Marathon #8 – het staartje

Voor de mensen die mij een beetje kennen en/of het al weten en het miste in mijn marathon verslag (naast een aantal mensen die ik domweg ben vergeten te vermelden):

nee ik was niet helemaal alleen in Antwerpen..

ARLO WAS MEE! JEEJJ

Dus hier nog even een paar leuke fotootjes van Arlo in Antwerpen 🙂

2017 – Pre marathon movement

 

pixlr_20170329194731589
Januari – Halve Marathon Egmond

Januari, tijd voor het eerste loopevenement van het jaar. De weersomstandigheden zijn perfect, het is droog, vrijwel windstil, het strand is vlak en het is zelfs eigenlijk een tikkeltje warm. Maar m’n conditie is ruk dus ik ga alles behalve snel of ook maar lekker. Wel blijf ik positief, elke keer als ik door een bekende wordt ingehaald en die me vraagt hoe het gaat kom ik maar tot één conclusie: ik loop nog! Ik zie je/jullie straks!

16143433_1297093663663305_6147415802587112362_o
Januari – Cheeren tijdens de Vondelparkloop

 

 

 

pixlr_20170329194934209
Februari – Midwinter Marathon Apeldoorn (Asselronde 25km)

Februari, weer een klein stukje verder dan de halve marathon. Onverwachts speel ik voor chaperonne voor Kim. Die zit een beetje met haar gezondheid dus ik blijf de hele weg bij haar. We lopen lekker en het gaat prima, alleen in de laatste twee kilometer krijgt Kim het zwaar en na de finish moet ik haar ook even ondersteunen. Ondanks dat een zeer geslaagde loop voor ons beide.

pixlr_20170329195146347
Februari – Pop Up Runs Almere (Amsterdam CS – Almere Muziekwijk)

Zelfde maand, weer een paar kilometer verder. Die kilometers zijn op zich het probleem niet, het is mijn conditie, snelheid en mijn extra kilo’s die het me alles behalve makkelijk maken. Maar met vooral de steun van Ferdi redt ik het dan toch weer tot het eind.

pixlr_20170329195521790
Maart – CPC Halve Marathon

Maart, maar weer eens een halve marathon dan. Wat een gezelligheid zo met de BTG met zo’n 400 mensen! En poeh wat een weer, ja voor mij natuurlijk alweer veels te warm. Ik ga van start met Petra maar ik hou haar niet lang bij. Ik heb het zo ontzettend zwaar. Dus na 2 uur en 9,5 minuut kom ik over de finish, tegen de highfive van Ton en de cameralens van Ramiro aan.

Maart Lenteloop Almere
Maart – Lenteloop Almere

Maart, tijd voor de Lenteloop, 3 Rondes van 10km. Ik loop samen met Els, twee rondes lang kletsen we lekker en lopen we boven verwachting, van ons beide overigens. De wind maakt het ontzettend zwaar en we zijn dan ook blij wanneer we die derde ronde ingaan. In de laatste kilometers moeten we elkaar toch wel lichtelijk oppeppen want de benen willen niet echt meer. De route zit vol met bruggen, viaducten en meer van dat soort grappen en dan dus die keiharde wind. Maar we komen dik tevreden over de finish!

pixlr_20170329200014145
Maart – Zandvoort Circuit Run

Maart, Zandvoort Circuit Run. Dit jaar is er voor het eerst ook een halve marathon maar ik hou het lekker bij de 12km. Ik vind het een leuke route en hij is al pittig genoeg zo met het circuit en strand. En ik loop ein-de-lijk weer eens lekker en een redelijk tempootje.

pixlr_20170516200448744
April – Lentemarathon Amstelveen

April, derde halve marathon van het jaar. Ik loop lekker, kom onderweg Francien nog tegen en loop daar een stuk mee op. Ze verdwijnt even en zegt ik zie je straks! Maar heb haar helaas niet meer gezien. Ik loop nog steeds op ‘veilig’, ik push mezelf niet om sneller te lopen maar voor het eerst haak ik af en toe bij iemand aan om daar een tijdje mee op te lopen, om mezelf toch lichtelijk te triggeren om meer te geven dan ik doe. Nog steeds niet binnen de twee uur maar ben tevreden over mijn prestatie.

 

FB_IMG_1492010154872
April – Cheeren tijdens de Rotterdam Marathon

 

 

 

pixlr_20170516200612080
April – Utrecht Urban Trail

April, lachen gieren brullen tijdens deze funrun. Ik loop samen met Edwin en Andrea en we gieren het uit. Erg leuk om door allerlei gebouwen te rennen (of wandelen), zoals de Schouwburg, kerken en de gevangenis. Mijn laatste loop voor de marathon dus met veel lol afgesloten.

Up next: de marathon van Antwerpen, geen tijdsdoel, gewoon lekker lopen…..

 

2016: 12 Concerten

Als ik mijn kalender mag geloven ben ik dit jaar naar 12 concerten geweest. Dat is volgens mij een persoonlijk record. De afgelopen jaren ging ik naar een concert per 1 á 2 jaar. De grote concerten zoals Robbie Williams, Take That (vanwege Robbie), Backstreet Boys (sja soort van jeugdsentiment, ik was in m’n puberjaren toch echt meer fan van East 17), Pink, Christina Aquilera. Dat soort dingen. Allemaal met vriendinnen.
In 2015 begon daar al wat verandering in te komen. Ik ging in m’n eentje naar een paar concerten, zoals Billy Idol in HMH, Causes in Paradiso en het 50 jarig jubileums concert van Golden Earring in de Ziggo.

2016 begon ik met The Paper Kites in Paradiso op 2 februari. Ik had een nummer van ze op de radio gehoord en vond dat erg goed. Thuis, na het werk, zocht ik ze op via Google en stuitte meteen op het bericht dat ze over twee weken zouden optreden in Paradiso. Ik dacht ach waarom niet? Ik heb meteen een kaartje aangeschaft en verdiepte me in hun laatste album.
Terwijl ik in de hal nog wat rusteloos sta te draaien en wat op een poster probeer te lezen (had m’n bril niet mee) hoor ik inene ‘Running Junkiessss’. Instinctief draai ik m’n hoofd in de richting van het geluid. Ik heb geen idee uit wiens mond dat kwam dus ik staar naar gezichten in de hoop iemand te herkennen. Ik herken iemand maar toch ook weer niet. Wanneer mijn ogen eenmaal beter zijn gefocust zie ik naast de persoon die ik meende te herkennen Anouschka lopen, ah het is haar zus dus ik meende te herkennen. Olav, haar vriend, is degene die mij heeft geroepen.
Met z’n vieren lopen we de zaal binnen. Gezellig. Anouschka en haar zus blijken The Paper Kites al geruime tijd te kennen en het blijkt dat dit voor het eerst is dat ze in Europa optreden. Het is een ontzettend goed concert, ik ben zeer blij verrast. Fijne muziek, live ook gewoon onwijs goed en een leuke band. En ik was gewoon ook in erg leuk gezelschap.

20160202_205338
The Paper Kites – Paradiso

28 April sta ik Paradiso Noord (Tolhuistuin) bij de 3FM Talents. Het gaat om Son Mieux, Haevn en The Brahms. Van de drie bands ken ik alleen Haevn en daar kom ik dus ook echt voor. De eerste band komt het podium om en ze weten meteen al m’n aandacht te trekken. Wanneer het eerste nummer is gespeeld zit ik er al helemaal in. Wat zijn deze gasten goed zeg! Ik neem aan dat de kwaliteit per band alleen maar beter wordt dus vraag me serieus af hoe dat zou moeten want dit is echt zo gaaf. Dan komt de volgende band op. Ik vind er bijzonder weinig aan. Het ziet er heel erg saai uit. Maar ja dan trekt de zanger z’n mond open……wat een stem! Aangezien ik geen idee heb hoe Haevn of de andere bands eruit zien weet ik niet waar ik naar kijk. En omdat ik alleen Haevn ken denk ik dat zij de hoofdact zijn. Maar deze gozer zingt wel erg goed, ik ga toch maar eens Google-en. Oke de band van net was dus Son Mieux, die onthouden we. En de band van nu….oh dát is Haevn. Oei ze stellen me toch wat teleur, qua ‘show’ dan. Qua stem is het onwijs goed, de cover Wicked Game is echt heel goed, maar verder vind ik het saai om naar te kijken. Wanneer de laatste band opkomt weet ik dan uiteraard dat dit The Brahms is. Net als Son Mieux jonge jongens. Ik vind ze qua stijl passen in het straatje van Artic Monkeys, wie ik overigens erg goed vind maar ja die zijn er dus al, daar hoeft geen tweede band van. Ik kijk steeds op de setlist hoeveel nummers ze nog gaan spelen. Mijn aandacht ebt weg en ik ben ondertussen bekaf. Dat komt niet zozeer door hun maar door mijn eigen gemoedsrust.
Ik loop de deur uit als fan-in-the-making van Son Mieux.

20160428_210806
Son Mieux – Paradiso Noord

Op 14 Juni loop ik Bitterzoet binnen. Izzy Bizu geeft hier een concert en ik ben zeer benieuwd. Ze heeft pas 1 single uitgebracht: White Tiger. Een blij zomers liedje vind ik het maar ik ben vooral benieuwd of ze alles wat ze in de single laat horen ook live kan, of het geen puur studio liedje is.
Een klein meisje stapt het podium op, of zo oogt ze iig. Met veel haar. Ze is heel aandoenlijk en praat heel zachtjes en verlegen tegen het publiek. Ze lacht soms om dingen die ons volledig ontgaan maar iedereen is betoverd door dit lieve wezentje. Wanneer ze zingt danst ze er vaak bij of huppelt om dan later aan te geven dat dat toch wel heel veel energie kost. Ook pakt ze verschillende keren een hand uit het publiek om dan hand in hand te dansen en tegen die persoon te zingen, dan is ze niet zo verlegen. Maar zingen kan ze zeker! Voldaan keer ik naar huis.

20160614_212238
Izzy Bizu – Bitterzoet

In Juli is er een foodtruck festival in Almere en een van de acts die komt optreden is Son Mieux, daar moet ik natuurlijk heen. Wanneer ik het lege plein op loop zijn ze bezig met de soundcheck. Wanneer hun optreden begint is er een klein fanclubje rechts voor het podium komen zitten en staat links wat nieuwsgierig publiek, mannetje of 5. Er komt een geestelijk gehandicapt meisje met haar moeder bij staan en later nog een paar mensen. Ook sluit een dronkaard zich bij het gezelschap en die stoot steeds mensen aan om met ze te kunnen dansen. Ik sta lekker ver achteraan en voel plaatsvervangende schaamte dat juist mijn geliefde Almere weer zo’n karig publiek bij elkaar heeft weten te sprokkelen. Desondanks geniet ik van de muziek maar merk toch wel dat de band zichzelf moet blijven motiveren en richt zich dan ook voornamelijk op het fanclubje.

dscf4732
Son Mieux – Foodtruckfestival Almere Kookt

En dan is het vervolgens inene 25 Oktober en sta ik met Edwin in Paradiso. We gaan naar Jamie Lidell en zijn daar best wel enthousiast over. Helaas lopen we na het concert een stuk minder enthousiast naar buiten. Het geluid was slecht, publiek was niet je van het (vonden wij) en de muziek was niet wat we verwacht hadden. Het was te jazzy in mijn optiek, te hyper en de muzikanten die moesten steeds maar weer later horen hoe goed ze waren door elk nummer minutenlang te verlengen. Als Jamie dan eindelijk een van z’n grote hits doet gaat het veel sneller dan normaal dus ook daar kunnen we weinig mee. Als hij terugkomt voor de toegift raakt een roadie de microfoon aan en klinken de laatste twee nummers inene perfect. Zo jammer! Wanneer we naar buiten lopen zeg ik tegen Edwin dat mijn hoofd helemaal in de war is, alsof ik drie uur lang naar Bert Visscher en Jochem Myjer samen heb staan kijken (die ik best goed kan hebben btw).

20161025_222917
Jamie Lidell – Paradiso

Op mijn verjaardag, 30 Oktober, loop ik voor het eerst van mijn leven het Concertgebouw van Amsterdam binnen. Ik neem plaats in de Kleine Zaal op de tweede rij en zit pal achter de vleugel. Tussen mij, de eerste rij en de vleugel in neemt Iris Hond plaats.
Bijna het gehele concert zit ik met in elkaar geknepen handen die op mijn schoot liggen. Het is zó goed! Ik ben zo blij dat ik had besloten om dit te doen, om mezelf dit cadeau te geven. Wat een mooie ervaring. Ik vind alles eraan fantastisch, hoe je een verhaal, de emoties kan voelen door alleen muziek, zonder woorden. Hoe iemand in staat is om zoiets te bedenken. Om haar handen over de toetsen te zien glijden, hoe ze voor een nummer d’r handen tegen de piano drukt om haar vingers te kraken, hoe ze haar hoge blauwe hakken uittrekt, behoedzaam naast zich neerzet en ze kracht die ze niet via haar handen naar buiten kan laten vloeien in haar voetzolen en tenen te zien wegebben.
Gek genoeg loop ik trots naar de trein, ik was erbij.

20161030_203451
Iris Hond – Concertgebouw

3 November loop ik van station Muiderpoort naar Poppodium Q-factory. Nog nooit van gehoord en dus ook nog nooit geweest. Vanavond is het tijd voor Barry Hay’s Flying V Formation. Jammer genoeg loopt het programma aardig uit dus ik sta er toch wel ietwat nerveus te zijn want ik moet wel thuis zien te komen natuurlijk.
Na een goed voorprogramma is het dan eindelijk tijd voor de hoofdband. Ik ben omringt door Earring fans, niet geheel verrassend natuurlijk, dat is ook de reden waarom ik er sta. Naast mij zit een oudere man op zijn rollator die ondertussen zijn zelfgesmeerde boterhammen, verpakt in plastic zakjes, heeft genuttigd. Maar ook de ohhhhhhhh ik ben zo verliefd op Barry-vrouwen staan tussen het publiek, waarvan eentje naast mij. De man met wie ze is doet heel aardig tegen mij en we maken over en weer een paar grapjes maar aan haar irriteer ik me mateloos. Barry steeds een paar keer z’n hoofd om de deur voordat hij daadwerkelijk opkomt en iedere keer stoot de vrouw allerlei kreten uit als ze hem ziet. Ik zucht, doe toch eens normaal joh. De tijd dat die mannen daar gevoelig voor waren is volgens mij allang voorbij hoor.
Maar ja als jong meisje kon ik me er al aan storen. Ik ben zelf ooit eens zo vuil aangekeken door zo’n menigte vrouwen, nadat George me had aangekeken en een gekke bek naar me had getrokken, dat ik maar snel maakte dat ik wegkwam. Jaloers op een meisje van 12. Sorry hoor, had hij dan een gekke bek naar jullie moeten trekken?
Ook hier vermaak ik me verder prima, ondanks dat ik de meeste nummers niet ken. Er worden wel drie Earring nummers gespeeld maar dankzij gitarist Pablo van de Poel (die overigens zeer briljant is) klinkt het net even anders dus ik ben m’n vertrouwde nummers kwijt.

20161103_215155
Barry Hay’s Flying V Formation – Poppodium Q-Factory

16 November speelt Therapy? in de Melkweg en Edwin en ik gaan erheen. Wanneer Edwin me eerder allerlei titels naar m’n hoofd slingerde kwam ik erachter dat ik echt maar 1 nummer van ze ken. Diane. Ik heb wel een paar pogingen gewaagd om een greatest hits album te luisteren maar ja dat eindigde toch steeds weer op dat ene nummer op repeat.
Oh ja het is akoestisch besef ik op de heenweg.
En toch zijn we niet voorbereid op de rijen stoelen wanneer we binnen lopen.
Het zijn dus zitplaatsen en op het podium staan ook stoelen en tafeltjes met (nep)kaarsen erop. Dit wordt geen wilde avond dus.
We houden ons vooral bezig met het bekijken van het overige publiek. Hebben lol om een man die ook in onze ogen wat verrast naar het podium kijkt. Toch geeft mijn hoofd even een seintje: hey is dat niet?…..maar Edwin reageert niet dus het zal wel niet.
Wanneer de band het podium betreedt ziet Edwin het ook: ‘hey dat is de zanger! Daar hadden we net nog lol om, had hem helemaal niet herkend’. Ah zie je dus toch!
Ondanks dat ik helemaal niks van ze ken vind ik het erg goed en geniet van de energie van de mensen om me heen. Wanneer ze Diane spelen film ik dit, het nummer wat ik zo bizar goed vind maar dus niet mee kan zingen want ik ben aan het filmen. Beetje gek maar jaaaaa, ik zing thuis wel weer mee. De verhalen die ze vertellen over hun ‘wilde jaren’ zijn bizar, maar gewoon raar bizar dus. Rare mensen, past wel bij hun bandnaam.

20161116_221709
Therapy? – Melkweg

10 dagen later sta ik weer in Paradiso. In de Kleine Zaal. Het is dus 26 November en ik ben aanwezig bij het laatste concert van haar huidige tour. Ik ken haar niet en heb haar muziek ook niet opgezocht, ik ben puur afgegaan op de omschrijving. Ik sta bij Eivør.
Ik vraag me af waar al deze mensen waarmee ik in deze zaal sta haar van kennen. Kennen ze haar van een of ander vaag festival? Want eigenlijk iedereen om me heen kent haar, merk ik aan de reacties wanneer ze weer een ouder nummer aankondigt. Ze is goed, mijn mond valt soms gewoon letterlijk open. Sommige nummers hebben een hoog Kate Bush gehalte (I like!) en andere klinken Keltisch. Ze zingt in meerdere talen maar dat maakt helemaal niks uit, het klinkt allemaal goed. Ze kan krankzinnig hoog en idioot laag zingen. Wanneer ik weer naar de trein loop is mijn muziekhartje warm van gelukzaligheid, hier hou ik van. Kleine concerten met onbekende artiesten. Helemaal als ze dus ook nog eens goed blijken te zijn.

20161126_220252
Eivør – Paradiso (Kleine Zaal)

13 December ben ik wederom terug in Paradiso, het is tijd voor Selah Sue. Ik sta weer lekker vooraan en schrik me de takke van haar zwangere buik wanneer ze opkomt, ik heb het gevoel dat ie als een afdak boven me hangt. Kan helemaal niet want ik sta niet recht voor haar maar jemig! Hierna heeft ze dus ook nog 1 concert en dan gaat ze met verlof.
Ze komt op zonder band en pakt haar gitaar. De zaal is muisstil wanneer ze het eerste nummer begint maar dan valt er vanaf het bovenste balkon een keiharde plastic beker naar beneden. Zo te horen gaat ie netjes via de trap en slaat geen trede over. De zaal begint te lachen, wat een kabaal kan een zo’n beker maken. Ze is bijna klaar met haar nummer, heeft nog 1 uithaal te gaan wanneer er een man keihard niest, maar dan ook echt keihard. Iedereen buldert het uit van het lachen en ook Selah is er helemaal uit. De laatste woorden van het nummer zegt ze dan ook maar gewoon. Het is toch een flinke tijd geleden dat ik haar muziek heb gedraaid dus moet weer helemaal inkomen. Gelukkig blijk ik het merendeel toch wel te kennen en ook Selah is ontzettend goed zeg. Ze laat dingen horen wat ik niet van haar kon, bepaalde uithalen en toonhoogtes. Ik ben blij dat ik de dag dat de verkoop van de kaarten begon heel even tijd maakte om in die eerste paar minuten ‘maar vast een kaartje te bestellen, hoefde ik dat thuis niet meer te doen’. Niet wetende dat het binnen een half uur uitverkocht zou zijn.

20161213_213330
Selah Sue – Paradiso

Op Tweede Kerstdag sta ik rond 8 uur in North Sea Jazz Club waar Ruben Hein straks achter de piano zal plaatsnemen.
Ook van hem is het lang geleden dat ik naar zijn muziek heb geluisterd en normaal is het Ruben Hein en zijn band, vanavond is hij dus alleen met de vleugel.
Hij praat veel tegen het publiek, op een hele leuke manier. Ik vind hem heel erg goed maar de laatste jaren ben ik niet zo goed in de feestdagen dus het kost me meer energie dan nodig is. Ik irriteer me ook aan een aantal mensen in het publiek in mijn buurt en dat leidt me ook erg af. Op zich is het ook een vreemde setting. Allemaal mensen aan tafeltjes die een maaltijd nuttigen en dan een aantal mensen, waaronder ik, die achterin de zaal staan om alleen het concert bij te wonen. Maar goed is ie zeker.

dsc01138
Ruben Hein – North Sea Jazz Club

Woensdag 28 december is het weer tijd om naar Paradiso Noord te gaan en weer gezellig met Edwin. We gaan naar Jonathan Jeremiah en man wat hebben we er een zin in! Vanaf het moment dat we de kaarten hebben besteld was ik al in een euforie stemming. Ik heb echt uitgekeken naar deze avond. We zijn vroeg want ik wil vooraan staan. Maar schijnbaar zijn we te vroeg want de deur is nog niet eens open. Gelukkig kunnen we in het restaurant wat drinken en bijkletsen over de kerstdagen en het overlijden van George Michael.
Wanneer we dan naar binnen mogen zijn we de eerste in de zaal. Normaliter sta ik rechts vooraan bij een podium maar nu vrijwel in het midden, iets naar links. Ik heb op een foto van de avond ervoor gezien dat hij hier ongeveer staat dus vandaar dat ik nu maar hier ga staan. Maar gewoontediertje dat ik ben, het voelt wel vreemd.
Nadat we het voorprogramma godzijdank hebben overleefd is het wachten op Jonathan. En dan is hij daar, whoehoe! Hij begint te zingen en ik wordt helemaal naar binnen gezogen lijkt wel. Pas als hij klaar is weet ik mijn blik los te krijgen, draai ik me om naar Edwin en zeg: Holy shit! Edwin beaamt dit. Wat is die man goed, wat een stem!
Wij hebben de setlist al bekeken, bestudeert en gefotografeerd. Dus wanneer Jonathan zegt dat we mogen raden welk nummer hij nu gaat spelen roept Edwin LOST! Iemand anders roept nog Happiness maar daar wordt geen aandacht aan besteedt. Edwin is in gesprek met Jonathan. Edwin mag niet meer raden want hij weet het duidelijk al en hij heeft niet eens gezegd wat hij voor prijs kon krijgen, heeft ie alles wat hij wilde gekregen voor kerst? Ze babbelen wat en ik sta er lacherig bij. Wat een heerlijk moment. Wanneer er een cover van George Michael (A Different Corner) wordt gespeeld kijk ik even naar Edwin, of alles goed gaat, hij was immers groot fan vroeger.
Op een enkel nummer na ken ik alles maar moet toch graven in mijn geheugen naar de woorden en wanneer ik lekker mee sta te pruttelen heb ik oogcontact met Jonathan en vergeet alles weer volledig. Deze man heeft echt iets bijzonders hoor, poeh.
Hij heeft iets gezegd over het nummer Sexbomb van Tom Jones, wat weet ik niet meer. Wanneer hij vraagt welk nummer we nu willen horen roept Edwin Sexbomb! En weer volgt er een hilarisch gesprek tussen de twee. Jonathan gaat hem niet zingen maar vanaf nu zit in elk nummers wel een keer een stukje van Sexbomb. Hij sluit af met mijn favoriet Phoenix Ava. Wanneer hij nu echt wegloopt gebaart Edwin nog dat hij de setlist wilt hebben maar dat krijgt Jonathan niet mee. Ik ga op m’n tenen staan om hem proberen te pakken maar het lukt niet. Edwin krijgt hem wel te pakken en geeft hem vervolgens aan mij. Waarop ik zeg dat ik hem juist voor hem wilde pakken. Lieve trutties zijn we ook.
We gaan onze jassen pakken en lopen weer naar boven. Jonathan staat er al, omringt door éen gelukkig niet al te grote menigte. Wanneer hij ons ziet herkent hij ons meteen. Hij stapt naar voren en begint meteen tegen Edwin te kletsen. Hij wist de woorden van Sexbomb niet meer, I tried dude. Hij vraagt naar zijn naam en schudt hem de hand, dan draait hij zich naar mij en schudt mijn hand en ook ik stel me netjes voor. Eerst gaat Edwin met hem op de foto en daarna ik. De flits van mijn telefoon is heel erg fel dus wanneer ik Jonathan los laat zeg ik: okay now I’m blind en kijk ongetwijfeld even lichtelijk scheel om m’n opmerking te bekrachtigen. Ik krijg: I know right?! als antwoord. Edwin vraagt of hij de setlist wilt tekenen. Ik overhandig hem het papier met de woorden: can you sign it with: For Sexbomb and Phoenix Ava?
Wat hij glimlachend doet. Helaas heeft hij dan echt geen tijd meer voor ons want er staan nog meer mensen te wachten.
Hyper de pieper staan we vervolgens op het pontje richting Centraal Station. Wat een avond. Wat een concert, zo goed, die stem, de lol die we hebben gehad, het gesprekje achteraf, de getekende setlist die ik als een soort schatkaart vasthou, die ogen…
Ik kan er niet over uit wat een fantastische avond dit was. Ik kom thuis met een soort puberaal gevoel van verliefdheid en kan de hele nacht amper slapen. Druk met m’n foto’s, filmpjes en luister non stop naar zijn muziek. Het feit dat ik weer eens last heb van m’n Restless Leg Syndrome helpt ook niet natuurlijk. Dit was echt veruit het beste en leukste concert van het afgelopen jaar. Hopelijk zijn we er de volgende keer ook weer bij!

pixlr_20161231232322841
Jonathan Jeremiah – Paradiso Noord

Hoi lief leven, ik ben terug

‘Ik loop rond alsof ik zojuist te horen heb gekregen dat ik ongeneeslijk ziek ben. Ik kijk maar neem niks in me op. Alles lijkt als in een waas om me heen te hangen. In diverse winkels begin ik spontaan te huilen. Over 3 maanden kan het gewoon zomaar voorbij zijn.’

Ik besef dat dit heel dramatisch en eng klinkt, zo voelde het enigzins ook voor mij maar het is een positief verhaal. Of een positief einde eigenlijk. En dit was het begin ervan.

Na jaren in de schuldsanering te hebben gezeten is het dan nu eindelijk voorbij. En dit voornamelijk door het feit dat ik zo goed heb gespaard in deze moeizame jaren. Sparen? Ja mensen ik ben best goed met geld maar als om diverse redenen heel je wereld in elkaar stort kan je snel in de financiële problemen belanden.

Het duurde wellicht iets langer dan die drie maanden die me zo’n tien maanden geleden werden ‘beloofd’ maar alsnog een kleine tweeënhalf jaar sneller dan gepland. Nee mensen voor mij ging de na-3-jaar-ben-je-schuldenvrij-regel niet op, don’t ask..

Het waren moeizame jaren, een enkeling weet hoe moeilijk ik het zo nu en dan echt had, waarin ik zelfs heb moeten vechten om überhaupt in de schuldsanering te komen én te blijven want ja ook dat ging alles behalve gemakkelijk en heb ik onderweg de meest idiote dingen meegemaakt. Het verliep nou niet bepaald volgens het boekje zegmaar, ten nadele van mij. Maar ja ik ben veels te eigenwijs om op te geven en godzijdank heb ik een aantal uitermate fijne mensen om me heen die er allemaal op hun eigen manier voor me waren in deze periode, waarvoor bedankt!

Ik heb het gevoel dat het leven stil heeft gestaan, ondanks dat ik wellicht het meest heb geleefd in deze afgelopen 6(!) jaar. Maar Lief Leven, ik ben er weer en we gaan gewoon nóg meer leven! Hoi!!

 

Banana Eve on Tour – Eindhoven [Deel 2]

Na mijn treinreis naar Eindhoven begint project Banana Eve – Support Edwin pas echt.
Gisteravond was ik nog super blij dat ik een tas in de kast had staan waar alles in past én die nog dicht kan ook! En wieltjes heeft en een schouderriem. Nou toppie. Zelfs m’n schragen passen er gewoon precies in. Ik zou er zelf nog inpassen maar dan komen we nergens natuurlijk.
Onderweg van huis naar de trein kom ik erachter dat die wieltjes lang niet zo handig zijn als verwacht. M’n tas zwenkt alle kanten uit en het kost me veel moeite om hem recht te houden. Gelukkig heb ik de schouderriem er niet af gehaald dus ik mag gaan slepen.
Na 5 minuten kom ik al tot de conclusie dat de tas toch wel heel erg zwaar is. Gelukkig ben ik ruim op tijd want het is nog best een stukkie lopen. Het 21km punt ligt zo’n 2km van het station vandaan en ik zal dus een kleine 3km moeten wandelen. Met vele tussenstops en het verbijten van de pijn in mijn schouders kom ik aan op een mooie vrije plek langs het parcours. Ik sta niet ver van het 21,1km punt vandaan, had liever iets verder gestaan nog maar dit is in ieder geval al een perfecte plek en aangezien het slepen met de spullen toch behoorlijk pittig is vind ik het wel best zo. Ik moet tenslotte straks ook teruglopen naar het 40km punt.plattegrondkopie
Nu ik mijn plekje heb gevonden is het tijd om de boel te installeren. De schragen worden uitgeklapt en de borden erop geplakt met duct tape. Mensen kijken me geboeid aan, wat is ze toch allemaal aan het doen?
Ik heb gele ballonnen met smiley’s erop die ik met ballonnen-stokjes op de hoeken van de borden plaats. Ze blijken ontzettend instabiel te zijn dus aangezien er geen kinderen in de buurt zijn om ze aan te geven prik ik ze lek met m’n stanleymes en die spullen verdwijnen weer in m’n tas. Als ik ergens geen geduld voor heb vandaag is het wel ballonnen die niet doen wat ik wil dus toedeledokie!
De borden staan dus ik neem maar eens even de tijd om iets te eten en drinken. Daar ben ik best wel aan toe.
Dan is het tijd om mijn bananenpak aan te trekken. Aangezien ik bang ben dat hij steeds voor m’n ogen zal zakken draag ik de punt als een capuchon in m’n nek. Niet echt een hele herkenbare banaan maar goed ik ben al zenuwachtig genoeg.
De top lopers komen voorbij en ik zie ze naar de borden kijken, oke ik val dus op. Of in ieder geval mijn borden. Een van de motorrijders die de toplopers vergezelt complimenteert me met mijn mooie borden. Een van de andere snelle lopers geeft aan dat ik de volgorde moet omdraaien. Ik ben het er niet mee eens maar vertrouw op zijn oordeel.
Tijdje later zegt een andere loper dat ik de volgorde moet aanpassen. Verdomme….maar goed ik zet ze terug naar hoe ik ze tenslotte eerst al had staan. Vond ik tenslotte toch al beter. Ondertussen krijg ik veel response van de lopers en van het publiek zelf. Iedereen is enthousiast. Via de app van de marathon volg ik Edwin op de voet. Hij komt eraan! Wanneer hij volgens de app bij het 21,1km punt is zet ik snel aan de ene kant een cameraatje neer om te filmen en aan de andere kant m’n telefoon die non-stop foto’s maakt. De zenuwen en de emotie gieren door m’n lijf maar ik sta er helemaal klaar voor met mijn confetti. Ik zie de pacers van Edwin aankomen en speur hun groep volgers af. Ook zij roepen wat kreten naar me en ik zeg ongetwijfeld wat terug maar ik zoek Edwin.
cameringo_2016-10-09-12-20-27
Ik tuur in de verte maar zie nog steeds niemand die op Edwin lijkt.
Dan komt plotseling Ellis voorbij: hey dat is leuk zeg! Ik wil best wel confetti poppen voor haar maar straks zit Edwin er vlak achter en ben ik te laat voor zijn confetti douche. Het blijft dus alleen bij een verbale aanmoediging.cameringo_2016-10-09-12-20-49
Wanneer Ellis voorbij is valt er een groot gat tussen de lopers en nog steeds geen Edwin. Ik begin me ondertussen een beetje zorgen te maken. Hij heeft duidelijk de pacers losgelaten en sluit nu vast aan bij de pacers met een iets latere einddtijd. Prima want was ook een eventueel plan. Maar toch zit het me niet lekker en ik moet ook al wat aanstalten gaan maken om naar het volgende punt te vertrekken.cameringo_2016-10-09-12-21-08
Ik kijk nogmaals op de app. Die geeft aan dat Edwin me allang voorbij is! HOE DAN?! Hij zit al op 23km nu. Ik app met Mari die nog onderweg is met/naar de Cheerzone. Ik vertel hem dat ik Edwin schijnbaar toch heb gemist. Mari vraagt me hoe ik dat in hemelsnaam voor elkaar heb gekregen. Ik snauw terug dat ik dat ook niet weet en het ook niet begrijp. Maar gooi het erop dat ik teveel werd afgeleid op dat moment door lopers en voorbijgangers die me riepen. Ik kan wel janken. Mari zegt ach je hebt zometeen nog een kans. Ja leuk maar dat is niet het moment waar ik al zolang naar toe gewerkt en geleefd heb. En ik wilde mijn eigen momentje met Edwin en niet met meerdere mensen….yup egooooooo haha.
Ontregeld gooi ik m’n spullen in mijn tas en begin weer te slepen. Alles maar dan ook alles doet pijn. Daarbij voel ik me ook wat verslagen dus de kracht ebt zolangzamerhand uit m’n lichaam. Ik app nog wat met Mari, die probeert me met grapjes op te beuren maar ik ben echt behoorlijk van slag.
Eindelijk kom ik aan bij het PSV stadion en plof neer, ik kan niet meer. Sta te trillen op mijn benen. Dan krijg ik een appje van Mari met hun locatie g*dgloeiende g*dverd*mme, ze staan aan de andere kant van het stadion. Ik stuur terug dat ik het ga proberen maar dat ik echt verga van de pijn.
Gelukkig staan ze minder ver van me vandaan als het op de kaart leek. Onderweg praten mensen nog tegen me maar ik krijg helemaal niks meer mee.
Wanneer ik bij de Junkies aankom flikker ik m’n tas in het gras en loop naar Mari toe. Wanneer hij me ziet en zegt: hoe kan dat nou? Snauw ik: JA WEET IK VEEL! M’n lichaam begeeft het haast en ik leun met m’n handen op m’n knieën en begin te huilen. Tussen de tranen en snottebellen door vertel ik Mari dat ik er niks van begrijp, hoe kunnen we elkaar nou zijn misgelopen? En hoe kan hij de borden nou niet hebben gezien? Iedereen heeft ze gezien! Hoe kan hij er nou zo voorbij zijn gelopen?! Ik ben boos en verdrietig maar ik moet mezelf herpakken want ik bederf op deze manier ook de stemming bij de rest.
Gertjan helpt me met het in orde maken van de borden en we zetten ze weer op de straat. Ditmaal staan ze voor het stadion. Dus de slogan van Feyenoord voor het PSV stadion neergezet door een Ajax supporter, lekker bezig.
Ik hou de app nauwlettend in de gaten, hell no dat het nog een keer fout gaat.
Veel van de mensen die voorbij komen heb ik natuurlijk al gezien, sommige herkennen mij ook. Sip zeg ik tegen Mari dat ik die mensen al heb gezien, waarop Mari zegt: ja het is een slechte optocht he?
Wanneer de app aangeeft dat Edwin zo rond de 36km loopt besluit ik hem tegemoet te lopen. Ik instrueer Mari dat ik Edwin tegemoet loop, hem daar een prive confetti douche geef, met hem meeloop tot hier en dat zij dan ook met mijn overige confetti poppers moeten knallen en foto’s moeten maken. Ik sta klaar op ongeveer 38km, nog zenuwachtiger dan eerder.
Ik sta er een paar minuten en dan krijg ik een berichtje via Whatsapp.

Van Edwin.

Huh?

Ik lees dat hij op 20km is uitgestapt.

Ik stuur snel terug dat we elkaar daarom zijn misgelopen en begin vervolgens terug te rennen naar de cheerzone.
Wanneer Mari mij in zicht krijgt zie ik de verwarring in zijn ogen. Waarom rent ze langs de route en niet op de route met Edwin? Waar is Edwin? Z’n ogen schieten snel weer op de weg voor hem en ziet inderdaad geen Edwin.
Het enige dat ik kan doen is met een trillende onderlip nee-schudden met m’n hoofd terwijl ik kom aanrennen (wat best knap is want mijn evenwicht is nou niet bepaald top).
Met wat gepiep probeer ik Mari duidelijk te maken dat Edwin is uitgestapt. Ik geef mijn telefoon aan hem zodat hij het zelf kan lezen. Ik plof neer op het 5 cm hoge stoepje en zit als een hoopje bananen puree te huilen.
Mari merkt op dat ik Edwin dus niet heb gemist op het eerdere punt. Op zich is dat gek genoeg wel een opluchting. Ik ben nog in gesprek met Edwin, hij legt uit wat er is gebeurd en verteld dat hij nu in de trein zit en bij Utrecht is. Mijn antwoorden dringen heel langzaam bij Edwin door. He? Ben jij in Eindhoven?!
Ik zeg ja die kleine cheerzone waar Mari je over vertelde? Dat was ik.
Dit bericht komt keihard binnen bij Edwin. Die zit dus huilend in de trein en ik in Eindhoven op een veels te laag stoepje. Ik stuur hem een foto van de borden die voor me staan. En wanneer ik een foto maak van mezelf met de borden op de achtergrond maak ik het alleen maar erger voor mezelf. Ik zie mijn eigen janksmoel en daar ga ik alleen maar harder door huilen (*kuch*sukkeltje*kuch*).

pixlr
Wanneer zelfs de borden de moed opgeven besluit ik ze op te ruimen maar m’n bananenpak komt vast te zitten in 1 van de borden. Dit tot grote hilariteit bij zowel mij, Mari & en Ramiro en ook bij Edwin die ik hiervan op de hoogte breng via de app.

Ik heb ‘even’ de tijd nodig om bij te trekken van dit nieuws maar moet mezelf voor een tweede keer herpakken omdat de halve marathonners op het punt staan om ons te passeren en hier lopen veel bekenden mee. Meike en Joanna weten dat ik er ben en die hebben beide ook support nodig. We moedigen de vele Bossche Junkies aan en ook Amsterdamse Junkie Mark komt voorbij suizen, maar vele zien en/of horen mij niet. Wanneer Marlous en Thomas voorbij komen en ook zij mij niet horen en zien ben ik het zat. Ik ren erachteraan om ze haast tegen de grond te werken zodat ze me wel moeten opmerken. Een snelle knuffel en ze mogen weer door. Hardlopende Boer John loopt ook mee maar ik heb dat zelf alleen van horen zeggen want ik heb hem totaal gemist.
Meike is ook in aantocht maar ik weet dat ik daar eigenlijk niet voor hoef op te letten. Zij weet ten eerste dat ik hier zal staan en ten tweede zij is wat dat betreft net zo oplettend als dat ik ben. En ja hoor Meike en ik spotten elkaar vrijwel tegelijkertijd. Ik ren op haar en Shanice af en geef haar een knuffel. Niet veel later komt ook Joanna aan. Ook haar ren ik tegemoet en we omhelzen elkaar. Ik zeg meteen dat Edwin is uitgestapt en we elkaar helemaal niet eens hebben gezien. Joanna schrikt en zegt vertel me straks alles!

pixlr_20161211202409967
Glimlachen als een boer met kiespijn…

De Cheerzone is ondertussen opgeruimd en de Bossche Junkies richting huis vertrokken.
Ook ik pak m’n boeltje bij elkaar en slof rustig richting station.
Daar ga ik op een strategische plek staan om Joanna op te wachten. Als ze komt aanlopen met Meike, Michel en Shanice breekt ik finaal in stukjes. Bij Joanna in d’r armen huil ik even flink uit. Niet alleen vanwege het feit dat ik nou eenmaal erg emotioneel ben of het feit dat ik er zoveel tijd in heb gestoken en zo ontzettend naartoe geleefd heb maar ook vanwege het feit dat ik het gewoon heel erg vind voor Edwin.
En hij? Hij vind het weer verschrikkelijk voor mij. Hij kan er ook niets aandoen dat het plan zo goed heeft gewerkt, dat hij dus niet wist dat ik er was en we elkaar dus niet hebben gezien.
Samen met Joanna, Meike en Shanice ga ik nog even op de foto bij Reis je Fit en dan pakken Joanna en ik de trein. In de trein praten we goed bij en eenmaal thuis ben ik bekaf. Gelukkig heb ik de volgende dag vrij….
img-20161009-wa0015
Ondanks dat het oorspronkelijke plan niet bepaald is gegaan zoals gehoopt krijg ik toch diverse berichten via Social Media, ook veel van mensen die ik niet persoonlijk ken. Ontzettend leuk dus en dat doet me goed. Ben blij dat ik toch vele mensen even een afleiding heb kunnen geven en die boost die ze nodig hadden. Ookal werkte ik maar op halve kracht vandaag. Op naar volgende week: de Amsterdam Marathon!

 

Banana Eve on Tour – Eindhoven [Deel 1]

Maanden geleden nam ik het besluit om mijn eigen wedstrijd van die dag te annuleren met het doel om naar Eindhoven af te reizen om Edwin aan te moedigen tijdens zijn tweede marathon.

Weliswaar is de marathon van Eindhoven niet de tweede marathon waar Edwin zich voor heeft ingeschreven maar vanwege diverse blessures wel de tweede marathon waar hij van start gaat met 'uitlopen' als doel.
Dit schrijf ik omdat ten eerste Edwin me anders zelf gaat verbeteren en ten tweede omdat mensen hier nogal over (blijven) vallen. Soms gaan dingen nou eenmaal niet volgens plan en niet iedereen schudt alles maar zomaar uit zijn of haar mouw. We zijn allemaal anders. Oke laat ik het hier maar bij houden voordat ik straks nog demonstratief met een bord door de straten loop te paraderen om één van mijn beste vrienden te verdedigen.

Het plan om langs de kant te gaan staan om Edwin aan te moedigen wordt al snel een project. Aangezien ik hem hier niet van op de hoogte wil brengen, het moet een verrassing zijn, bedenk ik me dat ik moet opvallen.
Uit het niets is daar dan inene het idee om een bananenpak aan te schaffen voor dit project.

In 2013 waren Udjen en ik ook aanwezig bij de marathon in Eindhoven. Udjen liep daar in de stromende regen haar snelste marathon. Ook Wilbert liep deze editie mee, die kreeg toen al een verrassings-aanmoediging, hij wist niet dat ik langs de kant stond en ik was ook ietwat onherkenbaar met m'n dichtgesnoerde capuchon, Ninja Eve zegmaar. Ik ben later van start gegaan voor de halve marathon maar moest wegens mijn blessure uitstappen.

Een bananenpak, leuk! Maar zal dat genoeg zijn? Ik ben namelijk geen schreeuwer…….ja mensen vermoeden waarschijnlijk niet zo snel dat ik lang niet zo extrovert ben als ik over kan komen. En daarbij; ik ben een erg emotioneel mens dus waarschijnlijk zou ik Edwin niet eens kunnen roepen omdat ik door mijn emoties niet eens geluid zou kunnen produceren. Anyway ik denk dat een bananenpak niet genoeg zal zijn dus er moet een spandoek komen. Ja een spandoek!
Oke een spandoek, maar wat moet daar op komen te staan? Iets wat verwijst naar die banaan die dan langs de route staat? Maar wat? Iets met ‘headbangende banaan’. Daar hebben wij het zo vaak over gehad (komt daar soms het idee van het bananenpak vandaan of is het puur omdat je toch met regelmaat hardlopers in bananenpakken tegenkomt? Ja echt waar!).
De hierop volgende weken spoken er allerlei spandoek kreten door mijn hoofd, wordt er steeds meer aangeschaft: confetti, ballonnen.
En dan is ie er, dat ik daar niet eerder op ben gekomen. Het kan niet anders dan dat dit de juiste woorden zijn: You’ll Never Walk Alone.
De perfecte woorden, ik heb de laatste jaren niet veel meer met voetbal maar het is en blijft Ajax voor mij maar Edwin is een trouwe Feyenoord supporter, hij heeft deze woorden ook op zijn bovenarm staan en daarbij ik kom hem aanmoedigen dus hij is (naast eventuele andere fans) niet alleen.
Het spandoek idee schrap ik daarentegen wel. Het moet anders. Ik heb geen tijd om een juiste plek te vinden om een spandoek op te hangen en Edwin is iemand die vooral naar beneden kijkt tijdens het lopen dus wellicht ziet hij het niet eens.
Ik wil borden die ik neer kan zetten. Dan maakt het ten eerste niet uit waar ik ga staan en ten tweede Edwin zal dit eerder zien dan een spandoek, denk ik.
Wanneer ik bij de Bruna even snel binnen kijk om prijzen van karton te vergelijken valt mijn oog op regenboog gekleurde vellen. Ik zeg tegen mezelf: oke deze onthou ik even, wat op zich al grappig is want ik ben tegenwoordig een vergiet met wel hele grote gaten. Ik loop naar buiten maar bedenk me vrijwel meteen dat dit nutteloos is want die regenboog vellen gaan het toch wel worden. Ik loop weer naar binnen en trek 3 vellen uit het vak. Tevreden stap ik weer op mijn mountainbike, het thuisbrengen van deze mooie vellen is trouwens nog een heel gevecht zo op deze fiets en de wind van vandaag.
Ik struin het internet af voor het maken van de meest simpele, goedkope en lichtste schragen. Qua geld maakt het niks uit of ik zelf moeilijk ga lopen doen of ze kant en klaar haal. Dus op naar de Gamma om drie schragen te kopen. Op Instagram plaats ik hier ook een foto van met de hashtag #secretmission.

img_20161002_075825
#secretmission

Het bananenpak zelf is ondertussen aangevuld met een bananenlegging en later komen er ook nog (hoofdzakelijk) gele adidasjes bij.

cameringo_2016-08-12-23-23-34_20161010205707843
Banana Eve in progress

De letters worden zorgvuldig uitgeknipt en op de borden geplakt. Een paar mensen weten ondertussen van mijn grote plan en we hebben allemaal onwijze lol om mijn outfit.
Kruidvat heeft weer een actie met goedkope(re) dagkaarten voor de trein dus ook die wordt aangeschaft. De gele haarverf die ik voor Litouwen had aangeschaft wordt weer in mijn haar gesmeerd en ik ben er klaar voor!

Vele Junkies van Den Bosch zullen die dag de halve marathon lopen dus er gaan ook een aantal Bossche Junkies cheeren. Ik betrek Mari dus ook in het complot om Edwin te verrassen, te verblijden en te laten huilen.
Twee dagen van te voren besef ik dat Edwin met een pacer mee gaat lopen. En dat betekend dat hij in een groep zal lopen. Ik zie het dus al helemaal gebeuren dat hij middenin de groep loopt met z’n blik op de straat gericht en hij mij of de borden dus niet zal zien en ik hem niet. Niet alleen Edwin is nerveus voor zijn marathon maar ik ook!
Ik schakel Mari dus in. Hun cheerzone zal zo ergens aan het eind van de route staan maar ik sta eerst tussen de 20 en 24 km te cheeren om daarna m’n spullen bij elkaar te pakken en naar de cheerzone te gaan.
Ik vraag Mari of hij Edwin een berichtje wilt sturen met de mededeling dat er nog een kleine cheerzone tussen de 20 en 24 km zal zijn.
Pff dat moet goedkomen dus.

Zondagochtend….de ochtend van de marathon. Ik zit in de trein en ben met Edwin in gesprek via Whatsapp. Hij weet nog steeds niet beter dan dat ik met de 14km trail van De Hoge Veluwe Loop ga meedoen vandaag. En dan verteld hij me dat Mari hem vertelde dat er nog een cheerzone zal zijn. Tussen de 20 en 24 km! Waar ik op reageer met: Oh echt? Nice!
Edwin zegt: ja leuk he? Ik zal het nodig hebben.
We zijn nog een tijdje in gesprek en ik krijg foto’s van hem in het startvak met de pacers die hij gaat volgen. Onbewust helpt hij me enorm want ik weet nu ook hoe de pacers eruit zien. Wanneer ik bijna in Eindhoven ben gaat Edwin van start.

20161009_083607
To be continued…

European Athletics 2016 – Like Never Before

Zondag 10 juli

Vandaag breekt de dag aan waar ik stiekem toch wel heel erg naar uit heb gekeken. Vandaag is het de dag van de Brooks 10K, een loop waar aardig wat van mijn vrienden aan mee zullen doen, een loop waar ik waarschijnlijk medailles mag uitdelen, een loop waarvoor de Running Junkies een grote Cheerzone zal creëren in het Vondelpark. Mijn shift begint om 10:30 dus ik wil uiterlijk 10:00 op het Museumplein aanwezig zijn. Maar voor die tijd wil ik bij de Junkies langs.
Nadat ik gedoucht heb werk ik m’n ontbijt naar binnen en prop ik de laatste dingetjes in mijn tas. Eenmaal in de trein heb ik contact met zowel Gaby als Sergio, die zijn beide al aan het werk. Totally in m’n hum stap ik uit op Amsterdam Zuid, pak de tram richting Museumplein, stap daar uit en ren naar het Vondelpark. Daar verras ik de reeds aanwezige Junkies met mijn bliksembezoekje.
Maar ik verras ook mezelf want mijn losse wapperende haar heb ik tijdens het rennen in de knoop gelegd. Een pluk haar zit helemaal muurvast aan de ritssluiting van mijn rugtas. Anthony en een mij onbekende meid schieten me te hulp maar we komen dan toch tot de conclusie dat de schaar erin moet. Gelukkig is die aanwezig en *knip* doei pluk! Ik ga weer verder nadat ik mijn haar eerst even in een knotje bindt. Verderop is Sophie bezig met het ophangen van borden dus ook die zeg ik even gedag en na een dikke knuffel vertrek ik weer. Ik loop via een andere route terug naar het Museumplein en ik negeer het stemmetje in mijn hoofd: Eva waarom neem je niet dezelfde route terug? Die was zo makkelijk en waarschijnlijk zelfs de snelste.
Wanneer ik het Vondelpark verlaat moet ik heel even denken maar omdat ik twee keer de Amsterdam Marathon heb gelopen komt het snel bovendrijven, ik zit nog steeds goed. Ik ren snel door en kom bij het Rijksmuseum uit. Top!
Nou ja top……de weg is natuurlijk afgezet met hekken wegens de halve marathon die momenteel door de atleten wordt gelopen. Ik kijk in de verte en zie de grote vlaggen met “Oversteek” staan. Ik ren erheen en stuit op een groep mensen die duidelijk hetzelfde doel hebben als ik heb. Het oogt alleen niet als een oversteek. De kopgroep van de lopers is al voorbij en in de verste verte is er geen loper te zien, mooi moment om over te steken zou je zeggen. Maar niets van dit alles…
Ik wil m’n medevrijwilligers niet afvallen maar in de komende hooguit 10 minuten gebeurd er zoveel en in feite niks dat ik echt zwaar over de zeik ben. Niemand wordt doorgelaten want ‘dit is geen oversteek’…ondanks dat daar de vlaggen/borden staan en waar de oversteek dan wel is daar wordt niet op geantwoord. Na een hoop geharrewar en flinke irritatie van alle partijen wens ik het overige publiek succes en bedank de meneer die zo z’n best heeft gedaan om in ieder geval mij aan de overkant te krijgen en ren weg. Ook op het volgende punt zijn de vrijwilligers niet klantvriendelijk en/of collegiaal, ik ren dus weer een stuk verder om daar buiten het oog van publiek en vrijwilligers al mopperend en vloekend toch mijn oversteek te maken. Ik ren door naar
het Museumplein, weer hekken! Maar ik had niet anders verwacht want ik kom natuurlijk vanaf ‘de verkeerde kant’ maar het tij is gekeerd want wie staat daar het hek te bewaken? Onze Gaby! We kletsen wat en ze wijst me waar het Volunteers Home is.Ik snel me erheen en ben om 10:00 daar. Om me vervolgens niet aan te mogen melden want ik ben een half uur te vroeg………………………………………………
Nou je begrijpt dat ik hem dan al helemaal heb gehad. Ik plof neer op een bankje en trek de babydoekjes uit mijn tas om me op te frissen, al dat geren, drukke gedoe en irritaties zorgt wel voor de nodige zweetdruppels. Gelukkig hebben er dan een aantal vrijwilligers pauze en laat dat nou net een grote groep Atos mensen te zijn, hoe gezellig! Ze komen bij me zitten en Marcel biedt nog aan dat hij anders alvast mijn lunchpakketje regelt.
Om kwart over 10 wordt mijn groep opgehaald (is dit niet een kwartier te vroeg? 😉 ) want we worden eerst ingezet bij de finish van de Halve Marathon. We moeten de tijdregistratiechips van de schoenen van de atleten verwijderen.
Wait what?! Oke dit vind ik cool!
Er loopt al een Poolse vrouw rond en ik help haar met haar chip, ik praat wat met haar en verwacht eigenlijk dat de meeste al binnen zijn (totaal geen tijdsbesef meer) en vraag haar hoe het is gegaan, ze mompelt wat met een heel beteuterd gezicht. Later lees ik dat zij een van de mensen is die is uitgestapt. Sorry meid, wist ik echt niet!
Dan duikt Jelle opeens op en we maken nog even een selfie en gaan verder met het gesprek waar we vanmorgen al aan begonnen waren. Tot hij ook weer naar zijn eigen plekkie moet (tribune).
Voor ons zien we eigenlijk alleen een muur van mensen waar af en toe een atleet doorheen komt. Wel hebben we zicht op het grote scherm waar we dus de finish van de eerste drie dames kunnen zien: het Goud is voor Sara Moreira – Portugal, Zilver is voor Veronica Inglese – Italië en Brons voor Jessica Augusto – Portugal.
Nadat zij binnen zijn begint het werk voor ons. Ik sta met een aantal andere vrijwilligers te stuiteren van enthousiasme. Ik vind dit zo vet haha maar mijn hemel hoeveel knopen kan je in je veters leggen?! Ik snap dat je veters onder geen beding los mogen komen maar 25 knopen?!
Nou heb ik vorige week ook mijn nagels kortgewiekt dus dat helpt ook niet bepaald. Sommige helpen je op weg, andere zijn gewoon heel geduldig en weer andere trekken hun schoen uit zodat je die gewoon staand kan ontdoen van de chip.
De finish van de mannen ontgaat me volledig (Goud: Tadesse Abraham – Zwitserland, Zilver: Kigen Kaan Özbilen – Turkije, Brons: Daniele Meucci – Italië) dus wanneer de jongen waarmee ik gehurkt op de grond zit me verteld dat hij tweede is geworden geloof ik hem op zijn woord. We kletsen er lekker op los terwijl hij zelf zijn veters losmaakt. Je bent tweede geworden en dan maak je je eigen veters los? Wat doe je? Dat moet ik doen! Hij moet er hard om lachen. Dan vraag ik hem of hij een beetje heeft genoten van Amsterdam, 21,1km sightseeing. Even kijkt hij me verbaasd aan en begrijpt dan dat ik hem weer in de zeik loop te nemen. Hij heeft er weinig van gezien zegt hij, jammer genoeg. Dus ik gooi er nog een schepje bovenop ja jeetje jongen je kan toch een beetje om je heen kijken?! We kletsen nog wat en nadat hij me een dikke bezwete knuffel geeft vertrekt hij richting kleedkamers. Nou weet ik totaal niet meer wie hij was maar in ieder geval niet een van de eerste drie mannen. Ik heb even gezocht tussen de uitslagen en ik vermoed dat het de nummer 4 is, de Poolse Marcin Chabowski. Ik help nog vele atleten, zowel met hun schoenen als met het openmaken van hun flesje water. Met sommige valt geen woord te wisselen en anderen kletsen de oren van je hoofd. Sommige moet je echt haast over je heen draperen omdat ze bijna niet meer op hun benen kunnen staan en weer anderen daar vraag je je van af of ze wel hebben meegedaan zo fris en fruitig zijn ze.
En dan is daar de blonde jongen met de Zwitserse vlag om zijn schouders. Ik vraag hem of ik hem kan helpen en hij steekt zijn schoen naar voren. Als hij ziet dat ik probeer in te schatten waar ik het best kan beginnen met al die knopen moet hij lachen en zegt laat mij maar. Dus ook met hem zit ik gehurkt op de grond. En ook met hem klets en lach ik wat af. Hij schat in 25e te zijn geworden (hij is 26e geworden lees ik later) en heeft genoten van alles. Ondanks de warmte want wat is het warm vandaag! Hij heeft dus wel het een en ander meegekregen van de stad. Ook hij knuffelt me om vervolgens niet richting kleedkamers te verdwijnen. Nee hij wordt steeds geroepen door Zwitserse fans en blijft handen schudden, praatjes maken en poseren voor foto’s. Na een tijdje loop ik naar hem toe en zeg zo kom je nooit weg he?! Met andere woorden, ga je nou eerst even opfrissen en omkleden, straks krijg je nog een opsodemieter met dit weer. Hij bedankt me nogmaals en gaat zich dan echt omkleden.
Braaf joch die Adrian Lehmann.
Als alle atleten binnen zijn maken wij ons klaar voor de Brooks 10K. De Franse Thierry, waarmee ik ook bij Atos heb gestaan, en ik veroveren de tafel helemaal aan de rechterkant. Dat is wel zo handig want dit is simpel door te geven aan de vrienden die straks bij mij hun medaille willen ophalen.
Wanneer Thierry naar het Volunteers Home gaat om onze luchpakketjes op te halen zie ik inene door de kieren van de afzetting de welbekende Meeùs shirts voorbij komen. Snel spoed (dus dat is heel snel) ik me naar het deel van de hekken waar geen doeken voor hangen en hang als een blij aapje in het hek. Ik app Lianne snel met de vraag waar ze zijn en meldt waar ik ben. Helaas zijn Lianne, Monique, Udjen en Edwin dan al voorbij. Maar wel zie ik Nicky even en later komen Joanna, Marleen, Meike en Babette aangelopen. Ik roep Joanna en die kijkt verschrikt en verward in de rondte…..’ik hoor mijn naam maar weet niet waar vandaan’. We maken even snel een foto met z’n allen en dan moeten ze door naar het startvak. Ook spreek ik Wietse nog even. Ik zie dat er wat vrijwilligers dingen voor zichzelf gaan doen en besef me dat wij voorlopig niks te doen zullen hebben dus ik ren naar de startvakken. Ik speur het veld af naar Junkie shirtjes want Mari loopt ook vandaag. Maar kan hem niet vinden. Ik stuit dan op Anoek en klets wat met haar. Ik meld dat ik Niels even ga zoeken aangezien ik al bij zijn startvak sta, draai me om en bots bijna tegen hem op. Hij had mij dus al
gevonden. Ik vertel hem waar hij z’n medaille moet ophalen straks, dus die kant waar je duim links zit en je linkeroog dus niet zit. Wanneer ik terug loop zie ik Glen, Dorothee en vrienden nog in het startvak dus ook zij weten nu waar hun medaille te verkrijgen is. Als ik terugkom komt ook net Thierry aangelopen met lunchpakketjes en koffie, ah wat lief!
En dan komen de eerste lopers binnen, ohhhhh wat heb ik hier zin in!!!!!! Ik scan alle gezichten en shirts om bekenden te spotten. Mocht ik iemand vergeten te vermelden: it’s not personal maar ik heb gewoon zoveel mensen gezien en gesproken, mijn fruitvliegenhersentjes hebben er wat moeite mee, gelukkig hebben we de foto’s nog…
De Bossche Junkies Marino, Mari (voor de mensen die zijn blog ook lezen, ja ik was dus die lieve medaille dame, duh), Esther en Gertjan (wij hadden elkaar nog nooit ontmoet maar aangezien hij in een DB Junkies shirt loopt spreek ik hem aan en stel mij netjes voor als mede-Junkie zijnde) passeren mijn straatje, net als oa Wilbert.
Ook voorzie ik  van de BTG peeps bijvoorbeeld Nikola (BURT) en Anders & Anne (NBRO) van een medaille. De Meeùs lopers worden bij mij weggehouden omdat zij geen medaille krijgen….boeeeeee…..maar ik weet Marleen, Edwin en Babette toch een medaille toe te schuiven. De medailles voor Udjen, Lianne en Joanna heb ik ookal apart gelegt (sorry organisatie maar het zijn mijn vrienden he?!) maar dan krijg ik van Udjen en Lianne te horen dat het dan toch geregeld is want Meeùs heeft hier gewoon netjes voor betaald. Glen, Dorothee en clan komen ook hun welverdiende medaille bij me
ophalen en ook Vicky krijgt zijn medaille en ik krijg een dikke kus op m’n wang als dank. Petra staat geheel toevallig in mijn rijtje dus ook zij krijgt een knuffel, medaille en later ook de foto als bewijs. En dan is Hedwig er ook! Hedwig daar hoorde ik van anderen veel over en zij heeft mijn naam ookal meerdere keren voorbij horen komen en nu ontmoeten we elkaar dan, leuk!
Ook Andrea wandelt mijn straatje in, gezellig! Ook bij David, Gerben P., Niels (moet ik hem potverdorie alsnog roepen!) en Joke hang ik een medaille om. Isabella, Niki en Tamara spotten me ook nog even en komen gedag zeggen, net als Inge van Social Mile.
En dan nog al die mensen die ik niet ken! Zo leuk hoe iedereen reageert. Sommige knuffelen me helemaal plat, sommige zoenen me op de wangen, een enkeling maakt een foto van ons samen en er is zelfs een man die roept dat hij van me houdt!
Maar ook wordt ik aangesproken door mensen die mij herkennen van Social Media. Van Instagram en/of van hier, mijn blog. Zoals bijvoorbeeld Maarten. Nadat ik hem zijn medaille omhang verteld hij me dat hij me kent van Instagram en dat hij mijn verhalen volgt. Ik ben ietwat perplex eigenlijk dus stamel volgens mij alleen een bedankje zijn kant op. Later op de dag spreek ik hem nog even via Instagram. Super leuk dat mensen naar je toe komen om te vertellen dat ze je én herkennen én je verhalen zo waarderen. En weet je? Ik waardeeer jullie! Vooral het feit dat jullie naar me toe komen om dit te zeggen, ookal reageer ik misschien ietwat terughoudend maar dat is meer door
de schok haha. Maar dank jullie wel!!!!!!!
Dan houdt de stroom lopers inene op en wachten we nog op de allerlaatste lopers. Ik kijk richting finish en zie een grote zwarte ronde ballon en daaronder loopt Seth! Huh Seth? Hoe kom jij nou achter de finish? Want ik weet dat Seth niet heeft meegelopen. Aangezien wij toch vrijwel niks meer te doen hebben ren ik erop af (alsof ik anders zou blijven staan). We begroeten elkaar met jawel de ondertussen welbekende knuffel. Ik kijk om en zie een groep mensen aankomen. Ik zie Amrit, ik zie Alex, ik zie Jori. Ook Amrit en Jori worden geknuffeld. Alex tilt me op en we knijpen elkaar haast fijn. Ik denk dat iedereen voelt wat ik voel…..zoveel liefde! Ik zie Hesdy van Patta (Amsterdam), ik zie mensen van SSideline City Runclub (Zweden), mensen van de Berlin Braves (Duitsland) en van East Laurier Running Club (Canada) en ik zie twee vrouwen, Michelle en Nicole.
Deze twee dames zijn de laatste lopers en de rest hebben hen begeleidt, gemotiveerd en aangemoedigt vanaf de Cheerzone in het Vondelpark tot hier, de eindstreep.
Dit is zo mooi en man oh man oh man oh man wat ben ik trots op onze jongens, op mijn crew en op de andere crews. Ik hou ervan en ik hou van jullie, jullie zijn fantastisch ❤

Thierry doet het trouwens belachelijk leuk als medailleuitdeler. Ik bescheur me haast nonstop. Wanneer alles erop zit mogen wij zelf ook een medaille houden en die moet Thierry dan van mij ook bij mij omhangen.
Samen met Gaby lopen we naar de tram maar na lang wachten geven we de hoop maar op. Ze rijden amper en als er wat komt is die al compleet afgeladen. We besluiten te gaan lopen. We kletsen wat af dus de wandeling is eigenlijk zo voorbij. In het Stadion raak ik Thierry helaas kwijt dus we hebben nooit onze mailadressen kunnen uitwisselen. Gaby en ik spotten Laura namelijk en besluiten haar haast te bespringen.
Ik zie dus ook totaal niet dat Udjen, Lianne, Joanna en Monique hier ook zitten dus ik reageer hetzelfde als Joanna wanneer ik inene mijn naam hoor…..
Zij hebben tickets via Meeùs gekregen dus zij zitten straks in vak Q (?). Gaby en ik lopen eerst nog even door naar het Volunteers Home in Sporthallen Zuid want daar wacht een medaille op ons. Alle vrijwilligers ontvangen een replica van de medailles die de atleten krijgen/hebben gekregen. Die van ons is vervaardigt van gerecycled ABS plastic. Ook Sergio wacht daar op ons. Wanneer we onze medaille in de pocket hebben, of om ons nek eigenlijk gaat Gaby naar huis en Sergio en ik lopen naar Vak F.
Daar zien we hoe de Nederlandse dames (Jamile Samuel, Dafne Schippers, Tessa van Schagen en Naomi Sedney) een nationaal record lopen tijdens de 4 x 100m relay, oh en ze pakken goud. GOUD!!!
Hierna is het de beurt van Sifan Hassan en zij weet de Zilveren plak te veroveren op de 1500m.
De Nederlandse mannen (Solomon Bockarie, Churandy Martina, Patrick van Luyk en Giovanni Codrington) doen het tijdens de 4 x 100m relay iets minder goed en pakken de vierde plek.
Op de 5000m zien we Dennis Licht de 12e plek pakken en op de 800m pakt Thijmen Kupers uiteindelijk de 6e plek, waar de Poolse Marcin Chabowski trouwens Zilver pakt! Na die halve marathon van vanmorgen!
En dan is het afgelopen, het EK is ten einde. Oke nog een aantal medaille ceremonies maar daar zal ik niet bij zijn vandaag.
Sergio en ik lopen naar Vak D want daar zit Niels. Het wordt een kort weerzien dit keer want Lianne, Udjen, Joanna en Monique blijken aan de andere kant te staan en moeten eigenlijk zo echt weg. En er moet nog geplast worden en er staat een hele grote massa mensen tussen ons in.We banen ons een weg naar de toiletten en al foto’s makend banen we ons weer een weg terug. En dan kom ik inene Junkie Marcel tegen. Joe das leuk want die heb ik alweer een tijdje niet gezien. Na een paar minuten met hem te hebben staan kletsen moet ik echt richting de meiden want die moeten nu echt richting meetingpoint van Meeùs om daar hun tassen op te halen. Dus ik neem afscheid van Niels en van Sergio en huppel achter de meiden aan. Had graag willen blijven maar ik wil ook heel graag tijd doorbrengen met mijn vriendinnen.
Monique zetten we af bij het metrostation en druk kletsend lopen we door. Zo druk dat ik Gerben gewoon voorbijloop en ook totaal niet hoor dat hij me roept.
Als ik het dan doorkrijg loop ik snel terug en de zoveelste knuffel is een feit alleen ook hij plukt me volledig van de straat. Tijd om bij te kletsen is er niet want we hebben echt haast. Ik kap het gesprek semi-bot af (sorry sorry sorry!!!) en sprint achter de meiden aan. Wanneer we aankomen op de afgesproken plek is er geen Meeùs meetingpoint. Ik zie de paniek toeslaan bij Udjen. Gelukkig komt er nog een vrouw aangelopen en die weet te vertellen dat het Meeùs busje echt ergens anders staat en dat zij zelf ook een busje heeft en wij er allemaal in passen en dat zij ons wel even brengt. Nouuuu was dus helemaal niet zo slecht dat ik de boel continue ophield door met iedereen te willen kletsen!
We zetten Joanna af bij de P&R in Muiden en kletsen even lekker bij tijdens de autorit naar Almere. Udjen zet me af bij busstation ‘t Oor en ondanks dat het nu al bijna 9 uur is stuiter ik nog van de energie. Mamma en Ben wonen 1 halte verderop dus ik besluit langs te gaan. Ik zet m’n Nike app aan op m’n telefoon en begin te rennen. Maar ja dat hou ik eigenlijk maar een paar honderd meter vol omdat ik vol gas ga en dat vind m’n lichaam echt niet zo leuk na zo’n week. Dus ik wandel de rest maar gewoon braaf.
Mamma en Ben krijgen een stortvloed aan verhalen over zich heen in ruil voor een kopje thee en om kwart voor 11 ga ik dan toch echt richting huis. De bus komt pas over 20 minuten dus ik besluit te gaan lopen. Op Station Almere Centrum kan ik meteen de bus instappen en om kwart voor 12 ben ik dan eindelijk weer thuis. Morgen begint m’n normale werkweek weer dus nu maar proberen te gaan slapen…

Wat heb ik een geweldige week gehad! Ik heb belachelijk ongegeneerd genoten, ik ben doodmoe geweest, ik heb mezelf de pan uitgestresst, ik heb m’n benen onder m’n lijf vandaan gelopen en gerend, ik heb gelachen, ik heb gejuicht, ik heb geschreeuwd (van blijdschap welteverstaan), ik heb me verbaasd en amazed, ik heb m’n ogen uitgekeken, ik heb zoveel mooie mensen ontmoet, ik heb een week like never before gehad.
Wat een ervaring om aan zoiets deel te mogen nemen. Dit zullen zelfs míjn fruitvliegenhersentjes nooit meer vergeten (het is immers ook na te lezen nu).
Wat een leuke vrijwilligers en wat een waanzinnige atleten.
Het was werkelijk waar een prachtig evenement en een mooi avontuur.
Lieve allemaal bedankt voor deze herinneringen, ik zal ze koesteren! Xx