Ik was en ben er nog hoor! (deel II)

Eind juli komt de vraag, via de facebookgroep waar ik lid van ben, om met een aantal vrouwen uit Almere een rondje te gaan hardlopen. Een kilometertje of 10 is het plan. Nou ken ik eigenlijk alleen Maaike en heb ik Christelle weleens gezien tijdens de Almere City Run en online gesproken en de rest ook weleens via die groep gesproken via Facebook maar dat is het dan ook wel. Ook ligt het tempo lager dan wat ik momenteel loop maar ik besluit om mee te gaan. Ik moet weer wat gaan doen, vooral om het vertrouwen terug te winnen. Bijna iedereen twijfelt op dit moment wel ergens over, het tempo, de afstand, samen lopen met mensen die je totaal niet kent. En dus ook ik, kan ik de afstand wel alweer aan? Daarom vind ik het fijn dat het tempo niet zo hoog ligt en dat ik met mensen ben die me hopelijk kunnen motiveren en afleiden. We gaan lopen in het natuurgebied bij mij achter dus ik ga er te voet heen. Ik wandel eerst een stukje en besluit dan te gaan rennen. Te snel voor m’n huidige kunnen maar ja. Ik moet dus ook al vrij snel even stoppen om bij te komen. Zodra ik de brug overga passeer ik iemand van wie ik vermoed dat ze ook gaat meelopen. We zeggen elkaar gedag en ik loop door. Wanneer ik me bij de meiden voeg die er al zijn komt ze inderdaad ook aangelopen. Het blijkt Naomi te zijn en ze gaat vandaag proberen haar eerste 10km te lopen. Nadat iedereen er is gaan we op pad. En ondanks dat het een vrij rustig tempo is (voor mij iig) heb ik het toch niet al te gemakkelijk. Ik vind het pittiger dan gehoopt. Maar gezellig is het wel!
We lopen inderdaad een ronde van 10km (oke een paar moeten nog een beetje zigzaggen over de parkeerplaats om ook op hun horloge de 10km vol te maken) en dan is het voor Naomi dus ook een feit, ze heeft 10km gelopen! Super leuk om daar van uit te maken. Mijn teller staat dus op 12km op dat moment, super blij mee! Colette tovert nog een aantal medailles uit de auto en we kletsen nog even lekker na. Joyce, Ilonka (geloof ik), Christelle, Naomi en ik besluiten wederom te voet terug te gaan. Naomi hoeft maar een klein stukje mee te lopen om richting een warme douche te kunnen, daarna zetten we Joyce en Ilonka thuis af en lopen Christelle en ik samen verder. Ik begin het ondertussen wel te voelen maar rustig aan lopen we verder. Dan is het voor mij tijd om af te haken en gaat Christelle nog een stukje verder door in haar eentje. Ik zie dat als ik thuis kom zo dat ik net over de 15km kom dus ik maak nog even een lus om op 16km uit te komen. Kapot, stijf maar super voldaan kom ik dan ook thuis.
pixlr_20171202164556679

Een maand later is het weer tijd voor ons jaarlijkse Running Junkies Trainingweekend. In de tussentijd heb ik nog 2 korte loopjes gedaan maar dat is het dan ook wel. Dus ietwat nerveus ben ik wel. Het liefst wil ik natuurlijk zoveel en zover als mogelijk lopen.
We beginnen in Almere, hier hebben we een soort speurtocht. Op de route liggen diverse foto-opdrachten. We moeten zo goed en creatief mogelijk diverse (loop) uitdrukkingen uitbeelden. En zo lopen we een kleine 4km. Daarna reizen we af naar de Hoge Veluwe en eind van de middag loop ik samen met Lianne een relaxte 6km. De volgende dag is het tijd voor de langste loop van het weekend. Ik ga van start met Rianne, Astrid, Bahadir en Anna maar merk al heel snel dat ik het niet kan bijhouden. Na 3km besluit ik alleen verder te gaan. Ik wil de rest niet ophouden en je raakt toch uit balans als je steeds rekening met iemand. Dit geldt voor ons allemaal. Zodra ik alleen loop voelt het een stuk relaxter ondanks ik op hetzelfde tempo doorga. Ik pak m’n rustmomenten en wandel af en toe als het zand te mul is. Uiteindelijk kom ik terug met een kleine 13km op de teller. Ietwat teleurgesteld dat het me toch weer zwaar viel en dat ik niet eens de 15km heb aangetikt maar anderzijds toch blij dat ik boven de 10km ben uitgekomen. Mul zand (over de hei) en warm weer is voor mij behoorlijk pittig dus 13km is een prima afstand. De volgende ochtend gaan we met z’n allen van start voor de brakke-takke loop. Op zich loop ik prima maar ik besluit bij Lianne te gaan lopen. Uiteindelijk besluiten we af te haken en ons eigen rondje te lopen en we lopen toch weer zo’n 7km.
Eenmaal thuis is mijn vertrouwen in mezelf alles behalve gegroeid, ik ben best geschrokken van hoe slecht mijn conditie is maar goed, op naar het volgende weekend!
pixlr_20171202164812500

Het weekend erop reis ik af naar Tilburg. Tijd voor een 10km loop. Via Meeus loop ik mee met de Tilburg Ten Miles. Ik loop best lekker, ik eis niet teveel van mezelf, zie gewoon wel waar het schip strand zegmaar (al is dat natuurlijk niet de bedoeling). Ik kom vrij relaxed over de finish, ademhaling was ook weer beter en ik blijf binnen het uur. Tevreden reis ik uiteindelijk weer af naar huis.
pixlr_20171202164940426

Weer een weekend verder sta ik op de zaterdag even bij de triathlon aan te moedigen. Alleen bij het loop-onderdeel. En voornamelijk de mensen die de halve afstand doen. Dit houdt dus in 3 rondes hardlopen, ook moedig ik Dennis enkele rondes aan, hij loopt de hele afstand. Het weer werkt niet bepaald mee dus op een gegeven moment ga ik, na een kop hete thee bij mamma en extra-paps te hebben gedronken, weer richting huis. Ik moet zelf tenslotte morgen weer lopen dus ik wil nog even lekker bankhangen.
pixlr_20171202165123754
De volgende dag is de 30 van Amsterdam Noord, normaal loop ik hier de 30km maar vandaag ga ik van start voor de halve marathon. M’n eerste weer sinds tijden (afgelopen donderdagavond heb ik wel nog 16km gelopen als test). Ik stuiter alle kanten op voor de start, van zowel de zenuwen als door alle bekenden die ik tegenkom. Het plan is verstand op nul en gewoon lopen…..Ik wil me niet bezig houden met snelheid en ik hoop me niet teveel te zullen focussen op de kilometertelling. Ik laat me onderweg niet al teveel opjutten over het feit dat de groepjes lopers, waaronder die van John (Hardlopende Boer) steeds verder van me weg lopen en met 2 uur en een kleine 4 minuten kom ik over de finish. Zo blij dat ik deze afstand weer heb kunnen lopen.
pixlr_20171202154518195

De week erna is het weer tijd voor de Dam tot Damloop. Udjen en ik besluiten samen te gaan lopen. Super fijn want ik vind het toch steeds maar weer een pittig parcours. Gelukkig staan mijn vader en zijn vrouw in de allerlaatste bocht want al de support die ik verwachtte te zien onderweg bleef uit (no hard feelings btw!!!). Met een kleine 1:35 uur komen Udjen en ik over de finish. Blij dat het er weer op zit, het is toch altijd een beetje soort van doodgaan hier. Wel heel tevreden. Nadat we nog even hebben bijgekletst met mijn vader en Esther wandelen we, zodra het begint te regenen, richting de bus van Meeus die ons weer terugbrengt naar onze spullen en een welverdiend bordje pasta.
pixlr_20171202155257666

7 Dagen later sta ik samen met Els aan de start van de 30 van Almere. Dit keer ga ik wel voor de hoofdafstand. Net als de Lenteloop bestaat de 30km dit jaar ook hier uit 3 rondes. Niet m’n favoriet maar mocht het niet gaan is het wel makkelijker uitstappen zo. Maar daar gaan we niet van uit natuurlijk, uitlopen is het doel. In de eerste ronde ben ik vooral bezig met het kijken waar de knelpunten zullen liggen voor de volgende twee rondes en ik vind er verschillende, hiephoipiepeloi. Er zitten een paar geniepige klimmetjes in, een deel van een pad ligt vol mul zand en datzelfde pad lijkt wel de Zevenheuvelenweg alleen dan lang niet zo hoog, maar dat zal me vast in de derde ronde gaan opbreken schat ik in.
Na 3:07 uur is de conclusie dat het uiteraard pittig was maar dat het parcours me nog enigzins meeviel. Els en ik hebben elkaar lekker op de been gehouden. We hebben her en der (bij verzorgingsposten) een korte pitstop gehouden, met wat vrijwilligers daar gekletst en rustig uitgelopen. Trots op onszelf en elkaar komen we dus ook hand in hand over de finish.
pixlr_20171202155049506

Het weekend daarna sta ik in Breda, waar ik vorig jaar zowel de 5km als de HM liep en daar heel slecht uitkwam en had besloten hem niet meer te lopen (dit puur wegens het parcours). Vandaag hou ik het alleen bij de 5km. Patty en ik besluiten samen te gaan lopen, of gaan iig kijken hoelang we samen kunnen blijven lopen. We gaan loeihard van start maar houden vol. Bij de verzorgingspost geef ik dan ook aan even wat te moeten drinken, Patty met door want de kans zit erin dat als zij stopt haar knie dan ook meteen op slot springt dus ze blijft in beweging. Wanneer ik weer in beweging kom is Patty nog niet eens zover van me weggelopen. Ze is dan ook wel rustiger gaan lopen maar ik kan dat gat niet dichtlopen. Ik hoor hoe ze vooral de deelnemende kinderen motiveert en aanmoedigt en ook naar mij blijft ze roepen. Ik moet er om lachen en probeer zo nu en dan wat terug te roepen.
In de laatste anderhalve kilometer klap ik behoorlijk in voor m’n gevoel maar dankzij die snelle eerste kilometers kom ik met een mooie tijd over de finish, met Patty vlak voor me.
pixlr_20171202154829023

Het vertrouwen komt langzaamaan weer beetje bij beetje terug………

Up next:
DE MARATHON VAN EINDHOVEN!

When: VOLGENDE WEEK!

BAM!……………….*slik*

Advertisements

Ik was en ben er nog hoor!

Het is heel lang stil geweest hier op deze site. Dit komt omdat ik te kampen had met hele fikse dip. In oktober vorig jaar kwam eindelijk een einde aan mijn schuldsanering, iets wat a het dubbele aantal jaren heeft geduurd dan gebruikelijk (door bepaalde regels, niet wegens een extreem bizar hoge schuld) en wat ook een belachelijk lang voortraject had, wat ook zeker niet gebruikelijk is. Ik verwachte blijdschap en opluchting maar kreeg te maken met boosheid en het feit dat ik nu pas de rust had om al die jaren te verwerken. Het is niet mis wat ik heb moeten doormaken namelijk, ook naast die schuldsanering. Dit had dus enig effect op mijn leven, mijn humeur en mijn energie. Ik had nergens meer zin in, kwam aan en had ook diverse blessures.
Het lopen werd dus een steeds grotere opgave en daar wordt je dan ook weer niet vrolijk van. Ik zat dus in een niet zo fijne cirkel zegmaar.

Dan nu even een opsomming van de evenementen/gebeurtenissen in aanloop tot m’n najaarsmarathon, want ja dat blijven we gewoon doen he?! Doel aanpassen en gaan….

Vlak na mijn marathon in Antwerpen was de eerste Johan Cruyff Run.
Hier deed ik niet aan mee als loper maar wel als vrijwilliger. Een mooi evenement met nog wel wat kinderziektes. Ik heb weer leuke nieuwe mensen leren kennen en ik stond op een goed punt om vele vrienden aan te moedigen, en de voor mij onbekende mensen natuurlijk. En als afsluiter kregen ook wij het mooie Johan Cruyff loopshirt.

In mei was het weer tijd voor de Vestingloop in Den Bosch. Een loop waar ik elk jaar het gevoel heb dood te gaan maar blijf komen vanwege de Junkie tak daar. Maar waarom ik elk jaar weer voor die 15km blijf gaan?! Dus mensen plz help me voor volgend jaar herinneren dat ik de 10km wil lopen!!
Onze Stefan Hiemstra geeft aan dat hij rustig wilt lopen aangezien hij binnenkort een trail (50km!) gaat lopen in Amerika dus op dat tempo moet trainen. We besluiten samen te gaan lopen. Zoals altijd ga ik veels te snel van start maar daar komt al snel verandering in, ik klap onwijs terug in m’n tempo. Ook ben ik misselijk en moet op een gegeven moment echt m’n flipbelt afdoen zodat ik die druk niet meer op m’n buik voel. Dit helpt overigens maar eventjes. Stefan blijft bij me en blijft me motiveren. Om de 3 kilometer staat er een verzorgingspost en daar leef ik dan ook naartoe. Maar dan is die laatste verzorgingspost er inene niet, of iig niet waar ik hem verwacht had. Ik heb zo’n ontzettende dorst, ik heb het gevoel op de Sahara rond te dolen en het huilen staat me echt nader dan wat dan ook. We weten beide dat we niet ver van de Cheerzone zijn verwijderd en dat ze daar water hebben. Stefan besluit vooruit te sprinten om drinken voor me te halen en ondanks mijn belofte het niet te doen ga ik dan toch echt heel even wandelen, heel even maar. En daar is Stefan dan weer, met twee bekertjes water. Ik ben hem zo dankbaar en biecht hem ook meteen m’n mini-wandelingetje op. Bij de Cheerzone zorgt Mari er voor dat ik een flinke dosis confetti te verwerken kreeg. Dan nog het laatste stuk afleggen, ik vind het maar een rot stuk. En dan gaan we eindelijk die laatste bocht in en trek ik, tot verbazing van Stefan die inene achter me aan moet racen, een flinke sprint.
pixlr_20171022202940835.jpg
Vermoedelijk gaat er tijdens deze lijdensweg iets helemaal fout met mijn rug want de dag erop begint de pijn wat vanaf dinsdagmiddag niet te harden is.
Wanneer ik naar huis fiets, gelukkig ben ik die dag op m’n mountainbike dus dat maakt het een heel stuk fijner allemaal….NOT!, is de pijn zo erg dat ik geen controle meer heb over de geluiden die ik uit krem.
De dag erna ben ik sowieso vrij want ik ga met mijn tante naar de Harry Potter Exhibition in Utrecht. Dit overleef ik door zoveel als mogelijk in beweging te blijven en heel veel ibuprofen.
De dag daarna, Hemelvaart, heb ik mijn allereerste wandelevenement en daar heb ik heel veel zin in. Dat laat ik zo’n vern**kte rug niet verpesten. Dus met haast een boedelbak vol medicatie ga ik op pad.
Door een zegmaar zeer opdringerige man voel ik me genoodzaakt om een andere plek te zoeken in de trein waardoor ik in gesprek raak met twee vrouwen die ook onderweg zijn naar de Oer-IJ Expeditie en ook uit Almere komen. Het klikt meteen tussen ons en ze besluiten dat ik gewoon lekker met hun moet meewandelen. Dit blijkt een zeer goed idee want we hebben heerlijk gekletst en heel veel gelachen tijdens deze 25km.
pixlr_20171022203117760

De week daarna is er de lancering van het fietsblad Bicycling. Er is een fietstocht en niemand minder dan Laurens ten Dam is hierbij aanwezig. Nou is mijn rug nog steeds niet wat het wezen moet, redt ik het niet wegens m’n werk Ă©n staat mijn racefiets met twee lekke banden (en heb ik wat dat betreft toch echt twee linkerhanden) dus ik fiets niet mee. Wel ben ik er zodra ze terug zijn want ik moet natuurlijk wel een foto scoren, het liefst eentje waar ik zelf ook op sta (met Lau dus he). Mijn moeder is groot fan van onze Lau dus tja….
Foto’s in de pocket, blad met handtekening voor mamma ook, en gewoon veel gezelligheid met Ton, Olivier, Ramiro en Imo.
pixlr_20171022203208998

En dan wordt Vlinder (een van mijn drie poezenbeesten) ziek. Dus op naar de dierenarts en ze wordt behandeld voor een blaasontsteking. Dit lijkt goed te gaan maar na een week gaat het fout. Ze plast heel veel bloed, als ze al plast. We lijken in de eerste drie dagen haast bij de dierenarts te wonen want we zijn er elke dag, soms wel een paar uur. Ze wordt door meerdere artsen onderzocht en er worden meerdere foto’s gemaakt. Alles lijkt erop dat ze stenen in d’r blaas heeft. Maar ook heeft ze schijnbaar een hernia, een navelbreuk. En die heeft ze al zeker 3 tot 4 jaar (de vorige dierenarts zag er geen problemen in. Ik ook niet want haar bult onder haar buik leek haar niet te hinderen en ik hield het al die jaren in de gaten of er geen verandering in kwam). En deze roept heel veel vraagtekens op want ze heeft duidelijk een hernia maar niemand kan achterhalen wat die bult nou is. Want alles ziet er namelijk goed uit op de foto’s, niets dat wijst op de gebruikelijke complicaties bij een navelbreuk en niets dat wijst op het feit dat ze hier last van heeft. Op dag vier, de maandag, gaat ze onder het mes. Ze ondergaat een hele zware operatie want ze verwijderen haar stenen en ze corrigeren de bizarre navelbreuk. Dinsdag en woensdag blijf ik thuis. Lekker tutten met Vlinder…..maar erg gemoedelijk is het allemaal niet. Muis is vanaf het eerste dierenarts bezoekje op tilt geslagen. Ze herkent Vlinder niet meer en is op oorlogspad. Waarbij zowel Kiwi als ik collateral damage zijn want ook wij moeten het ontgelden. Vlinder, Kiwi en ik bivakkeren dus een kleine 3 weken in de slaapkamer en Muis heeft de rest van het huis. Godzijdank komt uiteindelijk alles dan weer op z’n pootjes terecht maar het heeft even tijd nodig gehad, zeker wel 2 maanden.
pixlr_20171022203243804

Ondertussen ben ik nog steeds geblesseerd. Ik heb al sinds de marathon van Litouwen last van hielspoor. Waardoor ik 24/7 heel veel pijn heb. En door dat hele gedoe met m’n rug, daar heeft echt een zenuw klemgezeten, heb ik een blessure aan m’n rechter bovenbeen. De grote spier aan de voorkant doet pijn en ook lijkt het alsof ik haast geen kracht in mijn been ben. Ik zak met regelmaat door mijn been.
De Almere City Run staat dus op de tocht, maar hier begon het voor mij en ik wil hem niet overslaan. De 21km zit er echt niet in en ik denk de 14km ook niet. Het wordt ook heel erg warm dus ik zit niet te springen om de 7km te lopen want die start pas rond 1 uur in de middag (en daarnaast heb ik ook de verjaardag van m’n broer Niels). Ik besluit dus mijn startnummer om te zetten van de langste afstand naar de kortste afstand (op de kidsrun na dan), de 4km.
Zodra ik over de finish kom blijkt dit ook echt de beste keuze want ten eerste was het nu al (11 uur) belachelijk warm en ten tweede kreeg ik in de laatste kilometer echt last van m’n been. Na het ophalen van m’n tas zak ik er ook volledig doorheen, wat niemand opvalt gelukkig want de stress vliegt me al om de oren. Wanneer houdt dit alles eens op?!
pixlr_20171022203326591

Tijdens de 10 van Noordwijk ga ik dit jaar voor de 5km. Ik vind het maar een vreemde gewaarwording dat ik nu voor een 5km loop zenuwachtig ben. Maar ja ik heb het gevoel weer terug naar af te zijn. Op het station van Leiden kom ik Marleen tegen en die verteld dat ze naast de 5km ook de 10km zal gaan doen en dat ze de 5km rustig gaat lopen. Ze is looptrainer en heeft een aantal dames klaargestoomd voor deze 5km en geeft aan dat het misschien wel een idee is om met hun mee te lopen. Dit neemt meteen al wat zenuwen weg.
Ondanks dit normaal ver onder mijn tempo zou liggen heb ik het nu toch best zwaar. Lichamelijk heb ik gelukkig weinig last alleen ben ik weer wat langzamer geworden. Alles behalve leuk maar blij dat ik nog loop. En super blij dat Marleen me erdoorheen heeft gesleept!
pixlr_20171022203413151

Naast al het blessureleed, mijn mentale struggles, de ziekte van en de zorgen om Vlinder verliezen we ook nog eens onze geliefde Pom.
20171022_203449

Pop Up Runs Almere organiseert weer een zomeravondloop. Je kan zelf kiezen of je stopt na 1 ronde (4km), 2 rondes of 3. Ik ga net als vorig jaar voor 1 ronde. Vorig jaar voornamelijk uit luiheid en dit jaar spreekt het voor zich. Ik ga samen met Selina van start en ik vraag me op een gegeven moment af waarom we beide in hemelsnaam zo lopen te hijgen. Ik kijk op m’n horloge en begrijp wat het euvel zit…..we lopen al driekwart kilometer dik onder de 5 min./km. Na die eerste super snelle kilometer ga ik rustiger lopen en Selina houdt het nog even vol. Bij het ingaan van de 3e kilometer kom ik het zoontje van een vriend tegen. Hij heeft last van zijn zij en ik weet dat hij astma heeft. Ik spreek hem aan en blijf bij hem lopen. We kletsen wat onderweg en eigenlijk blijft hij heel stabiel lopen. Ik weet dat ik mijn koppositie voor de 4km dames allang heb ingeleverd maar liever omdat ik iemand te hulp schiet dan gewoon ingehaald te worden natuurlijk. Ik blijf gewoon lekker bij hem lopen, kan ik mezelf ook niet alsnog over de kop lopen. Vorig jaar kwam ik namelijk onverwachts als eerste vrouw over de finish en je hoopt stiekem toch dat je dat weer kan waarmaken (tuurlijk niet sukkel, lees je verhaal even na gek!). Dit jaar kom ik gewoon lekker samen met Tygo over de finish, die super heeft gelopen!
Later schiet ik nog een andere jongen te hulp die het wel heel erg moeilijk heeft. Jongens van 15/16 jaar de stoer aan het sporten zijn laten hun tranen niet zomaar de vrije loop natuurlijk. Deze jongen had zichzelf zo over de kop gerend (2 of 3 rondes) waardoor hij vlak voor de finish bijna in elkaar klapte. Ik ben erheen gesneld om te zien hoe en wat. Ik heb hem laten wandelen en knoopte een gesprek met hem aan. Hij had zoveel pijn in z’n borstkas dat hij geen lucht meer kreeg. Toen die kramp een beetje aan het wegtrekken was en hij weer wat lucht kreeg kwamen de tranen. Ik ben bij hem gebleven tot hij bij zijn tas was en het zichtbaar beter ging. Toen op de fiets gesprongen om Selina nog even te begeleiden in d’r laatste stuk van de derde ronde.

20171022_203516

En nu? Weer rust pakken? Of toch mezelf proberen te herpakken? Ik ben het vertrouwen in m’n lichaam en in mijn eigen kunnen volledig kwijt……

Marathon #8 – het staartje

Voor de mensen die mij een beetje kennen en/of het al weten en het miste in mijn marathon verslag (naast een aantal mensen die ik domweg ben vergeten te vermelden):

nee ik was niet helemaal alleen in Antwerpen..

ARLO WAS MEE! JEEJJ

Dus hier nog even een paar leuke fotootjes van Arlo in Antwerpen 🙂

2017 – Pre marathon movement

 

pixlr_20170329194731589
Januari – Halve Marathon Egmond

Januari, tijd voor het eerste loopevenement van het jaar. De weersomstandigheden zijn perfect, het is droog, vrijwel windstil, het strand is vlak en het is zelfs eigenlijk een tikkeltje warm. Maar m’n conditie is ruk dus ik ga alles behalve snel of ook maar lekker. Wel blijf ik positief, elke keer als ik door een bekende wordt ingehaald en die me vraagt hoe het gaat kom ik maar tot Ă©Ă©n conclusie: ik loop nog! Ik zie je/jullie straks!

16143433_1297093663663305_6147415802587112362_o
Januari – Cheeren tijdens de Vondelparkloop

 

 

 

pixlr_20170329194934209
Februari – Midwinter Marathon Apeldoorn (Asselronde 25km)

Februari, weer een klein stukje verder dan de halve marathon. Onverwachts speel ik voor chaperonne voor Kim. Die zit een beetje met haar gezondheid dus ik blijf de hele weg bij haar. We lopen lekker en het gaat prima, alleen in de laatste twee kilometer krijgt Kim het zwaar en na de finish moet ik haar ook even ondersteunen. Ondanks dat een zeer geslaagde loop voor ons beide.

pixlr_20170329195146347
Februari – Pop Up Runs Almere (Amsterdam CS – Almere Muziekwijk)

Zelfde maand, weer een paar kilometer verder. Die kilometers zijn op zich het probleem niet, het is mijn conditie, snelheid en mijn extra kilo’s die het me alles behalve makkelijk maken. Maar met vooral de steun van Ferdi redt ik het dan toch weer tot het eind.

pixlr_20170329195521790
Maart – CPC Halve Marathon

Maart, maar weer eens een halve marathon dan. Wat een gezelligheid zo met de BTG met zo’n 400 mensen! En poeh wat een weer, ja voor mij natuurlijk alweer veels te warm. Ik ga van start met Petra maar ik hou haar niet lang bij. Ik heb het zo ontzettend zwaar. Dus na 2 uur en 9,5 minuut kom ik over de finish, tegen de highfive van Ton en de cameralens van Ramiro aan.

Maart Lenteloop Almere
Maart – Lenteloop Almere

Maart, tijd voor de Lenteloop, 3 Rondes van 10km. Ik loop samen met Els, twee rondes lang kletsen we lekker en lopen we boven verwachting, van ons beide overigens. De wind maakt het ontzettend zwaar en we zijn dan ook blij wanneer we die derde ronde ingaan. In de laatste kilometers moeten we elkaar toch wel lichtelijk oppeppen want de benen willen niet echt meer. De route zit vol met bruggen, viaducten en meer van dat soort grappen en dan dus die keiharde wind. Maar we komen dik tevreden over de finish!

pixlr_20170329200014145
Maart – Zandvoort Circuit Run

Maart, Zandvoort Circuit Run. Dit jaar is er voor het eerst ook een halve marathon maar ik hou het lekker bij de 12km. Ik vind het een leuke route en hij is al pittig genoeg zo met het circuit en strand. En ik loop ein-de-lijk weer eens lekker en een redelijk tempootje.

pixlr_20170516200448744
April – Lentemarathon Amstelveen

April, derde halve marathon van het jaar. Ik loop lekker, kom onderweg Francien nog tegen en loop daar een stuk mee op. Ze verdwijnt even en zegt ik zie je straks! Maar heb haar helaas niet meer gezien. Ik loop nog steeds op ‘veilig’, ik push mezelf niet om sneller te lopen maar voor het eerst haak ik af en toe bij iemand aan om daar een tijdje mee op te lopen, om mezelf toch lichtelijk te triggeren om meer te geven dan ik doe. Nog steeds niet binnen de twee uur maar ben tevreden over mijn prestatie.

 

FB_IMG_1492010154872
April – Cheeren tijdens de Rotterdam Marathon

 

 

 

pixlr_20170516200612080
April – Utrecht Urban Trail

April, lachen gieren brullen tijdens deze funrun. Ik loop samen met Edwin en Andrea en we gieren het uit. Erg leuk om door allerlei gebouwen te rennen (of wandelen), zoals de Schouwburg, kerken en de gevangenis. Mijn laatste loop voor de marathon dus met veel lol afgesloten.

Up next: de marathon van Antwerpen, geen tijdsdoel, gewoon lekker lopen…..

 

2016: 12 Concerten

Als ik mijn kalender mag geloven ben ik dit jaar naar 12 concerten geweest. Dat is volgens mij een persoonlijk record. De afgelopen jaren ging ik naar een concert per 1 ĂĄ 2 jaar. De grote concerten zoals Robbie Williams, Take That (vanwege Robbie), Backstreet Boys (sja soort van jeugdsentiment, ik was in m’n puberjaren toch echt meer fan van East 17), Pink, Christina Aquilera. Dat soort dingen. Allemaal met vriendinnen.
In 2015 begon daar al wat verandering in te komen. Ik ging in m’n eentje naar een paar concerten, zoals Billy Idol in HMH, Causes in Paradiso en het 50 jarig jubileums concert van Golden Earring in de Ziggo.

2016 begon ik met The Paper Kites in Paradiso op 2 februari. Ik had een nummer van ze op de radio gehoord en vond dat erg goed. Thuis, na het werk, zocht ik ze op via Google en stuitte meteen op het bericht dat ze over twee weken zouden optreden in Paradiso. Ik dacht ach waarom niet? Ik heb meteen een kaartje aangeschaft en verdiepte me in hun laatste album.
Terwijl ik in de hal nog wat rusteloos sta te draaien en wat op een poster probeer te lezen (had m’n bril niet mee) hoor ik inene ‘Running Junkiessss’. Instinctief draai ik m’n hoofd in de richting van het geluid. Ik heb geen idee uit wiens mond dat kwam dus ik staar naar gezichten in de hoop iemand te herkennen. Ik herken iemand maar toch ook weer niet. Wanneer mijn ogen eenmaal beter zijn gefocust zie ik naast de persoon die ik meende te herkennen Anouschka lopen, ah het is haar zus dus ik meende te herkennen. Olav, haar vriend, is degene die mij heeft geroepen.
Met z’n vieren lopen we de zaal binnen. Gezellig. Anouschka en haar zus blijken The Paper Kites al geruime tijd te kennen en het blijkt dat dit voor het eerst is dat ze in Europa optreden. Het is een ontzettend goed concert, ik ben zeer blij verrast. Fijne muziek, live ook gewoon onwijs goed en een leuke band. En ik was gewoon ook in erg leuk gezelschap.

20160202_205338
The Paper Kites – Paradiso

28 April sta ik Paradiso Noord (Tolhuistuin) bij de 3FM Talents. Het gaat om Son Mieux, Haevn en The Brahms. Van de drie bands ken ik alleen Haevn en daar kom ik dus ook echt voor. De eerste band komt het podium om en ze weten meteen al m’n aandacht te trekken. Wanneer het eerste nummer is gespeeld zit ik er al helemaal in. Wat zijn deze gasten goed zeg! Ik neem aan dat de kwaliteit per band alleen maar beter wordt dus vraag me serieus af hoe dat zou moeten want dit is echt zo gaaf. Dan komt de volgende band op. Ik vind er bijzonder weinig aan. Het ziet er heel erg saai uit. Maar ja dan trekt de zanger z’n mond open……wat een stem! Aangezien ik geen idee heb hoe Haevn of de andere bands eruit zien weet ik niet waar ik naar kijk. En omdat ik alleen Haevn ken denk ik dat zij de hoofdact zijn. Maar deze gozer zingt wel erg goed, ik ga toch maar eens Google-en. Oke de band van net was dus Son Mieux, die onthouden we. En de band van nu….oh dĂĄt is Haevn. Oei ze stellen me toch wat teleur, qua ‘show’ dan. Qua stem is het onwijs goed, de cover Wicked Game is echt heel goed, maar verder vind ik het saai om naar te kijken. Wanneer de laatste band opkomt weet ik dan uiteraard dat dit The Brahms is. Net als Son Mieux jonge jongens. Ik vind ze qua stijl passen in het straatje van Artic Monkeys, wie ik overigens erg goed vind maar ja die zijn er dus al, daar hoeft geen tweede band van. Ik kijk steeds op de setlist hoeveel nummers ze nog gaan spelen. Mijn aandacht ebt weg en ik ben ondertussen bekaf. Dat komt niet zozeer door hun maar door mijn eigen gemoedsrust.
Ik loop de deur uit als fan-in-the-making van Son Mieux.

20160428_210806
Son Mieux – Paradiso Noord

Op 14 Juni loop ik Bitterzoet binnen. Izzy Bizu geeft hier een concert en ik ben zeer benieuwd. Ze heeft pas 1 single uitgebracht: White Tiger. Een blij zomers liedje vind ik het maar ik ben vooral benieuwd of ze alles wat ze in de single laat horen ook live kan, of het geen puur studio liedje is.
Een klein meisje stapt het podium op, of zo oogt ze iig. Met veel haar. Ze is heel aandoenlijk en praat heel zachtjes en verlegen tegen het publiek. Ze lacht soms om dingen die ons volledig ontgaan maar iedereen is betoverd door dit lieve wezentje. Wanneer ze zingt danst ze er vaak bij of huppelt om dan later aan te geven dat dat toch wel heel veel energie kost. Ook pakt ze verschillende keren een hand uit het publiek om dan hand in hand te dansen en tegen die persoon te zingen, dan is ze niet zo verlegen. Maar zingen kan ze zeker! Voldaan keer ik naar huis.

20160614_212238
Izzy Bizu – Bitterzoet

In Juli is er een foodtruck festival in Almere en een van de acts die komt optreden is Son Mieux, daar moet ik natuurlijk heen. Wanneer ik het lege plein op loop zijn ze bezig met de soundcheck. Wanneer hun optreden begint is er een klein fanclubje rechts voor het podium komen zitten en staat links wat nieuwsgierig publiek, mannetje of 5. Er komt een geestelijk gehandicapt meisje met haar moeder bij staan en later nog een paar mensen. Ook sluit een dronkaard zich bij het gezelschap en die stoot steeds mensen aan om met ze te kunnen dansen. Ik sta lekker ver achteraan en voel plaatsvervangende schaamte dat juist mijn geliefde Almere weer zo’n karig publiek bij elkaar heeft weten te sprokkelen. Desondanks geniet ik van de muziek maar merk toch wel dat de band zichzelf moet blijven motiveren en richt zich dan ook voornamelijk op het fanclubje.

dscf4732
Son Mieux – Foodtruckfestival Almere Kookt

En dan is het vervolgens inene 25 Oktober en sta ik met Edwin in Paradiso. We gaan naar Jamie Lidell en zijn daar best wel enthousiast over. Helaas lopen we na het concert een stuk minder enthousiast naar buiten. Het geluid was slecht, publiek was niet je van het (vonden wij) en de muziek was niet wat we verwacht hadden. Het was te jazzy in mijn optiek, te hyper en de muzikanten die moesten steeds maar weer later horen hoe goed ze waren door elk nummer minutenlang te verlengen. Als Jamie dan eindelijk een van z’n grote hits doet gaat het veel sneller dan normaal dus ook daar kunnen we weinig mee. Als hij terugkomt voor de toegift raakt een roadie de microfoon aan en klinken de laatste twee nummers inene perfect. Zo jammer! Wanneer we naar buiten lopen zeg ik tegen Edwin dat mijn hoofd helemaal in de war is, alsof ik drie uur lang naar Bert Visscher en Jochem Myjer samen heb staan kijken (die ik best goed kan hebben btw).

20161025_222917
Jamie Lidell – Paradiso

Op mijn verjaardag, 30 Oktober, loop ik voor het eerst van mijn leven het Concertgebouw van Amsterdam binnen. Ik neem plaats in de Kleine Zaal op de tweede rij en zit pal achter de vleugel. Tussen mij, de eerste rij en de vleugel in neemt Iris Hond plaats.
Bijna het gehele concert zit ik met in elkaar geknepen handen die op mijn schoot liggen. Het is zĂł goed! Ik ben zo blij dat ik had besloten om dit te doen, om mezelf dit cadeau te geven. Wat een mooie ervaring. Ik vind alles eraan fantastisch, hoe je een verhaal, de emoties kan voelen door alleen muziek, zonder woorden. Hoe iemand in staat is om zoiets te bedenken. Om haar handen over de toetsen te zien glijden, hoe ze voor een nummer d’r handen tegen de piano drukt om haar vingers te kraken, hoe ze haar hoge blauwe hakken uittrekt, behoedzaam naast zich neerzet en ze kracht die ze niet via haar handen naar buiten kan laten vloeien in haar voetzolen en tenen te zien wegebben.
Gek genoeg loop ik trots naar de trein, ik was erbij.

20161030_203451
Iris Hond – Concertgebouw

3 November loop ik van station Muiderpoort naar Poppodium Q-factory. Nog nooit van gehoord en dus ook nog nooit geweest. Vanavond is het tijd voor Barry Hay’s Flying V Formation. Jammer genoeg loopt het programma aardig uit dus ik sta er toch wel ietwat nerveus te zijn want ik moet wel thuis zien te komen natuurlijk.
Na een goed voorprogramma is het dan eindelijk tijd voor de hoofdband. Ik ben omringt door Earring fans, niet geheel verrassend natuurlijk, dat is ook de reden waarom ik er sta. Naast mij zit een oudere man op zijn rollator die ondertussen zijn zelfgesmeerde boterhammen, verpakt in plastic zakjes, heeft genuttigd. Maar ook de ohhhhhhhh ik ben zo verliefd op Barry-vrouwen staan tussen het publiek, waarvan eentje naast mij. De man met wie ze is doet heel aardig tegen mij en we maken over en weer een paar grapjes maar aan haar irriteer ik me mateloos. Barry steeds een paar keer z’n hoofd om de deur voordat hij daadwerkelijk opkomt en iedere keer stoot de vrouw allerlei kreten uit als ze hem ziet. Ik zucht, doe toch eens normaal joh. De tijd dat die mannen daar gevoelig voor waren is volgens mij allang voorbij hoor.
Maar ja als jong meisje kon ik me er al aan storen. Ik ben zelf ooit eens zo vuil aangekeken door zo’n menigte vrouwen, nadat George me had aangekeken en een gekke bek naar me had getrokken, dat ik maar snel maakte dat ik wegkwam. Jaloers op een meisje van 12. Sorry hoor, had hij dan een gekke bek naar jullie moeten trekken?
Ook hier vermaak ik me verder prima, ondanks dat ik de meeste nummers niet ken. Er worden wel drie Earring nummers gespeeld maar dankzij gitarist Pablo van de Poel (die overigens zeer briljant is) klinkt het net even anders dus ik ben m’n vertrouwde nummers kwijt.

20161103_215155
Barry Hay’s Flying V Formation – Poppodium Q-Factory

16 November speelt Therapy? in de Melkweg en Edwin en ik gaan erheen. Wanneer Edwin me eerder allerlei titels naar m’n hoofd slingerde kwam ik erachter dat ik echt maar 1 nummer van ze ken. Diane. Ik heb wel een paar pogingen gewaagd om een greatest hits album te luisteren maar ja dat eindigde toch steeds weer op dat ene nummer op repeat.
Oh ja het is akoestisch besef ik op de heenweg.
En toch zijn we niet voorbereid op de rijen stoelen wanneer we binnen lopen.
Het zijn dus zitplaatsen en op het podium staan ook stoelen en tafeltjes met (nep)kaarsen erop. Dit wordt geen wilde avond dus.
We houden ons vooral bezig met het bekijken van het overige publiek. Hebben lol om een man die ook in onze ogen wat verrast naar het podium kijkt. Toch geeft mijn hoofd even een seintje: hey is dat niet?…..maar Edwin reageert niet dus het zal wel niet.
Wanneer de band het podium betreedt ziet Edwin het ook: ‘hey dat is de zanger! Daar hadden we net nog lol om, had hem helemaal niet herkend’. Ah zie je dus toch!
Ondanks dat ik helemaal niks van ze ken vind ik het erg goed en geniet van de energie van de mensen om me heen. Wanneer ze Diane spelen film ik dit, het nummer wat ik zo bizar goed vind maar dus niet mee kan zingen want ik ben aan het filmen. Beetje gek maar jaaaaa, ik zing thuis wel weer mee. De verhalen die ze vertellen over hun ‘wilde jaren’ zijn bizar, maar gewoon raar bizar dus. Rare mensen, past wel bij hun bandnaam.

20161116_221709
Therapy? – Melkweg

10 dagen later sta ik weer in Paradiso. In de Kleine Zaal. Het is dus 26 November en ik ben aanwezig bij het laatste concert van haar huidige tour. Ik ken haar niet en heb haar muziek ook niet opgezocht, ik ben puur afgegaan op de omschrijving. Ik sta bij EivÞr.
Ik vraag me af waar al deze mensen waarmee ik in deze zaal sta haar van kennen. Kennen ze haar van een of ander vaag festival? Want eigenlijk iedereen om me heen kent haar, merk ik aan de reacties wanneer ze weer een ouder nummer aankondigt. Ze is goed, mijn mond valt soms gewoon letterlijk open. Sommige nummers hebben een hoog Kate Bush gehalte (I like!) en andere klinken Keltisch. Ze zingt in meerdere talen maar dat maakt helemaal niks uit, het klinkt allemaal goed. Ze kan krankzinnig hoog en idioot laag zingen. Wanneer ik weer naar de trein loop is mijn muziekhartje warm van gelukzaligheid, hier hou ik van. Kleine concerten met onbekende artiesten. Helemaal als ze dus ook nog eens goed blijken te zijn.

20161126_220252
EivĂžr – Paradiso (Kleine Zaal)

13 December ben ik wederom terug in Paradiso, het is tijd voor Selah Sue. Ik sta weer lekker vooraan en schrik me de takke van haar zwangere buik wanneer ze opkomt, ik heb het gevoel dat ie als een afdak boven me hangt. Kan helemaal niet want ik sta niet recht voor haar maar jemig! Hierna heeft ze dus ook nog 1 concert en dan gaat ze met verlof.
Ze komt op zonder band en pakt haar gitaar. De zaal is muisstil wanneer ze het eerste nummer begint maar dan valt er vanaf het bovenste balkon een keiharde plastic beker naar beneden. Zo te horen gaat ie netjes via de trap en slaat geen trede over. De zaal begint te lachen, wat een kabaal kan een zo’n beker maken. Ze is bijna klaar met haar nummer, heeft nog 1 uithaal te gaan wanneer er een man keihard niest, maar dan ook echt keihard. Iedereen buldert het uit van het lachen en ook Selah is er helemaal uit. De laatste woorden van het nummer zegt ze dan ook maar gewoon. Het is toch een flinke tijd geleden dat ik haar muziek heb gedraaid dus moet weer helemaal inkomen. Gelukkig blijk ik het merendeel toch wel te kennen en ook Selah is ontzettend goed zeg. Ze laat dingen horen wat ik niet van haar kon, bepaalde uithalen en toonhoogtes. Ik ben blij dat ik de dag dat de verkoop van de kaarten begon heel even tijd maakte om in die eerste paar minuten ‘maar vast een kaartje te bestellen, hoefde ik dat thuis niet meer te doen’. Niet wetende dat het binnen een half uur uitverkocht zou zijn.

20161213_213330
Selah Sue – Paradiso

Op Tweede Kerstdag sta ik rond 8 uur in North Sea Jazz Club waar Ruben Hein straks achter de piano zal plaatsnemen.
Ook van hem is het lang geleden dat ik naar zijn muziek heb geluisterd en normaal is het Ruben Hein en zijn band, vanavond is hij dus alleen met de vleugel.
Hij praat veel tegen het publiek, op een hele leuke manier. Ik vind hem heel erg goed maar de laatste jaren ben ik niet zo goed in de feestdagen dus het kost me meer energie dan nodig is. Ik irriteer me ook aan een aantal mensen in het publiek in mijn buurt en dat leidt me ook erg af. Op zich is het ook een vreemde setting. Allemaal mensen aan tafeltjes die een maaltijd nuttigen en dan een aantal mensen, waaronder ik, die achterin de zaal staan om alleen het concert bij te wonen. Maar goed is ie zeker.

dsc01138
Ruben Hein – North Sea Jazz Club

Woensdag 28 december is het weer tijd om naar Paradiso Noord te gaan en weer gezellig met Edwin. We gaan naar Jonathan Jeremiah en man wat hebben we er een zin in! Vanaf het moment dat we de kaarten hebben besteld was ik al in een euforie stemming. Ik heb echt uitgekeken naar deze avond. We zijn vroeg want ik wil vooraan staan. Maar schijnbaar zijn we te vroeg want de deur is nog niet eens open. Gelukkig kunnen we in het restaurant wat drinken en bijkletsen over de kerstdagen en het overlijden van George Michael.
Wanneer we dan naar binnen mogen zijn we de eerste in de zaal. Normaliter sta ik rechts vooraan bij een podium maar nu vrijwel in het midden, iets naar links. Ik heb op een foto van de avond ervoor gezien dat hij hier ongeveer staat dus vandaar dat ik nu maar hier ga staan. Maar gewoontediertje dat ik ben, het voelt wel vreemd.
Nadat we het voorprogramma godzijdank hebben overleefd is het wachten op Jonathan. En dan is hij daar, whoehoe! Hij begint te zingen en ik wordt helemaal naar binnen gezogen lijkt wel. Pas als hij klaar is weet ik mijn blik los te krijgen, draai ik me om naar Edwin en zeg: Holy shit! Edwin beaamt dit. Wat is die man goed, wat een stem!
Wij hebben de setlist al bekeken, bestudeert en gefotografeerd. Dus wanneer Jonathan zegt dat we mogen raden welk nummer hij nu gaat spelen roept Edwin LOST! Iemand anders roept nog Happiness maar daar wordt geen aandacht aan besteedt. Edwin is in gesprek met Jonathan. Edwin mag niet meer raden want hij weet het duidelijk al en hij heeft niet eens gezegd wat hij voor prijs kon krijgen, heeft ie alles wat hij wilde gekregen voor kerst? Ze babbelen wat en ik sta er lacherig bij. Wat een heerlijk moment. Wanneer er een cover van George Michael (A Different Corner) wordt gespeeld kijk ik even naar Edwin, of alles goed gaat, hij was immers groot fan vroeger.
Op een enkel nummer na ken ik alles maar moet toch graven in mijn geheugen naar de woorden en wanneer ik lekker mee sta te pruttelen heb ik oogcontact met Jonathan en vergeet alles weer volledig. Deze man heeft echt iets bijzonders hoor, poeh.
Hij heeft iets gezegd over het nummer Sexbomb van Tom Jones, wat weet ik niet meer. Wanneer hij vraagt welk nummer we nu willen horen roept Edwin Sexbomb! En weer volgt er een hilarisch gesprek tussen de twee. Jonathan gaat hem niet zingen maar vanaf nu zit in elk nummers wel een keer een stukje van Sexbomb. Hij sluit af met mijn favoriet Phoenix Ava. Wanneer hij nu echt wegloopt gebaart Edwin nog dat hij de setlist wilt hebben maar dat krijgt Jonathan niet mee. Ik ga op m’n tenen staan om hem proberen te pakken maar het lukt niet. Edwin krijgt hem wel te pakken en geeft hem vervolgens aan mij. Waarop ik zeg dat ik hem juist voor hem wilde pakken. Lieve trutties zijn we ook.
We gaan onze jassen pakken en lopen weer naar boven. Jonathan staat er al, omringt door Ă©en gelukkig niet al te grote menigte. Wanneer hij ons ziet herkent hij ons meteen. Hij stapt naar voren en begint meteen tegen Edwin te kletsen. Hij wist de woorden van Sexbomb niet meer, I tried dude. Hij vraagt naar zijn naam en schudt hem de hand, dan draait hij zich naar mij en schudt mijn hand en ook ik stel me netjes voor. Eerst gaat Edwin met hem op de foto en daarna ik. De flits van mijn telefoon is heel erg fel dus wanneer ik Jonathan los laat zeg ik: okay now I’m blind en kijk ongetwijfeld even lichtelijk scheel om m’n opmerking te bekrachtigen. Ik krijg: I know right?! als antwoord. Edwin vraagt of hij de setlist wilt tekenen. Ik overhandig hem het papier met de woorden: can you sign it with: For Sexbomb and Phoenix Ava?
Wat hij glimlachend doet. Helaas heeft hij dan echt geen tijd meer voor ons want er staan nog meer mensen te wachten.
Hyper de pieper staan we vervolgens op het pontje richting Centraal Station. Wat een avond. Wat een concert, zo goed, die stem, de lol die we hebben gehad, het gesprekje achteraf, de getekende setlist die ik als een soort schatkaart vasthou, die ogen…
Ik kan er niet over uit wat een fantastische avond dit was. Ik kom thuis met een soort puberaal gevoel van verliefdheid en kan de hele nacht amper slapen. Druk met m’n foto’s, filmpjes en luister non stop naar zijn muziek. Het feit dat ik weer eens last heb van m’n Restless Leg Syndrome helpt ook niet natuurlijk. Dit was echt veruit het beste en leukste concert van het afgelopen jaar. Hopelijk zijn we er de volgende keer ook weer bij!

pixlr_20161231232322841
Jonathan Jeremiah – Paradiso Noord

Hoi lief leven, ik ben terug

‘Ik loop rond alsof ik zojuist te horen heb gekregen dat ik ongeneeslijk ziek ben. Ik kijk maar neem niks in me op. Alles lijkt als in een waas om me heen te hangen. In diverse winkels begin ik spontaan te huilen. Over 3 maanden kan het gewoon zomaar voorbij zijn.’

Ik besef dat dit heel dramatisch en eng klinkt, zo voelde het enigzins ook voor mij maar het is een positief verhaal. Of een positief einde eigenlijk. En dit was het begin ervan.

Na jaren in de schuldsanering te hebben gezeten is het dan nu eindelijk voorbij. En dit voornamelijk door het feit dat ik zo goed heb gespaard in deze moeizame jaren. Sparen? Ja mensen ik ben best goed met geld maar als om diverse redenen heel je wereld in elkaar stort kan je snel in de financiële problemen belanden.

Het duurde wellicht iets langer dan die drie maanden die me zo’n tien maanden geleden werden ‘beloofd’ maar alsnog een kleine tweeĂ«nhalf jaar sneller dan gepland. Nee mensen voor mij ging de na-3-jaar-ben-je-schuldenvrij-regel niet op, don’t ask..

Het waren moeizame jaren, een enkeling weet hoe moeilijk ik het zo nu en dan echt had, waarin ik zelfs heb moeten vechten om ĂŒberhaupt in de schuldsanering te komen Ă©n te blijven want ja ook dat ging alles behalve gemakkelijk en heb ik onderweg de meest idiote dingen meegemaakt. Het verliep nou niet bepaald volgens het boekje zegmaar, ten nadele van mij. Maar ja ik ben veels te eigenwijs om op te geven en godzijdank heb ik een aantal uitermate fijne mensen om me heen die er allemaal op hun eigen manier voor me waren in deze periode, waarvoor bedankt!

Ik heb het gevoel dat het leven stil heeft gestaan, ondanks dat ik wellicht het meest heb geleefd in deze afgelopen 6(!) jaar. Maar Lief Leven, ik ben er weer en we gaan gewoon nĂłg meer leven! Hoi!!

 

Banana Eve on Tour – Eindhoven [Deel 2]

Na mijn treinreis naar Eindhoven begint project Banana Eve – Support Edwin pas echt.
Gisteravond was ik nog super blij dat ik een tas in de kast had staan waar alles in past Ă©n die nog dicht kan ook! En wieltjes heeft en een schouderriem. Nou toppie. Zelfs m’n schragen passen er gewoon precies in. Ik zou er zelf nog inpassen maar dan komen we nergens natuurlijk.
Onderweg van huis naar de trein kom ik erachter dat die wieltjes lang niet zo handig zijn als verwacht. M’n tas zwenkt alle kanten uit en het kost me veel moeite om hem recht te houden. Gelukkig heb ik de schouderriem er niet af gehaald dus ik mag gaan slepen.
Na 5 minuten kom ik al tot de conclusie dat de tas toch wel heel erg zwaar is. Gelukkig ben ik ruim op tijd want het is nog best een stukkie lopen. Het 21km punt ligt zo’n 2km van het station vandaan en ik zal dus een kleine 3km moeten wandelen. Met vele tussenstops en het verbijten van de pijn in mijn schouders kom ik aan op een mooie vrije plek langs het parcours. Ik sta niet ver van het 21,1km punt vandaan, had liever iets verder gestaan nog maar dit is in ieder geval al een perfecte plek en aangezien het slepen met de spullen toch behoorlijk pittig is vind ik het wel best zo. Ik moet tenslotte straks ook teruglopen naar het 40km punt.plattegrondkopie
Nu ik mijn plekje heb gevonden is het tijd om de boel te installeren. De schragen worden uitgeklapt en de borden erop geplakt met duct tape. Mensen kijken me geboeid aan, wat is ze toch allemaal aan het doen?
Ik heb gele ballonnen met smiley’s erop die ik met ballonnen-stokjes op de hoeken van de borden plaats. Ze blijken ontzettend instabiel te zijn dus aangezien er geen kinderen in de buurt zijn om ze aan te geven prik ik ze lek met m’n stanleymes en die spullen verdwijnen weer in m’n tas. Als ik ergens geen geduld voor heb vandaag is het wel ballonnen die niet doen wat ik wil dus toedeledokie!
De borden staan dus ik neem maar eens even de tijd om iets te eten en drinken. Daar ben ik best wel aan toe.
Dan is het tijd om mijn bananenpak aan te trekken. Aangezien ik bang ben dat hij steeds voor m’n ogen zal zakken draag ik de punt als een capuchon in m’n nek. Niet echt een hele herkenbare banaan maar goed ik ben al zenuwachtig genoeg.
De top lopers komen voorbij en ik zie ze naar de borden kijken, oke ik val dus op. Of in ieder geval mijn borden. Een van de motorrijders die de toplopers vergezelt complimenteert me met mijn mooie borden. Een van de andere snelle lopers geeft aan dat ik de volgorde moet omdraaien. Ik ben het er niet mee eens maar vertrouw op zijn oordeel.
Tijdje later zegt een andere loper dat ik de volgorde moet aanpassen. Verdomme….maar goed ik zet ze terug naar hoe ik ze tenslotte eerst al had staan. Vond ik tenslotte toch al beter. Ondertussen krijg ik veel response van de lopers en van het publiek zelf. Iedereen is enthousiast. Via de app van de marathon volg ik Edwin op de voet. Hij komt eraan! Wanneer hij volgens de app bij het 21,1km punt is zet ik snel aan de ene kant een cameraatje neer om te filmen en aan de andere kant m’n telefoon die non-stop foto’s maakt. De zenuwen en de emotie gieren door m’n lijf maar ik sta er helemaal klaar voor met mijn confetti. Ik zie de pacers van Edwin aankomen en speur hun groep volgers af. Ook zij roepen wat kreten naar me en ik zeg ongetwijfeld wat terug maar ik zoek Edwin.
cameringo_2016-10-09-12-20-27
Ik tuur in de verte maar zie nog steeds niemand die op Edwin lijkt.
Dan komt plotseling Ellis voorbij: hey dat is leuk zeg! Ik wil best wel confetti poppen voor haar maar straks zit Edwin er vlak achter en ben ik te laat voor zijn confetti douche. Het blijft dus alleen bij een verbale aanmoediging.cameringo_2016-10-09-12-20-49
Wanneer Ellis voorbij is valt er een groot gat tussen de lopers en nog steeds geen Edwin. Ik begin me ondertussen een beetje zorgen te maken. Hij heeft duidelijk de pacers losgelaten en sluit nu vast aan bij de pacers met een iets latere einddtijd. Prima want was ook een eventueel plan. Maar toch zit het me niet lekker en ik moet ook al wat aanstalten gaan maken om naar het volgende punt te vertrekken.cameringo_2016-10-09-12-21-08
Ik kijk nogmaals op de app. Die geeft aan dat Edwin me allang voorbij is! HOE DAN?! Hij zit al op 23km nu. Ik app met Mari die nog onderweg is met/naar de Cheerzone. Ik vertel hem dat ik Edwin schijnbaar toch heb gemist. Mari vraagt me hoe ik dat in hemelsnaam voor elkaar heb gekregen. Ik snauw terug dat ik dat ook niet weet en het ook niet begrijp. Maar gooi het erop dat ik teveel werd afgeleid op dat moment door lopers en voorbijgangers die me riepen. Ik kan wel janken. Mari zegt ach je hebt zometeen nog een kans. Ja leuk maar dat is niet het moment waar ik al zolang naar toe gewerkt en geleefd heb. En ik wilde mijn eigen momentje met Edwin en niet met meerdere mensen….yup egooooooo haha.
Ontregeld gooi ik m’n spullen in mijn tas en begin weer te slepen. Alles maar dan ook alles doet pijn. Daarbij voel ik me ook wat verslagen dus de kracht ebt zolangzamerhand uit m’n lichaam. Ik app nog wat met Mari, die probeert me met grapjes op te beuren maar ik ben echt behoorlijk van slag.
Eindelijk kom ik aan bij het PSV stadion en plof neer, ik kan niet meer. Sta te trillen op mijn benen. Dan krijg ik een appje van Mari met hun locatie g*dgloeiende g*dverd*mme, ze staan aan de andere kant van het stadion. Ik stuur terug dat ik het ga proberen maar dat ik echt verga van de pijn.
Gelukkig staan ze minder ver van me vandaan als het op de kaart leek. Onderweg praten mensen nog tegen me maar ik krijg helemaal niks meer mee.
Wanneer ik bij de Junkies aankom flikker ik m’n tas in het gras en loop naar Mari toe. Wanneer hij me ziet en zegt: hoe kan dat nou? Snauw ik: JA WEET IK VEEL! M’n lichaam begeeft het haast en ik leun met m’n handen op m’n knieĂ«n en begin te huilen. Tussen de tranen en snottebellen door vertel ik Mari dat ik er niks van begrijp, hoe kunnen we elkaar nou zijn misgelopen? En hoe kan hij de borden nou niet hebben gezien? Iedereen heeft ze gezien! Hoe kan hij er nou zo voorbij zijn gelopen?! Ik ben boos en verdrietig maar ik moet mezelf herpakken want ik bederf op deze manier ook de stemming bij de rest.
Gertjan helpt me met het in orde maken van de borden en we zetten ze weer op de straat. Ditmaal staan ze voor het stadion. Dus de slogan van Feyenoord voor het PSV stadion neergezet door een Ajax supporter, lekker bezig.
Ik hou de app nauwlettend in de gaten, hell no dat het nog een keer fout gaat.
Veel van de mensen die voorbij komen heb ik natuurlijk al gezien, sommige herkennen mij ook. Sip zeg ik tegen Mari dat ik die mensen al heb gezien, waarop Mari zegt: ja het is een slechte optocht he?
Wanneer de app aangeeft dat Edwin zo rond de 36km loopt besluit ik hem tegemoet te lopen. Ik instrueer Mari dat ik Edwin tegemoet loop, hem daar een prive confetti douche geef, met hem meeloop tot hier en dat zij dan ook met mijn overige confetti poppers moeten knallen en foto’s moeten maken. Ik sta klaar op ongeveer 38km, nog zenuwachtiger dan eerder.
Ik sta er een paar minuten en dan krijg ik een berichtje via Whatsapp.

Van Edwin.

Huh?

Ik lees dat hij op 20km is uitgestapt.

Ik stuur snel terug dat we elkaar daarom zijn misgelopen en begin vervolgens terug te rennen naar de cheerzone.
Wanneer Mari mij in zicht krijgt zie ik de verwarring in zijn ogen. Waarom rent ze langs de route en niet op de route met Edwin? Waar is Edwin? Z’n ogen schieten snel weer op de weg voor hem en ziet inderdaad geen Edwin.
Het enige dat ik kan doen is met een trillende onderlip nee-schudden met m’n hoofd terwijl ik kom aanrennen (wat best knap is want mijn evenwicht is nou niet bepaald top).
Met wat gepiep probeer ik Mari duidelijk te maken dat Edwin is uitgestapt. Ik geef mijn telefoon aan hem zodat hij het zelf kan lezen. Ik plof neer op het 5 cm hoge stoepje en zit als een hoopje bananen puree te huilen.
Mari merkt op dat ik Edwin dus niet heb gemist op het eerdere punt. Op zich is dat gek genoeg wel een opluchting. Ik ben nog in gesprek met Edwin, hij legt uit wat er is gebeurd en verteld dat hij nu in de trein zit en bij Utrecht is. Mijn antwoorden dringen heel langzaam bij Edwin door. He? Ben jij in Eindhoven?!
Ik zeg ja die kleine cheerzone waar Mari je over vertelde? Dat was ik.
Dit bericht komt keihard binnen bij Edwin. Die zit dus huilend in de trein en ik in Eindhoven op een veels te laag stoepje. Ik stuur hem een foto van de borden die voor me staan. En wanneer ik een foto maak van mezelf met de borden op de achtergrond maak ik het alleen maar erger voor mezelf. Ik zie mijn eigen janksmoel en daar ga ik alleen maar harder door huilen (*kuch*sukkeltje*kuch*).

pixlr
Wanneer zelfs de borden de moed opgeven besluit ik ze op te ruimen maar m’n bananenpak komt vast te zitten in 1 van de borden. Dit tot grote hilariteit bij zowel mij, Mari & en Ramiro en ook bij Edwin die ik hiervan op de hoogte breng via de app.

Ik heb ‘even’ de tijd nodig om bij te trekken van dit nieuws maar moet mezelf voor een tweede keer herpakken omdat de halve marathonners op het punt staan om ons te passeren en hier lopen veel bekenden mee. Meike en Joanna weten dat ik er ben en die hebben beide ook support nodig. We moedigen de vele Bossche Junkies aan en ook Amsterdamse Junkie Mark komt voorbij suizen, maar vele zien en/of horen mij niet. Wanneer Marlous en Thomas voorbij komen en ook zij mij niet horen en zien ben ik het zat. Ik ren erachteraan om ze haast tegen de grond te werken zodat ze me wel moeten opmerken. Een snelle knuffel en ze mogen weer door. Hardlopende Boer John loopt ook mee maar ik heb dat zelf alleen van horen zeggen want ik heb hem totaal gemist.
Meike is ook in aantocht maar ik weet dat ik daar eigenlijk niet voor hoef op te letten. Zij weet ten eerste dat ik hier zal staan en ten tweede zij is wat dat betreft net zo oplettend als dat ik ben. En ja hoor Meike en ik spotten elkaar vrijwel tegelijkertijd. Ik ren op haar en Shanice af en geef haar een knuffel. Niet veel later komt ook Joanna aan. Ook haar ren ik tegemoet en we omhelzen elkaar. Ik zeg meteen dat Edwin is uitgestapt en we elkaar helemaal niet eens hebben gezien. Joanna schrikt en zegt vertel me straks alles!

pixlr_20161211202409967
Glimlachen als een boer met kiespijn…

De Cheerzone is ondertussen opgeruimd en de Bossche Junkies richting huis vertrokken.
Ook ik pak m’n boeltje bij elkaar en slof rustig richting station.
Daar ga ik op een strategische plek staan om Joanna op te wachten. Als ze komt aanlopen met Meike, Michel en Shanice breekt ik finaal in stukjes. Bij Joanna in d’r armen huil ik even flink uit. Niet alleen vanwege het feit dat ik nou eenmaal erg emotioneel ben of het feit dat ik er zoveel tijd in heb gestoken en zo ontzettend naartoe geleefd heb maar ook vanwege het feit dat ik het gewoon heel erg vind voor Edwin.
En hij? Hij vind het weer verschrikkelijk voor mij. Hij kan er ook niets aandoen dat het plan zo goed heeft gewerkt, dat hij dus niet wist dat ik er was en we elkaar dus niet hebben gezien.
Samen met Joanna, Meike en Shanice ga ik nog even op de foto bij Reis je Fit en dan pakken Joanna en ik de trein. In de trein praten we goed bij en eenmaal thuis ben ik bekaf. Gelukkig heb ik de volgende dag vrij….
img-20161009-wa0015
Ondanks dat het oorspronkelijke plan niet bepaald is gegaan zoals gehoopt krijg ik toch diverse berichten via Social Media, ook veel van mensen die ik niet persoonlijk ken. Ontzettend leuk dus en dat doet me goed. Ben blij dat ik toch vele mensen even een afleiding heb kunnen geven en die boost die ze nodig hadden. Ookal werkte ik maar op halve kracht vandaag. Op naar volgende week: de Amsterdam Marathon!