Ik was en ben er nog hoor!

Het is heel lang stil geweest hier op deze site. Dit komt omdat ik te kampen had met hele fikse dip. In oktober vorig jaar kwam eindelijk een einde aan mijn schuldsanering, iets wat a het dubbele aantal jaren heeft geduurd dan gebruikelijk (door bepaalde regels, niet wegens een extreem bizar hoge schuld) en wat ook een belachelijk lang voortraject had, wat ook zeker niet gebruikelijk is. Ik verwachte blijdschap en opluchting maar kreeg te maken met boosheid en het feit dat ik nu pas de rust had om al die jaren te verwerken. Het is niet mis wat ik heb moeten doormaken namelijk, ook naast die schuldsanering. Dit had dus enig effect op mijn leven, mijn humeur en mijn energie. Ik had nergens meer zin in, kwam aan en had ook diverse blessures.
Het lopen werd dus een steeds grotere opgave en daar wordt je dan ook weer niet vrolijk van. Ik zat dus in een niet zo fijne cirkel zegmaar.

Dan nu even een opsomming van de evenementen/gebeurtenissen in aanloop tot m’n najaarsmarathon, want ja dat blijven we gewoon doen he?! Doel aanpassen en gaan….

Vlak na mijn marathon in Antwerpen was de eerste Johan Cruyff Run.
Hier deed ik niet aan mee als loper maar wel als vrijwilliger. Een mooi evenement met nog wel wat kinderziektes. Ik heb weer leuke nieuwe mensen leren kennen en ik stond op een goed punt om vele vrienden aan te moedigen, en de voor mij onbekende mensen natuurlijk. En als afsluiter kregen ook wij het mooie Johan Cruyff loopshirt.

In mei was het weer tijd voor de Vestingloop in Den Bosch. Een loop waar ik elk jaar het gevoel heb dood te gaan maar blijf komen vanwege de Junkie tak daar. Maar waarom ik elk jaar weer voor die 15km blijf gaan?! Dus mensen plz help me voor volgend jaar herinneren dat ik de 10km wil lopen!!
Onze Stefan Hiemstra geeft aan dat hij rustig wilt lopen aangezien hij binnenkort een trail (50km!) gaat lopen in Amerika dus op dat tempo moet trainen. We besluiten samen te gaan lopen. Zoals altijd ga ik veels te snel van start maar daar komt al snel verandering in, ik klap onwijs terug in m’n tempo. Ook ben ik misselijk en moet op een gegeven moment echt m’n flipbelt afdoen zodat ik die druk niet meer op m’n buik voel. Dit helpt overigens maar eventjes. Stefan blijft bij me en blijft me motiveren. Om de 3 kilometer staat er een verzorgingspost en daar leef ik dan ook naartoe. Maar dan is die laatste verzorgingspost er inene niet, of iig niet waar ik hem verwacht had. Ik heb zo’n ontzettende dorst, ik heb het gevoel op de Sahara rond te dolen en het huilen staat me echt nader dan wat dan ook. We weten beide dat we niet ver van de Cheerzone zijn verwijderd en dat ze daar water hebben. Stefan besluit vooruit te sprinten om drinken voor me te halen en ondanks mijn belofte het niet te doen ga ik dan toch echt heel even wandelen, heel even maar. En daar is Stefan dan weer, met twee bekertjes water. Ik ben hem zo dankbaar en biecht hem ook meteen m’n mini-wandelingetje op. Bij de Cheerzone zorgt Mari er voor dat ik een flinke dosis confetti te verwerken kreeg. Dan nog het laatste stuk afleggen, ik vind het maar een rot stuk. En dan gaan we eindelijk die laatste bocht in en trek ik, tot verbazing van Stefan die inene achter me aan moet racen, een flinke sprint.
pixlr_20171022202940835.jpg
Vermoedelijk gaat er tijdens deze lijdensweg iets helemaal fout met mijn rug want de dag erop begint de pijn wat vanaf dinsdagmiddag niet te harden is.
Wanneer ik naar huis fiets, gelukkig ben ik die dag op m’n mountainbike dus dat maakt het een heel stuk fijner allemaal….NOT!, is de pijn zo erg dat ik geen controle meer heb over de geluiden die ik uit krem.
De dag erna ben ik sowieso vrij want ik ga met mijn tante naar de Harry Potter Exhibition in Utrecht. Dit overleef ik door zoveel als mogelijk in beweging te blijven en heel veel ibuprofen.
De dag daarna, Hemelvaart, heb ik mijn allereerste wandelevenement en daar heb ik heel veel zin in. Dat laat ik zo’n vern**kte rug niet verpesten. Dus met haast een boedelbak vol medicatie ga ik op pad.
Door een zegmaar zeer opdringerige man voel ik me genoodzaakt om een andere plek te zoeken in de trein waardoor ik in gesprek raak met twee vrouwen die ook onderweg zijn naar de Oer-IJ Expeditie en ook uit Almere komen. Het klikt meteen tussen ons en ze besluiten dat ik gewoon lekker met hun moet meewandelen. Dit blijkt een zeer goed idee want we hebben heerlijk gekletst en heel veel gelachen tijdens deze 25km.
pixlr_20171022203117760

De week daarna is er de lancering van het fietsblad Bicycling. Er is een fietstocht en niemand minder dan Laurens ten Dam is hierbij aanwezig. Nou is mijn rug nog steeds niet wat het wezen moet, redt ik het niet wegens m’n werk én staat mijn racefiets met twee lekke banden (en heb ik wat dat betreft toch echt twee linkerhanden) dus ik fiets niet mee. Wel ben ik er zodra ze terug zijn want ik moet natuurlijk wel een foto scoren, het liefst eentje waar ik zelf ook op sta (met Lau dus he). Mijn moeder is groot fan van onze Lau dus tja….
Foto’s in de pocket, blad met handtekening voor mamma ook, en gewoon veel gezelligheid met Ton, Olivier, Ramiro en Imo.
pixlr_20171022203208998

En dan wordt Vlinder (een van mijn drie poezenbeesten) ziek. Dus op naar de dierenarts en ze wordt behandeld voor een blaasontsteking. Dit lijkt goed te gaan maar na een week gaat het fout. Ze plast heel veel bloed, als ze al plast. We lijken in de eerste drie dagen haast bij de dierenarts te wonen want we zijn er elke dag, soms wel een paar uur. Ze wordt door meerdere artsen onderzocht en er worden meerdere foto’s gemaakt. Alles lijkt erop dat ze stenen in d’r blaas heeft. Maar ook heeft ze schijnbaar een hernia, een navelbreuk. En die heeft ze al zeker 3 tot 4 jaar (de vorige dierenarts zag er geen problemen in. Ik ook niet want haar bult onder haar buik leek haar niet te hinderen en ik hield het al die jaren in de gaten of er geen verandering in kwam). En deze roept heel veel vraagtekens op want ze heeft duidelijk een hernia maar niemand kan achterhalen wat die bult nou is. Want alles ziet er namelijk goed uit op de foto’s, niets dat wijst op de gebruikelijke complicaties bij een navelbreuk en niets dat wijst op het feit dat ze hier last van heeft. Op dag vier, de maandag, gaat ze onder het mes. Ze ondergaat een hele zware operatie want ze verwijderen haar stenen en ze corrigeren de bizarre navelbreuk. Dinsdag en woensdag blijf ik thuis. Lekker tutten met Vlinder…..maar erg gemoedelijk is het allemaal niet. Muis is vanaf het eerste dierenarts bezoekje op tilt geslagen. Ze herkent Vlinder niet meer en is op oorlogspad. Waarbij zowel Kiwi als ik collateral damage zijn want ook wij moeten het ontgelden. Vlinder, Kiwi en ik bivakkeren dus een kleine 3 weken in de slaapkamer en Muis heeft de rest van het huis. Godzijdank komt uiteindelijk alles dan weer op z’n pootjes terecht maar het heeft even tijd nodig gehad, zeker wel 2 maanden.
pixlr_20171022203243804

Ondertussen ben ik nog steeds geblesseerd. Ik heb al sinds de marathon van Litouwen last van hielspoor. Waardoor ik 24/7 heel veel pijn heb. En door dat hele gedoe met m’n rug, daar heeft echt een zenuw klemgezeten, heb ik een blessure aan m’n rechter bovenbeen. De grote spier aan de voorkant doet pijn en ook lijkt het alsof ik haast geen kracht in mijn been ben. Ik zak met regelmaat door mijn been.
De Almere City Run staat dus op de tocht, maar hier begon het voor mij en ik wil hem niet overslaan. De 21km zit er echt niet in en ik denk de 14km ook niet. Het wordt ook heel erg warm dus ik zit niet te springen om de 7km te lopen want die start pas rond 1 uur in de middag (en daarnaast heb ik ook de verjaardag van m’n broer Niels). Ik besluit dus mijn startnummer om te zetten van de langste afstand naar de kortste afstand (op de kidsrun na dan), de 4km.
Zodra ik over de finish kom blijkt dit ook echt de beste keuze want ten eerste was het nu al (11 uur) belachelijk warm en ten tweede kreeg ik in de laatste kilometer echt last van m’n been. Na het ophalen van m’n tas zak ik er ook volledig doorheen, wat niemand opvalt gelukkig want de stress vliegt me al om de oren. Wanneer houdt dit alles eens op?!
pixlr_20171022203326591

Tijdens de 10 van Noordwijk ga ik dit jaar voor de 5km. Ik vind het maar een vreemde gewaarwording dat ik nu voor een 5km loop zenuwachtig ben. Maar ja ik heb het gevoel weer terug naar af te zijn. Op het station van Leiden kom ik Marleen tegen en die verteld dat ze naast de 5km ook de 10km zal gaan doen en dat ze de 5km rustig gaat lopen. Ze is looptrainer en heeft een aantal dames klaargestoomd voor deze 5km en geeft aan dat het misschien wel een idee is om met hun mee te lopen. Dit neemt meteen al wat zenuwen weg.
Ondanks dit normaal ver onder mijn tempo zou liggen heb ik het nu toch best zwaar. Lichamelijk heb ik gelukkig weinig last alleen ben ik weer wat langzamer geworden. Alles behalve leuk maar blij dat ik nog loop. En super blij dat Marleen me erdoorheen heeft gesleept!
pixlr_20171022203413151

Naast al het blessureleed, mijn mentale struggles, de ziekte van en de zorgen om Vlinder verliezen we ook nog eens onze geliefde Pom.
20171022_203449

Pop Up Runs Almere organiseert weer een zomeravondloop. Je kan zelf kiezen of je stopt na 1 ronde (4km), 2 rondes of 3. Ik ga net als vorig jaar voor 1 ronde. Vorig jaar voornamelijk uit luiheid en dit jaar spreekt het voor zich. Ik ga samen met Selina van start en ik vraag me op een gegeven moment af waarom we beide in hemelsnaam zo lopen te hijgen. Ik kijk op m’n horloge en begrijp wat het euvel zit…..we lopen al driekwart kilometer dik onder de 5 min./km. Na die eerste super snelle kilometer ga ik rustiger lopen en Selina houdt het nog even vol. Bij het ingaan van de 3e kilometer kom ik het zoontje van een vriend tegen. Hij heeft last van zijn zij en ik weet dat hij astma heeft. Ik spreek hem aan en blijf bij hem lopen. We kletsen wat onderweg en eigenlijk blijft hij heel stabiel lopen. Ik weet dat ik mijn koppositie voor de 4km dames allang heb ingeleverd maar liever omdat ik iemand te hulp schiet dan gewoon ingehaald te worden natuurlijk. Ik blijf gewoon lekker bij hem lopen, kan ik mezelf ook niet alsnog over de kop lopen. Vorig jaar kwam ik namelijk onverwachts als eerste vrouw over de finish en je hoopt stiekem toch dat je dat weer kan waarmaken (tuurlijk niet sukkel, lees je verhaal even na gek!). Dit jaar kom ik gewoon lekker samen met Tygo over de finish, die super heeft gelopen!
Later schiet ik nog een andere jongen te hulp die het wel heel erg moeilijk heeft. Jongens van 15/16 jaar de stoer aan het sporten zijn laten hun tranen niet zomaar de vrije loop natuurlijk. Deze jongen had zichzelf zo over de kop gerend (2 of 3 rondes) waardoor hij vlak voor de finish bijna in elkaar klapte. Ik ben erheen gesneld om te zien hoe en wat. Ik heb hem laten wandelen en knoopte een gesprek met hem aan. Hij had zoveel pijn in z’n borstkas dat hij geen lucht meer kreeg. Toen die kramp een beetje aan het wegtrekken was en hij weer wat lucht kreeg kwamen de tranen. Ik ben bij hem gebleven tot hij bij zijn tas was en het zichtbaar beter ging. Toen op de fiets gesprongen om Selina nog even te begeleiden in d’r laatste stuk van de derde ronde.

20171022_203516

En nu? Weer rust pakken? Of toch mezelf proberen te herpakken? Ik ben het vertrouwen in m’n lichaam en in mijn eigen kunnen volledig kwijt……

Advertisements

Zomeravondloop / 10 van Noordwijk

Het is alweer een tijdje geleden maar halverwege Juli loop ik op de zaterdagavond mee met de Zomeravondloop van Popupruns Almere.
Qua afstand heb je de keuze om 1, 2 of 3 rondes te lopen, oftewel 4, 8 of 12km. Vandaag ben ik ontzettend moe en kruip ik in de middag nog voor een paar uur m’n bed in. Rond half 5 ben ik nog steeds in dubio, ga ik wel of ga ik niet? Zo belachelijk moe, maar als ik daar aan toe blijf geven schiet het allerminst op natuurlijk. Voor nu is een 12km eigenlijk een no-go, zelfs 8km vind ik net even te veel maar 4km?
Ik scroll wat door de status updates op Facebook en lees dat Tim ivm een lichte overtraining voor de 4km gaat. De keuze is dus gemaakt: ik ga ook voor de 4km.
Ik maak me klaar en stap op de fiets. Na het ophalen van mijn startnummer klets ik wat met Tim, Henk en Astrid, de vrouw van Henk. Ook tref ik Ray, zijn vrouw Kim en hun zoontje Tygo. Kim en Tygo gaan ook de 4km lopen. Dan arriveert ook Mark, Mark gaat voor de 12km. We bespreken min of meer een tactiek voor de avond en ik hoor mezelf zeggen dat ik rustig ga lopen.
Voor de start is er nog een loterij, mogelijk gemaakt door Van der Linde Almere, en dan is het tijd om klaar te gaan staan.
Het startschot klinkt en de snelle lopers schieten ervandoor en ik schiet er achteraan. Mark komt naast me lopen en vraagt wat ik aan het doen ben en waar het rustig-lopen-plan is gebleven.
We blijven samen lopen, Mark kletst lekker door maar bij mij begint m’n ademhaling haast hysterische vormen aan te nemen na de eerste kilometer. Mark en het idee dat het ‘maar’ 4 kilometers zijn houden me op de been en zorgt ervoor dat ik vrij lang het (te) hoge tempo kan volhouden. Ik worstel me door de laatste kilometer en heel even komt de gedachte in me op voor een tweede ronde te gaan maar dat kan ik gelukkig snel loslaten. We stappen over de finish, geven elkaar een highfive, ik roep succes en Mark gaat verder. Ik pak wat te drinken, krijg m’n medaille omgehangen en een goodiebag.
Ik ga bij Tim in het gras zitten en vervolgens krijg ik een bosje bloemen aangereikt: u bent 1 van de eerste 3 vrouwen geworden, mevrouw.
Tim is overigens eerste man geworden op de 4km, ik had ook niet anders verwacht.
Ik loop nog even naar Ray om Kim en Tygo binnen te halen en klets na afloop nog wat na met Mark.
Met een uitermate tevreden gevoel fiets ik naar huis. ‘s Avonds laat lees ik in de uitslagenlijst dat ik eerste vrouw ben geworden, whoehoe!

De dag erop is het tijd om richting Noordwijk te gaan. Vandaag is het tijd voor de 10 van Noordwijk. Wederom haal ik mijn startnummer op, maak me klaar en loop richting start terwijl ik onderweg de kinderen aanmoedig die zich volledig op de kidsrun hebben gestort. Ik hang wat rond bij de finish/start en probeer Edwin van der Sar goed op de foto te krijgen maar vele kinderen en ook vele moeders willen ook zijn aandacht.
Wanneer ik in het startvak sta kom ik Maaike (Just Keep Running) tegen en we kletsen even wat. Marino van de Bossche Junkies is er ook. We gaan van start en ik loop best lekker.
Maar hier komt al vrij snel verandering in. Gaby komt van achter uit het startvak en kletst de oren van m’n koppie. Niet storend maar ik ben niet in staat om extreem veel terug te zeggen. Gaby loopt super lekker dus al te lang lopen we niet samen. Vlak na de verzorgingspost, wanneer ik nog aan het wandelen ben, komt ook Marleen me voorbij. De laatste kilometers heb ik het zwaar, nog steeds vermoeid, het is warm en ik voel die snelle kilometers van de avond ervoor.
In het laatste stuk kom ik Rianne tegen. We lopen samen een stukje op. Haar vader staat langs de route en maakt een paar foto’s. Rianne haakt af om op haar moeder te wachten die ze een stukje terug is verloren. Eindelijk is daar dan de finish in zicht. Ik plof neer op een stoeprand. Wanneer ik ben bijgetrokken klets ik nog wat na met iedereen (die ik ken) en vertrek dan weer naar huis. Het was een pittige loop maar de medaille is weer binnen.

Van meh naar yeah

De laatste tijd ging het hardlopen niet van harte. Alles voelde vermoeid en zwaar en soms zelfs pijnlijk.
Nou ging mijn laatste marathon al niet echt bepaald als hoe ik het enigzins voor ogen had, dit was eigenlijk meer een mentale kwestie dan echt lichamelijk maar waar ik toch wel het meest van baalde was dat ik echt om de 5km moest stoppen bij de verzorgingsposten om goed te drinken maar vooral om even steeds een rustmoment te pakken. En dat terwijl ik m’n eerste twee marathons non-stop aan één stuk door heb gelopen (had ook zelf drinken mee).

Instagram….zooooooo leuk!!!! Maar wat gebeurd er? Tijdens mijn eigen (zeldzame) runs stop ik om de haverklap om leuke plaatjes te schieten….oh als ik hier ff wat heen en weer ren voor m’n camera levert dat vast een heul leuk plaatje op om op Insta te slingeren…..ohhhh maar dit is ook een leuk stukje!…..en ga zo maar door. Over een 12km loop dat ik bijna bijna bijnaaaaaa binnen een uur zou kunnen lopen doe ik dan dus ook zo’n twee uur….
M’n lichaam begint te wennen aan al deze leuke rustmomentjes en wanneer ik dus eens ‘gewoon’ wil lopen komt dat lichaam dan ook in opstand.
M’n ademhaling is zwaar (nou ga ik tegenwoordig ook wel heel hard van start steeds) en m’n schenen staan in de fik om vervolgens in de kramp te schieten. Na 1 km wil ik al rusten maar kan het rekken tot 2,5 km. Ik heb zeker 5 tot 6 km nodig om een beetje op gang te komen.

Ik baal dus als een stekker. Er zit tenslotte toch ook weer een marathon aan te komen en die wil ik dit keer toch echt weer eens fijn kunnen lopen.

In Juni liep ik hier in het allemachtig prachtige Almere een pr op de halve marathon (01:47:52) zonder daar al teveel moeite voor te hoeven doen, twee weken erna loop ik te ploeteren tijdens de Stoomtramloop en zet uiteindelijk een tijd neer van 1:53:49 op dezelfde afstand, wat me dan nog meevalt want ik had het behoorlijk zwaar. Tuurlijk kan je gewoon je dag wel of niet hebben, kan gebeuren maar vrijwel elk loopje dat ik deed na de Stoomtramloop ging simpelweg ruk.
Dus wat de ‘f’ is er aan de hand? Heb ik dan toch iets te veel gedaan de laatste tijd? Komt het door m’n nieuwe schoenen?

Zondag 19 juli; vandaag is de 10 van Noordwijk.
Deze loop wilde ik gewoon eens lopen want eh ja….het is Edwin van der Sar zijn loop he. De dagen voor deze zondag besef ik dat ik blij ben dat het ‘maar’ een 10km loop is. Als ze een halve marathon in de aanbieding hadden had ik me daar ongetwijfeld voor ingeschreven, nu zou ik daar bij nader inzien totaal geen zin in hebben gehad.
Ik vertrek ‘s morgen om half negen van huis, trap m’n fietsje naar het station om vervolgens toch nog de trap op te moeten rennen om de trein te halen. Ik glip nog net door de dichtgaande deuren met m’n belachelijk grote sporttas om dan blij begroet te worden door een aantal dronken Rotterdammers….mogguh jongens.
Ik zet m’n Skullcandy Agent Headphones op en wordt verblijd met heerlijke oude nummers van Golden Earring. Later wordt ik vergezeld door Wilbert en Steph en als drietal komen we aan in Sassenheim, daar pakken we de bus om in Noordwijk te belanden.
Het begint wat te miezeren, ach ja…vind ik wel lekker. We gaan in de rij staan om onze startnummers op te halen en daar zie ik Natasja en Marleen al. Ik schuifel tussen de mensen door want ik moet weer aan de andere kant zijn natuurlijk en wordt aangetikt en hoor jaaaaa hoorrrrrrrrr daar heb je d’r weer hoor! Oh haha hoi Ewout! Ff kletsen en lachen om het feit dat we elkaar toch altijd tegen weten te komen overal en nergens.
Ik wurm mezelf weer naar buiten en spot al snel John, Natasja, Marleen, Chiel, Gaby, Maaike, Maika, Natascha, Diana en Maik (waarvan ik de meeste toen alleen nog kon als Instagrammers). De meligheid zit er al bijzonder snel in dus de toon was gezet. De weergoden blijken ook tranen met tuiten te lachen want de regen begint aardig te vallen. De meiden moeten nog even plassen dus ik hobbel mee met de rij om me ondertussen om te kleden….zo doen we dat gewoon, lekker makkelijk…..tegen de tijd dat ik ben omgekleed zijn de meiden aan de beurt om te plassen. Maaike vraagt nog of ik zo blijf staan…..eh ja ik doe gewoon aan sociaal natregenen haha
Dan onze tas inleveren…..dit gaat niet bijzonder snel. Compleet natgeregend begeven we ons naar de start, die wordt met 10 minuten uitgesteld. Overal bergen met kippenvel om me heen, verbeten bekkies en natter dan nat kunnen we niet meer worden. We gaan maar even een rondje rennen want zo blijven staan is ook niks. Ah een afdakje! Een flinke luifel zelfs. Daar kunnen we mooi een foto maken want in de stromende regen pakt niemand z’n telefoon erbij natuurlijk. Telefoon staat, wij staan…….telefoon staat dus onder de grote luifel en wij staan nog steeds in de regen, alleen nu als lachend wiebelend kluitje.
Net op tijd voor de start komen we bij het startvak aan. Geen idee wat ik doe maar ik druk op zoveel knopjes van m’n horloge dat ik inene de datum en tijd sta in te stellen terwijl ik gewoon op start moet drukken….what the hell?!

We zijn van start, ik denk me in te houden maar kom erachter dat ik toch best wat te hard ga, nou ja we zien het wel. John en Marleen lopen het eerste stukje achter me maar ik kan ze toch niet voor blijven. Murmel wat tegen John over vermoeide benen als ze voorbij komen en zwaai ze in gedachte uit…doeiiiii
Na zo’n 3,5 km (gok ik) loop ik achter een lang lijf met nat geregende haartjes….eh is dat? Jawel ik loop achter Mr. Van der Sar himself en ga hem tot mijn eigen verbazing voorbij.
Vlak voor de 5km hebben we een klim….wauw…die is ff pittig zeg maar op zich wel een fijn wakker-schud-momentje. Na 5km stopt het ook met regenen. Het is een mooie route en ik loop lekker. Dankzij de regen hoef ik dus ook echt niet te stoppen bij de verzorgingsposten, dit wil ik ook niet want ik wil doorlopen. Weer eens niet stoppen, gewoon gaan. Nog twee km te gaan en ik hoor een vrijwilliger zeggen: daar heb je hem. Dat moet Edwin zijn is mijn conclusie, ik wil omkijken om te zien hoe dicht hij op mijn hielen, of voor hem waarschijnlijk m’n schouders, zit maar weet me in te houden. Ken mezelf langer dan vandaag en weet dat als hij te dichtbij is ik dan dus ga jagen om hem voor te blijven. Nog 1 km en Edwin is nog niet voorbij gekomen, nog 500 meter…nog geen Van der Sar. Zouden ze het dan toch over iemand anders hebben gehad? Of komt ie in die laatste meters voorbij schieten? Komen we samen over de finish?! Zal ik dan z’n hand pakken? Hahahahaha yeah right!
Anyway de laatste 150 meter gaan in, m’n sprint wordt automatisch ingezet (mooi is dat hoe m’n hoofd vaak nog aan het bedenken is over wanneer ik zal gaan sprinten en het mijn lichaam is dat de knoop doorhakt en gewoon midden in een overweging begint met sprinten) en vlieg over de finish. Ik trap keihard op m’n rem en hoor de omroeper vervolgens zeggen dat Edwin over de finish komt. Hij finished dus vlak achter me. Ik ben druk foto’s aan het maken van hem en zijn vrouw en hoor m’n naam. John en Marleen staan ietsje verderop.
Bijkomen en bijkletsen dus……

but first lemmi take a VanderSarfie


Als iedereen weer is verzameld drogen we ons af voor zover dat kan, kleden we ons om en zoeken we een leuk tentje aan het strand op. Daar kletsen we heel veel, lachen we tot de tranen over onze wangen lopen en waaien nog ff lekker wat uit.

Ik was zo blij dat ik weer gewoon zonder problemen lekker 10km non stop kon lopen, een mooie tijd kon neerzetten én het dus niet aan die nieuwe schoenen lag want die had ik als test aangedaan. Die kregen een mooie vuur….eh waterdoop.

Eenmaal thuis kom ik er achter dat ik dus gewoon m’n pr met 25 seconden heb aangescherpt, ik dacht er 5 seconden boven te zitten (wat ik trouwens ookal heel knap vond van mezelf).
Dit was dus het zoveelste kersje op de taart want wat was het een leuke dag!