Dam tot Damloop 2016

18 September 2016
Het is een week na de marathon in Litouwen en vandaag zal ik alweer aan de start verschijnen van de Dam tot Damloop. Ik loop meestal wel een 10km wedstrijd een week na de marathon maar dan was ik én fitter én het is toch 6km minder dan wat ik vandaag zal lopen.

Nadat ik ben omgekleed en m’n spullen heb weggebracht ga ik op zoek naar Niels. Wanneer ik hem vind blijkt hij al in gezelschap te zijn van de twee Junkies Wilbert en Erwin en een hoop anderen zoals Petra, Meike, Joke, Marleen, Patty en Kenny. Dat zijn een hoop vliegen in één klap. Wilbert omhelst me, gooit me haast de lucht in en noemt me de ‘Heldin van Vilnius’. Na wat korte gesprekjes met iedereen valt de groep uit elkaar, ieder gaat z’n eigen weg want we staan allemaal in verschillende startvakken. Ik loop met Niels en Joke naar de start. Niels heeft met Chiel afgesproken want die staan in hetzelfde startvak, 1 of 2 vakken voor mij. Wanneer ik in mijn vak ga staan spot ik vrijwel meteen Marino (Junkies Den Bosch) en Stefan Hiemstra, gezellig! En ook ik wordt gespot, door Maaike uit Almere.
pixlr_20161130215932354
En dan gaan we na altijd veels te lang wachten (nee ik ben niet ongeduldig ofzo) van start. Ik heb geen doel vandaag, buiten het uitlopen en het omhangen van m’n medaille na dan dus ik loop gewoon op gevoel. En eigenlijk gaat het prima. Net als altijd jaag ik aan de linkerkant om erlangs te kunnen en een lekker plekje te vinden. Als ik de bocht richting IJtunnel neem stap ik even op de stoep om nog meer mensen te passeren. Hierdoor kom ik dus met hoofd en schouders boven de anderen uit, eindelijk, waardoor Ada mij weet te spotten. Ik ben me helemaal niet bewust van Ada’s aanwezigheid dus ben zeer blij verrast wanneer ik mijn naam hoor, of eigenlijk: Yo Eef!!! Ik lach, zwaai en roep iets terug. Lachend ren ik de tunnel in. Toch jammer, als ik het had geweten was ik rechtsom gegaan en even gestopt voor een knuffel.
Tot een kilometer of 6 loop ik prima maar dan begint het verval toch echt al toe te slaan. Ook Marino komt me voorbij, nou is dat niet zo gek want hij is nou eenmaal een stuk sneller dan dat ik ben. Ik probeer het even maar kan hem echt niet bijbenen dus geef aan dat hij gewoon echt zijn eigen tempo moet gaan lopen want ik merk aan hem dat hij zich wat in houd voor me.
De temperatuur begint ook op te lopen maar ik ben ondertussen al dik over de helft. Ik ben onderweg naar de Cheerzone van de Junkies. Hier kijk ik altijd ontzettend naar uit maar vandaag vooral. Ik heb ze nog niet gezien na de marathon en vandaag heb ik het toch best zwaar dus kom maar op met die dosis energie!
Ik zit op 14km met dus nog maar een kilometer te gaan tot ik bij de Junkies ben. Het gevecht begint steeds heftiger te worden, man oh man wat een afstand. Ik heb het idee te sloffen en dat ik haast moet gaan kruipen. Intern probeer ik me dus ook ontzettend op te peppen en daar ben ik bijzonder druk mee bezig. Mijn gezicht staat ongetwijfeld ook op onweer en ik let totaal niet op de mensen die langs de kant staan. Dus wanneer Mireille m’n naam noemt en me aanmoedigt kost het me dus ook moeite om me los te maken van mijn gedachten. Nog net voordat ik haar echt ben gepasseerd roep ik nog snel oh hey! Dank je!
Ik nader de Junkies, ik voel het in mijn hele lichaam. Zoals altijd ga ik helemaal links lopen zodat ik voor de oplettende Cheering Junkie goed in zicht loop. Ik steek m’n armen in de lucht en bijt op m’n lip. Emoties voeren de boventoon. Ik lach maar voel ook de tranen branden. Tranen omdat ik vorige week een marathon heb gelopen en dat met hen wil delen, tranen omdat ik van de Junkies hou en altijd blij ben ze te zien (wie er ook staat, want dat weet ik op dit moment nog niet eens), tranen omdat ik het zwaar heb vandaag en steun nodig heb en gewoon simpelweg tranen van geluk. Maar ik hou het bij blijdschap zonder tranen. Ik schiet voorbij, dwars door de Cheerzone, door de geluiden van aanmoediging, door de confetti, langs de high-fives en de camera van Seth. Ik zie er waarschijnlijk uit als een breedbekkikker wanneer ik voorbij ben, zo groot voelt mijn glimlach aan maar schijnbaar heb ik hiermee mijn laatste beetje energie/kracht verspild.

pixlr_20161130215245620

Iets verderop zie ik aan de rechterkant mijn vader en zijn vrouw staan, ik duik naar hun kant en blijf bij ze staan. Even in het hek hangen, even kletsen met pappa en Esther, gewoon even bijtrekken. Ik ga toch niet voor een bepaalde tijd, het is nog vroeg op de dag en ik ben er tenslotte toch al bijna dus een paar minuutjes aan de kant staan maakt me niet uit. Oke nog een kilometertje te gaan en dan zit het erop. Zoals altijd ga ik er weer op een te hoog tempo vandoor waardoor ik al heel snel weer op m’n slof-tempo beland. Op het laatste pleintje krijg je toch altijd weer extra energie van al die mensen die je richting het laatste stuk schreeuwen. Toch hoor je vaak wel het verschil tussen onbekenden die je naam roepen en een bekende die je naam roept. Sabrina, mijn klasgenootje van de basisschool, heeft me gespot. Super leuk om elkaar zo even snel te zien tussen die mensenmassa, zowel op als naast het parcours.
Nog 1 bocht en dan het laatste lange stuk. Ik pers er nog een luttele versnelling uit en dan zit het erop. Ik krijg m’n medaille omgehangen en loop opgelucht richting kledinguitgifte. Daar loop ik Henk uit Almere nog tegen het lijf, altijd gezellig!

pixlr_20161130215807000
Pappa en Esther staan me hier ook op te wachten. We kletsen lekker bij over mijn avontuur in Litouwen en hun vakantie. Ik spot Marlous en Thomas nog even die na een knuffel en een kort babbeltje weer verder gaan. Dan komen Mari, Gaby en Rob ook aangelopen en niet lang daarna is Udjen er ook.
Wanneer pappa en Esther naar huis zijn en wij allemaal onze spullen hebben verdwijnen we naar het businesspark. Daar spreek ik meerdere Junkies, herenigen we ons met Lianne en staat ook Edwin inene voor m’n neus, jeejjj!
Na wat danspasjes is het toch echt tijd om richting huis te gaan.

pixlr_20161130215428530

Ik ben blij met m’n medaille en tevreden met de prestatie van vandaag. Maar denk niet dat ik nog zo gauw meer dan 10km aan één stuk zal lopen in de week na een marathon.

img-20160918-wa0017

Advertisements

European Athletics 2016 – Like Never Before

Zondag 10 juli

Vandaag breekt de dag aan waar ik stiekem toch wel heel erg naar uit heb gekeken. Vandaag is het de dag van de Brooks 10K, een loop waar aardig wat van mijn vrienden aan mee zullen doen, een loop waar ik waarschijnlijk medailles mag uitdelen, een loop waarvoor de Running Junkies een grote Cheerzone zal creëren in het Vondelpark. Mijn shift begint om 10:30 dus ik wil uiterlijk 10:00 op het Museumplein aanwezig zijn. Maar voor die tijd wil ik bij de Junkies langs.
Nadat ik gedoucht heb werk ik m’n ontbijt naar binnen en prop ik de laatste dingetjes in mijn tas. Eenmaal in de trein heb ik contact met zowel Gaby als Sergio, die zijn beide al aan het werk. Totally in m’n hum stap ik uit op Amsterdam Zuid, pak de tram richting Museumplein, stap daar uit en ren naar het Vondelpark. Daar verras ik de reeds aanwezige Junkies met mijn bliksembezoekje.
Maar ik verras ook mezelf want mijn losse wapperende haar heb ik tijdens het rennen in de knoop gelegd. Een pluk haar zit helemaal muurvast aan de ritssluiting van mijn rugtas. Anthony en een mij onbekende meid schieten me te hulp maar we komen dan toch tot de conclusie dat de schaar erin moet. Gelukkig is die aanwezig en *knip* doei pluk! Ik ga weer verder nadat ik mijn haar eerst even in een knotje bindt. Verderop is Sophie bezig met het ophangen van borden dus ook die zeg ik even gedag en na een dikke knuffel vertrek ik weer. Ik loop via een andere route terug naar het Museumplein en ik negeer het stemmetje in mijn hoofd: Eva waarom neem je niet dezelfde route terug? Die was zo makkelijk en waarschijnlijk zelfs de snelste.
Wanneer ik het Vondelpark verlaat moet ik heel even denken maar omdat ik twee keer de Amsterdam Marathon heb gelopen komt het snel bovendrijven, ik zit nog steeds goed. Ik ren snel door en kom bij het Rijksmuseum uit. Top!
Nou ja top……de weg is natuurlijk afgezet met hekken wegens de halve marathon die momenteel door de atleten wordt gelopen. Ik kijk in de verte en zie de grote vlaggen met “Oversteek” staan. Ik ren erheen en stuit op een groep mensen die duidelijk hetzelfde doel hebben als ik heb. Het oogt alleen niet als een oversteek. De kopgroep van de lopers is al voorbij en in de verste verte is er geen loper te zien, mooi moment om over te steken zou je zeggen. Maar niets van dit alles…
Ik wil m’n medevrijwilligers niet afvallen maar in de komende hooguit 10 minuten gebeurd er zoveel en in feite niks dat ik echt zwaar over de zeik ben. Niemand wordt doorgelaten want ‘dit is geen oversteek’…ondanks dat daar de vlaggen/borden staan en waar de oversteek dan wel is daar wordt niet op geantwoord. Na een hoop geharrewar en flinke irritatie van alle partijen wens ik het overige publiek succes en bedank de meneer die zo z’n best heeft gedaan om in ieder geval mij aan de overkant te krijgen en ren weg. Ook op het volgende punt zijn de vrijwilligers niet klantvriendelijk en/of collegiaal, ik ren dus weer een stuk verder om daar buiten het oog van publiek en vrijwilligers al mopperend en vloekend toch mijn oversteek te maken. Ik ren door naar
het Museumplein, weer hekken! Maar ik had niet anders verwacht want ik kom natuurlijk vanaf ‘de verkeerde kant’ maar het tij is gekeerd want wie staat daar het hek te bewaken? Onze Gaby! We kletsen wat en ze wijst me waar het Volunteers Home is.Ik snel me erheen en ben om 10:00 daar. Om me vervolgens niet aan te mogen melden want ik ben een half uur te vroeg………………………………………………
Nou je begrijpt dat ik hem dan al helemaal heb gehad. Ik plof neer op een bankje en trek de babydoekjes uit mijn tas om me op te frissen, al dat geren, drukke gedoe en irritaties zorgt wel voor de nodige zweetdruppels. Gelukkig hebben er dan een aantal vrijwilligers pauze en laat dat nou net een grote groep Atos mensen te zijn, hoe gezellig! Ze komen bij me zitten en Marcel biedt nog aan dat hij anders alvast mijn lunchpakketje regelt.
Om kwart over 10 wordt mijn groep opgehaald (is dit niet een kwartier te vroeg? 😉 ) want we worden eerst ingezet bij de finish van de Halve Marathon. We moeten de tijdregistratiechips van de schoenen van de atleten verwijderen.
Wait what?! Oke dit vind ik cool!
Er loopt al een Poolse vrouw rond en ik help haar met haar chip, ik praat wat met haar en verwacht eigenlijk dat de meeste al binnen zijn (totaal geen tijdsbesef meer) en vraag haar hoe het is gegaan, ze mompelt wat met een heel beteuterd gezicht. Later lees ik dat zij een van de mensen is die is uitgestapt. Sorry meid, wist ik echt niet!
Dan duikt Jelle opeens op en we maken nog even een selfie en gaan verder met het gesprek waar we vanmorgen al aan begonnen waren. Tot hij ook weer naar zijn eigen plekkie moet (tribune).
Voor ons zien we eigenlijk alleen een muur van mensen waar af en toe een atleet doorheen komt. Wel hebben we zicht op het grote scherm waar we dus de finish van de eerste drie dames kunnen zien: het Goud is voor Sara Moreira – Portugal, Zilver is voor Veronica Inglese – Italië en Brons voor Jessica Augusto – Portugal.
Nadat zij binnen zijn begint het werk voor ons. Ik sta met een aantal andere vrijwilligers te stuiteren van enthousiasme. Ik vind dit zo vet haha maar mijn hemel hoeveel knopen kan je in je veters leggen?! Ik snap dat je veters onder geen beding los mogen komen maar 25 knopen?!
Nou heb ik vorige week ook mijn nagels kortgewiekt dus dat helpt ook niet bepaald. Sommige helpen je op weg, andere zijn gewoon heel geduldig en weer andere trekken hun schoen uit zodat je die gewoon staand kan ontdoen van de chip.
De finish van de mannen ontgaat me volledig (Goud: Tadesse Abraham – Zwitserland, Zilver: Kigen Kaan Özbilen – Turkije, Brons: Daniele Meucci – Italië) dus wanneer de jongen waarmee ik gehurkt op de grond zit me verteld dat hij tweede is geworden geloof ik hem op zijn woord. We kletsen er lekker op los terwijl hij zelf zijn veters losmaakt. Je bent tweede geworden en dan maak je je eigen veters los? Wat doe je? Dat moet ik doen! Hij moet er hard om lachen. Dan vraag ik hem of hij een beetje heeft genoten van Amsterdam, 21,1km sightseeing. Even kijkt hij me verbaasd aan en begrijpt dan dat ik hem weer in de zeik loop te nemen. Hij heeft er weinig van gezien zegt hij, jammer genoeg. Dus ik gooi er nog een schepje bovenop ja jeetje jongen je kan toch een beetje om je heen kijken?! We kletsen nog wat en nadat hij me een dikke bezwete knuffel geeft vertrekt hij richting kleedkamers. Nou weet ik totaal niet meer wie hij was maar in ieder geval niet een van de eerste drie mannen. Ik heb even gezocht tussen de uitslagen en ik vermoed dat het de nummer 4 is, de Poolse Marcin Chabowski. Ik help nog vele atleten, zowel met hun schoenen als met het openmaken van hun flesje water. Met sommige valt geen woord te wisselen en anderen kletsen de oren van je hoofd. Sommige moet je echt haast over je heen draperen omdat ze bijna niet meer op hun benen kunnen staan en weer anderen daar vraag je je van af of ze wel hebben meegedaan zo fris en fruitig zijn ze.
En dan is daar de blonde jongen met de Zwitserse vlag om zijn schouders. Ik vraag hem of ik hem kan helpen en hij steekt zijn schoen naar voren. Als hij ziet dat ik probeer in te schatten waar ik het best kan beginnen met al die knopen moet hij lachen en zegt laat mij maar. Dus ook met hem zit ik gehurkt op de grond. En ook met hem klets en lach ik wat af. Hij schat in 25e te zijn geworden (hij is 26e geworden lees ik later) en heeft genoten van alles. Ondanks de warmte want wat is het warm vandaag! Hij heeft dus wel het een en ander meegekregen van de stad. Ook hij knuffelt me om vervolgens niet richting kleedkamers te verdwijnen. Nee hij wordt steeds geroepen door Zwitserse fans en blijft handen schudden, praatjes maken en poseren voor foto’s. Na een tijdje loop ik naar hem toe en zeg zo kom je nooit weg he?! Met andere woorden, ga je nou eerst even opfrissen en omkleden, straks krijg je nog een opsodemieter met dit weer. Hij bedankt me nogmaals en gaat zich dan echt omkleden.
Braaf joch die Adrian Lehmann.
Als alle atleten binnen zijn maken wij ons klaar voor de Brooks 10K. De Franse Thierry, waarmee ik ook bij Atos heb gestaan, en ik veroveren de tafel helemaal aan de rechterkant. Dat is wel zo handig want dit is simpel door te geven aan de vrienden die straks bij mij hun medaille willen ophalen.
Wanneer Thierry naar het Volunteers Home gaat om onze luchpakketjes op te halen zie ik inene door de kieren van de afzetting de welbekende Meeùs shirts voorbij komen. Snel spoed (dus dat is heel snel) ik me naar het deel van de hekken waar geen doeken voor hangen en hang als een blij aapje in het hek. Ik app Lianne snel met de vraag waar ze zijn en meldt waar ik ben. Helaas zijn Lianne, Monique, Udjen en Edwin dan al voorbij. Maar wel zie ik Nicky even en later komen Joanna, Marleen, Meike en Babette aangelopen. Ik roep Joanna en die kijkt verschrikt en verward in de rondte…..’ik hoor mijn naam maar weet niet waar vandaan’. We maken even snel een foto met z’n allen en dan moeten ze door naar het startvak. Ook spreek ik Wietse nog even. Ik zie dat er wat vrijwilligers dingen voor zichzelf gaan doen en besef me dat wij voorlopig niks te doen zullen hebben dus ik ren naar de startvakken. Ik speur het veld af naar Junkie shirtjes want Mari loopt ook vandaag. Maar kan hem niet vinden. Ik stuit dan op Anoek en klets wat met haar. Ik meld dat ik Niels even ga zoeken aangezien ik al bij zijn startvak sta, draai me om en bots bijna tegen hem op. Hij had mij dus al
gevonden. Ik vertel hem waar hij z’n medaille moet ophalen straks, dus die kant waar je duim links zit en je linkeroog dus niet zit. Wanneer ik terug loop zie ik Glen, Dorothee en vrienden nog in het startvak dus ook zij weten nu waar hun medaille te verkrijgen is. Als ik terugkom komt ook net Thierry aangelopen met lunchpakketjes en koffie, ah wat lief!
En dan komen de eerste lopers binnen, ohhhhh wat heb ik hier zin in!!!!!! Ik scan alle gezichten en shirts om bekenden te spotten. Mocht ik iemand vergeten te vermelden: it’s not personal maar ik heb gewoon zoveel mensen gezien en gesproken, mijn fruitvliegenhersentjes hebben er wat moeite mee, gelukkig hebben we de foto’s nog…
De Bossche Junkies Marino, Mari (voor de mensen die zijn blog ook lezen, ja ik was dus die lieve medaille dame, duh), Esther en Gertjan (wij hadden elkaar nog nooit ontmoet maar aangezien hij in een DB Junkies shirt loopt spreek ik hem aan en stel mij netjes voor als mede-Junkie zijnde) passeren mijn straatje, net als oa Wilbert.
Ook voorzie ik  van de BTG peeps bijvoorbeeld Nikola (BURT) en Anders & Anne (NBRO) van een medaille. De Meeùs lopers worden bij mij weggehouden omdat zij geen medaille krijgen….boeeeeee…..maar ik weet Marleen, Edwin en Babette toch een medaille toe te schuiven. De medailles voor Udjen, Lianne en Joanna heb ik ookal apart gelegt (sorry organisatie maar het zijn mijn vrienden he?!) maar dan krijg ik van Udjen en Lianne te horen dat het dan toch geregeld is want Meeùs heeft hier gewoon netjes voor betaald. Glen, Dorothee en clan komen ook hun welverdiende medaille bij me
ophalen en ook Vicky krijgt zijn medaille en ik krijg een dikke kus op m’n wang als dank. Petra staat geheel toevallig in mijn rijtje dus ook zij krijgt een knuffel, medaille en later ook de foto als bewijs. En dan is Hedwig er ook! Hedwig daar hoorde ik van anderen veel over en zij heeft mijn naam ookal meerdere keren voorbij horen komen en nu ontmoeten we elkaar dan, leuk!
Ook Andrea wandelt mijn straatje in, gezellig! Ook bij David, Gerben P., Niels (moet ik hem potverdorie alsnog roepen!) en Joke hang ik een medaille om. Isabella, Niki en Tamara spotten me ook nog even en komen gedag zeggen, net als Inge van Social Mile.
En dan nog al die mensen die ik niet ken! Zo leuk hoe iedereen reageert. Sommige knuffelen me helemaal plat, sommige zoenen me op de wangen, een enkeling maakt een foto van ons samen en er is zelfs een man die roept dat hij van me houdt!
Maar ook wordt ik aangesproken door mensen die mij herkennen van Social Media. Van Instagram en/of van hier, mijn blog. Zoals bijvoorbeeld Maarten. Nadat ik hem zijn medaille omhang verteld hij me dat hij me kent van Instagram en dat hij mijn verhalen volgt. Ik ben ietwat perplex eigenlijk dus stamel volgens mij alleen een bedankje zijn kant op. Later op de dag spreek ik hem nog even via Instagram. Super leuk dat mensen naar je toe komen om te vertellen dat ze je én herkennen én je verhalen zo waarderen. En weet je? Ik waardeeer jullie! Vooral het feit dat jullie naar me toe komen om dit te zeggen, ookal reageer ik misschien ietwat terughoudend maar dat is meer door
de schok haha. Maar dank jullie wel!!!!!!!
Dan houdt de stroom lopers inene op en wachten we nog op de allerlaatste lopers. Ik kijk richting finish en zie een grote zwarte ronde ballon en daaronder loopt Seth! Huh Seth? Hoe kom jij nou achter de finish? Want ik weet dat Seth niet heeft meegelopen. Aangezien wij toch vrijwel niks meer te doen hebben ren ik erop af (alsof ik anders zou blijven staan). We begroeten elkaar met jawel de ondertussen welbekende knuffel. Ik kijk om en zie een groep mensen aankomen. Ik zie Amrit, ik zie Alex, ik zie Jori. Ook Amrit en Jori worden geknuffeld. Alex tilt me op en we knijpen elkaar haast fijn. Ik denk dat iedereen voelt wat ik voel…..zoveel liefde! Ik zie Hesdy van Patta (Amsterdam), ik zie mensen van SSideline City Runclub (Zweden), mensen van de Berlin Braves (Duitsland) en van East Laurier Running Club (Canada) en ik zie twee vrouwen, Michelle en Nicole.
Deze twee dames zijn de laatste lopers en de rest hebben hen begeleidt, gemotiveerd en aangemoedigt vanaf de Cheerzone in het Vondelpark tot hier, de eindstreep.
Dit is zo mooi en man oh man oh man oh man wat ben ik trots op onze jongens, op mijn crew en op de andere crews. Ik hou ervan en ik hou van jullie, jullie zijn fantastisch ❤

Thierry doet het trouwens belachelijk leuk als medailleuitdeler. Ik bescheur me haast nonstop. Wanneer alles erop zit mogen wij zelf ook een medaille houden en die moet Thierry dan van mij ook bij mij omhangen.
Samen met Gaby lopen we naar de tram maar na lang wachten geven we de hoop maar op. Ze rijden amper en als er wat komt is die al compleet afgeladen. We besluiten te gaan lopen. We kletsen wat af dus de wandeling is eigenlijk zo voorbij. In het Stadion raak ik Thierry helaas kwijt dus we hebben nooit onze mailadressen kunnen uitwisselen. Gaby en ik spotten Laura namelijk en besluiten haar haast te bespringen.
Ik zie dus ook totaal niet dat Udjen, Lianne, Joanna en Monique hier ook zitten dus ik reageer hetzelfde als Joanna wanneer ik inene mijn naam hoor…..
Zij hebben tickets via Meeùs gekregen dus zij zitten straks in vak Q (?). Gaby en ik lopen eerst nog even door naar het Volunteers Home in Sporthallen Zuid want daar wacht een medaille op ons. Alle vrijwilligers ontvangen een replica van de medailles die de atleten krijgen/hebben gekregen. Die van ons is vervaardigt van gerecycled ABS plastic. Ook Sergio wacht daar op ons. Wanneer we onze medaille in de pocket hebben, of om ons nek eigenlijk gaat Gaby naar huis en Sergio en ik lopen naar Vak F.
Daar zien we hoe de Nederlandse dames (Jamile Samuel, Dafne Schippers, Tessa van Schagen en Naomi Sedney) een nationaal record lopen tijdens de 4 x 100m relay, oh en ze pakken goud. GOUD!!!
Hierna is het de beurt van Sifan Hassan en zij weet de Zilveren plak te veroveren op de 1500m.
De Nederlandse mannen (Solomon Bockarie, Churandy Martina, Patrick van Luyk en Giovanni Codrington) doen het tijdens de 4 x 100m relay iets minder goed en pakken de vierde plek.
Op de 5000m zien we Dennis Licht de 12e plek pakken en op de 800m pakt Thijmen Kupers uiteindelijk de 6e plek, waar de Poolse Marcin Chabowski trouwens Zilver pakt! Na die halve marathon van vanmorgen!
En dan is het afgelopen, het EK is ten einde. Oke nog een aantal medaille ceremonies maar daar zal ik niet bij zijn vandaag.
Sergio en ik lopen naar Vak D want daar zit Niels. Het wordt een kort weerzien dit keer want Lianne, Udjen, Joanna en Monique blijken aan de andere kant te staan en moeten eigenlijk zo echt weg. En er moet nog geplast worden en er staat een hele grote massa mensen tussen ons in.We banen ons een weg naar de toiletten en al foto’s makend banen we ons weer een weg terug. En dan kom ik inene Junkie Marcel tegen. Joe das leuk want die heb ik alweer een tijdje niet gezien. Na een paar minuten met hem te hebben staan kletsen moet ik echt richting de meiden want die moeten nu echt richting meetingpoint van Meeùs om daar hun tassen op te halen. Dus ik neem afscheid van Niels en van Sergio en huppel achter de meiden aan. Had graag willen blijven maar ik wil ook heel graag tijd doorbrengen met mijn vriendinnen.
Monique zetten we af bij het metrostation en druk kletsend lopen we door. Zo druk dat ik Gerben gewoon voorbijloop en ook totaal niet hoor dat hij me roept.
Als ik het dan doorkrijg loop ik snel terug en de zoveelste knuffel is een feit alleen ook hij plukt me volledig van de straat. Tijd om bij te kletsen is er niet want we hebben echt haast. Ik kap het gesprek semi-bot af (sorry sorry sorry!!!) en sprint achter de meiden aan. Wanneer we aankomen op de afgesproken plek is er geen Meeùs meetingpoint. Ik zie de paniek toeslaan bij Udjen. Gelukkig komt er nog een vrouw aangelopen en die weet te vertellen dat het Meeùs busje echt ergens anders staat en dat zij zelf ook een busje heeft en wij er allemaal in passen en dat zij ons wel even brengt. Nouuuu was dus helemaal niet zo slecht dat ik de boel continue ophield door met iedereen te willen kletsen!
We zetten Joanna af bij de P&R in Muiden en kletsen even lekker bij tijdens de autorit naar Almere. Udjen zet me af bij busstation ‘t Oor en ondanks dat het nu al bijna 9 uur is stuiter ik nog van de energie. Mamma en Ben wonen 1 halte verderop dus ik besluit langs te gaan. Ik zet m’n Nike app aan op m’n telefoon en begin te rennen. Maar ja dat hou ik eigenlijk maar een paar honderd meter vol omdat ik vol gas ga en dat vind m’n lichaam echt niet zo leuk na zo’n week. Dus ik wandel de rest maar gewoon braaf.
Mamma en Ben krijgen een stortvloed aan verhalen over zich heen in ruil voor een kopje thee en om kwart voor 11 ga ik dan toch echt richting huis. De bus komt pas over 20 minuten dus ik besluit te gaan lopen. Op Station Almere Centrum kan ik meteen de bus instappen en om kwart voor 12 ben ik dan eindelijk weer thuis. Morgen begint m’n normale werkweek weer dus nu maar proberen te gaan slapen…

Wat heb ik een geweldige week gehad! Ik heb belachelijk ongegeneerd genoten, ik ben doodmoe geweest, ik heb mezelf de pan uitgestresst, ik heb m’n benen onder m’n lijf vandaan gelopen en gerend, ik heb gelachen, ik heb gejuicht, ik heb geschreeuwd (van blijdschap welteverstaan), ik heb me verbaasd en amazed, ik heb m’n ogen uitgekeken, ik heb zoveel mooie mensen ontmoet, ik heb een week like never before gehad.
Wat een ervaring om aan zoiets deel te mogen nemen. Dit zullen zelfs míjn fruitvliegenhersentjes nooit meer vergeten (het is immers ook na te lezen nu).
Wat een leuke vrijwilligers en wat een waanzinnige atleten.
Het was werkelijk waar een prachtig evenement en een mooi avontuur.
Lieve allemaal bedankt voor deze herinneringen, ik zal ze koesteren! Xx

European Athletics 2016 – And We Keep Coming

Zaterdag 9 juli

Vandaag heb ik een roostervrije dag. Ik doe een poging om wat uit te slapen maar om 10 uur zit ik alweer op de bank. Met Vlinder op schoot, die zich dan ook volledig tegen me aandrukt in de hoop dat ik vandaag eens thuis blijf.
Sorry meisje maar ik heb een ticket voor de late sessie vandaag. Ik ontbijt wat en zet de foto’s die ik de afgelopen dagen heb gemaakt over op mijn laptop. Bij het bekijken ervan besef ik hoeveel ik al heb meegemaakt. Ook blijk ik een foto te hebben gemaakt van de eerste echte rake (mis)stap van Churandy die hem zijn goud heeft gekost. He bah wat een rot foto!
Eind van de middag vertrek ik weer richting Amsterdam. In het Stadion spreek ik Laura nog even, die net een telefonisch interview heeft gehad met de Spaanse Media. Uiteraard hebben we het even over dat interview van de avond ervoor.
Om 19:00 zit ik weer met mijn snufferdje gericht op het veld en de baan gevuld met alle diverse onderdelen.
Ik zit naast een man en zijn zoontje. Wanneer Churandy de baan betreedt raken we pas echt in gesprek. Zowel hij als zijn zoontje hebben het namelijk niet door dus ik voel me haast verplicht om even aan te geven dat Churandy Martina is gearriveerd en dat hij dáár loopt.
Zoals ik al beschreef in een eerdere blog heb ik eigenlijk geen idee van de regels en weet ik ook niet goed hoe alle disciplines in elkaar steken. Dat blijkt wel weer uit het volgende.
De man en ik bespreken het Churandy drama van gisteravond en vanuit mijn ooghoek zie ik Churandy. Ik tik de man aan en zeg nou ja kijk hem nou! Ook de man schiet in de lach en we zien de lol ervan in. We waarderen zijn humor en rebelsheid. Want Churandy loopt over een van de lijnen te balanceren. Alsof hij een nee-hoor-ik-ben-niet-dronken-test aan het afleggen is.
Ik maak wat foto’s en wanneer ik het gebeuren begin te filmen zie ik na 2 seconden dat hij bukt en zijn stuk tape op de baan plakt. Met een ‘Oh….’ eindigt het filmpje dus ook.
Hij was niet rebels maar was gewoon de afstand aan het meten waar hij zijn tape moest plakken. Ook de man naast mij wist dit (GOD-ZIJ-DANK) niet want die kijkt net zo verbaasd als dat ik doe. Nadat ik hem een we-zijn-namelijk-al-jaren-goede-vrienden-elleboogstoot in z’n zij geef schieten we beide heel hard in de lach. Ik plaats nog wel een van de foto’s op Instagram met de tekst ‘Churandy en zijn lijntjes’. Vond het nog steeds wel humor namelijk.
Ik app Niels met het verhaal en krijg meteen een handleiding met de regels en feiten over het atletiek terug gestuurd.
De 4 x 100m relay mannen (kwalificatie ronde) gaat van start en de Nederlandse mannen (Giovanni Codrington, Patrick van Luijk, Dimitri Juliet en dus Churandy Martina) pakken de vijfde plek en weten zich te kwalificeren.
Ik wordt ondertussen al onrustig want na de 4 x 100m relay vrouwen moet ik echt meteen weg en ik zoek al naar de snelste uitweg. Ik zit op het einde van de rij met naast mij alleen nog de man en zijn zoontje. De andere kant van de rij is ook gevuld. De scheiding tussen ons vak en het vak naast ons is hier gelukkig geen hek maar een lage brede muur. Ik vraag me af of ik daar met goed fatsoen overheen kom straks, met m’n tas. Als ik zie dat een vrij gezette vrouw er in 1 keer overheen stapt weet ik dat dat mijn uitweg wordt straks.
De dames betreden de baan en ik zie Dafne nergens, maar misschien start ze wel aan de andere kant? De man kan haar ook niet vinden en pakt zijn verrekijker erbij (hey dat ik daar zelf niet aan gedacht heb!). Het duurt even maar we komen beide tot de conclusie dat Dafne toch niet mee doet, later hoor ik dit ook van iedereen die ik spreek. Toch blijf ik even kijken en zie hoe de vrouwen (Jamile Samuel, Marije van Hunestijn, Tessa van Schagen en Naomi Sedney) de zevende plek pakken en zich ook kwalificeren. En dan is het tijd om de man snel gedag te zeggen, hem en zijn zoontje nog een fijne avond te wensen, over het muurtje te stappen (oke die mevrouw d’r benen waren schijnbaar langer want het kost mij iets meer moeite) en zo snel mogelijk naar de tram te racen.
Ik moet het allemaal nog net aan kunnen redden……..als het ov niet op z’n gat ligt!
Ik ijsbeer als een malle bij de halte maar er komt maar geen tram en de tijd tikt razendsnel door. Mijn hoofd probeert een snellere manier te bedenken maar die is er niet. Wanneer er een bus aankomt spring ik erin maar mijn kaart wordt geweigerd…..het is geen gvb bus. Vloekend stap ik uit (sorry buschauffeur!), het feit dat ik mijn eigen ov pas bij me heb komt gewoon totaal niet bovendrijven. Ik spring in de tram die er dan eindelijk aankomt, een tram die ik helemaal niet moet hebben maar wie weet hoever hij me kan brengen. Dat blijkt 1 halte te zijn. Vanaf daar begin ik te lopen naar een andere halte. Ondertussen krijgen Monique, Lianne en Ada allerlei wilde en paniekerige berichtjes binnen in de groepschat over het feit dat ik het waarschijnlijk niet ga redden. Ook Niels krijgt hysterische berichten door. Ik ren als een kip zonder kop door de straten van Amsterdam.
Ik heb een tram te pakken…hehe…op naar de volgende overstap. Eenmaal daar blijk ik een overstap van 11 minuten te hebben!!! Ah jongens dat kan ik toch helemaal niet! Ik besluit te gaan lopen, van halte naar halte.
De eerste halte loop ik voorbij, zie wel dat het me iets meer tijd heeft gekost dan verwacht dus moet m’n pas wat versnellen om bij de volgende halte te komen want het duurt me nog steeds te lang om bij een halte te moeten staan wachten. De volgende halte lijkt gewoon op het verlengde te liggen maar er is ook een bocht waar trams heengaan. Ik loop snel op de halte die voor me staat af om daar te kijken of mijn tram op het lijstje staat. Niet dus…shit snel naar de overkant rennen. Maar ook daar staat hij niet op! De paniek slaat nu ondertussen toe want ik heb eerlijk gezegd geen idee waar ik ben en hoe ik hier wegkom. Ja lopend met m’n navigatie maar ik moet een tram hebben en wel nu!
Ik probeer te zoeken maar de navigatie van 9292 werkt nou niet echt heel erg mee. Ik draai een paar rondjes om m’n eigen as omdat ik gewoon niet goed weet waar ik heen moet. Ondertussen heeft Niels het ook zwaar te verduren op de app maar hij probeert me er rustig doorheen te loodsen.
Weer terug naar die eerste halte en dan besef ik me dat zo’n halte altijd uit twee hokjes bestaat en er misschien wel meer op het eerste hokje staat aangegeven (iets wat ik normaal wel weet maar niet als ik er zo aan toe ben) en ja hoor de tram stopt hier gewoon en als ik me omdraai komt hij er ook ‘al’ aan. In de tram heb ik gelukkig een zitplaats en ik trek m’n tas leeg. Mijn sportbroekje heb ik al onder mijn spijkerbroek aan en ik ben ook al voorzien van sportbh. Maar er moeten sokken, schoenen en een shirt gewisseld worden en dat ga ik dus hier in de tram doen. Me no care!
Ik weet dat het eigenlijk allemaal nutteloos is maar geef niet zo snel op. Dus ik sprint de tram uit.
Als ik op het terrein van het Westergas aankom zie ik in de chat dat Ada aangeeft Monique en Lianne al lekker bezig te zien. Dat is mijn cue om dan toch echt de handdoek in de ring te gooien. Ik stop met rennen. Ik ben te laat, de paniek verdwijnt en maakt plaats voor woede nou ja boosheid. Ada is de eerste die ik tref en die krijgt een stortvloed van (semi-onterechte) boosheid over zich heen. Ze knuffelt me en knuffelt me nog meer. Maar ik hou voet bij stuk. Ik ben boos. Binnen treffen we Meike en ook die kijkt me ietwat verbaasd aan. Ik ben nog steeds uit mijn doen. Dan geeft ze aan dat er hierna nog een sessie is en er is nog plek. Oh…..ja maar dan sta ik daar in m’n ‘eentje’.
Gelukkig besluit Ada plotseling ook mee te doen, mits er plek is.
Jeujjjjj en langzaamaan komt er weer blijheid in mijn gestresste lijf.
Wij gaan vanavond voor NRC dus we gaan rennen op de loopband.
Ik wordt steeds vrolijker en ja hoor pats boem we zijn weer net zo melig als altijd. He wat fijn!
Ook Yvonne is er. Yvonne ken ik van de allereerste Trappenloop in Almere (2012) en we zien elkaar met regelmaat bij diverse loopjes.
Ik vind het allemaal maar spannend zo’n loopband, ik heb een evenwichtsgevoel van een fruitvlieg (net als het geheugen trouwens……oh hoi wie zijn jullie?!) en tja ik sta eigenlijk nooit op zo’n ding.
We gaan van start en moeten als snel aan de hellingen maar dit gaat allemaal prima. Ik vind het zelfs wel leuk maar ik moet me echt op 1 vast punt focussen anders kletter ik er geheid af. Er wordt een interval tegenaan gegooid en ik loop 13,5km p/u. Nu echt opletten waar je je voeten neerzet dus want ik zie mezelf echt met een bloedgang 5 loopbanden verderop belanden natuurlijk.
Aangezien ik weet wat de overkant aan het doen is, de NTC kant, weet ik dat ze op een gegeven moment moeten doen alsof ze de tegenstander voor het hoofd trappen (we voeren een strijd tegen elkaar, de runners hebben vooral te maken met wolven en zombies terwijl we door het bos rennen en de NTC-ers die moeten ons vooral uitdagen en overrulen. We hebben dus allemaal onze eigen headsets op dus kunnen elkaars instructies niet horen) en dat ze zich dus eigenlijk moeten focussen op iemand die voor hen staat. Ik leg oogcontact met het meisje voor me en ik gebaar ‘Bring it on’. Ze moet lachen en wordt hierdoor bloedfanatiek en ik loop hier alleen maar harder door. Erg leuk.
Dan is het tijd om te ontspannen, we doen wat yoga oefeningen terwijl we deels op de band staan. Ze staan stil maar mijn rolt toch iets door omdat ik erop leun. De spagaat gaat steeds verder en dat vind ik toch niet zo’n goed plan. Maar melig worden we wel. De plank wordt bijna gewoon langgerekt plat op de vloer liggen en ga zo maar door.
Dan mogen we op ons rug op de band liggen, zo gaan we iig geen ongewenste kant meer op. Ogen dicht en focus je je op je ademhaling. Het slechte eruit, het goede erin en ontspan…..dwarrel weg in een ontspannen sfeer, zachtjes en even helemaal weg….
Tenminste dat is de bedoeling….Ada en ik hebben de slappe lach. En de tranen rollen m’n haar in.
We krijgen wat lekkers te drinken en een goodiebag namens Women’s Health, toch mooi als je inene een latere sessie meepakt dus. En dan is het tijd voor een feestje. Een feestje met Nike en Yellow Claw. Het blijkt toch niet helemaal mijn muziek te zijn maar het is wel even een leuke afsluiter natuurlijk. Ik kan met Yvonne meerijden en ben rond kwart voor 1 thuis. Snel tas uitpakken, tas voor morgen grotendeels inpakken, douchen, beesten eten en drinken geven en maar weer proberen te slapen!

European Athletics 2016 – The Longest Day

Donderdag 7 juli

Vandaag begint onze shift om 07:30 en moeten we 06:45 aanwezig zijn. Ik rij vanaf Station Muziekwijk met Hil mee. Wel zo gezellig en nou ja het scheelt mij in reiskosten natuurlijk. Helaas zit het verkeer tegen, we kunnen namelijk gewoon doorrijden en daar hadden we geen rekening mee gehouden. We komen dus ook al om 6:20 aan bij Atos waar Stephen vrij slaperig met vlaggen loopt te slepen en ons heel verbaasd gedag zegt. Er is nog niemand aanwezig voor de kantine dus er is nog geen koffie, we gaan maar meteen aan de slag met het opbouwen van alles. Al snel zijn onze schoenen en sokken doorweekt van de dauw die op het gras ligt en zijn de sporen te zien van waar wij door het gras hebben lopen sloffen. Wanneer het team compleet is staat eigenlijk alles al klaar dus kunnen we lekker aan de koffie en thee met z’n allen. Nog een korte briefing voor eventuele nieuwe mensen en dan is het wachten op de 656 (254 in de ochtend en 402 in de middag) kinderen die we vandaag over de vloer zullen krijgen. Ook vandaag ben ik vliegende keep maar sluit me ook vandaag weer aan bij Monique en Mary. Hil staat vandaag bij een ander onderdeel maar we krijgen er Iris voor terug. Als de ochtend erop zit en de pauze aanbreekt wordt ik gevraagd om team logistiek bij te staan. Samen met Hil, Marcel en Vincentius begeleidt ik de kinderen richting de bussen die bij het Buiksloterplein staan te wachten. We nemen allemaal een positie in langs de wandelroute om ze verder te loodsen. Ik ben het laatste punt richting bussen. Als ik vermoedt dat de laatste klas voorbij is sprint ik richting Hil die eerder op de route staat om bevestiging te krijgen, vervolgens sprint ik terug richting Marcel. Marcel staat bij de bussen. Zodra ook hij weet dat dit alle kinderen en begeleiders moeten zijn zit dit deel er voor ons eigenlijk op. Door Stephen en Joy worden onze lunchpakketjes afgegeven want ‘jullie staan hier nog wel even’….wij moeten nu wachten op de bussen met kinderen die in de middag bij ons komen sporten. Het verloopt niet geheel vlekkeloos aangezien de bussen laat zijn en de kinderen her en der afzetten. Een paar bij ons en sommige bussen stoppen bij Hil en andere rijden weer helemaal door naar Atos…..slechte communicatie dus bij het vervoersbedrijf. Als de nieuwe lichting kinderen er is gaan wij ook allemaal weer netjes naar ons eigen onderdeel. Als het richting 3 uur gaat begin ik toch wel vermoeid te raken, iedereen wel overigens. Maar leuk is het zeker. Vervolgens begeleiden we de kinderen weer richting bus. Wij hoeven dus niet mee te helpen met opruimen en mogen weg zodra we klaar zijn. Oh dat is fijn! Alleen jammer dat het allemaal zo lang duurt dat de rest van de vrijwilligers allemaal al voorbij komen, je gedag zwaaien en dus al onderweg zijn naar huis. Maar goed, maakt niet uit. Met de auto rijden Hil en ik naar Diemen Zuid en vanaf daar gaan we verder met de metro. Hij gaat naar het Stadion en ik eerst naar het Volunteers Home. Wanneer ik naar Sporthallen Zuid slof met mijn veels te zware en volle tas en ik het idee niet meer recht te kunnen lopen van vermoeidheid zie ik inene Nikola met zijn gezin lopen! Nikola is overgekomen vanuit Servië voor het EK en BTG (Bridge the Gap dat door de Junkies wordt gehost). Dat hij er zou zijn wist ik maar had enkel de hoop hem zondag te zullen treffen. Hij heeft mij nog niet gespot (ook niet zo gek tussen al die vrijwilligers die overal rondlopen. Ik steek m’n armen in de lucht en begin wild te zwaaien, terwijl we eigenlijk recht op elkaar aflopen maar roepen dat hebben m’n hersentjes nog niet bedacht. Mijn gewapper trekt toch zijn aandacht en gelukkig herkent hij me ook meteen haha. Hoe leuk is dat dan?! We geven elkaar een dikke knuffel, kletsen wat en nadat ik ze de weg heb gewezen naar de ingang van het Olympisch Stadion en nog wat dikke knuffels vertrekken zij die kant op en ik de andere. De vriendin van hun coach loopt straks mee met de 400m vrouwen dus die gaan ze richting finish juichen. Eenmaal in het Volunteers Home kleedt ik me snel om in de kleedkamer omdat ik straks zelf nog ga sporten. Dan gaan Sergio en ik ook naar het Stadion. Sergio heeft via Nationale Nederlanden twee tickets gewonnen voor de avondsesse van vandaag en ik mag dus mee. In het vak blijf ik gedag zeggen; Gaby met vriend, Sunny, Anoek, Anouk en Nikki (tegen wie ik de dag ervoor nog zei nee ik zit dan niet in het Stadion, ja wist ik veel dat dat toch zo zou zijn, maar gelukkig wist Anouk me te spotten!).
We zien onder andere hoe Solomon Bockarie zijn Personal Best loopt op de 100m (zijn besef hiervan en zijn reactie was zo mooi, wat kan sport toch mooi zijn!), hoe mijn held Churandy Martina zich weet te kwalificeren voor de finale en eerder hoe Nicky van Leuveren een Personal Best loopt op de 400m en hoe de Servische Tamara Salaški tweede wordt in haar heat en Lisanne de Witte derde in dezelfde heat.
Dan is het voor mij tijd om te vertrekken, ik moet naar Westergas omdat ik een training van Nike op de planning heb staan. Sinds tijden hebben we weer eens een NTC training. Lianne, Ada en ik hebben er zin in! Niels komt ook maar Niels gaat rennen. Als Ada en ik net het Nike Runhouse binnenlopen zien we net hoe Churandy het goud pakt in de finale van de 100m mannen!! Blij vliegen we elkaar om de hals!
Wanneer we allemaal samen zijn zit de sfeer er al lekker in en vergeet ik haast dat ik eigenlijk behoorlijk moe ben.
Nike zal Nike niet zijn als ze niet weer wat nieuws in petto hebben voor ons. We krijgen een headsetje op en worden in 2 rijen verdeeld. Vervolgens worden we naar buiten geleid waar een groot podium staat. Dit podium is verdeeld in twee helften, de ene helft is voor NTC en de andere voor NRC. De runners staan dit keer dus op een loopband en NTC en NRC staan face to face tegenover elkaar. OH CRAP……
Ik doe doorgaans wel braaf en fanatiek mee maar 1) ik ben dus best moe en niet meer zo getraind als ik was en 2) ik hang nogal vaak de clown uit……en nu staat Niels dus tegenover ons, klaar om me uit te lachen…..zucht…gelukkig weet ie allang dat ik niet zo stoer ben als ik me wellicht voor doe dus heel erg door de mand kan ik niet vallen. En we hebben al eens eerder miepend en piepend samen een bootcamp overleefd dus ach…
Maar dit is toch wel heel anders dan normaal. In rap tempo komen er diverse pasjes voorbij razen door je headset en wanneer iedereen naar rechts dribbeld ga ik naar links, wanneer iedereen in z’n handen klapt staan mijn handen juist op het verst van elkaar verwijderd, als iedereen met hun gezicht naar oost ligt te planken lig ik naar west te grinniken…..zo a-ritmisch als het maar kan. Wanneer we op de plek moeten dribbelen doe ik dat braaf mee maar ik draai nog wel een paar keer om mijn eigen as zodat ik nog gekke bekken kan trekken naar Lianne en Ada. Wanneer we in onze handen moeten klappen draai ik me wederom om zodat ik Ada kan aansporren voor een potje ouderwets handje-klap.
Niels en ik zoeken zo nu en dan oogcontact (kan ik weer rare bekken trekken en aangeven dat ik het toch erg warm heb….Niels zei al dat Ada en ik onze hemdjes niet onder onze shirtjes aan moesten houden) en die lacht me inderdaad uit….of toe…..
Na deze heerlijke lijdensweg waar wij meestal toch het meest onze lachspieren trainen begint de wandeling naar het station. Lianne moet de andere kant op en Ada loopt een stukje op met Niels en mij. Dit zijn nu al soort van tradionele wandelingen van Niels en moi, lekker bijkletsen en een bakkie koffie op het station.
Uiteindelijk ben ik om 12 uur thuis, moe, voldaan, vrolijk en gek genoeg met een sprankje energie over en ik slaap pas na enen…..oh….

Barmhartige Samaritaan

Eergister vroeg ik me nog af hoe ik in hemelsnaam het inschrijfgeld voor de Amsterdam Marathon bij elkaar moest krijgen, voordat dit ‘uitverkocht’ zou zijn. Dus naast de gebruikelijke uitgaves voor het ‘dagelijkse leven’, het verlengen van mijn paspoort (wat gelukkig nu zo goed als rond is), af en toe wat treinkosten en dus het bij elkaar sprokkelen van inschrijfgelden voor andere loopevenementen die eerder plaatsvinden dan de marathon.

Gisteravond dacht ik ‘Oh laat ik deze blogpost ook even via Twitter delen’, de link stond er nog maar net op en daar was longtime vriend E. uit Zaandam aka Haas oftewel Erik:

‘Wat kost die Amsterdam Marathon in godsnaam?’
Haha die is €65,- Erik.
‘Nou sponsor ik je toch 🙂 ‘

En voila de inschrijving voor mijn derde marathon is rond en dus een feit!

Zo dan….ik was (en ben nog steeds) flink overdonderd, zo blij en heb dus ook best wat (vreugde)traantjes gelaten.

20140514_191022

Bij deze dus nogmaals:

SUPER BEDANKT ERIK!

Ik heb er zin in! w00p