Ik was en ben er nog hoor! (deel II)

Eind juli komt de vraag, via de facebookgroep waar ik lid van ben, om met een aantal vrouwen uit Almere een rondje te gaan hardlopen. Een kilometertje of 10 is het plan. Nou ken ik eigenlijk alleen Maaike en heb ik Christelle weleens gezien tijdens de Almere City Run en online gesproken en de rest ook weleens via die groep gesproken via Facebook maar dat is het dan ook wel. Ook ligt het tempo lager dan wat ik momenteel loop maar ik besluit om mee te gaan. Ik moet weer wat gaan doen, vooral om het vertrouwen terug te winnen. Bijna iedereen twijfelt op dit moment wel ergens over, het tempo, de afstand, samen lopen met mensen die je totaal niet kent. En dus ook ik, kan ik de afstand wel alweer aan? Daarom vind ik het fijn dat het tempo niet zo hoog ligt en dat ik met mensen ben die me hopelijk kunnen motiveren en afleiden. We gaan lopen in het natuurgebied bij mij achter dus ik ga er te voet heen. Ik wandel eerst een stukje en besluit dan te gaan rennen. Te snel voor m’n huidige kunnen maar ja. Ik moet dus ook al vrij snel even stoppen om bij te komen. Zodra ik de brug overga passeer ik iemand van wie ik vermoed dat ze ook gaat meelopen. We zeggen elkaar gedag en ik loop door. Wanneer ik me bij de meiden voeg die er al zijn komt ze inderdaad ook aangelopen. Het blijkt Naomi te zijn en ze gaat vandaag proberen haar eerste 10km te lopen. Nadat iedereen er is gaan we op pad. En ondanks dat het een vrij rustig tempo is (voor mij iig) heb ik het toch niet al te gemakkelijk. Ik vind het pittiger dan gehoopt. Maar gezellig is het wel!
We lopen inderdaad een ronde van 10km (oke een paar moeten nog een beetje zigzaggen over de parkeerplaats om ook op hun horloge de 10km vol te maken) en dan is het voor Naomi dus ook een feit, ze heeft 10km gelopen! Super leuk om daar van uit te maken. Mijn teller staat dus op 12km op dat moment, super blij mee! Colette tovert nog een aantal medailles uit de auto en we kletsen nog even lekker na. Joyce, Ilonka (geloof ik), Christelle, Naomi en ik besluiten wederom te voet terug te gaan. Naomi hoeft maar een klein stukje mee te lopen om richting een warme douche te kunnen, daarna zetten we Joyce en Ilonka thuis af en lopen Christelle en ik samen verder. Ik begin het ondertussen wel te voelen maar rustig aan lopen we verder. Dan is het voor mij tijd om af te haken en gaat Christelle nog een stukje verder door in haar eentje. Ik zie dat als ik thuis kom zo dat ik net over de 15km kom dus ik maak nog even een lus om op 16km uit te komen. Kapot, stijf maar super voldaan kom ik dan ook thuis.
pixlr_20171202164556679

Een maand later is het weer tijd voor ons jaarlijkse Running Junkies Trainingweekend. In de tussentijd heb ik nog 2 korte loopjes gedaan maar dat is het dan ook wel. Dus ietwat nerveus ben ik wel. Het liefst wil ik natuurlijk zoveel en zover als mogelijk lopen.
We beginnen in Almere, hier hebben we een soort speurtocht. Op de route liggen diverse foto-opdrachten. We moeten zo goed en creatief mogelijk diverse (loop) uitdrukkingen uitbeelden. En zo lopen we een kleine 4km. Daarna reizen we af naar de Hoge Veluwe en eind van de middag loop ik samen met Lianne een relaxte 6km. De volgende dag is het tijd voor de langste loop van het weekend. Ik ga van start met Rianne, Astrid, Bahadir en Anna maar merk al heel snel dat ik het niet kan bijhouden. Na 3km besluit ik alleen verder te gaan. Ik wil de rest niet ophouden en je raakt toch uit balans als je steeds rekening met iemand. Dit geldt voor ons allemaal. Zodra ik alleen loop voelt het een stuk relaxter ondanks ik op hetzelfde tempo doorga. Ik pak m’n rustmomenten en wandel af en toe als het zand te mul is. Uiteindelijk kom ik terug met een kleine 13km op de teller. Ietwat teleurgesteld dat het me toch weer zwaar viel en dat ik niet eens de 15km heb aangetikt maar anderzijds toch blij dat ik boven de 10km ben uitgekomen. Mul zand (over de hei) en warm weer is voor mij behoorlijk pittig dus 13km is een prima afstand. De volgende ochtend gaan we met z’n allen van start voor de brakke-takke loop. Op zich loop ik prima maar ik besluit bij Lianne te gaan lopen. Uiteindelijk besluiten we af te haken en ons eigen rondje te lopen en we lopen toch weer zo’n 7km.
Eenmaal thuis is mijn vertrouwen in mezelf alles behalve gegroeid, ik ben best geschrokken van hoe slecht mijn conditie is maar goed, op naar het volgende weekend!
pixlr_20171202164812500

Het weekend erop reis ik af naar Tilburg. Tijd voor een 10km loop. Via Meeus loop ik mee met de Tilburg Ten Miles. Ik loop best lekker, ik eis niet teveel van mezelf, zie gewoon wel waar het schip strand zegmaar (al is dat natuurlijk niet de bedoeling). Ik kom vrij relaxed over de finish, ademhaling was ook weer beter en ik blijf binnen het uur. Tevreden reis ik uiteindelijk weer af naar huis.
pixlr_20171202164940426

Weer een weekend verder sta ik op de zaterdag even bij de triathlon aan te moedigen. Alleen bij het loop-onderdeel. En voornamelijk de mensen die de halve afstand doen. Dit houdt dus in 3 rondes hardlopen, ook moedig ik Dennis enkele rondes aan, hij loopt de hele afstand. Het weer werkt niet bepaald mee dus op een gegeven moment ga ik, na een kop hete thee bij mamma en extra-paps te hebben gedronken, weer richting huis. Ik moet zelf tenslotte morgen weer lopen dus ik wil nog even lekker bankhangen.
pixlr_20171202165123754
De volgende dag is de 30 van Amsterdam Noord, normaal loop ik hier de 30km maar vandaag ga ik van start voor de halve marathon. M’n eerste weer sinds tijden (afgelopen donderdagavond heb ik wel nog 16km gelopen als test). Ik stuiter alle kanten op voor de start, van zowel de zenuwen als door alle bekenden die ik tegenkom. Het plan is verstand op nul en gewoon lopen…..Ik wil me niet bezig houden met snelheid en ik hoop me niet teveel te zullen focussen op de kilometertelling. Ik laat me onderweg niet al teveel opjutten over het feit dat de groepjes lopers, waaronder die van John (Hardlopende Boer) steeds verder van me weg lopen en met 2 uur en een kleine 4 minuten kom ik over de finish. Zo blij dat ik deze afstand weer heb kunnen lopen.
pixlr_20171202154518195

De week erna is het weer tijd voor de Dam tot Damloop. Udjen en ik besluiten samen te gaan lopen. Super fijn want ik vind het toch steeds maar weer een pittig parcours. Gelukkig staan mijn vader en zijn vrouw in de allerlaatste bocht want al de support die ik verwachtte te zien onderweg bleef uit (no hard feelings btw!!!). Met een kleine 1:35 uur komen Udjen en ik over de finish. Blij dat het er weer op zit, het is toch altijd een beetje soort van doodgaan hier. Wel heel tevreden. Nadat we nog even hebben bijgekletst met mijn vader en Esther wandelen we, zodra het begint te regenen, richting de bus van Meeus die ons weer terugbrengt naar onze spullen en een welverdiend bordje pasta.
pixlr_20171202155257666

7 Dagen later sta ik samen met Els aan de start van de 30 van Almere. Dit keer ga ik wel voor de hoofdafstand. Net als de Lenteloop bestaat de 30km dit jaar ook hier uit 3 rondes. Niet m’n favoriet maar mocht het niet gaan is het wel makkelijker uitstappen zo. Maar daar gaan we niet van uit natuurlijk, uitlopen is het doel. In de eerste ronde ben ik vooral bezig met het kijken waar de knelpunten zullen liggen voor de volgende twee rondes en ik vind er verschillende, hiephoipiepeloi. Er zitten een paar geniepige klimmetjes in, een deel van een pad ligt vol mul zand en datzelfde pad lijkt wel de Zevenheuvelenweg alleen dan lang niet zo hoog, maar dat zal me vast in de derde ronde gaan opbreken schat ik in.
Na 3:07 uur is de conclusie dat het uiteraard pittig was maar dat het parcours me nog enigzins meeviel. Els en ik hebben elkaar lekker op de been gehouden. We hebben her en der (bij verzorgingsposten) een korte pitstop gehouden, met wat vrijwilligers daar gekletst en rustig uitgelopen. Trots op onszelf en elkaar komen we dus ook hand in hand over de finish.
pixlr_20171202155049506

Het weekend daarna sta ik in Breda, waar ik vorig jaar zowel de 5km als de HM liep en daar heel slecht uitkwam en had besloten hem niet meer te lopen (dit puur wegens het parcours). Vandaag hou ik het alleen bij de 5km. Patty en ik besluiten samen te gaan lopen, of gaan iig kijken hoelang we samen kunnen blijven lopen. We gaan loeihard van start maar houden vol. Bij de verzorgingspost geef ik dan ook aan even wat te moeten drinken, Patty met door want de kans zit erin dat als zij stopt haar knie dan ook meteen op slot springt dus ze blijft in beweging. Wanneer ik weer in beweging kom is Patty nog niet eens zover van me weggelopen. Ze is dan ook wel rustiger gaan lopen maar ik kan dat gat niet dichtlopen. Ik hoor hoe ze vooral de deelnemende kinderen motiveert en aanmoedigt en ook naar mij blijft ze roepen. Ik moet er om lachen en probeer zo nu en dan wat terug te roepen.
In de laatste anderhalve kilometer klap ik behoorlijk in voor m’n gevoel maar dankzij die snelle eerste kilometers kom ik met een mooie tijd over de finish, met Patty vlak voor me.
pixlr_20171202154829023

Het vertrouwen komt langzaamaan weer beetje bij beetje terug………

Up next:
DE MARATHON VAN EINDHOVEN!

When: VOLGENDE WEEK!

BAM!……………….*slik*

Advertisements

Ik was en ben er nog hoor!

Het is heel lang stil geweest hier op deze site. Dit komt omdat ik te kampen had met hele fikse dip. In oktober vorig jaar kwam eindelijk een einde aan mijn schuldsanering, iets wat a het dubbele aantal jaren heeft geduurd dan gebruikelijk (door bepaalde regels, niet wegens een extreem bizar hoge schuld) en wat ook een belachelijk lang voortraject had, wat ook zeker niet gebruikelijk is. Ik verwachte blijdschap en opluchting maar kreeg te maken met boosheid en het feit dat ik nu pas de rust had om al die jaren te verwerken. Het is niet mis wat ik heb moeten doormaken namelijk, ook naast die schuldsanering. Dit had dus enig effect op mijn leven, mijn humeur en mijn energie. Ik had nergens meer zin in, kwam aan en had ook diverse blessures.
Het lopen werd dus een steeds grotere opgave en daar wordt je dan ook weer niet vrolijk van. Ik zat dus in een niet zo fijne cirkel zegmaar.

Dan nu even een opsomming van de evenementen/gebeurtenissen in aanloop tot m’n najaarsmarathon, want ja dat blijven we gewoon doen he?! Doel aanpassen en gaan….

Vlak na mijn marathon in Antwerpen was de eerste Johan Cruyff Run.
Hier deed ik niet aan mee als loper maar wel als vrijwilliger. Een mooi evenement met nog wel wat kinderziektes. Ik heb weer leuke nieuwe mensen leren kennen en ik stond op een goed punt om vele vrienden aan te moedigen, en de voor mij onbekende mensen natuurlijk. En als afsluiter kregen ook wij het mooie Johan Cruyff loopshirt.

In mei was het weer tijd voor de Vestingloop in Den Bosch. Een loop waar ik elk jaar het gevoel heb dood te gaan maar blijf komen vanwege de Junkie tak daar. Maar waarom ik elk jaar weer voor die 15km blijf gaan?! Dus mensen plz help me voor volgend jaar herinneren dat ik de 10km wil lopen!!
Onze Stefan Hiemstra geeft aan dat hij rustig wilt lopen aangezien hij binnenkort een trail (50km!) gaat lopen in Amerika dus op dat tempo moet trainen. We besluiten samen te gaan lopen. Zoals altijd ga ik veels te snel van start maar daar komt al snel verandering in, ik klap onwijs terug in m’n tempo. Ook ben ik misselijk en moet op een gegeven moment echt m’n flipbelt afdoen zodat ik die druk niet meer op m’n buik voel. Dit helpt overigens maar eventjes. Stefan blijft bij me en blijft me motiveren. Om de 3 kilometer staat er een verzorgingspost en daar leef ik dan ook naartoe. Maar dan is die laatste verzorgingspost er inene niet, of iig niet waar ik hem verwacht had. Ik heb zo’n ontzettende dorst, ik heb het gevoel op de Sahara rond te dolen en het huilen staat me echt nader dan wat dan ook. We weten beide dat we niet ver van de Cheerzone zijn verwijderd en dat ze daar water hebben. Stefan besluit vooruit te sprinten om drinken voor me te halen en ondanks mijn belofte het niet te doen ga ik dan toch echt heel even wandelen, heel even maar. En daar is Stefan dan weer, met twee bekertjes water. Ik ben hem zo dankbaar en biecht hem ook meteen m’n mini-wandelingetje op. Bij de Cheerzone zorgt Mari er voor dat ik een flinke dosis confetti te verwerken kreeg. Dan nog het laatste stuk afleggen, ik vind het maar een rot stuk. En dan gaan we eindelijk die laatste bocht in en trek ik, tot verbazing van Stefan die inene achter me aan moet racen, een flinke sprint.
pixlr_20171022202940835.jpg
Vermoedelijk gaat er tijdens deze lijdensweg iets helemaal fout met mijn rug want de dag erop begint de pijn wat vanaf dinsdagmiddag niet te harden is.
Wanneer ik naar huis fiets, gelukkig ben ik die dag op m’n mountainbike dus dat maakt het een heel stuk fijner allemaal….NOT!, is de pijn zo erg dat ik geen controle meer heb over de geluiden die ik uit krem.
De dag erna ben ik sowieso vrij want ik ga met mijn tante naar de Harry Potter Exhibition in Utrecht. Dit overleef ik door zoveel als mogelijk in beweging te blijven en heel veel ibuprofen.
De dag daarna, Hemelvaart, heb ik mijn allereerste wandelevenement en daar heb ik heel veel zin in. Dat laat ik zo’n vern**kte rug niet verpesten. Dus met haast een boedelbak vol medicatie ga ik op pad.
Door een zegmaar zeer opdringerige man voel ik me genoodzaakt om een andere plek te zoeken in de trein waardoor ik in gesprek raak met twee vrouwen die ook onderweg zijn naar de Oer-IJ Expeditie en ook uit Almere komen. Het klikt meteen tussen ons en ze besluiten dat ik gewoon lekker met hun moet meewandelen. Dit blijkt een zeer goed idee want we hebben heerlijk gekletst en heel veel gelachen tijdens deze 25km.
pixlr_20171022203117760

De week daarna is er de lancering van het fietsblad Bicycling. Er is een fietstocht en niemand minder dan Laurens ten Dam is hierbij aanwezig. Nou is mijn rug nog steeds niet wat het wezen moet, redt ik het niet wegens m’n werk én staat mijn racefiets met twee lekke banden (en heb ik wat dat betreft toch echt twee linkerhanden) dus ik fiets niet mee. Wel ben ik er zodra ze terug zijn want ik moet natuurlijk wel een foto scoren, het liefst eentje waar ik zelf ook op sta (met Lau dus he). Mijn moeder is groot fan van onze Lau dus tja….
Foto’s in de pocket, blad met handtekening voor mamma ook, en gewoon veel gezelligheid met Ton, Olivier, Ramiro en Imo.
pixlr_20171022203208998

En dan wordt Vlinder (een van mijn drie poezenbeesten) ziek. Dus op naar de dierenarts en ze wordt behandeld voor een blaasontsteking. Dit lijkt goed te gaan maar na een week gaat het fout. Ze plast heel veel bloed, als ze al plast. We lijken in de eerste drie dagen haast bij de dierenarts te wonen want we zijn er elke dag, soms wel een paar uur. Ze wordt door meerdere artsen onderzocht en er worden meerdere foto’s gemaakt. Alles lijkt erop dat ze stenen in d’r blaas heeft. Maar ook heeft ze schijnbaar een hernia, een navelbreuk. En die heeft ze al zeker 3 tot 4 jaar (de vorige dierenarts zag er geen problemen in. Ik ook niet want haar bult onder haar buik leek haar niet te hinderen en ik hield het al die jaren in de gaten of er geen verandering in kwam). En deze roept heel veel vraagtekens op want ze heeft duidelijk een hernia maar niemand kan achterhalen wat die bult nou is. Want alles ziet er namelijk goed uit op de foto’s, niets dat wijst op de gebruikelijke complicaties bij een navelbreuk en niets dat wijst op het feit dat ze hier last van heeft. Op dag vier, de maandag, gaat ze onder het mes. Ze ondergaat een hele zware operatie want ze verwijderen haar stenen en ze corrigeren de bizarre navelbreuk. Dinsdag en woensdag blijf ik thuis. Lekker tutten met Vlinder…..maar erg gemoedelijk is het allemaal niet. Muis is vanaf het eerste dierenarts bezoekje op tilt geslagen. Ze herkent Vlinder niet meer en is op oorlogspad. Waarbij zowel Kiwi als ik collateral damage zijn want ook wij moeten het ontgelden. Vlinder, Kiwi en ik bivakkeren dus een kleine 3 weken in de slaapkamer en Muis heeft de rest van het huis. Godzijdank komt uiteindelijk alles dan weer op z’n pootjes terecht maar het heeft even tijd nodig gehad, zeker wel 2 maanden.
pixlr_20171022203243804

Ondertussen ben ik nog steeds geblesseerd. Ik heb al sinds de marathon van Litouwen last van hielspoor. Waardoor ik 24/7 heel veel pijn heb. En door dat hele gedoe met m’n rug, daar heeft echt een zenuw klemgezeten, heb ik een blessure aan m’n rechter bovenbeen. De grote spier aan de voorkant doet pijn en ook lijkt het alsof ik haast geen kracht in mijn been ben. Ik zak met regelmaat door mijn been.
De Almere City Run staat dus op de tocht, maar hier begon het voor mij en ik wil hem niet overslaan. De 21km zit er echt niet in en ik denk de 14km ook niet. Het wordt ook heel erg warm dus ik zit niet te springen om de 7km te lopen want die start pas rond 1 uur in de middag (en daarnaast heb ik ook de verjaardag van m’n broer Niels). Ik besluit dus mijn startnummer om te zetten van de langste afstand naar de kortste afstand (op de kidsrun na dan), de 4km.
Zodra ik over de finish kom blijkt dit ook echt de beste keuze want ten eerste was het nu al (11 uur) belachelijk warm en ten tweede kreeg ik in de laatste kilometer echt last van m’n been. Na het ophalen van m’n tas zak ik er ook volledig doorheen, wat niemand opvalt gelukkig want de stress vliegt me al om de oren. Wanneer houdt dit alles eens op?!
pixlr_20171022203326591

Tijdens de 10 van Noordwijk ga ik dit jaar voor de 5km. Ik vind het maar een vreemde gewaarwording dat ik nu voor een 5km loop zenuwachtig ben. Maar ja ik heb het gevoel weer terug naar af te zijn. Op het station van Leiden kom ik Marleen tegen en die verteld dat ze naast de 5km ook de 10km zal gaan doen en dat ze de 5km rustig gaat lopen. Ze is looptrainer en heeft een aantal dames klaargestoomd voor deze 5km en geeft aan dat het misschien wel een idee is om met hun mee te lopen. Dit neemt meteen al wat zenuwen weg.
Ondanks dit normaal ver onder mijn tempo zou liggen heb ik het nu toch best zwaar. Lichamelijk heb ik gelukkig weinig last alleen ben ik weer wat langzamer geworden. Alles behalve leuk maar blij dat ik nog loop. En super blij dat Marleen me erdoorheen heeft gesleept!
pixlr_20171022203413151

Naast al het blessureleed, mijn mentale struggles, de ziekte van en de zorgen om Vlinder verliezen we ook nog eens onze geliefde Pom.
20171022_203449

Pop Up Runs Almere organiseert weer een zomeravondloop. Je kan zelf kiezen of je stopt na 1 ronde (4km), 2 rondes of 3. Ik ga net als vorig jaar voor 1 ronde. Vorig jaar voornamelijk uit luiheid en dit jaar spreekt het voor zich. Ik ga samen met Selina van start en ik vraag me op een gegeven moment af waarom we beide in hemelsnaam zo lopen te hijgen. Ik kijk op m’n horloge en begrijp wat het euvel zit…..we lopen al driekwart kilometer dik onder de 5 min./km. Na die eerste super snelle kilometer ga ik rustiger lopen en Selina houdt het nog even vol. Bij het ingaan van de 3e kilometer kom ik het zoontje van een vriend tegen. Hij heeft last van zijn zij en ik weet dat hij astma heeft. Ik spreek hem aan en blijf bij hem lopen. We kletsen wat onderweg en eigenlijk blijft hij heel stabiel lopen. Ik weet dat ik mijn koppositie voor de 4km dames allang heb ingeleverd maar liever omdat ik iemand te hulp schiet dan gewoon ingehaald te worden natuurlijk. Ik blijf gewoon lekker bij hem lopen, kan ik mezelf ook niet alsnog over de kop lopen. Vorig jaar kwam ik namelijk onverwachts als eerste vrouw over de finish en je hoopt stiekem toch dat je dat weer kan waarmaken (tuurlijk niet sukkel, lees je verhaal even na gek!). Dit jaar kom ik gewoon lekker samen met Tygo over de finish, die super heeft gelopen!
Later schiet ik nog een andere jongen te hulp die het wel heel erg moeilijk heeft. Jongens van 15/16 jaar de stoer aan het sporten zijn laten hun tranen niet zomaar de vrije loop natuurlijk. Deze jongen had zichzelf zo over de kop gerend (2 of 3 rondes) waardoor hij vlak voor de finish bijna in elkaar klapte. Ik ben erheen gesneld om te zien hoe en wat. Ik heb hem laten wandelen en knoopte een gesprek met hem aan. Hij had zoveel pijn in z’n borstkas dat hij geen lucht meer kreeg. Toen die kramp een beetje aan het wegtrekken was en hij weer wat lucht kreeg kwamen de tranen. Ik ben bij hem gebleven tot hij bij zijn tas was en het zichtbaar beter ging. Toen op de fiets gesprongen om Selina nog even te begeleiden in d’r laatste stuk van de derde ronde.

20171022_203516

En nu? Weer rust pakken? Of toch mezelf proberen te herpakken? Ik ben het vertrouwen in m’n lichaam en in mijn eigen kunnen volledig kwijt……

Money on my mind

Als ik iets haat of in ieder geval echt niet leuk vind is het wel om continue te moeten nadenken over hoeveel geld ik nog te besteden heb, wat ik wel of niet kan uitgeven en waaraan, om continue m’n opties te moeten herzien. Helaas is dat momenteel niet te vermijden.

Werkloos, schuldsanering, paspoort verlengen én inschrijven voor hardloop-evenementen…..HOE DAN?!

Zucht….ja dat vraag ik me dus ook af…bijzonder lastig allemaal.

Waar ik mijn geld voorlopig even niet aan kan uitgeven is mijn geliefde hardloop-avondje op de dinsdag in Amsterdam. Ik moet mijn loopvrienden dus even missen, tenzij ik er een aantal zie bij een of ander evenement (als deelnemer of als vrijwilliger) dat al in het budget was meegenomen, maar in de tussentijd lang leve Facebook zegmaar.

Zoals het er nu naar uitziet heb ik volgende week het geld voor mijn paspoort bij elkaar….ein-de-lijk…dan nog even een paar weekjes doorbijten om wat inschrijvingen (zoals bijvoorbeeld de Amsterdam Marathon) rond te krijgen (tenzij iemand het in de bol krijgt om mij te willen sponsoren natuurlijk haha).

Ach ook dit is een van die levensfases waar ik doorheen moet, een levensles waar ik wederom met vlag en wimpel voor zal slagen. Ik heb namelijk wel voor hetere vuren gestaan.

Op het eind komt alles goed, gaat het nog niet goed? Dan ben je nog niet bij eind…just keep on going!

My first marathon!

Last year around this time Udjen and Joanna were still riding their endorphines about running the Berlin Marathon. I was already thinking of running a marathon myself but I thought well let’s do that…maybe….in 2014.
After a little talk they convinced me to register for the Berlin Marathon 2013.

And so the journey begins…

In the beginning I was super excited, then I wasn’t, then I got scared and finally I started to train….like always…wayyyyy too late. There were some weeks I did like my schedule was telling me but most of the time I was just doing whatever I wanted. Training isn’t me….this is the first race I have been training for and like always I just need to do it on my own way. But this doesn’t mean I was confident in me running a whole marathon.

The long road to the Berlin Marathon

Suddenly it was thursday evening September 26th…..time to pack my bags for Germany. What was changed was my state of mind, I was more confident. I had ran a 30K twice (one felt really really good, the other not that much but still with a rather good result), I ran fast races the last two weeks, fast for me that is and I was more relaxed then ever. The only stress I felt right now was: what to pack, what to bring, what def not to forget…..

~Friday~

Vrijdag

Friday morning I left home with my four bags (!) for my little bustrip to meet up with Udjen and Lianne, they were coming along to support me and the other Junkies this weekend. After a much longer trip then we thought…..yay traffic!…we arrived at the hostel. We checked in, emptied our bladders, got changed and rushed ourselves to the Berlin Braves HQ for our Bridge the Gap social run with other crews. Unfortunately we arrived a few minutes late. After learning their route a little bit, knowing they went to the Brandenburger Tor first and then the next stop would be the Berliner Dom we went to the Dom. There we waiting for them, surprise surprise! And we got a surprise aswell….we got a NTC workout on the field in front of the Dom. Fun but maybe a bit too much so close before our marathon. After this we went back to the Berlin Braves HQ where drinks, food, nice talks with great people and a Berlin Braves shirt were waiting for us.

~Saturday~

ZaterdagSaturday morning Lianne, Udjen and me went to the Berlin Marathon Expo to pick up my bib. Luckily there weren’t many people in line in front of me to pick up their bib’s. There was just one other lucky lady in front of me! That luck changed a bit when I stepped in line to get my bib printed onto my shirt. After that I met up with Lianne and Udjen again for a little while and then I had to step back in line to pick up my shirt…..and this line was longgggggggg. When I finally got my shirt….and blue gummy bears eh cars…that gave me a blue tongue….Udjen and Lianne came to get me and told me they saw Lunarglides for €70,-. When we got there the pricetag magically changed to €50,-. So all three of us now have the same Lunarglides haha
And then suddenly there was Haile Gebrselassie. We just stared at him like I know I know you but I can’t remember where from….Oh God! It’s a celeb!
And then the crowd swooped in…so we weren’t able to make very good pictures. He signed my shirt I just got printed….so now I can’t wear it anymore…bummer…haha 😉
When we went back to the hostel we stopped for a nice lunch together. Then we got back in the car and we forgot all about the fact that today was the marathon for the inliners so we could not go anywhere by car….we made a pitstop at the Berlin Wall. This was a bit emotional for me, even though I know a lot about the wars but actually not that much about the Wall.
Again we had to hurry cause we were going to have dinner with our friends.
After a great evening filled with food, talks, laughter and just an awesome energetic atmosphere we went back to our hostel and I had to gather my things for the next morning…

~Sunday~

Zondag_1

Sunday morning at way too early….can’t remember when I really woke up….it was a rough night, hardly slept at all….nervous? No not that….that wasn’t it…no a guy in our room was snorring the night away….really loud! I went to the toilet around 6:15 and there were already some guys getting dressed in there. They looked like they had a good night rest and I had huge bags under my eyes…..
I sat down on the toilet and both on my right and my left guys sat down and well started doing their thing….sitting there in my Spongebob pj’s with my bags under my eyes trying to pee….I got up and left after they serenaded me with their intestines…left before the smelly encore arrived…run Eva run! Back to the room! Back to safety!
When the coast (and the air) was clear Udjen and me took a shower and we got dressed. In the meantime Lianne was awake aswell and when I was fighting with my hair (brought the wrong conditioner with me) she was getting ready aswell.
At 7:15 we were good to go!
When we stepped outside the hostel we spotted the 11km sign. Next stop: the metro. It wasn’t that crowed, offcourse a lot of runners but not like I expected.
We timed everything perfectly actually. There was no stress, no need to hurry, just relax. When we got to the Reichstag, I changed my clothes, got what I needed and left the rest of my stuff with Udjen and Lianne. Still an hour before the first start but I was ready and on my way to the startingarea.
I had my garbage bag on but this wasn’t that helpful afterall….well if I didn’t had that bag on I would have felt even more cold I guess…or just got myself a adidas bag they were handing out….but still I was kinda prepared with my own bag.

Still had time to go to the toilet…the waiting line wasn’t all bad….and the dixie I was standing in line for wasn’t gross either, lucky me!
At 8:45 was the first start. Groups A,B,C,D & E were now on their way. Around 9 groups F & G left and then it was our turn to step up to the start. We got a nice pep talk due the fact this group has the debutants in it. At 9:09 was our startsignal….at 09:09:20 my adventure started!!!

I was so freaking relaxed….I’m never this relaxed! I just started to run and didn’t looked at  my watch. I know myself….if I see a pace I don’t like I’m going to push myself. This was no 10K race, no 10EM race, no half marathon….this was a whole marathon….42,2 km…no race to be pushing my own limits…not in the first kilometer already at least. I thought okay you can look at your pace and time at 10km….
I was really happy with the music I picked. It started with the Greatest Hits album of INXS, after that the album Big Ones of Aerosmith, then I rocked the course with Marilyn Manson’s album Lest we Forget and finally there were the Foo Fighters with Live at Wembley Stadium. I enjoyed every song of it and sang along…without sound though…haha
Back at me and not looking on my watch….at the 10K point I decided not to look, maybe at 15K….nope…it still feels really good, don’t want to ruin it when I see I’m not doing fine afterall. Or when I see I go too fast…..this is not good for me either, then I’m going to worry if I can keep this up. Skipped looking at the 15K aswell and at the 21K (at this point I said to myself now it’s going to get interresting, this is the second half. You can do it, you still have enough energy and you are determined. Look at you, you are doing great…no you are doing awesome, you rock….you rule!) and at the 30K…but then at the 31K point….my knee didn’t want to play nice anymore. It just locked…mentally this was a bit of a shock. Luckily I still had a Ibuprofen in my pocket, so I walked a little itsybitsy bit to take that Ibu. Two guys on the sideline cheered me on and screamed NOOOO don’t walk!!! Just run really slow but don’t walk!! I appreciate it guys but I’m not walking cause I’m tired, I just don’t want to choke on that little pink pill..
When I started to run again my knee gave in, twice….I took my pace a bit back and my voice in my head was like: FUCK FUCK FUCK FUCK!!
Okay Eva keep calm….help is on it’s way….(referring to that little pink pill). Just hold on, it’s only 11km’s to the finish line. You can make it! When I started to run a bit better I looked at my watch, to see how I was doing at this point. Didn’t looked at my time, only looked at the bottom part of my watch for my pace. Still little under the 6 min/km.
Along the way I had the distraction of looking for Udjen and Lianne in the crowd. At 32km I still hadn’t found them, not knowing if I missed them, I knew some Junkies and people from the other crews where standing at the 36km point, maybe they went there. When I pasted the 24km point I said to myself okay now you are going to start the Zandvoort Circuit Run (a 12km race) and then you will see your friends, after that the finishline is only 6km away… you just have to trick your mind a bit.
Just before the 36km point there were Udjen and Lianne!!! So happy to see them!! Offcourse I didn’t said a thing….I knew I would start to cry right away if I made just one sound. I just smiled, no I laughed, I waved, sticking my thumb in the air and enjoyed their presence, energy, love and cheerings. They didn’t knew/noticed anything about me and my knee. They yelled I was doing great. They found out later.
A few meters after that there was Jeroen….our only other Junkie there haha, where were the other crews? Yes I started last so everyone I didn’t knew already left to see their friends.
Okay still 6 km to go! At km point 38 my knee started to nag again. My pace dropped a bit 7:30 min/km…hell no! I cranked it up till 6 min/km again….if the marathon is going to bust up my knee it is already busted at this point. Then this last 4km at this pace would not make that much difference.
So many people were walking at this point, fine by me but please do not walk in front of me, don’t stand in my way. This was a bit frustrating.
With still 3 km to go my upperlegs started to acidify a bit, they started to burn. Yeah yeah still 3 km to go…hold on!
I brought my own waterbottle, just a 300 ml bottle, to be sure I didn’t got thirsty between all the refreshment stations. In the first part of the course there were stations on both sides of the street, later on they were only on the right side. I was running on the left side and I didn’t want to make my way through all the runners to get a drink that was colder of tastier then the drink in my hand and then make my way out of all those runners again and loose energy over it. So I drank some water out of my own bottle at these points. Later on Ryan explained to me they put these stations only on the right so the people who want to keep running can pass via the left side without zigzagging through the people. The last two stations I skipped because I just didn’t knew if I could start to run again after those two of three steps of walking. Didn’t knew how my knee would hold up when I stopped running. And I thought well it’s just a few more km’s, after the finishline you can drink as much as you want. Just take some more warm water sips out of your waterbottle, you will be fine!

And there it was…the Brandenburger Tor! The pre-finishline….I started to speed up….well a little bit…or just only in my mind haha….sadly enough I really can’t remember running underneath this monument. Cause when you are in front of it you can see the finishline a few hunderd meters behind it, so immediately this is your new focuspoint.

And then there it was…..I stepped over the timing mat…a little beep and I’m in….I did it…I ran my first marathon….

Zondag_2

Many people were lying in the grass wrapped in their yellow adidas Boost plastic covers…some with their legs up in the air. Some people tried to sit down and just fell over. I kept on moving, walked up to a sweet lady who gave me my medal. Then the tears came, I kept on walking, dried my eyes with me wristband and a girl called me: Eva! Let me make a picture of you! A few steps later another girl called me in for a picture. And I kept on moving (yes after those pictures!), drank 2 cups of water and a Isostar with too much water…ugh…
Then I had to hand in my chip….crap it is on my laces….can I untie my laces on my own? Am I shaky? No I’m not, okay…I can do this…but I’m not going to sit down. Damn I like this chip…why can’t I keep it?
Okay try to maintain my balance, untie my laces with one hand, hold my phone in the other (somehow this was important at this moment, I think by now I already texted my mom and extra-dad to say I finished and everything was okay). Bummer….can’t tie my laces again with one hand aswell…leaving my phone balancing on my foot. Why I didn’t just put it down on the street I do not know..
Okay let’s get moving again. My legs are still feeling rather good. I do start to yawn a bit…don’t feel tired though…and I don’t know if this is normal. Ah well…

I was on my way to the ‘family meeting point’. On the field in front of the Reichstag they had put up signs with letters of the alphabet. Just go stand at the letter of your lastname (or firstname or whatever you agreed to with your family/friends).

Lianne and Udjen got a bit stuck at the finishline. Luckily I had that yellow wrapper. When the sun was out doing her best the black letters on it were really hot but I didn’t think it was smart to take it off, when the sun was behind the clouds I got really cold, so I wrapped myself a bit better in that plastic thingie.
I knew I was really warm cause somewhere along the course, somewhere in the last part (by then it wasn’t that cold anymore) I running in the sunlight but still could see my breath in little clouds in front of me.

And there they were!!! Yay!!!!! I ran towards them looking like a tiny yellow caterpillar with a red head and threw myself in their arms and the tears found their way back again.

After some little talks we went to get my printout of my finishtime and my laps. I already knew my time offcourse but you still want to see the official time.

I was training for a finishtime of 4:15:53
I was aiming for 4:20
I thought I would finish in 4:25
I finished in 4:10:02

urkunde

We went back to the hostel, I was still feeling really really good. We had some Subway sandwiches and just talked and had fun. Later on we went out again to get some food, some oh so good noodles. And then we went to meet the other Junkies and the girls of Girls Love 2 Run. After a few hours of congratulations, hugs, marathon stories, laughs, great fun and tons of crewlove we headed back to our hostel.

~Monday~

Maandag

The next morning we all woke rather early, to do our earlybird NTC session in the room. All of the other guests left already so we literally had the room (and hallway) for ourselves. My legs were still feeling good but I didn’t do all the exercises all the way.
On our way back home I spotted the Holocaust Mahnmal, really have to go back someday for a proper sightseeing, and finally we spotted the streetsign of Straße des 17.Juni. This is the birthday of my brother and on this street is the Große Stern, which I passed in the beginning of the marathon. So this sign meant really much to me. Lianne pulled over and I got the change to make a great picture.
Again we got stuck in traffic for 2 hours, I normally don’t sleep in the car but this time I did get some sleep….as if I ran a marathon the day before…pfff… 😉
But due the delay we had a nice view when the sun went under.

Tuesday I went to Amsterdam to see the Junkies again…yes again…everyone wanted to hear our stories and we all got our own speech. It was really nice, we are really proud off eachother. Offcourse for running it, aswell for the PR’s that were crushed, the qualifications of two of us for Boston and for Ryan who wasn’t supposed to run at all, then wanted to do the half and ending up running the whole marathon, just for the fun of it!

It was a great weekend, really great! An amazing weekend even.
I enjoyed my first marathon so much, hopefully I will enjoy the ones after this as much as I did this one. Still not sure how come it went so well and why I was so relaxed. So I’m not thinking it will be even better after this, or as ‘easy’ as this one. Think I just had a really abnormally good day in Berlin. But we will see…..in April…in Rotterdam. That will be my next one.

A huge shoutout & bigass THANK YOU to Udjen and Lianne, without you girls I don’t think I would have been this relaxed and would not have ran this good.

Girlzzz

Pictures by Lianne, other Running Junkies, Marathon Photos, Girls Love to Run & me