Banana Eve on Tour – Amsterdam

Zondag 16 oktober, vandaag zijn mijn mamma en mijn tante jarig maar ook is het de dag van de Amsterdam Marathon. Ik loop op geen enkele afstand mee (nog steeds last van mijn voet en ik wil gewoon weer eens cheeren) maar ben al vroeg op pad.
Terwijl ik van het station naar het Rijksmuseum wandel kom ik overal hardlopers tegen. Sommige al helemaal in hun outfit, zonder extra kleding eroverheen, en met hun startnummer al opgespeld. Druk kletsend met hun medelopers en/of hun supporters. Lopers uit diverse landen. Sommige lopen relaxed over straat, anderen rennen langs om de tram te halen. Ik sla het allemaal glimlachend gade. Ik weet zelf maar al te goed hoe het voelt.
Wanneer ik aankom bij het Rijksmuseum is het team om de Cheerzone op te bouwen ook net aangekomen. Samen zetten we de partytent, waar we onze spullen kunnen stallen, op, worden de crewvlaggen opgehangen, de beachvlaggen neergezet en de borden opgehangen waarop staat over hoeveel meter de lopers de Cheerzone kunnen verwachten. Loes komt aan met de Lululemon bakfiets, gevuld met aanmoedigingsborden, bergen met confetti, ontzettend leuke petjes én thermoskannen met koffie en thee. Rustig aan wordt de Cheerzone gevuld met vrienden.
14680597_1206033136102692_2701579884138002500_n

Wanneer de marathon op het punt staat op te beginnen snellen Mark en ik ons naar onze tassen. Mark is de eerste die zich in het pak van de Running Junkies mascotte, Ryan the Lion,¬†zal hijsen en ik transform weer in Banana Eve. Dit tot verbazing van vele Junkies, waar we dus veel lol om hebben. Ik heb net m’n pak aan en voel dat ik wordt aangetikt, ik draai me om en daar staat Edwin! Ein-de-lijk zien we elkaar dan!
20161016_093313

De marathon is van start gegaan en het duurt niet lang tot de toplopers ons voorbij komen (op de heenweg bevindt de Cheerzone zich op km 4 en op de terugweg zitten de lopers op zo’n 38 km. De heenweg is dus gewoon leuk dat we er staan en de terugweg zijn we vrijwel noodzakelijk om de lopers een boost te geven voor die laatste 4 kilometers).
Na de toplopers volgt de stroom met recreatieve lopers (ook toplopers overigens!) en in die stroom moeten wij dus onze lopers zien te vinden. Gelukkig weten ze haast allemaal wel waar wij staan dus ze komen ook wel gewoon op ons af. Alle aanwezige crews komen aan bod. Van onze kant vliegen de aanmoedigingen via de megaphone, de highfives, de confetti en het enthousiasme de lopers om hun oren. Van hun kant krijgen we dezelfde enthousiasme, highfives (de een harder dan de ander) en ontzettend veel energie. Het is genieten voor alle partijen. En dan zijn ze weg, op pad om nog heel veel kilometers te mogen rennen, onderweg terug naar ons, naar het Olympisch Stadion, naar de finish en hun medaille. Wij mogen in de tussentijd de 8km lopers nog aanmoedigen om vervolgens te wachten op de eerste lopers van de marathon die weer terug gekeerd zijn.
pixlr
Vol spanning wachten we  de terugkeer van onze lopers. Ik sta iets verder van de Cheerzone vandaan. Ik ga daar bewust staan omdat ik zelf weet hoe het is om door die Cheerzone te komen. Het is zo fantastisch en het doet zo ongelooflijk veel met je. Maar het gaat ook ontzettend snel allemaal. De Cheerzone en over de finish komen zijn de mooiste momenten tijdens een marathon. Maar omdat het allemaal zo snel gaat en er zoveel door je heen gaat zie je niet wie er allemaal staan te juichen. Persoonlijk vind ik dat erg zonde. Zo heb ik eerder tijdens de marathon van Rotterdam bij de eerste keer passeren van de Cheerzone Mari volledig gemist, waardoor hij de tweede keer haast midden op de weg stond zodat dat niet nog een keer kon gebeuren. Het kwam dus goed maar toch jammer van die kilometers die ik heb gelopen met het idee dat hij misschien wel al naar huis was gegaan. En beide keren dat ik Amsterdam heb gelopen heb ik ook maar een paar mensen gezien terwijl er zoveel mensen stonden, toen wist ik bijvoorbeeld ook totaal niet dat Edwin er stond. Dat wist ik alleen maar omdat hij me een berichtje stuurde waarin hij vertelde dat hij er helemaal emotioneel van werd toen ik voorbij kwam razen (I know that feeling).
En dat wilde ik voorkomen. Mensen die wisten dat ik er zou staan en me misschien wel voorbij zouden rennen zonder me te zien, bananenpak of niet.
Dus ik sta met Edwin een paar meter na de Cheerzone. Zo kan ik iedereen goed aan zien komen en zij zien mij (of niet) en ik kan ze nog eens voorzien van confetti en highfives.

dsc_0363
Harad op weg naar de finish van zijn allereerste marathon. Hij loopt hem ‘gewoon¬†even’ binnen de 3 uur en voelt zich daarna nog kiplekker!¬†

Ik probeer een beetje uit te rekenen waar de loper moet lopen voor de beste impact met mijn confetti-poppers. Maar een aantal lopers blijven aan de rechterkant van de weg lopen (voor de loper is het totaal niet duidelijk te zien dat de hekken die in het midden van de weg staan de weg naar ons niet¬†afsluiten)¬†waardoor ze me niet horen en ik ze no way kan raken met m’n confetti. Maar bij de lopers die wel langs me lopen gaat het goed (genoeg) en ze zijn blij verrast met deze extra aanmoedigingen. Niels zie ik helemaal in de verte aankomen en ik zie dat hij begint te zwalken. Hij wilt duidelijk aan de linkerkant van de weg lopen om bij ons te komen maar weet niet of het slim is en dat zie je dus heel duidelijk in zijn manier van lopen. Ik weet niet of hij me al kan zien maar ik begin al te gebaren dat hij gewoon hierheen kan en moet komen. Hij duikt door de hekken en is de enige die op de linkerbaan loopt. Hij dendert door de Cheerzone en komt vervolgens op ons af. Ik vergeet helemaal het juiste punt van confetti-poppen en de confetti vliegt dus al veels te vroeg door de lucht. Het volgende moment is Niels me om m’n nek gevlogen, oke dat zag ik dus niet aankomen. We geven elkaar een dikke knuffel. Wanneer hij wegloopt gebaart hij dat hij helemaal gesloopt is. Ik roep hem na dat het hartstikke goed gaat. En weg is ie weer.

 

pixlr_20161227160104930

Ik wacht nu nog op Mark. Mark ken ik van de basisschool en kwam hem twee jaar geleden inene tegen tijdens de Halloween Run. Hij loopt vandaag zijn tweede marathon. Zijn eerste was Rotterdam dit jaar. Ik heb toen nog een stuk met hem meegelopen in de laatste kilometers. Ik zie hem aankomen en ga klaarstaan met mijn confetti-popper. Een goed getimede confetti-douche dit keer waar Mark op reageer met: haha TRUT! Dit is volgens mij vooral omdat hij schrikt van de knal die dat ding geeft. Maar met net zoveel enthousiasme waarmee hij me toen hij 4km had afgelegd, geeft hij me nu weer een highfive.
Iedereen die ik ken is nu wel zo’n beetje voorbij gekomen en ook mensen die ik zo snel niet herken maar waarvan ik later besef dat ik ze ken, of zij mij, via Instagram of mijn blog. Super leuk!
Ik besluit even een broodje te eten en zie dan iemand in een bananenpak lopen. Hij heeft het zwaar maar kijkt dan inene op en ziet mij staan. Hij fleurt helemaal op en we wijzen breed glimlachend naar elkaar. Een moment van herkenning, bananen onder elkaar. Hij steekt de weg over en komt naar me toe. Hij spreekt Engels en zegt dat we gewoon een foto MOETEN maken! Ik forceer een glimlach want ik heb juist net m’n mond volgepropt met brood. Ik wens hem succes en¬†blijf achter met m’n broodje in m’n hand en een blik op m’n gezicht van: wat is er nou zojuist gebeurd?! Zo ontzettend grappig!
Edwin is ondertussen naar huis en ik sluit me aan bij de Cheerzone om de halve marathonners aan te moedigen.

Wanneer alles een beetje op z’n eind loopt en de grote dingen zijn opgeruimd overleg ik nog even over het eventueel opruimen van de confetti. Wanneer dit niet hoeft besluit ik met Petra (die ook de marathon heeft gelopen) nog even naar de cheerzone van de Halfcrazyrunners te lopen. Ik app Marlous dat we eraan komen dus die wachten ons op.
Gezamenlijk reizen we naar het station.
pixlr_20161227162108051

De dag na de marathon speur ik het internet af op zoek naar m’n Banana-Buddy en ik weet hem zowaar te vinden! Ik zie meteen dat dit een geweldige ontdekking is. Niet perse vanwege het feit dat ik nu dus ook onze foto kan krijgen maar omdat hij zo gek is als een deur! Maandagavond spreek ik hem via Instagram en hij beloofd de foto dinsdagmiddag online te zetten en daar is geen woord aan gelogen. Yup ik heb duidelijk m’n mond vol eten….
Maar dan komt de dag erna een filmpje online te staan en ik lach me helemaal ziek.
Wat een heerlijkheid om iemand te treffen die nog gekker is dan dat ik ben!
pixlr_20161227164806501

 

Advertisements

Banana Eve on Tour – Eindhoven [Deel 2]

Na mijn treinreis naar Eindhoven begint project Banana Eve – Support Edwin pas echt.
Gisteravond was ik nog super blij dat ik een tas in de kast had staan waar alles in past √©n die nog dicht kan ook! En wieltjes heeft en een schouderriem. Nou toppie. Zelfs m’n schragen passen er gewoon precies in. Ik zou er zelf nog inpassen maar dan komen we nergens natuurlijk.
Onderweg van huis naar de trein kom ik erachter dat die wieltjes lang niet zo handig zijn als verwacht. M’n tas zwenkt alle kanten uit en het kost me veel moeite om hem recht te houden. Gelukkig heb ik de schouderriem er niet af gehaald dus ik mag gaan slepen.
Na 5 minuten kom ik al tot de conclusie dat de tas toch wel heel erg zwaar is. Gelukkig ben ik ruim op tijd want het is nog best een stukkie lopen. Het 21km punt ligt zo’n 2km van het station vandaan en ik zal dus een kleine 3km moeten wandelen. Met vele tussenstops en het verbijten van de pijn in mijn schouders kom ik aan op een mooie vrije plek langs het parcours. Ik sta niet ver van het 21,1km punt vandaan, had liever iets verder gestaan nog maar dit is in ieder geval al een perfecte plek en aangezien het slepen met de spullen toch behoorlijk pittig is vind ik het wel best zo. Ik moet tenslotte straks ook teruglopen naar het 40km punt.plattegrondkopie
Nu ik mijn plekje heb gevonden is het tijd om de boel te installeren. De schragen worden uitgeklapt en de borden erop geplakt met duct tape. Mensen kijken me geboeid aan, wat is ze toch allemaal aan het doen?
Ik heb gele ballonnen met smiley’s erop die ik met ballonnen-stokjes op de hoeken van de borden plaats. Ze blijken ontzettend instabiel te zijn dus aangezien er geen kinderen in de buurt zijn om ze aan te geven prik ik ze lek met m’n stanleymes en die spullen verdwijnen weer in m’n tas. Als ik ergens geen geduld voor heb vandaag is¬†het wel ballonnen die niet doen wat ik wil dus toedeledokie!
De borden staan dus ik neem maar eens even de tijd om iets te eten en drinken. Daar ben ik best wel aan toe.
Dan is het tijd om mijn bananenpak aan te trekken. Aangezien ik bang ben dat hij steeds voor m’n ogen zal zakken¬†draag ik de punt als een capuchon in m’n nek. Niet echt een hele herkenbare banaan maar goed ik ben al zenuwachtig genoeg.
De top lopers komen voorbij en ik zie ze naar de borden kijken, oke ik val dus op. Of in ieder geval mijn borden. Een van de motorrijders die de toplopers vergezelt complimenteert me met mijn mooie borden. Een van de andere snelle lopers geeft aan dat ik de volgorde moet omdraaien. Ik ben het er niet mee eens maar vertrouw op zijn oordeel.
Tijdje later zegt een andere loper dat ik de volgorde moet aanpassen. Verdomme….maar goed ik zet ze terug naar hoe ik ze tenslotte eerst al had staan. Vond ik tenslotte toch al beter. Ondertussen krijg ik veel response van de lopers en van het publiek zelf. Iedereen is enthousiast. Via de app van de marathon volg ik Edwin op de voet. Hij komt eraan! Wanneer hij volgens de app bij het 21,1km punt is zet ik snel aan de ene kant een cameraatje neer om te filmen en aan de andere kant m’n telefoon die non-stop foto’s maakt. De zenuwen en de emotie gieren door m’n lijf maar ik sta er helemaal klaar voor met mijn confetti. Ik zie de pacers van Edwin aankomen en speur hun groep volgers af. Ook zij roepen wat kreten naar me en ik zeg ongetwijfeld wat terug maar ik zoek Edwin.
cameringo_2016-10-09-12-20-27
Ik tuur in de verte maar zie nog steeds niemand die op Edwin lijkt.
Dan komt plotseling Ellis voorbij: hey dat is leuk zeg! Ik wil best wel confetti poppen voor haar maar straks zit Edwin er vlak achter en ben ik te laat voor zijn confetti douche. Het blijft dus alleen bij een verbale aanmoediging.cameringo_2016-10-09-12-20-49
Wanneer Ellis voorbij is valt er een groot gat tussen de lopers en nog steeds geen Edwin. Ik begin me ondertussen een beetje zorgen te maken. Hij heeft duidelijk de pacers losgelaten en sluit nu vast aan bij de pacers met een iets latere einddtijd. Prima want was ook een eventueel plan. Maar toch zit het me niet lekker en ik moet ook al wat aanstalten gaan maken om naar het volgende punt te vertrekken.cameringo_2016-10-09-12-21-08
Ik kijk nogmaals op de app. Die geeft aan dat Edwin me allang voorbij is! HOE DAN?! Hij zit al op 23km nu. Ik app met Mari die nog onderweg is met/naar de Cheerzone. Ik vertel hem dat ik Edwin schijnbaar toch heb gemist. Mari vraagt me hoe ik dat in hemelsnaam voor elkaar heb gekregen. Ik snauw terug dat ik dat ook niet weet en het ook niet begrijp. Maar gooi het erop dat ik teveel werd afgeleid op dat moment door lopers en voorbijgangers die me riepen. Ik kan wel janken. Mari zegt ach je hebt zometeen nog een kans. Ja leuk maar dat is niet het moment waar ik al zolang naar toe gewerkt en geleefd heb. En ik wilde mijn eigen momentje met Edwin en niet met meerdere mensen….yup egooooooo haha.
Ontregeld gooi ik m’n spullen in mijn tas en begin weer te slepen. Alles maar dan ook alles doet pijn. Daarbij voel ik me ook wat verslagen dus de kracht ebt zolangzamerhand uit m’n lichaam. Ik app nog wat met Mari, die probeert me met grapjes op te beuren maar ik ben echt behoorlijk van slag.
Eindelijk kom ik aan bij het PSV stadion en plof neer, ik kan niet meer. Sta te trillen op mijn benen. Dan krijg ik een appje van Mari met hun locatie g*dgloeiende g*dverd*mme, ze staan aan de andere kant van het stadion. Ik stuur terug dat ik het ga proberen maar dat ik echt verga van de pijn.
Gelukkig staan ze minder ver van me vandaan als het op de kaart leek. Onderweg praten mensen nog tegen me maar ik krijg helemaal niks meer mee.
Wanneer ik bij de Junkies aankom flikker ik m’n tas in het gras en loop naar Mari toe. Wanneer hij me ziet en zegt: hoe kan dat nou? Snauw ik: JA WEET IK VEEL! M’n lichaam begeeft het haast en ik leun met m’n handen op m’n knie√ęn en begin te huilen. Tussen de tranen en snottebellen door vertel ik Mari dat ik er niks van begrijp, hoe kunnen we elkaar nou zijn misgelopen? En hoe kan hij de borden nou niet hebben gezien? Iedereen heeft ze gezien! Hoe kan hij er nou zo voorbij zijn gelopen?! Ik ben boos en verdrietig maar ik moet mezelf herpakken want ik bederf op deze manier ook de stemming bij de rest.
Gertjan helpt me met het in orde maken van de borden en we zetten ze weer op de straat. Ditmaal staan ze voor het stadion. Dus de slogan van Feyenoord voor het PSV stadion neergezet door een Ajax supporter, lekker bezig.
Ik hou de app nauwlettend in de gaten, hell no dat het nog een keer fout gaat.
Veel van de mensen die voorbij komen heb ik natuurlijk al gezien, sommige herkennen mij ook. Sip zeg ik tegen Mari dat ik die mensen al heb gezien, waarop Mari zegt: ja het is een slechte optocht he?
Wanneer de app aangeeft dat Edwin zo rond de 36km loopt besluit ik hem tegemoet te lopen. Ik instrueer Mari dat ik Edwin tegemoet loop, hem daar een prive confetti douche geef, met hem meeloop tot hier en dat zij dan ook met mijn overige confetti poppers moeten knallen en foto’s moeten maken. Ik sta klaar op ongeveer 38km, nog zenuwachtiger dan eerder.
Ik sta er een paar minuten en dan krijg ik een berichtje via Whatsapp.

Van Edwin.

Huh?

Ik lees dat hij op 20km is uitgestapt.

Ik stuur snel terug dat we elkaar daarom zijn misgelopen en begin vervolgens terug te rennen naar de cheerzone.
Wanneer Mari mij in zicht krijgt zie ik de verwarring in zijn ogen. Waarom rent ze langs de route en niet op de route met Edwin? Waar is Edwin? Z’n ogen schieten snel weer op de weg voor hem en ziet inderdaad geen Edwin.
Het enige dat ik kan doen is met een trillende onderlip nee-schudden met m’n hoofd terwijl ik kom aanrennen (wat best knap is want mijn evenwicht is nou niet bepaald top).
Met wat gepiep probeer ik Mari duidelijk te maken dat Edwin is uitgestapt. Ik geef mijn telefoon aan hem zodat hij het zelf kan lezen. Ik plof neer op het 5 cm hoge stoepje en zit als een hoopje bananen puree te huilen.
Mari merkt op dat ik Edwin dus niet heb gemist op het eerdere punt. Op zich is dat gek genoeg wel een opluchting. Ik ben nog in gesprek met Edwin, hij legt uit wat er is gebeurd en verteld dat hij nu in de trein zit en bij Utrecht is. Mijn antwoorden dringen heel langzaam bij Edwin door. He? Ben jij in Eindhoven?!
Ik zeg ja die kleine cheerzone waar Mari je over vertelde? Dat was ik.
Dit bericht komt keihard binnen bij Edwin. Die zit dus huilend in de trein en ik in Eindhoven op een veels te laag stoepje. Ik stuur hem een foto van de borden die voor me staan. En wanneer ik een foto maak van mezelf met de borden op de achtergrond maak ik het alleen maar erger voor mezelf. Ik zie mijn eigen janksmoel en daar ga ik alleen maar harder door huilen (*kuch*sukkeltje*kuch*).

pixlr
Wanneer zelfs de borden de moed opgeven besluit ik ze op te ruimen maar m’n bananenpak komt vast te zitten in 1 van de borden. Dit tot grote hilariteit bij zowel mij, Mari & en Ramiro en ook bij Edwin die ik hiervan op de hoogte breng via de app.

Ik heb ‘even’ de tijd nodig om bij te trekken van dit nieuws maar moet mezelf voor een tweede keer herpakken omdat de halve marathonners op het punt staan om ons te passeren en hier lopen veel bekenden mee. Meike en Joanna weten dat ik er ben en die hebben beide ook support nodig. We moedigen de vele Bossche Junkies aan en¬†ook Amsterdamse Junkie Mark komt voorbij suizen, maar vele zien en/of horen mij niet. Wanneer Marlous en Thomas voorbij komen en ook zij mij niet horen en zien ben ik het zat. Ik ren erachteraan om ze haast tegen de grond te werken zodat ze me wel moeten opmerken. Een snelle knuffel en ze mogen weer door. Hardlopende Boer John loopt ook mee maar ik heb dat zelf alleen van horen zeggen want ik heb hem totaal gemist.
Meike is ook in aantocht maar ik weet dat ik daar eigenlijk niet voor hoef op te letten. Zij weet ten eerste dat ik hier zal staan en ten tweede zij is wat dat betreft net zo oplettend als dat ik ben. En ja hoor Meike en ik spotten elkaar vrijwel tegelijkertijd. Ik ren op haar en Shanice af en geef haar een knuffel. Niet veel later komt ook Joanna aan. Ook haar ren ik tegemoet en we omhelzen elkaar. Ik zeg meteen dat Edwin is uitgestapt en we elkaar helemaal niet eens hebben gezien. Joanna schrikt en zegt vertel me straks alles!

pixlr_20161211202409967
Glimlachen als een boer met kiespijn…

De Cheerzone is ondertussen opgeruimd en de Bossche Junkies richting huis vertrokken.
Ook ik pak m’n boeltje bij elkaar en slof rustig richting station.
Daar ga ik op een strategische plek staan om Joanna op te wachten. Als ze komt aanlopen met Meike, Michel en Shanice breekt ik finaal in stukjes. Bij Joanna in d’r armen huil ik even flink uit. Niet alleen vanwege het feit dat ik nou eenmaal erg emotioneel ben of het feit dat ik er zoveel tijd in heb gestoken en zo ontzettend naartoe geleefd heb maar ook vanwege het feit dat ik het gewoon heel erg vind voor Edwin.
En hij? Hij vind het weer verschrikkelijk voor mij. Hij kan er ook niets aandoen dat het plan zo goed heeft gewerkt, dat hij dus niet wist dat ik er was en we elkaar dus niet hebben gezien.
Samen met Joanna, Meike en Shanice ga ik nog even op de foto bij Reis je Fit en dan pakken Joanna en ik de trein. In de trein praten we goed bij en eenmaal thuis ben ik bekaf. Gelukkig heb ik de volgende dag vrij….
img-20161009-wa0015
Ondanks dat het oorspronkelijke plan niet bepaald is gegaan zoals gehoopt krijg ik toch diverse berichten via Social Media, ook veel van mensen die ik niet persoonlijk ken. Ontzettend leuk dus en dat doet me goed. Ben blij dat ik toch vele mensen even een afleiding heb kunnen geven en die boost die ze nodig hadden. Ookal werkte ik maar op halve kracht vandaag. Op naar volgende week: de Amsterdam Marathon!

 

Banana Eve on Tour – Eindhoven [Deel 1]

Maanden geleden nam ik het besluit om mijn eigen wedstrijd van die dag te annuleren met het doel om naar Eindhoven af te reizen om Edwin aan te moedigen tijdens zijn tweede marathon.

Weliswaar is de marathon van Eindhoven niet de tweede marathon waar Edwin zich voor heeft ingeschreven maar vanwege diverse blessures wel de tweede marathon waar hij van start gaat met 'uitlopen' als doel.
Dit schrijf ik omdat ten eerste Edwin me anders zelf gaat verbeteren en ten tweede omdat mensen hier nogal over (blijven) vallen. Soms gaan dingen nou eenmaal niet volgens plan en niet iedereen schudt alles maar zomaar uit zijn of haar mouw. We zijn allemaal anders. Oke laat ik het hier maar bij houden voordat ik straks nog demonstratief met een bord door de straten loop te paraderen om één van mijn beste vrienden te verdedigen.

Het plan om langs de kant te gaan staan om Edwin aan te moedigen wordt al snel een project. Aangezien ik hem hier niet van op de hoogte wil brengen, het moet een verrassing zijn, bedenk ik me dat ik moet opvallen.
Uit het niets is daar dan inene het idee om een bananenpak aan te schaffen voor dit project.

In 2013 waren Udjen en ik ook aanwezig bij de marathon in Eindhoven. Udjen liep daar in de stromende regen haar snelste marathon. Ook Wilbert liep deze editie mee, die kreeg toen al een verrassings-aanmoediging, hij wist niet dat ik langs de kant stond en ik was ook ietwat onherkenbaar met m'n dichtgesnoerde capuchon, Ninja Eve zegmaar. Ik ben later van start gegaan voor de halve marathon maar moest wegens mijn blessure uitstappen.

Een bananenpak, leuk! Maar zal dat genoeg zijn? Ik ben namelijk geen schreeuwer…….ja mensen vermoeden waarschijnlijk niet zo snel dat ik lang niet zo extrovert ben als ik over kan komen. En daarbij; ik ben een erg emotioneel mens dus waarschijnlijk zou ik Edwin niet eens kunnen roepen omdat ik door mijn emoties niet eens geluid zou kunnen produceren. Anyway ik denk dat een bananenpak niet genoeg zal zijn dus er moet een spandoek komen. Ja een spandoek!
Oke een spandoek, maar wat moet daar op komen te staan? Iets wat verwijst naar die banaan die dan langs de route staat? Maar wat? Iets met ‘headbangende banaan’. Daar hebben wij het zo vaak over gehad (komt daar soms het idee van het bananenpak vandaan of is het puur omdat je toch met regelmaat hardlopers in bananenpakken tegenkomt? Ja echt waar!).
De hierop volgende weken spoken er allerlei spandoek kreten door mijn hoofd, wordt er steeds meer aangeschaft: confetti, ballonnen.
En dan is ie er, dat ik daar niet eerder op ben gekomen. Het kan niet anders dan dat dit de juiste woorden zijn: You’ll Never Walk Alone.
De perfecte woorden, ik heb de laatste jaren niet veel meer met voetbal maar het is en blijft Ajax voor mij maar Edwin is een trouwe Feyenoord supporter, hij heeft deze woorden ook op zijn bovenarm staan en daarbij ik kom hem aanmoedigen dus hij is (naast eventuele andere fans) niet alleen.
Het spandoek idee schrap ik daarentegen wel. Het moet anders. Ik heb geen tijd om een juiste plek te vinden om een spandoek op te hangen en Edwin is iemand die vooral naar beneden kijkt tijdens het lopen dus wellicht ziet hij het niet eens.
Ik wil borden die ik neer kan zetten. Dan maakt het ten eerste niet uit waar ik ga staan en ten tweede Edwin zal dit eerder zien dan een spandoek, denk ik.
Wanneer ik bij de Bruna even snel binnen kijk om prijzen van karton te vergelijken valt mijn oog op regenboog gekleurde vellen. Ik zeg tegen mezelf: oke deze onthou ik even, wat op zich al grappig is want ik ben tegenwoordig een vergiet met wel hele grote gaten. Ik loop naar buiten maar bedenk me vrijwel meteen dat dit nutteloos is want die regenboog vellen gaan het toch wel worden. Ik loop weer naar binnen en trek 3 vellen uit het vak. Tevreden stap ik weer op mijn mountainbike, het thuisbrengen van deze mooie vellen is trouwens nog een heel gevecht zo op deze fiets en de wind van vandaag.
Ik struin het internet af voor het maken van de meest simpele, goedkope en lichtste schragen. Qua geld maakt het niks uit of ik zelf moeilijk ga lopen doen of ze kant en klaar haal. Dus op naar de Gamma om drie schragen te kopen. Op Instagram plaats ik hier ook een foto van met de hashtag #secretmission.

img_20161002_075825
#secretmission

Het bananenpak zelf is ondertussen aangevuld met een bananenlegging en later komen er ook nog (hoofdzakelijk) gele adidasjes bij.

cameringo_2016-08-12-23-23-34_20161010205707843
Banana Eve in progress

De letters worden zorgvuldig uitgeknipt en op de borden geplakt. Een paar mensen weten ondertussen van mijn grote plan en we hebben allemaal onwijze lol om mijn outfit.
Kruidvat heeft weer een actie met goedkope(re) dagkaarten voor de trein dus ook die wordt aangeschaft. De gele haarverf die ik voor Litouwen had aangeschaft wordt weer in mijn haar gesmeerd en ik ben er klaar voor!

Vele Junkies van Den Bosch zullen die dag de halve marathon lopen dus er gaan ook een aantal Bossche Junkies cheeren. Ik betrek Mari dus ook in het complot om Edwin te verrassen, te verblijden en te laten huilen.
Twee dagen van te voren besef ik dat Edwin met een pacer mee gaat lopen. En dat betekend dat hij in een groep zal lopen. Ik zie het dus al helemaal gebeuren dat hij middenin de groep loopt met z’n blik op de straat gericht en hij mij of de borden dus niet zal zien en ik hem niet. Niet alleen Edwin is nerveus voor zijn marathon maar ik ook!
Ik schakel Mari dus in. Hun cheerzone zal zo ergens aan het eind van de route staan maar ik sta eerst tussen de 20 en 24 km te cheeren om daarna m’n spullen bij elkaar te pakken en naar de cheerzone te gaan.
Ik vraag Mari of hij Edwin een berichtje wilt sturen met de mededeling dat er nog een kleine cheerzone tussen de 20 en 24 km zal zijn.
Pff dat moet goedkomen dus.

Zondagochtend….de ochtend van de marathon. Ik zit in de trein en ben met Edwin in gesprek via Whatsapp. Hij weet nog steeds niet beter dan dat ik¬†met de¬†14km trail van De Hoge Veluwe Loop ga meedoen vandaag. En dan verteld hij me dat Mari hem vertelde dat er nog een cheerzone zal zijn. Tussen de 20 en 24 km! Waar ik op reageer met: Oh echt? Nice!
Edwin zegt: ja leuk he? Ik zal het nodig hebben.
We zijn nog een tijdje in gesprek en ik krijg foto’s van hem in het startvak met de pacers die hij gaat volgen. Onbewust helpt hij me enorm want ik weet nu ook hoe de pacers eruit zien. Wanneer ik bijna in Eindhoven ben gaat Edwin van start.

20161009_083607
To be continued…

Bredase Singelloop

Zondag 2 Oktober 2016

Vandaag is het de dag van de Bredase Singelloop. Voor mij wordt dit de eerste keer dat ik hieraan deelneem. Ik meldt me aan bij de balie van Mee√Ļs, neem wat te eten en te drinken en wacht op Joanna.
Wanneer Joanna en haar dochter Kim er ook zijn kleden we ons snel om, voegen we ons bij de andere Mee√Ļs-lopers voor een groepsfoto en begeven we ons naar de startvakken. Na veel langer wachten dat gedacht gaan we van start van deze 5km. Het plan is om een zo snel als mogelijke tijd neer te zetten vanmorgen om mijn energie kwijt te raken. Ik vind het geen fijn parcours, heb een droge keel en heb last van de vele schoolkinderen die mee doen, me in de weg lopen en naar mijn mening iets teveel geluid maken. Na 25 minuten en 50 seconden kom ik over de finish en wacht op Joanna en Kim.

pixlr_20161204131316689

Terug in de lounge van Mee√Ļs kletsen we wat na, eten en drinken we weer wat en maken Joanna en ik ons op voor de volgende ronde. Dus wederom een groepsfoto en na wat aanmoedigingen voor de lopers van de 10km (waaronder Lianne) wandelen we weer richting startvakken, waar we Wilbert ook treffen. Dit keer voor de halve marathon. We zijn van plan om samen te lopen en ik ga proberen Joanna naar haar snelste tijd op deze afstand te helpen.
Ik ben iemand die zo snel als mogelijk start en zich later overgeeft aan verval. Dat is dus iets wat ik nu niet moet doen.
Het startschot gaat en we zijn weg. Omdat we zo druk aan het kletsen zijn let ik totaal niet op. Joanna is degene die moet aangeven dat we veels te snel gaan, tot twee keer aan toe. Ja lekkere pacer ben ik. Rimco komt voorbij en heeft er duidelijk zin in, hij loopt vandaag zijn eerste halve marathon en hoopt binnen de twee uur te finishen. Dan wordt mijn naam nogmaals genoemd, dit keer is het Ton van Runner’s World.
pixlr_20161204131538180
Ondertussen lopen Joanna en ik op een beter tempo. We vermaken ons prima, we kletsen er druk op los, hebben lol, er is interactie met het publiek en met mij lichamelijk gaat het ook goed. Ik let totaal niet op mijn horloge dus qua tempo doen we gewoon maar wat. Ja ja¬†ik ben een slechte pacer vandaag. Achter ons horen we de fluitjes en het ‘geschreeuw’ van de voorfietsers, dit betekend dat de toplopers eraan komen en wij, ‘het gewone volk’, aan de kant moeten. Met nog 1 man achter ons zijn wij de laatste lopers. Ik ga voor Joanna lopen zodat de toplopers genoeg ruimte hebben. Normaal moeten wij rechts lopen maar dit keer lopen we links. De toplopers passeren ons dus aan de rechterkant en alle bochten gaan naar links dus ik wil ze zo min mogelijk in de weg lopen en kijk dus de hele tijd om of er iemand aankomt. De fietsers die de bezemwagen vormen geven aan dat ik dit echt niet hoef te doen, ze hebben ruimte zat om me te passeren.
Het vervelende van op een lager tempo lopen tijdens een wedstrijd met een groot gat tussen jou en de mensen voor je √©n gepasseerd worden door hele snelle mensen is dat ik gedreven wordt om sneller te gaan. Om m’n eigen tempo te zoeken. Ik moet ontzettend inhouden en dat gaat me steeds moeilijker af. Nu moet ik steeds omkijken of ik niet te ver van Joanna vandaan loop. Dus soms loop ik wat achteruit en soms stop ik gewoon even op de stoep. Wanneer het besef komt dat we ‘pas’ op 7km zitten begin ik me ondanks de hilariteit hierom en de meligheid toch wel een beetje ellendig te voelen. Dit gaat een lange dag worden besef ik me. Fysiek gaat het prima, nergens last van, maar mentaal begint het een slachtveld te worden. Joanna weet dit en geeft al aan dat ik gewoon m’n eigen weg moet gaan als ik het niet meer vol kan houden. Vooralsnog wil ik dit niet. Ik heb gezegd dat we samen gaan lopen dus dan doen we dat. Ondanks het feit dat we beide allang weten dat die streeftijd niet meer gaat lukken. We hebben qua conditie geen goede dag, maar gezellig is het wel.
Vlak na dat fijne besef van die 7km staat ‘onze’ fotograaf Wietse klaar om ons vast te leggen.
pixlr_20161204124117231
In de volgende kilometers begin ik me ongemakkelijk te voelen bij de lieve aanmoedigingen van het publiek: hou vol meiden! Jullie kunnen het! In mijn hoofd geef ik steeds snauwende antwoorden: ja duh tuurlijk kan ik het! Ik hoor hier niet achteraan te lopen!
Nou ben ik zelf ook niet bijzonder snel ofzo en wil graag Joanna naar een nog mooiere tijd helpen en doe ik het met liefde maar vandaag voelt het duidelijk niet goed, of de afstand is teveel voor mij om dit te doen en ons tempo te verschillend? Ik weet het niet maar vandaag hou ik het jammer genoeg niet veel langer meer vol.
Op 9km spreken we af dat we op 10km uit elkaar gaan, dat is ook de splitsing voor de tweede ronde en de finish. En dan staat Wietse er nogmaals om ons nog een keer samen vast te leggen op de gevoelige plaat, oke digitale plaat dan.
pixlr_20161204124642858
We naderen ons eindpunt en de mensen roepen de meest lieve dingen maar ik kan alleen maar naar beneden kijken, het voelt zo niet goed. Ik kom aan op het plein en stop, ik zie verbaasde blikken in het publiek. Joanna en ik omhelzen elkaar, wensen elkaar succes, bedanken elkaar en geven elkaar een dikke kus en dan zet ik een sprint in. Ik ga ervandoor. Ik hoor mensen schreeuwen en een aantal juichen. Dit voelt fijn, even laten zien wat ik kan haha. Alleen loop ik op mijn Lunarglides en die zijn vrij glad aan de onderkant en loop ik over grote keien die natgeregend zijn. Ik verwacht ieder moment op m’n muil te gaan maar ga gewoon door. Wanneer ik door de bocht¬†ben doe ik even wat rustiger aan, ik moet tenslotte nog 11km. Wel loop ik op mijn eigen tempo en het is grappig om de verbazing op de gezichten van het publiek te zien. Hoezo loopt zij achteraan als ze op dat tempo loopt? Mensen moedigen me nu heel anders aan. Sommige pushen me om de mensen voor me in te halen en wanneer ik dat doe hoor ik hard gejuich achter me. Ik heb lol, ik voel me een stuk lekkerder zo ookal vind ik het echt heel erg jammer dat ons doel niet bereikt is. We hebben het een keer eerder gedaan op de 5km, dat ging goed (al raakte ik Joanna kwijt in de laatste 100meter…..) en liep ze inderdaad een pr.
Op een gegeven moment lopen de achterste lopers en ik aan weerskanten van het water. Ik speur de mensen af op zoek naar Joanna. Wanneer ik haar heb gevonden roep ik haar, na een paar keer kijkt ze op en vind ze mij ook. We zwaaien en blazen handkusjes naar elkaar, ja we zijn een stel sentimentele mutsen.
Weer kom ik langs Wietse die ook zeer verbaasd kijkt omdat ik inene alleen loop.
14543794_548194335382418_8795416540955935191_o
Ik kom over de finish met een tijd van 2:16:54 (¬Ī 1:15 voor de eerste 10km en ¬Ī1:02 voor de laatste 11,1km). Het weer is behoorlijk verslechterd in de tussentijd maar ik wil perse wachten op Joanna dus ik frunnik een warmhoudfolie los van de hekken en ga onder een afdakje staan. Hier spreek ik Ton ook nog even, hij heeft zijn zus naar een mooie tijd geholpen. Na een tijdje komt er een man van het Rode Kruis bij me informeren hoe het met me gaat, ik wordt hier altijd wat ge√Įrriteerd om want wordt nou eenmaal niet graag geholpen als ik hier niet om vraag dus ik probeer zo beleefd als mogelijk aan te geven dat alles goed gaat. Hij vraagt me waarom ik hier sta………..oh komt de bus hier niet dan? Ja jemig waarom denk ik nou dat ik hier sta? Ik mag mee naar voren om m’n vriendin meteen te kunnen omhelzen zodra ze binnen is. Dat is lief maar ik verbaas me er wel over. Niet vanwege het feit dat je niet pal achter de finish mag wachten (er is ondertussen nog een andere afstand bezig en die mensen beginnen nu over de finish te komen) maar meer vanwege het feit dat deze meneer zich ietwat zorgen maakt om me¬†terwijl ik onder een afdakje sta en ik nu in de volle regen bij de finish mag gaan staan…..die logica ontgaat me even. Maar goed ik ga lekker vooraan staan.
Wanneer Joanna over de finish komt loopt ze me bijna voorbij, ze verwacht niet dat ik er nog sta en dacht me, bleek later, ook te hebben zien staan bij de Mee√Ļs lounge die langs de route staat.
We nemen onze tweede medaille van de dag in ontvangst en lopen druk kletsend terug naar Mee√Ļs. Ook zei vraagt of het wel goed met me gaat want ik heb schijnbaar geen kleur meer in mijn lippen. Ohhhh vandaar dat die Rode Kruizer even polshoogte kwam nemen bij me.
20161204_125259
We hebben dan weliswaar niet ons doel gehaald om de hele weg samen te lopen √©n om Joanna d’r pr te verbeteren maar we hebben wel een onwijs leuke dag gehaald.
Minpuntje is alleen wel dat ik nu verga van de pijn in mijn linkervoet. Ik had al wat last sinds de marathon maar het is nu zodanig dat ik niet meer normaal op mijn voet kan staan en lopen is ook niet fijn. Maar ja we zullen het zien, voorlopig maar wat rust pakken.

Oh en Rimco? Ja die heeft zijn eerste halve marathon binnen de twee uur gelopen! Gefeliciteerd!

Dam tot Damloop 2016

18 September 2016
Het is een week na de marathon in Litouwen en vandaag zal ik alweer aan de start verschijnen van de Dam tot Damloop. Ik loop meestal wel een 10km wedstrijd een week na de marathon maar dan was ik én fitter én het is toch 6km minder dan wat ik vandaag zal lopen.

Nadat ik ben omgekleed en m’n spullen heb weggebracht ga ik op zoek naar Niels. Wanneer ik hem vind blijkt hij al in gezelschap te zijn van de twee¬†Junkies Wilbert en Erwin en een hoop anderen zoals Petra, Meike, Joke, Marleen, Patty en Kenny. Dat zijn een hoop vliegen in √©√©n klap. Wilbert omhelst me, gooit me haast de lucht in en noemt me de ‘Heldin van Vilnius’. Na wat korte gesprekjes met iedereen valt de groep uit elkaar, ieder gaat z’n eigen weg want we staan allemaal in verschillende startvakken. Ik loop met Niels en Joke naar de start. Niels heeft met Chiel afgesproken want die staan in hetzelfde startvak, 1 of 2 vakken voor mij. Wanneer ik in mijn vak ga staan spot ik vrijwel meteen Marino (Junkies Den Bosch) en Stefan Hiemstra, gezellig! En ook ik wordt gespot, door Maaike uit Almere.
pixlr_20161130215932354
En dan gaan we na altijd veels te lang wachten (nee ik ben niet ongeduldig ofzo) van start. Ik heb geen doel vandaag, buiten het uitlopen en het omhangen van m’n medaille na dan dus ik loop gewoon op gevoel. En eigenlijk gaat het prima. Net als altijd jaag ik aan de linkerkant om erlangs te kunnen en een lekker plekje te vinden. Als ik de bocht richting IJtunnel neem stap ik even op de stoep om nog meer mensen te passeren. Hierdoor kom ik dus met hoofd en schouders boven de anderen uit, eindelijk, waardoor Ada mij weet te spotten. Ik ben me helemaal niet bewust van Ada’s aanwezigheid dus ben zeer blij verrast wanneer ik mijn naam hoor, of eigenlijk: Yo Eef!!! Ik lach, zwaai en roep iets terug. Lachend ren ik de tunnel in. Toch jammer, als ik het had geweten was ik rechtsom gegaan en even gestopt voor een knuffel.
Tot een kilometer of 6 loop ik prima maar dan begint het verval toch echt al toe te slaan. Ook Marino komt me voorbij, nou is dat niet zo gek want hij is nou eenmaal een stuk sneller dan dat ik ben. Ik probeer het even maar kan hem echt niet bijbenen dus geef aan dat hij gewoon echt zijn eigen tempo moet gaan lopen want ik merk aan hem dat hij zich wat in houd voor me.
De temperatuur begint ook op te lopen maar ik ben ondertussen al dik over de helft. Ik ben onderweg naar de Cheerzone van de Junkies. Hier kijk ik altijd ontzettend naar uit maar vandaag vooral. Ik heb ze nog niet gezien na de marathon en vandaag heb ik het toch best zwaar dus kom maar op met die dosis energie!
Ik zit op 14km met dus nog maar een kilometer te gaan tot ik bij de Junkies ben. Het gevecht begint steeds heftiger te worden, man oh man wat een afstand. Ik heb het idee te sloffen en dat ik haast moet gaan kruipen. Intern probeer ik me dus ook ontzettend op te peppen en daar ben ik bijzonder druk mee bezig. Mijn gezicht staat ongetwijfeld ook op onweer en ik let totaal niet op de mensen die langs de kant staan. Dus wanneer Mireille m’n naam noemt en me aanmoedigt kost het me dus ook moeite om me los te maken van mijn gedachten. Nog net voordat ik haar echt ben gepasseerd roep ik nog snel oh hey! Dank je!
Ik nader de Junkies, ik voel het in mijn hele lichaam. Zoals altijd ga ik helemaal links lopen zodat ik voor de oplettende Cheering Junkie goed in zicht loop. Ik steek m’n armen in de lucht en bijt op m’n lip. Emoties voeren de boventoon. Ik lach maar voel ook de tranen branden. Tranen omdat ik vorige week een marathon heb gelopen en dat met hen wil delen, tranen omdat ik van de Junkies hou en altijd blij ben ze te zien (wie er ook staat, want dat weet ik op dit moment nog niet eens), tranen omdat ik het zwaar heb vandaag en steun nodig heb en gewoon simpelweg tranen van geluk. Maar ik hou het bij blijdschap zonder tranen. Ik schiet voorbij, dwars door de Cheerzone, door de geluiden van aanmoediging, door de confetti, langs de high-fives en de camera van Seth. Ik zie er waarschijnlijk uit als een breedbekkikker wanneer ik voorbij ben, zo groot voelt mijn glimlach aan maar schijnbaar heb ik hiermee mijn laatste beetje energie/kracht verspild.

pixlr_20161130215245620

Iets verderop zie ik aan de rechterkant mijn vader en zijn vrouw staan, ik duik naar hun kant en blijf bij ze staan. Even in het hek hangen, even kletsen met pappa en Esther, gewoon even bijtrekken. Ik ga toch niet voor een bepaalde tijd, het is nog vroeg op de dag en ik ben er tenslotte toch al bijna dus een paar minuutjes aan de kant staan maakt me niet uit. Oke nog een kilometertje te gaan en dan zit het erop. Zoals altijd ga ik er weer op een te hoog tempo vandoor waardoor ik al heel snel weer op m’n slof-tempo beland. Op het laatste pleintje krijg je toch altijd weer extra energie van al die mensen die je richting het laatste stuk schreeuwen. Toch hoor je vaak wel het verschil tussen onbekenden die je naam roepen en een bekende die je naam roept. Sabrina, mijn klasgenootje van de basisschool, heeft me gespot. Super leuk om elkaar zo even snel te zien tussen die mensenmassa, zowel op als naast het parcours.
Nog 1 bocht en dan het laatste lange stuk. Ik pers er nog een luttele versnelling uit en dan zit het erop. Ik krijg m’n medaille omgehangen en loop opgelucht richting kledinguitgifte. Daar loop ik Henk uit Almere nog tegen het lijf, altijd gezellig!

pixlr_20161130215807000
Pappa en Esther staan me hier ook op te wachten. We kletsen lekker bij over mijn avontuur in Litouwen en hun vakantie. Ik spot Marlous en Thomas nog even die na een knuffel en een kort babbeltje weer verder gaan. Dan komen Mari, Gaby en Rob ook aangelopen en niet lang daarna is Udjen er ook.
Wanneer pappa en Esther naar huis zijn en wij allemaal onze spullen hebben verdwijnen we naar het businesspark. Daar spreek ik meerdere Junkies, herenigen we ons met Lianne en staat ook Edwin inene voor m’n neus, jeejjj!
Na wat danspasjes is het toch echt tijd om richting huis te gaan.

pixlr_20161130215428530

Ik ben blij met m’n medaille en tevreden met de prestatie van vandaag. Maar denk niet dat ik nog zo gauw meer dan 10km aan √©√©n stuk zal lopen in de week na een marathon.

img-20160918-wa0017

Mijn zevende marathon: Litouwen

Woensdagmiddag 7 september

Stefan, Gerben en ik reizen af naar Station Weert, het mooiste stationnetje dat ik ken, en worden daar opgewacht door de zus van Gerben. Met de auto rijden we door naar Ospel, waar de ouders van Gerben wonen. Mamma Gerben heeft al een heel feestmaal voorbereid en we worden met open armen ontvangen. Nadat we onze magen met lekker eten hebben gevuld en lekker over van alles en nog wat hebben gekletst krijgen we van Gerben een rondleiding door zijn oude woonplaats. De plek waar hij is opgegroeid. Overal zit wel een verhaal aan vast. Erg leuk om zo door een woonplaats te wandelen en al die verhalen te horen. Eenmaal terug kakken Stefan en ik aardig in dus we liggen op tijd in bed, alleen kletsen we daar toch nog even door. Blijft gek zoiets, onwijs moe zijn maar als je dan in bed ligt toch hele verhalen op weten te drommen.
De volgende ochtend gaat de wekker al zeer vroeg. Omstebeurt sluipen we de trap af naar de badkamer en vervolgens richting keuken. We ontbijten, pakken onze koffers en wandelen richting bushalte. Hop de bus uit en de trein naar Eindhoven in, daar de trein weer uit en de bus naar Eindhoven Airport in.
Daar treffen we Lennert en Annemijn. Gerben en ik zijn als eerste door de douane. We zien dat er een probleem is met het poortje waar Lennert en Annemijn doorheen willen. Ze worden na controle van hun ticket doorgelaten door een grondstewardess. Ook Stefan wilt door datzelfde poortje en ook dat gaat niet goed. Dus ook hij loopt naar de grondstewardess. We staan er allemaal bij (op een afstandje dan) en kijken ernaar. Niemand kan het gesprek tussen mevrouw de grondstewardess en Stefan horen dus het enige waaraan we zien dat er iets mis is is het gezicht van Stefan. In de paar seconden dat het duurt zien we dat het goed mis is. Stefan kijkt alsof…..ja alsof wat eigenlijk? Dan pakt hij pijlsnel zijn ticket weer aan, pakt z’n koffer en….rent weg?!
Ehm…..
Lennert krijgt van de grondstewardess te horen dat er iets mis is met zijn ticket. Iets met een verkeerde vlucht zegmaar.
Geen van ons allen weet goed hoe te reageren. We lachen maar voelen ons ontzettend rot. En wat moeten we nou doen? Wachten? We besluiten unaniem om sowieso deze vlucht te pakken en af te wachten of Stefan ook nog mee kan met deze vlucht. Wanneer we in het vliegtuig zitten krijgen we te horen dat de vlucht vol zit (beetje vervelend dat we omringt zijn met lege stoelen de gehele vlucht..) en dat hij zaterdag pas kan vliegen.

We landen op Vilnius en we pakken een mini-busje naar het centrum. Daar vraagt Gerben de weg aan iemand dat wel the coolest kid in town moet zijn met z’n uber vette Optimus Prime tattoo op z’n kuit. We zijn iets te vroeg dus duiken een falafel tent in.
Eenmaal in het appartement wordt de kamerverdeling gemaakt en ploffen we allemaal onze spullen en onszelf ergens neer. Dan maar eens even de boel verkennen. We wandelen door mooie straatjes, drinken koffie bij √©√©n van de tig koffietentjes, pakken een terrasje, doen boodschappen en gaan om 10 uur ‘s avonds maar eens koken.
Ondertussen krijgen we te horen dat Stefan toch morgenmiddag al aankomt en besluiten we dat we in de ochtend het concentratiekamp Paneriai te bezoeken. Deze twee dingen staat overigens totaal los van elkaar..
Ik stuur een berichtje hierover naar mamma en zij verteld me dat de kans erin zit dat opa hier heeft gezeten. Opa heeft in meerdere werkkampen gezeten in onder andere Litouwen. Dit maakt het voor mij een stuk moeilijker. Dit wordt ook mijn eerste keer dat ik zo’n kamp zal bezoeken dus ik was al nerveus.
Na het ontbijt vertrekken we naar de bus. Na een stuk of tig haltes stappen we uit en blijken we wel de juiste lijn te hebben maar zijn we de verkeerde kant op zijn gegaan. Dus hop de bus weer terug en we beginnen gewoon opnieuw. Eenmaal bij de juiste halte is het weer zoeken geblazen, vanaf hier moeten we een stukje lopen. Dit ‘stukje’ mondt uit in zo’n 5 kwartier dolen door het immense bos. Lang leve Google Maps komen we dan toch uit waar we wezen moeten. Ik ben best wel spiritueel ingesteld dus onderweg praat ik tegen opa, of hij wel bij me wilt blijven en me wilt steunen wanneer het me teveel en/of te zwaar wordt. Verder probeer ik zoveel mogelijk om m’n gevoelens uit te schakelen en twijfel ik of ik me wel of niet moet openstellen, om m’n spirituele deurtje op een kiertje te zetten of niet. Het is een mooi park. De zonnestralen schijnen door het prachtige bladerendek van de bomen, de vogels fluiten en er vliegen vlinders in de rondte. Het enige dat je herinnert aan het niet te beseffen drama zijn de diverse monumenten en de overblijfselen van de ‘putten’. In het kleine maar overweldigende museum wordt het heel snel duidelijk dat dit geen concentratiekamp was. Dit was een vernietigingskamp, een eindstation. Gek genoeg verdwijnt wel die steen van mijn maag, want opa heeft hier in ieder geval niet gezeten. Maar de verhalen, foto’s en het beetje beeldmateriaal kan ik amper bekijken. Ik lees overal maar een beetje en kijk een klein beetje film. Ik kan het niet. Ik weet wellicht al te veel over dit tijdperk en de pijn en verdriet¬†snijdt door m’n hoofd en lijf. Het enige dat ik met wazige ogen kan en wil lezen is over de tunnel die gebruikt is om te ontsnappen. Deze tunnel is eerder dit jaar door middel van sonar gevonden. Dit is nieuwe informatie en uitermate interessant en indrukwekkend.
Ik gooi wat geld in de donatiebox en Gerben zegt (vraagt) dat ik maar iets in het gastenboek moet schrijven. Ik knik en ga zitten………ja wat moet je schrijven, zonder in te storten. Even m’n neus snuiten en een paar keer diep ademhalen en dan schrijf ik iets in de trant van:

‘No words to describe what to feel.
We must never forget. Love all ‚ô°
Annemijn, Lennert, Gerben & Eva.
The Netherlands’

Ik loop naar buiten en Gerben zit verderop op een bankje voor zich uit te staren, ik laat hem maar even. Ook ik pak even een momentje om bij te trekken.
Wanneer iedereen buiten is lopen we van monument naar monument, van de ene plek waar mensen werden vermoord en verbrand naar de andere.
Ondertussen verzamel ik allerlei (kiezel)stenen als souvenirs voor m’n moeder, m’n tante en mezelf. Wij hechten hier heel veel waarde aan, dat zal dat beetje Joods bloed wel zijn dat door onze aderen kruipt.
Ik hou me bijzonder goed maar kan niet overal meteen antwoord op geven. Soms geef ik gewoon het plattegrondje of mijn telefoon (ik heb foto’s gemaakt van de plattegrond bij het museum waar de Engelse vertaling bij staat) aan Gerben omdat ik dan gewoon simpelweg niet kan uitspreken wat daar was gebeurd (pas wanneer ik de week erna bij m’n moeder thuis ben en m’n verhaal begin te vertellen stort ik in).
De terugweg gaat zoals altijd sneller, nou ja normaal lijkt het sneller te gaan maar nu waren we in 30 minuten alweer terug. Tja we hadden voor de grap niet gelezen dat we moesten overstappen op een andere bus in plaats van door het bos te wandelen. Ach ja….

Kuil waarin de Burners Brigade gevangen werd gehouden. Deze 80 gevangen (76 mannen en 4 vrouwen) hadden de taak om de lijken te verbranden. De 'ladder' werd gebruikt om daar vanaf de lichamen in het vuur te gooien. Begin 1944 begonnen zij met het graven van een 30 meter lange tunnel waar op 15 april 1944 12 gevangen door zijn ontsnapt. De rest werd of doodgeschoten tijdens de vlucht of bleven achter. Halverwege dit jaar hebben onderzoekers met behulp van sonar de tunnel weten te lokaliseren
Kuil waarin de Burners Brigade gevangen werd gehouden. Deze 80 gevangen (76 mannen en 4 vrouwen) hadden de taak om de lijken te verbranden. De ‘ladder’ werd gebruikt om daar vanaf de lichamen in het vuur te gooien.
Begin 1944 begonnen zij met het graven van een 30 meter lange tunnel waar op 15 april 1944 12 gevangen door zijn ontsnapt. De rest werd of doodgeschoten tijdens de vlucht of bleven achter.
Halverwege dit jaar hebben onderzoekers met behulp van sonar de tunnel weten te lokaliseren

Terug naar het appartement, feestmutsen op, toeters in de hand en verstoppen in de huiskamer, want Stefan is here! Gerben haalt hem op van de bushpixlr_20161105215127156alte en wij onthalen hem met veel blijdschap en gelach. Geen enkele toeter doet het maar dat mag de pret niet drukken. We eten Mexicaans bij No Forks, waar ze stiekem toch vorken hebben. Hierna hebben we afgesproken met twee jongens van de Runglorious Bastards. Een crew uit Vilnius. Het klikt al vrij snel en we struinen een paar bars af. In de laatste bar komt ook Sunny binnenlopen. Sunny zal zondag ook de marathon lopen. Uiteindelijk taaien Lennert, Annemijn en ik als eerste af.

 

Vandaag is het dan zover: we gaan onze startnummers ophalen! Eerst lopen we een beetje over de expo. Nou ja ik laat alles eigenlijk een beetje links liggen en duik alleen de Nike stand in. Daar koop ik na heel wat wikken en wegen, wel die shirtjes of niet, die schoenen of die, een paar neon groene Nike’s.
Het startnummer komt samen met een leuke stoffen aardig gevulde tas én een mooi Nike shirt. Heb ik toch een shirt..
We beplakken een aantal bloempotjes op de expo met Running Junkies stickers en ploffpixlr_20161105215225772en dan neer op een bankje in het aangrenzende parkje. Beetje mensen kijken en gewoon zitten eigenlijk. Eenmaal terug in het appartement vallen we allemaal in slaap, geen shake out run dus. Eind van de middag treffen we de jongens van Runglorious Bastards weer. We houden onze eigen pasta party. Het is ontzettend gezellig en we kletsen en lachen er op los. Zij zijn het helemaal niet gewend dat een crew (of hardlopers √ľberhaupt) contact met hen opneemt om af te spreken. Ook het hele ‘Bridge the Gap’ kennen ze niet maar willen er alles over weten en raken steeds enthousiaster. Dan is het toch echt tijd om terug te gaan. Voorbereidingen treffen voor morgen en enigszins op tijd naar bed.

Heel vroeg in de ochtend worden we langzaam aan wakker. Gerben heeft op zaterdag al pannenkoeken staan bakken dus we hoeven weinig te doen qua ontbijt. Nou ja het wegkrijgen, dat dan weer wel. En dat heeft niks te maken met Gerbens kookkunsten want daar is niks mis mee. Maar eten z√≥ vroeg op de morgen, ja dat gaat me niet zo best af en de pannenkoeken zijn vrij machtig dus met moeite weet ik er eentje te verorberen. Puur omdat het moet maar een tweede daar waag ik me niet aan. Ik ga douchen en maak me klaar. Wanneer iedereen zover is is het tijd om richting Katedros AikŇ°tńó (Cathedral Square) te gaan.
Daar ontmoeten we wederom de Runglorious Bastards. Na een groepsfoto en een bezoekje aan de Dixie verplaatsen we ons naar de startvakken. Het volkslied van Litouwen wordt gespeeld en ik zie verschillende vlaggendragers met alle nationaliteiten die meedoen. Onderweg raken we Lennert, Stefan en Gerben al kwijt, die staan in startvakken voor ons. Annemijn loopt de halve marathon en start vanuit hetzelfde vak als waar ik uit start. Ik ben bloednerveus en eigenlijk wil ik helemaal niet van start gaan. Annemijn moet lachen want de paniek slaat haast toe wanneer we van start gaan: oh er wordt afgeteld! Oh dat is het startschot! Oh de start is hier al!!
Ik loop een stukje op met Annemijn maar dan wijk ik, nadat ik haar succes heb gewenst en roep Tot straks!, uit naar links om me uit de meute te worstelen en toch even wat tempo te maken om een lekker plekje uit te zoeken. De marathon bestaat uit twee dezelfde rondes dus de eerste ronde gebruikt ik gewoon om te kijken waar de knelpunten zullen zitten in de tweede ronde. Ik vind het een leuk parcours. Er zit van alles in. Ik dwing mezelf ook echt om om me heen te kijken, om de omgeving te observeren. Die afleiding heb ik ook nodig. Op zo’n 12 kilometer begin je aan een lus, ook dit soort voor de nodige afleiding want ik zoek tussen de mensen naar Gerben, Stefan, Lennert en wat Bastards. Ik spot ze allemaal, we zwaaien en roepen. Wanneer ik bezig ben om de lus te verlaten kijk ik wederom naar de andere kant. Dit keer ben ik op zoek naar Annemijn. Ook haar weet ik te vinden en we geven elkaar een highfive.
Wanneer ik weer in het centrum ben is het vreemd om te zien dat het heel anders is afgezet als dan wat wij gewend zijn in Nederland. Veel winkelende mensen weten niet dat er een marathon gaande is en lopen dus gewoon de straat over. Ook loop je rakelings langs terrasjes. Ik passeer het gemeentehuis en uit de boxen klinkt een nummer van de Foo Fighters. Hier wordt ik blij van.
Ik ben nog steeds soort van blij wanneer ik weer op het plein aankom want ik voel me goed genoeg om de tweede ronde in te gaan. Iets waar ik zo mijn twijfels over had. Tevreden begin ik aan m’n tweede ronde. Op naar het stuk langs het water, oh ja eerst een stukje met grote gladde keien. Ik loop de marathon altijd op Lunarglides (Nike). Ik vind het een super fijne schoen maar de zolen erg glad, dus het stukje keien is niet bepaald mijn favoriete stukje. De brede straat die ik in de eerste ronde zo fijn vond vind ik nu een stuk minder. In de eerste ronde was het deelnemersveld hier nog niet zo extreem uit elkaar gevallen √©n liepen de halve marathoners ook nog mee. Nu is het een haast uitgestorven straat. Ondertussen is ook de zon doorgebroken dus alles bij elkaar maakt het ietwat lastig allemaal. In de eerste ronde heb ik met mezelf afgesproken dat ik de klim die op 9km zat en nu dus op 30km zit wandelend mag doen. Maar eerst nog door het mooie pad met de metershoge naaldbomen aan weerskanten. Dan is daar de klim, ik mag wandelen maar besluit te blijven rennen. Tot die boom en dan mag ik wandelen, maar ik blijf het punt waarop ik mag wandelen uitstellen en voor ik het weet sta ik bovenaan, om vervolgens te gaan wandelen. Het stuk richting centrum gaat op zich aardig tot ik weer bij het begin van de lus aankom. Dit keer geen hordes met mensen die aan de andere kant langs je lopen maar her en der een marathonloper die het zwaar heeft en het merendeel is aan het wandelen. Dit maakt het voor mij ook bijzonder moeilijk om te blijven rennen. Ik besluit hier dan ook een stuk te wandelen. Mijn hoofd begint te vertellen dat ik niet meer wil en ik baal er een beetje van. Ik ga niet voor een tijd, ik ga puur voor uitlopen. Dat het zwaar zou zijn wist ik van te voren dus daar ligt het probleem ook niet maar dat mijn hoofd nu gaat lopen miepen over dat ik geen zin meer heb en me begin te vervelen dat was niet de afspraak. Ik ben ondertussen weer gaan rennen en passeer een man. Deze man spreekt me aan en ondanks dat hij het duidelijk ook zwaar heeft is hij super enthousiast. Hij spreekt Litouws dus ik moet aangeven dat ik hem niet versta. Ondertussen rem ik wat af. Hij komt uit Litouwen, is net 50 jaar en loopt zijn eerste marathon. We kletsen gezellig wat en ik loop ongeveer een kilometer met hem op. Zijn doel is om binnen de 5 uur te finishen, ik kijk op mijn horloge en probeer snel wat te rekenen. We moeten nog 6km en dat moet ie ruimschoots halen in zijn streeftijd. Wanner ik hem dit vertel zie je hem nog meer opfleuren. Even later gaan we uit elkaar. Met een goed gevoel loop ik in mijn eentje verder. Op zich had ik de laatste kilometers best samen met hem uit willen lopen maar aan de andere kant ben ik ook opgelucht dat hij voor een pitstop ging en ik verder kon want het ging me toch echt te langzaam. Wanneer ik weer in het centrum aankom is de situatie nog niet veranderd. Nog steeds open mensen zomaar de straat over. Zo steekt er een man met hengel zo ineens over, voor m’n gevoel sta ik op het punt om een haak in m’n lichaam te krijgen maar het gaat net goed. Vol verbazing loop ik door, de man in kwestie heeft niets in de gaten. Zo te zien is hij gefixeerd op het mooie visplekje aan de overkant en ziet ie niet waar hij zojuist doorheen gewandeld is. Even later stuit ik op verschillende mensen met tassen vol nieuwe aankopen. Het vervelende is is dat ik lang niet meer zo wendbaar ben dan kilometers geleden. Gelukkig gaat iedereen net op tijd opzij want ik ben echt niet in staat om ze te ontwijken. Gelukkig zou ik er ook niet keihard tegen aanlopen maar zou het een zeer lullige botsing zijn met heel weinig impact. Alleen het weer op moeten starten zou vervelend zijn. Bij het gemeentehuis is er nog steeds muziek maar jammer genoeg geen Foo’s, daar had ik toch een beetje naar uitgekeken. Wanneer ik nog 2,5km moet is er weer een klim, hier wandel ik. Een vrouw langs de route spreekt me aan. Ook zij begint in het Litouws maar schakelt snel over naar het Engels. Ze vraagt hoeveel kilometer ik nog moet en hoelang ik al onderweg ben. Ze reageert uitermate trots op mijn antwoorden. Ze stuurt me weg met de woorden: And now go! You go girl! Do it for the Dutch! Girlpower!!!!
Ik steek een vuist in de lucht en roep Girlpower! en begin weer te rennen. Heerlijk dit soort mensen.
Nog een klein stukje en dan heb ik hem gehaald. Net als in Enschede moet ik dit ook echt tegen mezelf zeggen want ondanks dat het wederom zwaar was voelt het toch niet als 42,2km. Al ben ik wel op. Moe, leeg, hongerig¬†maar voldaan. Ik stap over de finish, gooi m’n hoofd in m’n nek en sla m’n handen voor m’n gezicht. Ik slof door naar de mensen die staan te wachten met de medailles. Het meisje geeft me een hand om me te feliciteren. Ik hou haar hand in de mijne en bedank haar weer op mijn beurt. Dan hangt ze die grote medaille om mijn nek, wat is ie mooi!
pixlr
Nadat ik de rest weer heb gevonden, of zij mij, wisselen we tijdens het wandelen naar het appartement onze ervaringen uit. Iedereen springt snel onder de douche en dan door naar onze volgende dinerdate met de Bastards. We toasten op onze overwinningen en nemen na het eten afscheid van elkaar. Dit zal vast nog een vervolg krijgen. In Amsterdam, in Litouwen of waar dan ook.

Op de laatste dag hier in Litouwen besluiten we naar Trakai te gaan. Om het Island Castle te bezoeken. We strompelen de bus uit en waggelen de kleine 2km naar het kasteel. De omgeving is prachtig. Ik geniet met volle teugen. Het leuke van een kasteel is bijvoorbeeld al die ongelijke smalle (wentel)trappetjes, erg leuk een dag na je marathon. We ondergaan alles dus ook haast in slow motion en slaken her en der een kreetje of een kreun. Na ons bezoek aan deze prachtige plek bezoeken we de Gediminas Tower of the Upper Castle, deze staat ook op de medaille afgebeeld en het lijkt ons een mooie locatie om een groepsfoto mét medailles te maken.

pixlr_20161108194620810 Nog een laatste etentje bij Bukowski en dan is het tijd om de koffers weer in te pakken. Dinsdagochtend vliegen we vroeg in de ochtend weer terug naar Eindhoven.
Het waren mooie dagen met een bijzondere marathon, vol mooie herinneringen en nieuwe vriendschappen.


Oh en de man waar ik rond de 36km¬†een stukje mee gelopen heb? Die heeft zijn streeftijd met zo’n 15 minuten verpulverd! Hij kwam ongeveer 10 minuten na mij over de finish en mijn eindtijd was 04:34:45. We hebben elkaar niet meer gezien maar we zijn dezelfde dag nog Facebook-vrienden geworden.

 

Mijn zevende marathon: de korte aanloop

Nog iets minder dan een maand en dan loop ik alweer mijn zevende marathon. Zoals altijd heb ik na amper twee weken mijn trainingsschema onder begeleiding van allerlei excuses alweer aan de kant gegooid. Ditmaal staat mijn hoofd er dus echt totaal niet naar en als mijn hoofd er niet naar staat staat mijn lichaam dat ook niet. Ik ben niet iemand die juist gaat lopen om het hoofd leeg of tot rust te krijgen, mijn drukke hoofd heeft een soort verlammend en verkrampend effect op mijn lichaam. Tenminste als het zo extreem druk is zoals het nu is.


Zaterdag 13 augustus sta ik met onder anderen Edwin, Ton , Andrea en Steffen in het Olympisch Stadion. Vandaag zullen we Ben Johnson ontmoeten. Iedereen is een tikkeltje nerveus en hyper enthousiast.
Nadat hij het Stadion heeft betreden, het zicht ons wordt ontnomen door alle fotografen en we een soort van serenade aan Mr. Johnson hebben moeten aanhoren maken we ons klaar voor de training. De warming up doen we onder begeleiding van Marius, die ik weer ken sinds het EK Atletiek. Edwin en ik beginnen al onwijs melig te worden (as usual) en worden waarschijnlijk al ontzettend irritant voor de anderen. Dan is ook Ben klaar voor de rest van de training. Hij legt het een en ander uit over het zo snel en sterk als mogelijk uit de startblokken weg te sprinten. Over de houding van je lichaam en je passen.
We krijgen wat looptraining en mogen dan plaatsnemen in de startblokken. Nou heb ik dit nog nooit eerder gedaan en ik ben zeer verrast over hoe dit aanvoelt. De spanning staat overal op m’n benen en de eerste keer schiet ik meteen uit de houding omdat het voelt alsof mijn linkerknie elk moment kan knappen. Langzaam aan laat ik me weer in de houding zakken en met een gecontroleerde ademhaling neemt de spanning rondom m’n knie af. Na een paar sprintjes is het tijd om het boek van/over Ben Johnson in ontvangst te nemen en te laten signeren. Al met al een bijzonder uurtje op deze zaterdagochtend.

Zaterdag 20 augustus ga ik voor het eerst suppen! Samen met Udjen, Lianne, Monique en Annika. De enige twee die enigzins ervaring hebben hiermee zijn Annika en Monique. Annika is ons surfmeisje en Monique heeft eens een keer eerder gesupt.
We krijgen een korte uitleg en mogen dan omstebeurt op een plank stappen. Annika en Lianne¬†dobberen al op hun¬†knie√ęn op een plank en dan kies ik mijn plank. Ook ik start eerst maar eens op mijn knie√ęn om te zien hoe stabiel zowel de plank als ik ben. Maar al snel sta ik voorzichtig op. We peddelen weg van het opstappunt en het gaat allemaal prima. We hebben een hoop lol en dat wordt er zeker niet minder op wanneer we de eerste echte bocht moeten maken. Dit gaat niet iedereen even gemakkelijk af. Monique blijft achter en wanneer ze is opgehaald door onze begeleider zijn we aangekomen bij een kruispunt. Iets wat dus ook deining veroorzaakt. Iets wat ons duidelijk nerveus maakt. Annika verliest haar evenwicht en beland in het water. We lachen erom maar dan komen Udjen en ik¬†te dicht bij elkaar en door de deining raakt Udjen uit balans, ze stapt te ver naar voren op haar plank en haar plank glijdt onder haar vandaan. In minder dan een oogwenk lig ik, terwijl ik mijn plank en mijn evenwicht onder controle heb, ook in het water. Beide begrijpen niet wat er is gebeurd, aangezien het zo ontzettend snel ging allemaal. Maar Monique weet ons te vertellen dat nadat Udjen d’r plank onder haar weg is gegleden een sprong maakt en schijnbaar springt ze op de punt van mijn plank. Daardoor maak ik dus ook pijlsnelle duikvlucht het water in. Uiteraard totaal niet erg, want nadat we van de schrik zijn bekomen (√©n erachter komen dat we toch heel gemakkelijk weer op onze planken kunnen klimmen) kunnen we er heel erg om lachen.
Ondertussen peddelen we lekker door. Zolang er niet teveel deining is ben ik lekker ontspannen. Ik heb mijn waterdichte cameraatje meegenomen dus kan leuk wat foto’s maken. Bij terugkomst zijn alleen onze begeleider en Lianne droog gebleven. Wederom een ontzettend leuke middag, zeker voor herhaling vatbaar.

In het weekend van 26, 27 en 28 augustus is het derde Running Junkies Trainingsweekend. Het tweede waar ik zelf bij ben. Het eerste jaar was het op Ameland, hier was ik niet bij en vorig jaar was het in Wijche, Limburg. Wat een top weekend was dat!
Dit jaar gaan we naar Appelscha. Ik zit in de auto met Dennis, Tommie, Seth en Madeleine. Bij aankomst van bijna de eindbestemming krijgen we onze eerste opdracht / training. We worden in twee groepen verdeeld (dit zijn we eigenlijk al in Amsterdam toen we allemaal een toen nog nietszeggend kaartje kregen van Sophie). De ene groep is Drenthe (en staan op dat moment ook op Drentse grond) en de andere groep is Friesland (en staat dus op Friese grond). De samengevoegde kaartjes vormen een QR-code met daarop de co√∂rdinaten van waar de te veroveren vlag te vinden is. Nadat deze is gevonden moet deze naar de uitkijktoren op de heide gebracht worden. Pas wanneer de gehele groep compleet is heeft die groep ook daadwerkelijk gewonnen. De sprint richting vlag gaat nog op zich maar het is wel erg warm. De koplopers komen er alweer aan met de vlag dus ik kan me gewoon omdraaien en proberen mee¬†te komen. Eenmaal op de heide kom ik tot de conclusie dat ik lang niet zo sterk ben als ik hoopte te zijn. Het tempo ligt te hoog, de ondergrond is te zwaar en ik heb het te warm. Het laatste stuk loop ik samen met¬†Bahadir, het is zijn eerste keer met de Junkies….ever, en ook hem valt het zwaar. We wandelen ook een stuk. Dan is daar eindelijk de uitkijktoren en ook ons team ziet ons en schreeuwen ons naar zich toe. Of dat proberen ze in ieder geval. Wanneer we er zijn blijf ik eerst even in de schaduw onder de toren in het gras zitten. Even mezelf herpakken want eigenlijk ben ik zeer geschrokken van mijn conditie. En dit betrof nog geen 5 kilometer.¬†In de avond gaan we voor een 10 kilometer trail. Ik begin met goede moed. Op zich gaat het lekker, we gaan niet te snel. De omgeving is fantastisch. Dan na zo’n 9 kilometer kunnen we de route niet meer vinden. Wan begeleidt ons via Google Maps en houdt ons op de hoogte hoeveel kilometer we nog moeten. Ik begin er aardig doorheen te zitten. En het feit dat we weer over de heide moeten helpt niet. Ik ben moe en de ondergrond wordt dus alleen maar zwaarder.¬†Om de zoveel honderd meter¬†krijgen we te horen dat we ‘nog’ maar twee kilometer¬†moeten. Iets wat bij mij heel wat irritatie op begint te wekken. Niet tegenover Wan want die kan er ook niks aan doen maar vanwege het feit dat ik er ondanks het gezelschap, ondanks de prachtige zonsondergang, ondanks de liedjes van de meiden, he-le-maal klaar mee ben. Ik kan niet meer of beter, ik wil niet meer.
Finally lopen we dan op het pad waarop we zijn begonnen, het zit er bijna op. Wanneer we de camping oprennen begint de groep We are the Champions te zingen. Ik doe niet mee, voornamelijk om het simpele feit dat ik daar na deze zware kilometers gewoon geen energie voor heb.
De volgende morgen beginnen we de dag met een yoga les van onze eigen Loes. Dat kan¬†ik wel gebruiken die ontspanning want eerlijk gezegd ben ik zeer gespannen voor de loop van vandaag. Er staat een 16km, 23km of 27km op het programma en met oog op de marathon wil ik gaan voor de 27km. Ook Nydia wil deze afstand lopen en gewoon op een rustig tempo. Ik ben ervan overtuigd dat dit moet kunnen dus we besluiten samen te gaan. We gaan van start met Sophie, Jaimie en Sander. Die gaan voor de 23km. Wederom merk ik al veels te snel dat ik teveel moeite heb om bij te blijven. Genieten kan ik al helemaal niet. Na 8 kilometer hebben we even een korte stop, ik weet dat dit een slagveld gaat worden voor mij. Het voelt alles behalve goed. De groep merkt het ook en geeft aan dat wanneer het tempo omlaag moet of we een pauze moeten inlassen ik het gewoon moet aangeven. Heel lief maar dat wil ik niet. Iedereen, behalve moi, loopt lekker. Er wordt gekletst en soepel en ontspannen gelopen. En ik loop daarachter, te worstelen met m’n ademhaling, met de warmte maar vooral met mezelf. Ook drink ik ontzettend veel. Iets wat ik normaal niet doe, dus ook dat geeft aan dat het niet goed gaat. Wanneer Sander aangeeft dat het pad links de route van de 16km is slaat de twijfel toe. Ik ‘moet’ een lange afstand lopen maar eigenlijk weet ik dat ik dit niet ga volhouden. We zitten nu net op 10km. Ik heb het gevoel nu al leeg te zijn en dan moet ik nog 17km, met nog maar een halfvolle bidon. Ik geef aan dat ik het niet verstandig vind om door te gaan en zeg sorry tegen Nydia. Sander biedt aan om met me terug te gaan maar het is Sophie met wie ik de laatste kilometers vol maak. Het feit dat ik niet meer hoef aan te haken en de wetenschap dat ik de groep niet meer zal ophouden en we wellicht ergens zullen stranden is verdwenen geeft ook een heleboel rust. Soof en ik kletsen lekker en hebben lol. We lopen lekker relaxed. Wanneer we terug zijn hebben we zo’n 17km gelopen. Tien kilometer minder dan gepland en dat doet me pijn. Mentaal maar ook fysiek. M’n schenen en kuiten doen pijn. Ik doe dus ook niet mee met het sprint-spel in de middag. In de avond gaan we lekker dansen. Dat gaat gelukkig prima. Op zondagochtend lopen we (ver)korte trail. Het regent keihard en er liggen diepe plassen. En om het nog net iets leuker te maken, het onweert ook. Bij terugkomst vormt zich bij elke douche een rij van mensen met druipende sportkleding. Omstebeurt springen we in ons ondergoed onder de douche, alles is toch al nat. En tijdens het douchen kleedt ik me uit, scheelt weer tijd. Buiten tegen het pand staan rijen met sportschoenen uit te druipen.
De gezelligheid was weer in grote getale aanwezig maar het gebrek aan conditie en kracht zorgt ervoor dat ik alles toch even moet laten bezinken.

Vrijdag 2 september hebben we de Dam tot Damloop Test Run. Met een vrij grote groep gaan we onder begeleiding van een aantal Junkies van start vanuit Run2Day aan de Overtoom. We lopen via het Vondelpark en door het centrum richting de veerpont bij het Centraal Station. Met het pontje steken we over en vanaf daar vervolgen we onze route om uiteindelijk op het offici√ęle Dam tot Damloop parcours te belanden. Udjen en ik lopen samen, we lopen achteraan in de middelste groep. We doen het lekker rustig aan. We voelen ons beide niet erg fit dus we voelen ook niet de drang om onszelf te pushen tot snellere tijden. Het is tenslotte ook gewoon een funloopje. Wanneer we in het centrum van Zaandam aankomen hoor je vele verbaasde reacties van de mensen op straat. Aangezien zij ook wel weten dat de Damloop niet vandaag al is. Anderen, vooral vanaf de terrasjes op het laatste pleintje, moedigen je van harte aan. Dan ‘nog even’ de Peperstraat uitlopen en dan zit het er weer op. We hebben weer zo’n 17km in de pocket. Tot mijn eigen opluchting kan ik zeggen dat ik nu wel lekker heb gelopen. Maar m’n snelheid is natuurlijk niet van het ‘hoort’ te zijn. Over 9 dagen sta ik aan de start van de marathon in Litouwen en gelukkig heb ik maanden geleden al besloten om een eventueel pr of √ľberhaupt snelle tijd los te laten. Uitlopen is het plan en eerlijk gezegd heb ik daar zo mijn twijfels over.