat betekend om 7:30 aanwezig maar net als gister hadden we weer geen file dus staan we alweer om 7:15 onze schoenen, sokken en voeten te weken in het natte gras.
Mijn taak vandaag ligt bij het Wedstrijdsecretariaat, dit houdt bijvoorbeeld in dat we ervoor moeten zorgen dat alle uitslagen juist wordt verwerkt en online komt te staan op oa atletiek.nu
Gisteravond kreeg ik een bericht van Monique, ze heeft zich afgemeld voor vandaag want ze heeft last van migraine. Ai ja vandaag dus maar even een rustdag.
Stephen vraagt me dus of ik toch bij verspringen wil staan vandaag en nu dus als hoofdjurylid. Aangezien ik al twee dagen bij dit onderdeel heb gestaan dus het onderdeel ken en samen met Mary en Iris al een ingewerkt team ben.
Oke prima……ietwat nerveus ben ik wel want ik ben niet zo enthousiast over spreken voor een publiek en vind zelf niet dat ik dingen altijd even goed kan uitleggen.
We krijgen vandaag in totaal 442 kinderen.
Wanneer de eerste groep kinderen klaar staat begin ik met mijn uitleg. Eerst vraag ik of ze er zin in hebben en hoeveel zin dan wel. Waren ze net rustig, krijg ik ze weer aan het schreeuwen. Wanneer ik ze weer stil heb, god wat luisteren ze braaf naar me, leg ik ze keurig netjes en vooral duidelijk uit wat en hoe ze het moeten uitvoeren. Als ik de vraag krijg of ik het ga voor doen antwoord ik lachend nee. Het is tenslotte zo makkelijk dat kunnen jullie in één keer hartstikke goed. Eerlijk gezegd heb ik zelf nog nooit in zo’n bak zand gesprongen en ben niet van plan om voor al die oogjes plat op m’n muil te gaan, een enkel te verzwikken of erger. Gelukkig is Anita ons team komen versterken en zij is heel goed in voor doen.
Mary beheerst de Nederlandse taal ondertussen steeds beter. Ze geeft nu zelfs de afstanden door in het Nederlands. We hebben haar potverdriedubbeltjes, goedemorgen, goed gedaan, hoe gaat het e.d. aangeleerd. Zelfs als ze iets intypt op haar telefoon weet ze vrijwel meteen de juiste spelling te gebruiken…het is een wonderkind!
Gisterochtend hebben we ontzettende lol gehad toen Joy door de speakers galmde met de uitleg van de dag. Ze vertelde hoe alle kinderen in hun diverse vakken moesten gaan staan. Het woord vak kwam dus vele malen voorbij en we zagen Mary steeds bedenkelijker kijken. Uiteindelijk vroeg ze ons wat er nou eigenlijk verteld werd want ze hoorde nu toch wel heel erg vaak het woord fuck voorbijkomen en dat terwijl er zoveel kinderen zijn! Tja ‘vak’ en ‘fuck’ zijn echt twee heel verschillende dingen.
We hebben een ontzettend leuke ochtend en de kinderen gedragen zich wederom heel goed en hebben zoveel plezier, prachtig om te zien en mee te maken. Ik moet 1 jongen even een standje geven omdat hij het grappig vind om zijn ploeggenootje te pootjehaken tijdens zijn aanloop, wat gelukkig niet lukt. De hele ochtend wordt ik aangesproken als ‘Juf’ en steeds vertellen kinderen mij hoe mooi ze mijn schoenen vinden, mijn haar, mijn piercings en zelfs mijn bril. Als alles erop zit help ik een jongentje nog even zoeken naar zijn sok. Zit hij niet in je schoen vraag ik. Nee juf hij zit niet in mijn schoen. Nadat we het hele veld hebben afgezocht vind hij zijn verloren sok terug, in zijn schoen….de grapjas. Plagend ren ik hem dus even achterna en schaterend rent hij door met schoen en sok. Dan komt er een ander jongetje bij me lopen. Juf weet u dat wij hetzelfde hebben? Ik kijk naar het blonde jochie en zie dat hij een mooie Nike bril op heeft. Ik doe alsof ik heel lang na moet denken en gok dan dat hij het over onze brillen heeft. Ja zegt hij. Welke sterkte heeft u Juf? Oh ehm ja daar vraag je me wat. Dat weet ik eigenlijk niet uit mijn hoofd. Links en rechts verschillen in ieder geval van elkaar en ik heb min. Oh ik heb plus Juf, min komt nooit meer goed.
Nou die steek ik dus maar even in mijn zak. Dus je gaat me vertellen dat jij over een tijdje misschien wel gewoon zonder bril door het leven gaat?! Wel potverdrie, en het is zo’n mooie bril! Het blonde jochie knikt instemmend. Hij gaat eten en ik maak me weer op voor een potje logistiek.


Ik heb het ondertussen even nagekeken en ik heb dus links -1,00 en rechts -0,50. Ik ben dus bijziend mét astigmatisme. Goh wist ik niet eens. Heb me nooit verdiept in de waardes die op het voorschrift staan namelijk.


Dit keer blijf ik bij het hek van het terein staan zodat ik straks zeker weet of alle klassen richting bus zijn. Vele kinderen bedanken me voor de leuke dag, komen me een hand geven, zwaaien en lopen dik tevreden richting bus. Wanneer de laatste kinderen door het hek lopen loop ik mee. Eenmaal bij de bussen schijnt er weer ellende te zijn. Er staan er nog maar twee en dat is bij lange na niet genoeg.
De kinderen houden zich verrassend goed en rustig. Een meisje wordt ondersteunt door twee vriendinnen, ze voelt zich niet goed. Waarschijnlijk is ze te fanatiek geweest tijdens het sporten. Twee begeleiders vragen haar hoe en wat en het schijnt mee te vallen. Een begeleider vind dat ze a la minute opgehaald moet worden en niet mee mag naar het Stadion, dat lijkt iedereen wat overdreven dus unaniem negeren we haar eigenlijk. Ik pluk een keelsnoepje uit mijn zak en vraag of ze deze wilt hebben. Het is misschien niet het lekkerste snoepje maar wat zoetigheid kan wonderen doen. Ze hoeft het niet maar neemt het na wat aandringen van mij toch aan. Ik vis nog een tweede en tevens laatste snoepje uit mijn zak en geef die aan haar begeleider, voor later mocht het nodig zijn. Het meisje en haar vriendinnetje gaan verderop op een bankje zitten. Na vijf minuten ga ik even polshoogte nemen, ze zit lekker op het keelsnoepje te sabbelen, is een stuk spraakzamer en lacht alweer om mijn flauwe grapjes. Dat komt dus wel goed.
Wanneer de regen in alle hevigheid losbarst verplaatsen we ons naar het viaduct. Ik blijf onrustig heen en weer lopen om te kijken of ik ook maar ergens een bus weet te spotten. Gelukkig doen mijn regenjasje en mijn petje goede zaken en zijn het alleen mijn voeten en de onderkant van mijn broekspijpen die doorweekt raken. De man die is ingehuurd om de bussen op locatie te regelen belt af en aan (net als gister overigens) en vangt overal bot. Na zo’n anderhalf uur hakken de begeleiders de knoop door. Het heeft geen zin meer om langer te wachten en/of uberhaupt naar het Stadion te gaan. Er wordt gebeld met de school en er worden twee bussen geregeld die de kinderen ophalen en naar school brengen. Ik kan wel janken, vind het zo sneu. Gelukkig reageren de kinderen er goed op. Ietwat aangedaan en zwaar verregend lopen we terug naar Atos. We hebben het dankwoord van Stephen gemist maar Stephen zelf gelukkig niet. Hij bedankt ons alsnog met een verkort dankwoord, ik vraag nog naar de lange versie maar die weet hij niet meer op te dreunen. Ook Hil is er nog. Hil had in de ochtend gezegd dat hij me bij het Stadion zou afzetten maar dat hij nog zo’n tijd op me zou blijven had ik niet verwacht. Super lief! Ik pak snel mijn tas maar gelukkig moet Hil zelf nog even naar het toilet want ik moet ook hoognodig plassen.
Hil zet me af in de buurt van het VU want verder kan hij niet komen, wat hij zelf bijzonder vervelend vind want nu moet ik alsnog een stuk lopen. Joh ik vind het al heel erg lief dat je en meer dan een uur op me hebt gewacht en me zo ver brengt.
Ik wandel richting Sporthallen Zuid. Sergio vraagt of ik ook zo naar het Stadion ga maar ik geef aan dat ik daar geen tijd voor zal hebben straks. Ik wil even zitten met een bakkie koffie en kleedt me daarna om omdat ik weer naar Nike ga. We zien elkaar dus in het Volunteers Home voor de dagelijkse bijpraatsessie en selfie.

Bij Nike voor de deur tref ik een net zo vermoeide Gaby en we begrijpen elkaars gevoel maar al te goed. Ook Meike is van de partij en later komt Edwin aangelopen. Gisteravond besloot hij zich toch ook in te schrijven, tot mijn grote vreugde.
Ook Iris, uit mijn verspring-team, loopt mee. Nike pacer Marius heeft ook twee dagen bij ons op Atos gewerkt dus ook met hem is het weer een vrolijk weerzien.
Edwin en ik zijn eigenlijk a l a minute weer verandert in twee melige eieren en hebben dan ook de grootste lol wanneer ons gevraagd wordt een halve cirkel te vormen. Iedereen gaat braaf in formatie staan en wij buigen ons in diverse individuele halve cirkels. Vanavond rennen we met een groep mensen richting Olympisch Stadion, de Cheer for Dafne Run, eenmaal daar zullen we een toegangsbewijs ontvangen en mogen we onder andere Dafne aanschouwen en toejuichen.
Onderweg maken Edwin en ik bij elke stop die we maken, zoveel stoplichten in het centrum, een selfie. In het Vondelpark sluit Ada aan, jeujj!
Bij het Olympisch Stadion voor het grote billboard met de foto’s van Dafne maken we een groepsfoto, inclusief confettibom en stadionfakkel. Wanneer Gaby en ik blij poseren voor een foto dreigen we haast dood neer te vallen van de rook die ons lichaam inkruipt terwijl wij daar met twee grote glimlachen staan te staren naar de lens van de camera.
We krijgen een eh ja hoe noem je een lunchpakket voor in de avond, nou dat dus en wandelen ontzettend melig richting Stadion. Ik kan haast niet eten van het lachen….iets met openwaaiende dozen, vastgeplakte dozen en broodjes die niet uit Edwin’s zak willen komen. Ja en de grappen zijn van die categorie ja.
Bij de ingang krijgen we onze tickets en huppelen we naar binnen.
We zien hoe Churandy zich plaatst voor de finale voor de 200m meter, hoe Stella Akakpo tijdens de semi-finals gediskwalificeerd wordt op de 100m vrouwen wegens een valse start, hoe Dafne zich daarna alsnog overtuigend weet te plaatsen voor de finale, hoe Liemarvin Bonevacia met een Season Best de bronzen plak weet te pakken op de 400m mannen (Goud is voor Martyn Rooney – Engeland en zilver is voor Paval Maslák – Tsjechië) en dan is het tijd voor de finale van de 200m mannen met Churandy in baan 8. We zitten op het puntje van ons stoel en zijn net bijgekomen van de melige bui nadat Churandy vast kwam te zitten in zijn trui toen hij die net over zijn hoofd probeerde te trekken. Het startschot, ze rennen….nou ze vliegen, we schreeuwen, het zweet staat me in de handen en daar zijn de rookpluimen. CHURANDY HEEFT GOUD! We vieren feest, het stadion ontploft en Churandy maakt zijn ererondje. Wanneer ik net een foto op Instagram plaats komen de eerste berichten binnen: Gediskwalificeerd. Ik begrijp er niks van, zie de lol er niet van in om zo’n opmerking te maken. Maar wanneer ik ondertussen een stuk of 5 van deze berichten binnen krijg trekt de feeststemming weg. Iedereen wordt onrustig en zit met zijn of haar telefoon in de hand. En dan is daar de stem van de speaker: Churandy Martina is gediskwalificeerd wegens het plaatsen van zijn voet op de lijn, drie maal. En we krijgen de beelden te zien. Je kan er niet omheen. En het goud gaat naar de Spaanse Bruno Hortelano. Ik ben blij dat ik in het Stadion zit en me enigzins kan overgeven aan afleiding. Als ik thuis was geweest zat het snot me allang op de enkels dankzij de tranen die dan rijkelijk hadden gevloeid. Van zo’n letterlijk gouden moment naar niks.
We moeten nu nog 5 kwartier wachten tot Dafne weer mag schitteren. De tijd kruipt in feite voorbij maar gelukkig ben ik in goed gezelschap dus dat maakt het dragelijk. Ik begin ontzettend nerveus te worden voor de finale, na dat gebeuren met Churandy.
De meiden maken zich klaar voor de start en Dafne weet zich wel met gemak te ontdoen van haar extra kleding. Dit keer geen valse start gelukkig. Ze gaan er als rakketten vandoor maar Desiree Henry gaat neer en blijft liggen. De rookpluimen schieten de lucht weer in dus er is een winnaar. En hoe……Dafne komt over de finish en de rest een half uur later. DAFNE PAKT GOUD, DAFNE IS GOUD! Hoe prachtig is het om deze vrouw in het echt te zien rennen en met zulke overmacht te zien finishen. Wat een heldin!
Ze krijgt de vlag omgehangen en snelt zich naar Henry. Die ligt nog steeds, foute boel dus. Dafne knielt neer bij haar trainingsmaatje, spreekt met haar en begint vervolgens aan haar ererondje. Op de achtergrond is te zien hoe Henry op een brancard wordt gelegt en wordt afgevoerd, gescheurde hamstring blijkt later.
Maar nu juichen we voor Dafne, deze oppermachtige vrouw.
Het Stadion loopt leeg en we vertrekken richting Medal Plaza. In tegenstelling tot de eerste dag staat het nu wel stampvol.
De medailles voor de 200m mannen worden uitgereikt en het doet me pijn dat daar geen Churandy op het podium staat. Hierna is de uitreiking van de 100m mannen van de dag ervoor dus daar is Churandy dan toch om een gouden plak in ontvangst te mogen nemen! Hij blij ik blij wij allemaal blij!
De winnaars verdwijnen van het podium maar even later komen mascotte Adam en Churandy terug op het podium. Er wordt gesproken over wat er een paar uur eerder is voorgevallen. Met zijn eeuwige glimlach verteld Churandy dat regels nou eenmaal regels zijn en dat deze nageleefd moeten worden. Iets wat hij meteen al in de vele camera’s en tegen de vele interviewers zei toen het zelfs alleen nog maar een gerucht was. Tuurlijk betreurt hij het voorval en dan voornamelijk voor de fans. Vervolgens zwaait hij naar haast iedereen persoonlijk, maakt diverse buigingen richting publiek en huppelt vervolgens arm-om-arm met Adam van het podium af om aan het eind nog wat handjes te schudden. Wat een heerlijke man.
Ik wandel weer naar het station en stuit op een vol perron. Gelukkig hoeven we niet lang op een trein te wachten en wanneer ik instap spot ik een lege plek naast een jongen. Hij kijkt eigenlijk niet op maar de lege plek blijkt toch niet zo leeg te zijn. Er ligt een uiltje op. Een knuffeltje welteverstaan. Ik kijk van het uiltje naar de jongen en weer terug. Hij kijkt op, waarschijnlijk vraagt hij zich af waarom ik nog niet ben gaan zitten. Ietwat lacherig vraag ik hem of het kleine uiltje van hem is. Hij werpt een blik op het uiltje naast zich en moet ook lachen, maar nee het is niet van hem. Ik weet nog niet goed wat ik nou moet doen. Ik schuif dus het uiltje opzij en ga zitten en zo zitten wij dan, met het uiltje tussen ons in. Bij Weesp moet de jongen eruit en verdwijnt het uiltje in mijn tas. Kan hem onmogelijk achterlaten natuurlijk.
Om half 1 kom ik thuis en struin de social media nog eens even af. Blijkt Laura dus een briljant interview te hebben gehad met Bruno Hortelano, uitgerekend zij vertelde hem dat Churandy gediskwalificeerd is en dus híj met het goud naar huis gaat. En zo is Laura in één klap wereldberoemd, mooi!

European Athletics 2016 – The Longest Day

Donderdag 7 juli

Vandaag begint onze shift om 07:30 en moeten we 06:45 aanwezig zijn. Ik rij vanaf Station Muziekwijk met Hil mee. Wel zo gezellig en nou ja het scheelt mij in reiskosten natuurlijk. Helaas zit het verkeer tegen, we kunnen namelijk gewoon doorrijden en daar hadden we geen rekening mee gehouden. We komen dus ook al om 6:20 aan bij Atos waar Stephen vrij slaperig met vlaggen loopt te slepen en ons heel verbaasd gedag zegt. Er is nog niemand aanwezig voor de kantine dus er is nog geen koffie, we gaan maar meteen aan de slag met het opbouwen van alles. Al snel zijn onze schoenen en sokken doorweekt van de dauw die op het gras ligt en zijn de sporen te zien van waar wij door het gras hebben lopen sloffen. Wanneer het team compleet is staat eigenlijk alles al klaar dus kunnen we lekker aan de koffie en thee met z’n allen. Nog een korte briefing voor eventuele nieuwe mensen en dan is het wachten op de 656 (254 in de ochtend en 402 in de middag) kinderen die we vandaag over de vloer zullen krijgen. Ook vandaag ben ik vliegende keep maar sluit me ook vandaag weer aan bij Monique en Mary. Hil staat vandaag bij een ander onderdeel maar we krijgen er Iris voor terug. Als de ochtend erop zit en de pauze aanbreekt wordt ik gevraagd om team logistiek bij te staan. Samen met Hil, Marcel en Vincentius begeleidt ik de kinderen richting de bussen die bij het Buiksloterplein staan te wachten. We nemen allemaal een positie in langs de wandelroute om ze verder te loodsen. Ik ben het laatste punt richting bussen. Als ik vermoedt dat de laatste klas voorbij is sprint ik richting Hil die eerder op de route staat om bevestiging te krijgen, vervolgens sprint ik terug richting Marcel. Marcel staat bij de bussen. Zodra ook hij weet dat dit alle kinderen en begeleiders moeten zijn zit dit deel er voor ons eigenlijk op. Door Stephen en Joy worden onze lunchpakketjes afgegeven want ‘jullie staan hier nog wel even’….wij moeten nu wachten op de bussen met kinderen die in de middag bij ons komen sporten. Het verloopt niet geheel vlekkeloos aangezien de bussen laat zijn en de kinderen her en der afzetten. Een paar bij ons en sommige bussen stoppen bij Hil en andere rijden weer helemaal door naar Atos…..slechte communicatie dus bij het vervoersbedrijf. Als de nieuwe lichting kinderen er is gaan wij ook allemaal weer netjes naar ons eigen onderdeel. Als het richting 3 uur gaat begin ik toch wel vermoeid te raken, iedereen wel overigens. Maar leuk is het zeker. Vervolgens begeleiden we de kinderen weer richting bus. Wij hoeven dus niet mee te helpen met opruimen en mogen weg zodra we klaar zijn. Oh dat is fijn! Alleen jammer dat het allemaal zo lang duurt dat de rest van de vrijwilligers allemaal al voorbij komen, je gedag zwaaien en dus al onderweg zijn naar huis. Maar goed, maakt niet uit. Met de auto rijden Hil en ik naar Diemen Zuid en vanaf daar gaan we verder met de metro. Hij gaat naar het Stadion en ik eerst naar het Volunteers Home. Wanneer ik naar Sporthallen Zuid slof met mijn veels te zware en volle tas en ik het idee niet meer recht te kunnen lopen van vermoeidheid zie ik inene Nikola met zijn gezin lopen! Nikola is overgekomen vanuit Servië voor het EK en BTG (Bridge the Gap dat door de Junkies wordt gehost). Dat hij er zou zijn wist ik maar had enkel de hoop hem zondag te zullen treffen. Hij heeft mij nog niet gespot (ook niet zo gek tussen al die vrijwilligers die overal rondlopen. Ik steek m’n armen in de lucht en begin wild te zwaaien, terwijl we eigenlijk recht op elkaar aflopen maar roepen dat hebben m’n hersentjes nog niet bedacht. Mijn gewapper trekt toch zijn aandacht en gelukkig herkent hij me ook meteen haha. Hoe leuk is dat dan?! We geven elkaar een dikke knuffel, kletsen wat en nadat ik ze de weg heb gewezen naar de ingang van het Olympisch Stadion en nog wat dikke knuffels vertrekken zij die kant op en ik de andere. De vriendin van hun coach loopt straks mee met de 400m vrouwen dus die gaan ze richting finish juichen. Eenmaal in het Volunteers Home kleedt ik me snel om in de kleedkamer omdat ik straks zelf nog ga sporten. Dan gaan Sergio en ik ook naar het Stadion. Sergio heeft via Nationale Nederlanden twee tickets gewonnen voor de avondsesse van vandaag en ik mag dus mee. In het vak blijf ik gedag zeggen; Gaby met vriend, Sunny, Anoek, Anouk en Nikki (tegen wie ik de dag ervoor nog zei nee ik zit dan niet in het Stadion, ja wist ik veel dat dat toch zo zou zijn, maar gelukkig wist Anouk me te spotten!).
We zien onder andere hoe Solomon Bockarie zijn Personal Best loopt op de 100m (zijn besef hiervan en zijn reactie was zo mooi, wat kan sport toch mooi zijn!), hoe mijn held Churandy Martina zich weet te kwalificeren voor de finale en eerder hoe Nicky van Leuveren een Personal Best loopt op de 400m en hoe de Servische Tamara Salaški tweede wordt in haar heat en Lisanne de Witte derde in dezelfde heat.
Dan is het voor mij tijd om te vertrekken, ik moet naar Westergas omdat ik een training van Nike op de planning heb staan. Sinds tijden hebben we weer eens een NTC training. Lianne, Ada en ik hebben er zin in! Niels komt ook maar Niels gaat rennen. Als Ada en ik net het Nike Runhouse binnenlopen zien we net hoe Churandy het goud pakt in de finale van de 100m mannen!! Blij vliegen we elkaar om de hals!
Wanneer we allemaal samen zijn zit de sfeer er al lekker in en vergeet ik haast dat ik eigenlijk behoorlijk moe ben.
Nike zal Nike niet zijn als ze niet weer wat nieuws in petto hebben voor ons. We krijgen een headsetje op en worden in 2 rijen verdeeld. Vervolgens worden we naar buiten geleid waar een groot podium staat. Dit podium is verdeeld in twee helften, de ene helft is voor NTC en de andere voor NRC. De runners staan dit keer dus op een loopband en NTC en NRC staan face to face tegenover elkaar. OH CRAP……
Ik doe doorgaans wel braaf en fanatiek mee maar 1) ik ben dus best moe en niet meer zo getraind als ik was en 2) ik hang nogal vaak de clown uit……en nu staat Niels dus tegenover ons, klaar om me uit te lachen…..zucht…gelukkig weet ie allang dat ik niet zo stoer ben als ik me wellicht voor doe dus heel erg door de mand kan ik niet vallen. En we hebben al eens eerder miepend en piepend samen een bootcamp overleefd dus ach…
Maar dit is toch wel heel anders dan normaal. In rap tempo komen er diverse pasjes voorbij razen door je headset en wanneer iedereen naar rechts dribbeld ga ik naar links, wanneer iedereen in z’n handen klapt staan mijn handen juist op het verst van elkaar verwijderd, als iedereen met hun gezicht naar oost ligt te planken lig ik naar west te grinniken…..zo a-ritmisch als het maar kan. Wanneer we op de plek moeten dribbelen doe ik dat braaf mee maar ik draai nog wel een paar keer om mijn eigen as zodat ik nog gekke bekken kan trekken naar Lianne en Ada. Wanneer we in onze handen moeten klappen draai ik me wederom om zodat ik Ada kan aansporren voor een potje ouderwets handje-klap.
Niels en ik zoeken zo nu en dan oogcontact (kan ik weer rare bekken trekken en aangeven dat ik het toch erg warm heb….Niels zei al dat Ada en ik onze hemdjes niet onder onze shirtjes aan moesten houden) en die lacht me inderdaad uit….of toe…..
Na deze heerlijke lijdensweg waar wij meestal toch het meest onze lachspieren trainen begint de wandeling naar het station. Lianne moet de andere kant op en Ada loopt een stukje op met Niels en mij. Dit zijn nu al soort van tradionele wandelingen van Niels en moi, lekker bijkletsen en een bakkie koffie op het station.
Uiteindelijk ben ik om 12 uur thuis, moe, voldaan, vrolijk en gek genoeg met een sprankje energie over en ik slaap pas na enen…..oh….

European Athletics 2016 – And so it begins

Woensdag 6 juli

Vandaag begint het EK pas echt. Om 10:45 zullen de eerste athleten in aktie komen. Ik zal daar niks van zien want mijn shift begint om 12:00 en ik zal rond 17:00 klaar zin. En daarbij….ik sta helemaal niet in of bij het Olympisch Stadion of op het Museumplein, the places to be zegmaar. Nee ik sta bij AV Atos in Amsterdam Noord. Deze atletiekbaan ken ik zelf van de 30 van Amsterdam Noord die ik elk jaar loop ter voorbereiding van een najaarsmarathon. Dit jaar overigens niet want dit jaar is het daar te kort dag voor. Anyway Atos staat de aankomende 3 dagen in het teken van de Athletics School Champs, net als AV’23 in Amsterdam Oost, Feniks in Amsterdam Zuid-Oost en Startbaan in Amstelveen.

Ik stamp er nog wat ontbijt in, controleer of ik alles wat ik nodig denk te hebben in mijn tas heb gedaan en hijs me in mijn vrijwilligers outfit. Sponsor Brooks heeft voor iedere vrijwilliger (ja alle 1750!) een prachtig kledingpakket samengesteld, bestaande uit zowel een lange als een korte broek, 2 paar sokken, 3 t-shirts, een regenjasje, een trainingsjasje, een petje, een zonnebril, een mooi paar special edition hardloopschoenen en dit alles verpakt in een mooie grote rugtas.
Eenmaal op Amsterdam CS aangekomen pak ik de bus richting Noord. Via Whatsapp stuur ik Mari nog een berichtje: ‘Is toch leuk om eens met de bus door de IJtunnel te gaan ipv rennend’.
De wandeling vanaf Buikslotermeerplein verloopt niet geheel vlekkeloos want halverwege blijkt Het pad te zijn afgesloten en moeten we dus teruglopen. Ik loop ondertussen samen met een jongen uit Estland. Eenmaal bij Atos zijn bijna alle vrijwilligers compleet en ik zie een bekend gezicht: Monique.
Monique doet veel vrijwilligerswerk voor Le Champion. In 2012 heb ik onder haar leiding bij de kleding afgifte van de Amsterdam Marathon gewerkt en afgelopen December bij een van de stempelposten tijdens de Amsterdam Light Walk.
Zij staat ingedeeld als hoofdjurylid bij Verspringen en ik sta ingedeeld als jurylid algemeen. Wanneer ik tijdens het vragenrondje vraag wat ik mag gaan doen deze dag, aangezien ik een soort vliegende keep ben maar alle posten netjes bezet zijn omdat iedereen is op komen dagen, geeft Monique al aan dat ik maar lekker bij haar moet komen staan als ik echt ‘niks’ te doen heb. Stephen, onze begeleider, laat mij daar ook vrij in. Ik pak m’n camera en maak een rondje over het terrein. Daarna sluit ik me dus aan bij Monique, Hil (die ook in Almere blijkt te wonen) en Mary, Mary komt uit Kentucky.
Vandaag krijgen we 9 scholen met in totaal 318 kinderen. De G5 groepen, oftewel kinderen met een beperking. Deze beperking kan zich op diverse manieren uiten en in verschillende gradaties. Elke dag kan een school/klas een Schoolplein 14 winnen. Vandaag wordt deze ook echt uitgereikt door iemand van de Johan Cruyff Foundation.
De kinderen stellen zich op in 4 rijen achter de gekleurde pionnen en wanneer Monique het teken geeft mogen ze na een aanloop zo ver als mogelijk in de verspringbak springen. Hil staat aan de ene kant en geeft de afstanden door aan de begeleider van die groep (rood en geel bijvoorbeeld) en Mary en ik geven de afstanden door van de kinderen aan onze kant (pionnen blauw en groen). De kinderen rouleren tussen de diverse onderdelen zoals: sprinten, vortexwerpen, balstoten en dus verspringen. Ook doen we nog een estafette.
Na een ontzettend leuke maar ook vermoeiende dag vertrek ik met een groepje richting Olympisch Stadion. We komen langs het Museumplein waar alles nog in volle gang is, vol verbazing kijken we naar de mensenmenigte en even besef ik wat ik wellicht misloop allemaal. Niks ten nadele van waar ik sta overigens want ik vermaak me prima! Onderweg drukken wij Thierry, onze Fransman, nog even op het hart dat hij bij het Volunteers Home echt even een GVB pas moet halen zodat ook hij gratis kan reizen met het openbaar vervoer.
Ik heb met Sergio afgesproken in het Volunteers Home, het plan is min of meer om elke dag na onze shifts even te meeten om de dag door te nemen. Hij staat in Amstelveen dus we hebben ongeveer dezelfde shifttijden. We slaan de Volunteers Home over want hij zit al met twee vrijwilligers van zijn groep in het Olympisch Stadion. Als vrijwilliger mag je mits er plek is plaatsnemen in Vak F. Ik heb zelf een kaartje voor vanavond voor Vak D maar er is plek zat in F dus ik sluit me bij het gezelschap aan.
Even later vertrekt iedereen richting huis/logeeradres en blijf ik alleen achter.
Ik heb me eerlijk gezegd nooit in zulke evenementen verdiept. Ik volg voetbal een beetje, wanneer we meedoen met EK, WK en/of Champions Leaque, Olympische Spelen vind ik leuk, soms kijk ik wat turnen ed, ik kijk tegenwoordig graag naar wielrenner en ik ben ook zeker te porren voor de Hippische Sport. Ik kijk dus mijn ogen uit in het Stadion, wist ik veel dat er zoveel onderdelen tegelijkertijd bezig zouden zijn?! En de omroeper blijft maar roepen: kijk die! En kijk die! En laat je horen voor die! En voor die! En sla met je klapper voor die! En die! En die!…..ik weet op een gegeven moment niet meer waar ik kijken moet! Ik vind het fantastisch! En zo zie ik onder andere hoe Menno Vloon zich niet hoger over de lat weet te krijgen tijdens het poolstokhoogspringen en zich niet verder weet te kwalificeren (5.35), hoe Sanne Verstegen zich die avond weet te plaatsen voor de halve finale van de 800m vrouwen en hoe Jip Vastenburg voor goud ging en beland op de 8e plaats.
En ook is het zwaaien geblazen met Anouschka en Olav die in een vak verderop zitten.
Om kwart voor 8 besluit ik richting huis te gaan. Vlak naast de uitgang bevind zich Medal Plaza, het podium waar de medailles uitgereikt worden. Wanneer ik langsloop wordt er omgeroepen dat ze over zo’n 5 minuten gaan beginnen met het uitreiken van medailles…….en er staat nog niemand bij het podium, dat betekend dat ik met mijn snufferd vooraan kan staan…verdorie ik wilde gewoon naar huis.
Ik sta erbij met m’n giecheltje als de Paralympiërs Discuswerpen hun plakken omgehangen krijgen (Goud: Daniel Greaves – Engeland, Zilver: Gonzalez Lopez – Spanje, Brons: Mykola Zhabnyak – Oekraïne) en daarna de dames van de 10.000m vrouwen (Goud: Yasemin Can – Turkije, Zilver: Dulce Felix – Portugal, Brons: Karoline Bjerkeli Grøvdal – Noorwegen). Hierna lijkt het te zijn afgelopen en het merendeel van de mensen is al weg. Ook ik wandel al weg maar dan zie ik nog beweging op het podium. Wederom de presentator en een medaille-meisje, ze worden vergezeld door één man, in sportkleding. Ik loop terug naar het podium om te zien en horen wie deze meneer is en wat hij heeft gewonnen. Het blijkt de Noor Trond Nymark te zijn. Hij krijgt een gouden medaille voor 50km snelwandelen, huh maar dat is helemaal geen onderdeel hier! Nee klopt, dit was een onderdeel in Berlijn waar hij in 2009 (!!!!!!!) zilver won. De Rus Sergei Kirdjapkin won goud maar is gediskwalificeerd wegens dopinggebruik. Dus deze Noorse meneer krijgt hier in Amsterdam dan alsnog zijn goud, voor een handjevol publiek en laat zijn tranen volledig hun gang gaan. Nadat ik mijn tranen wonder boven wonder binnen heb kunnen houden en mijn handen haast beurs heb geklapt loop ik nu toch snel naar de uitgang, voordat er straks weer iets gebeurd waar ik toch weer bij wil zijn.
Onderweg naar het station kom ik Laura tegen, wellicht (voorheen) beter bekend als RunningLau. We kletsen lekker wat over onze dagen, Laura doet de visuele social media van dit hele festijn dus heeft bijna non-stop een camera op haar gericht en een microfoon in haar handen. Ik vind dat het een goede keus is geweest om haar in te schakelen hiervoor en dat ze het onwijs goed en leuk doet en vertel haar dit ook.  Eenmaal op het station maken we nog even een vermoeide filterloze foto die verrassend goed uitpakt en dan eindelijk echt echt echt naar huis, morgen weer een lange drukke dag!

Tjusss!

European Athletics 2016 – The Night Before

Dinsdag 5 Juli 2016

Vandaag is het de dag van de openingsceremonie, vrij toegankelijk voor iedereen én de Koning komt! Daar wil ik dus wel bij zijn.
Nou moet ik vanavond toch in Amsterdam zijn dus dat komt goed uit.

Wanneer ik op het Museumplein aankom besef ik me dat dit best wel iets heel bijzonders zou kunnen zijn en dat ik daar dus deel van uit ga maken. Ik loop de tribunes voorbij om verderop een goed plekje te kunnen vinden. Dan zie ik Daphne met haar zoons Boudewijn en Benjamin staan en ik sluit me bij hen aan. In het midden van het podium komen twee rijen blazers staan en dan komen de vlaggendragers en de athleten op. Ze lopen over de rand van de vijver en we vinden het maar wat mooi. Van de spreker verstaan we overigens geen bal, ook zien we echt helemaal niks van wat er vooraan gebeurd omdat a) al die blazers ervoor staan en b) als we iets opvangen we alleen maar naar ruggen staan te kijken (als je aan de andere kant staat trouwens ook, het is puur alleen voor de camera’s….blijkt). Het grote scherm ernaast staat wel aan maar wordt niet gebruikt om ons meer (in)zicht te verschaffen. Erg jammer en even bekruipt me het gevoel dat dit wellicht een voorbode zal zijn van de rest van de week. Dan wordt de vlag ontknoopt door oa. mijn held Churandy Martina en is het EK geopend.
Dan plots door een handgebaar herken ik onze Koning in de groep mensen die het podium verlaat. Pijlsnel maak ik een foto in de hoop dat ik daarna nog de kans krijg om wel in te zoomen en een betere foto te maken. Maar niets van dit alles, ik ren er zelfs nog heen maar Willie is nowhere to be found.
Met z’n vieren druipen we af naar een café en om kwart over 6 ga ik weer mijn eigen gang want ik moet om 8 uur in Sporthallen Zuid zijn.
Op het Museumplein kom ik Lianne tegen die door de diverse verwarrende berichten op Facebook het ‘hele gebeuren’ heeft gemist. We kletsen wat en ik geef aan te moeten gaan want ik moet op tijd zijn straks. Lianne is altijd de rust zelve maar nu blijft ze wel heel rustig. We besluiten samen op te lopen want we moeten tenslotte dezelfde kant op. En ik kan wel wat rust gebruiken maar blijf m’n horloge nauwlettend in de gaten houden (niet dus blijkt later). We kletsen lekker bij en lopen rustig door. Ik denk dat ik er alsnog een half uur over heb gedaan om te beseffen dat het dus na 6 uur is en niet na 7 uur en dat ik dus ruiiiiiiiiim de tijd heb…….ah vandaar dat Lianne zo uber relaxed is. Ik loop ‘helemaal’ mee naar haar auto want blijk nu toch tijd zat te hebben dus een omweggetje kan wel. Lianne geeft me vervolgens een slinger met de auto, is toch ook wel heel erg fijn.
Wanneer Sergio er dan ook is betreden we het Volunteers Home. Deze hal is puur voor de vrijwilligers die meewerken aan het EK. Hier kunnen we wat zaken regelen (ik haal vanavond dus mijn GVB pasje en mijn bidon op), lekker hangen in zitzakken, ontspannen met wat sport zoals bijvoorbeeld tafeltennis, je kan er eten en drinken en er hangt een tv om de wedstrijden te kunnen volgen.
Vanavond zijn we hier omdat er een bijeenkomst is voor Team Side Events, voor de laatste feiten, weetjes, vragen en uitleg. Nou ben ik over het algemeen vrij laks en lui (of zo kan ik overkomen) maar in mijn tas zit het hele uitgeprinte draaiboek met daarin post-its geplakt met trein-, bus- en shifttijden en heb ik lekker lopen kleuren met verschillende neon stiften om aan te geven wat voor mij belangrijk is om te weten. Voor mij dus niks nieuws tijdens deze bijeenkomst maar ik luister soms vol verbazing naar de vragen die er gesteld worden. LEES JE MAIL EENS OFZO! Anyway…hierna is het voor mij net iets te laat om nog even bij de Junkies langs te gaan dus Sergio en ik gaan nog even zitten. Dat even wordt iets langer en ik ben uiteindelijk om 12 uur thuis. Snel m’n tas inpakken voor morgen want dan gaat het echt beginnen! Mijn eerste dag als vrijwilliger tijdens dit grote evenement!

Stay tuned!

pixlr_20160719211949683