Ik was en ben er nog hoor! (deel II)

Eind juli komt de vraag, via de facebookgroep waar ik lid van ben, om met een aantal vrouwen uit Almere een rondje te gaan hardlopen. Een kilometertje of 10 is het plan. Nou ken ik eigenlijk alleen Maaike en heb ik Christelle weleens gezien tijdens de Almere City Run en online gesproken en de rest ook weleens via die groep gesproken via Facebook maar dat is het dan ook wel. Ook ligt het tempo lager dan wat ik momenteel loop maar ik besluit om mee te gaan. Ik moet weer wat gaan doen, vooral om het vertrouwen terug te winnen. Bijna iedereen twijfelt op dit moment wel ergens over, het tempo, de afstand, samen lopen met mensen die je totaal niet kent. En dus ook ik, kan ik de afstand wel alweer aan? Daarom vind ik het fijn dat het tempo niet zo hoog ligt en dat ik met mensen ben die me hopelijk kunnen motiveren en afleiden. We gaan lopen in het natuurgebied bij mij achter dus ik ga er te voet heen. Ik wandel eerst een stukje en besluit dan te gaan rennen. Te snel voor m’n huidige kunnen maar ja. Ik moet dus ook al vrij snel even stoppen om bij te komen. Zodra ik de brug overga passeer ik iemand van wie ik vermoed dat ze ook gaat meelopen. We zeggen elkaar gedag en ik loop door. Wanneer ik me bij de meiden voeg die er al zijn komt ze inderdaad ook aangelopen. Het blijkt Naomi te zijn en ze gaat vandaag proberen haar eerste 10km te lopen. Nadat iedereen er is gaan we op pad. En ondanks dat het een vrij rustig tempo is (voor mij iig) heb ik het toch niet al te gemakkelijk. Ik vind het pittiger dan gehoopt. Maar gezellig is het wel!
We lopen inderdaad een ronde van 10km (oke een paar moeten nog een beetje zigzaggen over de parkeerplaats om ook op hun horloge de 10km vol te maken) en dan is het voor Naomi dus ook een feit, ze heeft 10km gelopen! Super leuk om daar van uit te maken. Mijn teller staat dus op 12km op dat moment, super blij mee! Colette tovert nog een aantal medailles uit de auto en we kletsen nog even lekker na. Joyce, Ilonka (geloof ik), Christelle, Naomi en ik besluiten wederom te voet terug te gaan. Naomi hoeft maar een klein stukje mee te lopen om richting een warme douche te kunnen, daarna zetten we Joyce en Ilonka thuis af en lopen Christelle en ik samen verder. Ik begin het ondertussen wel te voelen maar rustig aan lopen we verder. Dan is het voor mij tijd om af te haken en gaat Christelle nog een stukje verder door in haar eentje. Ik zie dat als ik thuis kom zo dat ik net over de 15km kom dus ik maak nog even een lus om op 16km uit te komen. Kapot, stijf maar super voldaan kom ik dan ook thuis.
pixlr_20171202164556679

Een maand later is het weer tijd voor ons jaarlijkse Running Junkies Trainingweekend. In de tussentijd heb ik nog 2 korte loopjes gedaan maar dat is het dan ook wel. Dus ietwat nerveus ben ik wel. Het liefst wil ik natuurlijk zoveel en zover als mogelijk lopen.
We beginnen in Almere, hier hebben we een soort speurtocht. Op de route liggen diverse foto-opdrachten. We moeten zo goed en creatief mogelijk diverse (loop) uitdrukkingen uitbeelden. En zo lopen we een kleine 4km. Daarna reizen we af naar de Hoge Veluwe en eind van de middag loop ik samen met Lianne een relaxte 6km. De volgende dag is het tijd voor de langste loop van het weekend. Ik ga van start met Rianne, Astrid, Bahadir en Anna maar merk al heel snel dat ik het niet kan bijhouden. Na 3km besluit ik alleen verder te gaan. Ik wil de rest niet ophouden en je raakt toch uit balans als je steeds rekening met iemand. Dit geldt voor ons allemaal. Zodra ik alleen loop voelt het een stuk relaxter ondanks ik op hetzelfde tempo doorga. Ik pak m’n rustmomenten en wandel af en toe als het zand te mul is. Uiteindelijk kom ik terug met een kleine 13km op de teller. Ietwat teleurgesteld dat het me toch weer zwaar viel en dat ik niet eens de 15km heb aangetikt maar anderzijds toch blij dat ik boven de 10km ben uitgekomen. Mul zand (over de hei) en warm weer is voor mij behoorlijk pittig dus 13km is een prima afstand. De volgende ochtend gaan we met z’n allen van start voor de brakke-takke loop. Op zich loop ik prima maar ik besluit bij Lianne te gaan lopen. Uiteindelijk besluiten we af te haken en ons eigen rondje te lopen en we lopen toch weer zo’n 7km.
Eenmaal thuis is mijn vertrouwen in mezelf alles behalve gegroeid, ik ben best geschrokken van hoe slecht mijn conditie is maar goed, op naar het volgende weekend!
pixlr_20171202164812500

Het weekend erop reis ik af naar Tilburg. Tijd voor een 10km loop. Via Meeus loop ik mee met de Tilburg Ten Miles. Ik loop best lekker, ik eis niet teveel van mezelf, zie gewoon wel waar het schip strand zegmaar (al is dat natuurlijk niet de bedoeling). Ik kom vrij relaxed over de finish, ademhaling was ook weer beter en ik blijf binnen het uur. Tevreden reis ik uiteindelijk weer af naar huis.
pixlr_20171202164940426

Weer een weekend verder sta ik op de zaterdag even bij de triathlon aan te moedigen. Alleen bij het loop-onderdeel. En voornamelijk de mensen die de halve afstand doen. Dit houdt dus in 3 rondes hardlopen, ook moedig ik Dennis enkele rondes aan, hij loopt de hele afstand. Het weer werkt niet bepaald mee dus op een gegeven moment ga ik, na een kop hete thee bij mamma en extra-paps te hebben gedronken, weer richting huis. Ik moet zelf tenslotte morgen weer lopen dus ik wil nog even lekker bankhangen.
pixlr_20171202165123754
De volgende dag is de 30 van Amsterdam Noord, normaal loop ik hier de 30km maar vandaag ga ik van start voor de halve marathon. M’n eerste weer sinds tijden (afgelopen donderdagavond heb ik wel nog 16km gelopen als test). Ik stuiter alle kanten op voor de start, van zowel de zenuwen als door alle bekenden die ik tegenkom. Het plan is verstand op nul en gewoon lopen…..Ik wil me niet bezig houden met snelheid en ik hoop me niet teveel te zullen focussen op de kilometertelling. Ik laat me onderweg niet al teveel opjutten over het feit dat de groepjes lopers, waaronder die van John (Hardlopende Boer) steeds verder van me weg lopen en met 2 uur en een kleine 4 minuten kom ik over de finish. Zo blij dat ik deze afstand weer heb kunnen lopen.
pixlr_20171202154518195

De week erna is het weer tijd voor de Dam tot Damloop. Udjen en ik besluiten samen te gaan lopen. Super fijn want ik vind het toch steeds maar weer een pittig parcours. Gelukkig staan mijn vader en zijn vrouw in de allerlaatste bocht want al de support die ik verwachtte te zien onderweg bleef uit (no hard feelings btw!!!). Met een kleine 1:35 uur komen Udjen en ik over de finish. Blij dat het er weer op zit, het is toch altijd een beetje soort van doodgaan hier. Wel heel tevreden. Nadat we nog even hebben bijgekletst met mijn vader en Esther wandelen we, zodra het begint te regenen, richting de bus van Meeus die ons weer terugbrengt naar onze spullen en een welverdiend bordje pasta.
pixlr_20171202155257666

7 Dagen later sta ik samen met Els aan de start van de 30 van Almere. Dit keer ga ik wel voor de hoofdafstand. Net als de Lenteloop bestaat de 30km dit jaar ook hier uit 3 rondes. Niet m’n favoriet maar mocht het niet gaan is het wel makkelijker uitstappen zo. Maar daar gaan we niet van uit natuurlijk, uitlopen is het doel. In de eerste ronde ben ik vooral bezig met het kijken waar de knelpunten zullen liggen voor de volgende twee rondes en ik vind er verschillende, hiephoipiepeloi. Er zitten een paar geniepige klimmetjes in, een deel van een pad ligt vol mul zand en datzelfde pad lijkt wel de Zevenheuvelenweg alleen dan lang niet zo hoog, maar dat zal me vast in de derde ronde gaan opbreken schat ik in.
Na 3:07 uur is de conclusie dat het uiteraard pittig was maar dat het parcours me nog enigzins meeviel. Els en ik hebben elkaar lekker op de been gehouden. We hebben her en der (bij verzorgingsposten) een korte pitstop gehouden, met wat vrijwilligers daar gekletst en rustig uitgelopen. Trots op onszelf en elkaar komen we dus ook hand in hand over de finish.
pixlr_20171202155049506

Het weekend daarna sta ik in Breda, waar ik vorig jaar zowel de 5km als de HM liep en daar heel slecht uitkwam en had besloten hem niet meer te lopen (dit puur wegens het parcours). Vandaag hou ik het alleen bij de 5km. Patty en ik besluiten samen te gaan lopen, of gaan iig kijken hoelang we samen kunnen blijven lopen. We gaan loeihard van start maar houden vol. Bij de verzorgingspost geef ik dan ook aan even wat te moeten drinken, Patty met door want de kans zit erin dat als zij stopt haar knie dan ook meteen op slot springt dus ze blijft in beweging. Wanneer ik weer in beweging kom is Patty nog niet eens zover van me weggelopen. Ze is dan ook wel rustiger gaan lopen maar ik kan dat gat niet dichtlopen. Ik hoor hoe ze vooral de deelnemende kinderen motiveert en aanmoedigt en ook naar mij blijft ze roepen. Ik moet er om lachen en probeer zo nu en dan wat terug te roepen.
In de laatste anderhalve kilometer klap ik behoorlijk in voor m’n gevoel maar dankzij die snelle eerste kilometers kom ik met een mooie tijd over de finish, met Patty vlak voor me.
pixlr_20171202154829023

Het vertrouwen komt langzaamaan weer beetje bij beetje terug………

Up next:
DE MARATHON VAN EINDHOVEN!

When: VOLGENDE WEEK!

BAM!……………….*slik*

Advertisements

Ik was en ben er nog hoor!

Het is heel lang stil geweest hier op deze site. Dit komt omdat ik te kampen had met hele fikse dip. In oktober vorig jaar kwam eindelijk een einde aan mijn schuldsanering, iets wat a het dubbele aantal jaren heeft geduurd dan gebruikelijk (door bepaalde regels, niet wegens een extreem bizar hoge schuld) en wat ook een belachelijk lang voortraject had, wat ook zeker niet gebruikelijk is. Ik verwachte blijdschap en opluchting maar kreeg te maken met boosheid en het feit dat ik nu pas de rust had om al die jaren te verwerken. Het is niet mis wat ik heb moeten doormaken namelijk, ook naast die schuldsanering. Dit had dus enig effect op mijn leven, mijn humeur en mijn energie. Ik had nergens meer zin in, kwam aan en had ook diverse blessures.
Het lopen werd dus een steeds grotere opgave en daar wordt je dan ook weer niet vrolijk van. Ik zat dus in een niet zo fijne cirkel zegmaar.

Dan nu even een opsomming van de evenementen/gebeurtenissen in aanloop tot m’n najaarsmarathon, want ja dat blijven we gewoon doen he?! Doel aanpassen en gaan….

Vlak na mijn marathon in Antwerpen was de eerste Johan Cruyff Run.
Hier deed ik niet aan mee als loper maar wel als vrijwilliger. Een mooi evenement met nog wel wat kinderziektes. Ik heb weer leuke nieuwe mensen leren kennen en ik stond op een goed punt om vele vrienden aan te moedigen, en de voor mij onbekende mensen natuurlijk. En als afsluiter kregen ook wij het mooie Johan Cruyff loopshirt.

In mei was het weer tijd voor de Vestingloop in Den Bosch. Een loop waar ik elk jaar het gevoel heb dood te gaan maar blijf komen vanwege de Junkie tak daar. Maar waarom ik elk jaar weer voor die 15km blijf gaan?! Dus mensen plz help me voor volgend jaar herinneren dat ik de 10km wil lopen!!
Onze Stefan Hiemstra geeft aan dat hij rustig wilt lopen aangezien hij binnenkort een trail (50km!) gaat lopen in Amerika dus op dat tempo moet trainen. We besluiten samen te gaan lopen. Zoals altijd ga ik veels te snel van start maar daar komt al snel verandering in, ik klap onwijs terug in m’n tempo. Ook ben ik misselijk en moet op een gegeven moment echt m’n flipbelt afdoen zodat ik die druk niet meer op m’n buik voel. Dit helpt overigens maar eventjes. Stefan blijft bij me en blijft me motiveren. Om de 3 kilometer staat er een verzorgingspost en daar leef ik dan ook naartoe. Maar dan is die laatste verzorgingspost er inene niet, of iig niet waar ik hem verwacht had. Ik heb zo’n ontzettende dorst, ik heb het gevoel op de Sahara rond te dolen en het huilen staat me echt nader dan wat dan ook. We weten beide dat we niet ver van de Cheerzone zijn verwijderd en dat ze daar water hebben. Stefan besluit vooruit te sprinten om drinken voor me te halen en ondanks mijn belofte het niet te doen ga ik dan toch echt heel even wandelen, heel even maar. En daar is Stefan dan weer, met twee bekertjes water. Ik ben hem zo dankbaar en biecht hem ook meteen m’n mini-wandelingetje op. Bij de Cheerzone zorgt Mari er voor dat ik een flinke dosis confetti te verwerken kreeg. Dan nog het laatste stuk afleggen, ik vind het maar een rot stuk. En dan gaan we eindelijk die laatste bocht in en trek ik, tot verbazing van Stefan die inene achter me aan moet racen, een flinke sprint.
pixlr_20171022202940835.jpg
Vermoedelijk gaat er tijdens deze lijdensweg iets helemaal fout met mijn rug want de dag erop begint de pijn wat vanaf dinsdagmiddag niet te harden is.
Wanneer ik naar huis fiets, gelukkig ben ik die dag op m’n mountainbike dus dat maakt het een heel stuk fijner allemaal….NOT!, is de pijn zo erg dat ik geen controle meer heb over de geluiden die ik uit krem.
De dag erna ben ik sowieso vrij want ik ga met mijn tante naar de Harry Potter Exhibition in Utrecht. Dit overleef ik door zoveel als mogelijk in beweging te blijven en heel veel ibuprofen.
De dag daarna, Hemelvaart, heb ik mijn allereerste wandelevenement en daar heb ik heel veel zin in. Dat laat ik zo’n vern**kte rug niet verpesten. Dus met haast een boedelbak vol medicatie ga ik op pad.
Door een zegmaar zeer opdringerige man voel ik me genoodzaakt om een andere plek te zoeken in de trein waardoor ik in gesprek raak met twee vrouwen die ook onderweg zijn naar de Oer-IJ Expeditie en ook uit Almere komen. Het klikt meteen tussen ons en ze besluiten dat ik gewoon lekker met hun moet meewandelen. Dit blijkt een zeer goed idee want we hebben heerlijk gekletst en heel veel gelachen tijdens deze 25km.
pixlr_20171022203117760

De week daarna is er de lancering van het fietsblad Bicycling. Er is een fietstocht en niemand minder dan Laurens ten Dam is hierbij aanwezig. Nou is mijn rug nog steeds niet wat het wezen moet, redt ik het niet wegens m’n werk Ć©n staat mijn racefiets met twee lekke banden (en heb ik wat dat betreft toch echt twee linkerhanden) dus ik fiets niet mee. Wel ben ik er zodra ze terug zijn want ik moet natuurlijk wel een foto scoren, het liefst eentje waar ik zelf ook op sta (met Lau dus he). Mijn moeder is groot fan van onze Lau dus tja….
Foto’s in de pocket, blad met handtekening voor mamma ook, en gewoon veel gezelligheid met Ton, Olivier, Ramiro en Imo.
pixlr_20171022203208998

En dan wordt Vlinder (een van mijn drie poezenbeesten) ziek. Dus op naar de dierenarts en ze wordt behandeld voor een blaasontsteking. Dit lijkt goed te gaan maar na een week gaat het fout. Ze plast heel veel bloed, als ze al plast. We lijken in de eerste drie dagen haast bij de dierenarts te wonen want we zijn er elke dag, soms wel een paar uur. Ze wordt door meerdere artsen onderzocht en er worden meerdere foto’s gemaakt. Alles lijkt erop dat ze stenen in d’r blaas heeft. Maar ook heeft ze schijnbaar een hernia, een navelbreuk. En die heeft ze al zeker 3 tot 4 jaar (de vorige dierenarts zag er geen problemen in. Ik ook niet want haar bult onder haar buik leek haar niet te hinderen en ik hield het al die jaren in de gaten of er geen verandering in kwam). En deze roept heel veel vraagtekens op want ze heeft duidelijk een hernia maar niemand kan achterhalen wat die bult nou is. Want alles ziet er namelijk goed uit op de foto’s, niets dat wijst op de gebruikelijke complicaties bij een navelbreuk en niets dat wijst op het feit dat ze hier last van heeft. Op dag vier, de maandag, gaat ze onder het mes. Ze ondergaat een hele zware operatie want ze verwijderen haar stenen en ze corrigeren de bizarre navelbreuk. Dinsdag en woensdag blijf ik thuis. Lekker tutten met Vlinder…..maar erg gemoedelijk is het allemaal niet. Muis is vanaf het eerste dierenarts bezoekje op tilt geslagen. Ze herkent Vlinder niet meer en is op oorlogspad. Waarbij zowel Kiwi als ikĀ collateral damage zijn want ook wij moeten het ontgelden. Vlinder, Kiwi en ik bivakkeren dus een kleine 3 weken in de slaapkamer en Muis heeft de rest van het huis. Godzijdank komt uiteindelijk alles dan weer op z’n pootjes terecht maar het heeft even tijd nodig gehad, zeker wel 2 maanden.
pixlr_20171022203243804

Ondertussen ben ik nog steeds geblesseerd. Ik heb al sinds de marathon van Litouwen last van hielspoor. Waardoor ik 24/7 heel veel pijn heb. En door dat hele gedoe met m’n rug, daar heeft echt een zenuw klemgezeten, heb ik een blessure aan m’n rechter bovenbeen. De grote spier aan de voorkant doet pijn en ook lijkt het alsof ik haast geen kracht in mijn been ben. Ik zak met regelmaat door mijn been.
De Almere City Run staat dus op de tocht, maar hier begon het voor mij en ik wil hem niet overslaan. De 21km zit er echt niet in en ik denk de 14km ook niet. Het wordt ook heel erg warm dus ik zit niet te springen om de 7km te lopen want die start pas rond 1 uur in de middag (en daarnaast heb ik ook de verjaardag van m’n broer Niels). Ik besluit dus mijn startnummer om te zetten van de langste afstand naar de kortste afstand (op de kidsrun na dan), de 4km.
Zodra ik over de finish kom blijkt dit ook echt de beste keuze want ten eerste was het nu al (11 uur) belachelijk warm en ten tweede kreeg ik in de laatste kilometer echt last van m’n been. Na het ophalen van m’n tas zak ik er ook volledig doorheen, wat niemand opvalt gelukkig want de stress vliegt me al om de oren. Wanneer houdt dit alles eens op?!
pixlr_20171022203326591

Tijdens de 10 van Noordwijk ga ik dit jaar voor de 5km. Ik vind het maar een vreemde gewaarwording dat ik nu voor een 5km loop zenuwachtig ben. Maar ja ik heb het gevoel weer terug naar af te zijn. Op het station van Leiden kom ik Marleen tegen en die verteld dat ze naast de 5km ook de 10km zal gaan doen en dat ze de 5km rustig gaat lopen. Ze is looptrainer en heeft een aantal dames klaargestoomd voor deze 5km en geeft aan dat het misschien wel een idee is om met hun mee te lopen. Dit neemt meteen al wat zenuwen weg.
Ondanks dit normaal ver onder mijn tempo zou liggen heb ik het nu toch best zwaar. Lichamelijk heb ik gelukkig weinig last alleen ben ik weer wat langzamer geworden. Alles behalve leuk maar blij dat ik nog loop. En super blij dat Marleen me erdoorheen heeft gesleept!
pixlr_20171022203413151

Naast al het blessureleed, mijn mentale struggles, de ziekte van en de zorgen om Vlinder verliezen we ook nog eens onze geliefde Pom.
20171022_203449

Pop Up Runs Almere organiseert weer een zomeravondloop. Je kan zelf kiezen of je stopt na 1 ronde (4km), 2 rondes of 3. Ik ga net als vorig jaar voor 1 ronde. Vorig jaar voornamelijk uit luiheid en dit jaar spreekt het voor zich. Ik ga samen met Selina van start en ik vraag me op een gegeven moment af waarom we beide in hemelsnaam zo lopen te hijgen. Ik kijk op m’n horloge en begrijp wat het euvel zit…..we lopen al driekwart kilometer dik onder de 5 min./km. Na die eerste super snelle kilometer ga ik rustiger lopen en Selina houdt het nog even vol. Bij het ingaan van de 3e kilometer kom ik het zoontje van een vriend tegen. Hij heeft last van zijn zij en ik weet dat hij astma heeft. Ik spreek hem aan en blijf bij hem lopen. We kletsen wat onderweg en eigenlijk blijft hij heel stabiel lopen. Ik weet dat ik mijn koppositie voor de 4km dames allang heb ingeleverd maar liever omdat ik iemand te hulp schiet dan gewoon ingehaald te worden natuurlijk. Ik blijf gewoon lekker bij hem lopen, kan ik mezelf ook niet alsnog over de kop lopen. Vorig jaar kwam ik namelijk onverwachts als eerste vrouw over de finish en je hoopt stiekem toch dat je dat weer kan waarmaken (tuurlijk niet sukkel, lees je verhaal even na gek!). Dit jaar kom ik gewoon lekker samen met Tygo over de finish, die super heeft gelopen!
Later schiet ik nog een andere jongen te hulp die het wel heel erg moeilijk heeft. Jongens van 15/16 jaar de stoer aan het sporten zijn laten hun tranen niet zomaar de vrije loop natuurlijk. Deze jongen had zichzelf zo over de kop gerend (2 of 3 rondes) waardoor hij vlak voor de finish bijna in elkaar klapte. Ik ben erheen gesneld om te zien hoe en wat. Ik heb hem laten wandelen en knoopte een gesprek met hem aan. Hij had zoveel pijn in z’n borstkas dat hij geen lucht meer kreeg. Toen die kramp een beetje aan het wegtrekken was en hij weer wat lucht kreeg kwamen de tranen. Ik ben bij hem gebleven tot hij bij zijn tas was en het zichtbaar beter ging. Toen op de fiets gesprongen om Selina nog even te begeleiden in d’r laatste stuk van de derde ronde.

20171022_203516

En nu? Weer rust pakken? Of toch mezelf proberen te herpakken? Ik ben het vertrouwen in m’n lichaam en in mijn eigen kunnen volledig kwijt……

Banana Eve on Tour – Eindhoven [Deel 2]

Na mijn treinreis naar Eindhoven begint project Banana Eve – Support Edwin pas echt.
Gisteravond was ik nog super blij dat ik een tas in de kast had staan waar alles in past Ć©n die nog dicht kan ook! En wieltjes heeft en een schouderriem. Nou toppie. Zelfs m’n schragen passen er gewoon precies in. Ik zou er zelf nog inpassen maar dan komen we nergens natuurlijk.
Onderweg van huis naar de trein kom ik erachter dat die wieltjes lang niet zo handig zijn als verwacht. M’n tas zwenkt alle kanten uit en het kost me veel moeite om hem recht te houden. Gelukkig heb ik de schouderriem er niet af gehaald dus ik mag gaan slepen.
Na 5 minuten kom ik al tot de conclusie dat de tas toch wel heel erg zwaar is. Gelukkig ben ik ruim op tijd want het is nog best een stukkie lopen. Het 21km punt ligt zo’n 2km van het station vandaan en ik zal dus een kleine 3km moeten wandelen. Met vele tussenstops en het verbijten van de pijn in mijn schouders kom ik aan op een mooie vrije plek langs het parcours. Ik sta niet ver van het 21,1km punt vandaan, had liever iets verder gestaan nog maar dit is in ieder geval al een perfecte plek en aangezien het slepen met de spullen toch behoorlijk pittig is vind ik het wel best zo. Ik moet tenslotte straks ook teruglopen naar het 40km punt.plattegrondkopie
Nu ik mijn plekje heb gevonden is het tijd om de boel te installeren. De schragen worden uitgeklapt en de borden erop geplakt met duct tape. Mensen kijken me geboeid aan, wat is ze toch allemaal aan het doen?
Ik heb gele ballonnen met smiley’s erop die ik met ballonnen-stokjes op de hoeken van de borden plaats. Ze blijken ontzettend instabiel te zijn dus aangezien er geen kinderen in de buurt zijn om ze aan te geven prik ik ze lek met m’n stanleymes en die spullen verdwijnen weer in m’n tas. Als ik ergens geen geduld voor heb vandaag isĀ het wel ballonnen die niet doen wat ik wil dus toedeledokie!
De borden staan dus ik neem maar eens even de tijd om iets te eten en drinken. Daar ben ik best wel aan toe.
Dan is het tijd om mijn bananenpak aan te trekken. Aangezien ik bang ben dat hij steeds voor m’n ogen zal zakkenĀ draag ik de punt als een capuchon in m’n nek. Niet echt een hele herkenbare banaan maar goed ik ben al zenuwachtig genoeg.
De top lopers komen voorbij en ik zie ze naar de borden kijken, oke ik val dus op. Of in ieder geval mijn borden. Een van de motorrijders die de toplopers vergezelt complimenteert me met mijn mooie borden. Een van de andere snelle lopers geeft aan dat ik de volgorde moet omdraaien. Ik ben het er niet mee eens maar vertrouw op zijn oordeel.
Tijdje later zegt een andere loper dat ik de volgorde moet aanpassen. Verdomme….maar goed ik zet ze terug naar hoe ik ze tenslotte eerst al had staan. Vond ik tenslotte toch al beter. Ondertussen krijg ik veel response van de lopers en van het publiek zelf. Iedereen is enthousiast. Via de app van de marathon volg ik Edwin op de voet. Hij komt eraan! Wanneer hij volgens de app bij het 21,1km punt is zet ik snel aan de ene kant een cameraatje neer om te filmen en aan de andere kant m’n telefoon die non-stop foto’s maakt. De zenuwen en de emotie gieren door m’n lijf maar ik sta er helemaal klaar voor met mijn confetti. Ik zie de pacers van Edwin aankomen en speur hun groep volgers af. Ook zij roepen wat kreten naar me en ik zeg ongetwijfeld wat terug maar ik zoek Edwin.
cameringo_2016-10-09-12-20-27
Ik tuur in de verte maar zie nog steeds niemand die op Edwin lijkt.
Dan komt plotseling Ellis voorbij: hey dat is leuk zeg! Ik wil best wel confetti poppen voor haar maar straks zit Edwin er vlak achter en ben ik te laat voor zijn confetti douche. Het blijft dus alleen bij een verbale aanmoediging.cameringo_2016-10-09-12-20-49
Wanneer Ellis voorbij is valt er een groot gat tussen deĀ lopers en nog steeds geen Edwin. Ik begin me ondertussen een beetje zorgen te maken. Hij heeft duidelijk de pacers losgelaten en sluit nu vast aan bij de pacers met een iets latere einddtijd. Prima want was ook een eventueel plan. Maar toch zit het me niet lekker en ik moet ook al wat aanstalten gaan maken om naar het volgende punt te vertrekken.cameringo_2016-10-09-12-21-08
Ik kijk nogmaals op de app. Die geeft aan dat Edwin me allang voorbij is! HOE DAN?! Hij zit al op 23km nu. Ik app met Mari die nog onderweg is met/naar de Cheerzone. Ik vertel hem dat ik Edwin schijnbaar toch heb gemist. Mari vraagt me hoe ik dat in hemelsnaam voor elkaar heb gekregen. Ik snauw terug dat ik dat ook niet weet en het ook niet begrijp. Maar gooi het erop dat ik teveel werd afgeleid op dat moment door lopers en voorbijgangers die me riepen. Ik kan wel janken. Mari zegt ach je hebt zometeen nog een kans. Ja leuk maar dat is niet het moment waar ik al zolang naar toe gewerkt en geleefd heb. En ik wilde mijn eigen momentje met Edwin en niet met meerdere mensen….yup egooooooo haha.
Ontregeld gooi ik m’n spullen in mijn tas en begin weer te slepen. Alles maar dan ook alles doet pijn. Daarbij voel ik me ook wat verslagen dus de kracht ebt zolangzamerhand uit m’n lichaam. Ik app nog wat met Mari, die probeert me met grapjes op te beuren maar ik ben echt behoorlijk van slag.
Eindelijk kom ik aan bij het PSV stadion en plof neer, ik kan niet meer. Sta te trillen op mijn benen. Dan krijg ik een appje van Mari met hun locatie g*dgloeiende g*dverd*mme, ze staan aan de andere kant van het stadion. Ik stuur terug dat ik het ga proberen maar dat ik echt verga van de pijn.
Gelukkig staan ze minder ver van me vandaan als het op de kaart leek. Onderweg praten mensen nog tegen me maar ik krijg helemaal niks meer mee.
Wanneer ik bij de Junkies aankom flikker ik m’n tas in het gras en loop naar Mari toe. Wanneer hij me ziet en zegt: hoe kan dat nou? Snauw ik: JA WEET IK VEEL! M’n lichaam begeeft het haast en ik leun met m’n handen op m’n knieĆ«n en begin te huilen. Tussen de tranen en snottebellen door vertel ik Mari dat ik er niks van begrijp, hoe kunnen we elkaar nou zijn misgelopen? En hoe kan hij de borden nou niet hebben gezien? Iedereen heeft ze gezien! Hoe kan hij er nou zo voorbij zijn gelopen?! Ik ben boos en verdrietig maar ik moet mezelf herpakken want ik bederf op deze manier ook de stemming bij de rest.
Gertjan helpt me met het in orde maken van de borden en we zetten ze weer op de straat. Ditmaal staan ze voor het stadion. Dus de slogan van Feyenoord voor het PSV stadion neergezet door een Ajax supporter, lekker bezig.
Ik hou de app nauwlettend in de gaten, hell no dat het nog een keer fout gaat.
Veel van de mensen die voorbij komen heb ik natuurlijk al gezien, sommige herkennen mij ook. Sip zeg ik tegen Mari dat ik die mensen al heb gezien, waarop Mari zegt: ja het is een slechte optocht he?
Wanneer de app aangeeft dat Edwin zo rond de 36km loopt besluit ik hem tegemoet te lopen. Ik instrueer Mari dat ik Edwin tegemoet loop, hem daar een prive confetti douche geef, met hem meeloop tot hier en dat zij dan ook met mijn overige confetti poppers moeten knallen en foto’s moeten maken. Ik sta klaar op ongeveer 38km, nog zenuwachtiger dan eerder.
Ik sta er een paar minuten en dan krijg ik een berichtje via Whatsapp.

Van Edwin.

Huh?

Ik lees dat hij op 20km is uitgestapt.

Ik stuur snel terug dat we elkaar daarom zijn misgelopen en begin vervolgens terug te rennen naar de cheerzone.
Wanneer Mari mij in zicht krijgt zie ik de verwarring in zijn ogen. Waarom rent ze langs de route en niet op de route met Edwin? Waar is Edwin? Z’n ogen schieten snel weer op de weg voor hem en ziet inderdaad geen Edwin.
Het enige dat ik kan doen is met een trillende onderlip nee-schudden met m’n hoofd terwijl ik kom aanrennen (wat best knap is want mijn evenwicht is nou niet bepaald top).
Met wat gepiep probeer ik Mari duidelijk te maken dat Edwin is uitgestapt. Ik geef mijn telefoon aan hem zodat hij het zelf kan lezen. Ik plof neer op het 5 cm hoge stoepje en zit als een hoopje bananen puree te huilen.
Mari merkt op dat ik Edwin dus niet heb gemist op het eerdere punt. Op zich is dat gek genoeg wel een opluchting. Ik ben nog in gesprek met Edwin, hij legt uit wat er is gebeurd en verteld dat hij nu in de trein zit en bij Utrecht is. Mijn antwoorden dringen heel langzaam bij Edwin door. He? Ben jij in Eindhoven?!
Ik zeg ja die kleine cheerzone waar Mari je over vertelde? Dat was ik.
Dit bericht komt keihard binnen bij Edwin. Die zit dus huilend in de trein en ik in Eindhoven op een veels te laag stoepje. Ik stuur hem een foto van de borden die voor me staan. En wanneer ik een foto maak van mezelf met de borden op de achtergrond maak ik het alleen maar erger voor mezelf. Ik zie mijn eigen janksmoel en daar ga ik alleen maar harder door huilen (*kuch*sukkeltje*kuch*).

pixlr
Wanneer zelfs de borden de moed opgeven besluit ik ze op te ruimen maar m’n bananenpak komt vast te zitten in 1 van de borden. Dit tot grote hilariteit bij zowel mij, Mari & en Ramiro en ook bij Edwin die ik hiervan op de hoogte breng via de app.

Ik heb ‘even’ de tijd nodig om bij te trekken van dit nieuws maar moet mezelf voor een tweede keer herpakken omdat de halve marathonners op het punt staan om ons te passeren en hier lopen veel bekenden mee. Meike en Joanna weten dat ik er ben en die hebben beide ook support nodig. We moedigen de vele Bossche Junkies aan enĀ ook Amsterdamse Junkie Mark komt voorbij suizen, maar vele zien en/of horen mij niet. Wanneer Marlous en Thomas voorbij komen en ook zij mij niet horen en zien ben ik het zat. Ik ren erachteraan om ze haast tegen de grond te werken zodat ze me wel moeten opmerken. Een snelle knuffel en ze mogen weer door. Hardlopende Boer John loopt ook mee maar ik heb dat zelf alleen van horen zeggen want ik heb hem totaal gemist.
Meike is ook in aantocht maar ik weet dat ik daar eigenlijk niet voor hoef op te letten. Zij weet ten eerste dat ik hier zal staan en ten tweede zij is wat dat betreft net zo oplettend als dat ik ben. En ja hoor Meike en ik spotten elkaar vrijwel tegelijkertijd. Ik ren op haar en Shanice af en geef haar een knuffel. Niet veel later komt ook Joanna aan. Ook haar ren ik tegemoet en we omhelzen elkaar. Ik zeg meteen dat Edwin is uitgestapt en we elkaar helemaal niet eens hebben gezien. Joanna schrikt en zegt vertel me straks alles!

pixlr_20161211202409967
Glimlachen als een boer met kiespijn…

De Cheerzone is ondertussen opgeruimd en de Bossche Junkies richting huis vertrokken.
Ook ik pak m’n boeltje bij elkaar en slof rustig richting station.
Daar ga ik op een strategische plek staan om Joanna op te wachten. Als ze komt aanlopen met Meike, Michel en Shanice breekt ik finaal in stukjes. Bij Joanna in d’r armen huil ik even flink uit. Niet alleen vanwege het feit dat ik nou eenmaal erg emotioneel ben of het feit dat ik er zoveel tijd in heb gestoken en zo ontzettend naartoe geleefd heb maar ook vanwege het feit dat ik het gewoon heel erg vind voor Edwin.
En hij? Hij vind het weer verschrikkelijk voor mij. Hij kan er ook niets aandoen dat het plan zo goed heeft gewerkt, dat hij dus niet wist dat ik er was en we elkaar dus niet hebben gezien.
Samen met Joanna, Meike en Shanice ga ik nog even op de foto bij Reis je Fit en dan pakken Joanna en ik de trein. In de trein praten we goed bij en eenmaal thuis ben ik bekaf. Gelukkig heb ik de volgende dag vrij….
img-20161009-wa0015
Ondanks dat het oorspronkelijke plan niet bepaald is gegaan zoals gehoopt krijg ik toch diverse berichten via Social Media, ook veel van mensen die ik niet persoonlijk ken. Ontzettend leuk dus en dat doet me goed. Ben blij dat ik toch vele mensen even een afleiding heb kunnen geven en die boost die ze nodig hadden. Ookal werkte ik maar op halve kracht vandaag. Op naar volgende week: de Amsterdam Marathon!

 

Mijn zevende marathon: de korte aanloop

Nog iets minder dan een maand en dan loop ik alweer mijn zevende marathon. Zoals altijd heb ik na amper twee weken mijn trainingsschema onder begeleiding van allerlei excuses alweer aan de kant gegooid. Ditmaal staat mijn hoofd er dus echt totaal niet naar en als mijn hoofd er niet naar staat staat mijn lichaam dat ook niet. Ik ben niet iemand die juist gaat lopen om het hoofd leeg of tot rust te krijgen, mijn drukke hoofd heeft een soort verlammend en verkrampend effect op mijn lichaam. Tenminste als het zo extreem druk is zoals het nu is.


Zaterdag 13 augustus sta ik met onder anderen Edwin, Ton , Andrea en Steffen in het Olympisch Stadion. Vandaag zullen we Ben Johnson ontmoeten. Iedereen is een tikkeltje nerveus en hyper enthousiast.
Nadat hij het Stadion heeft betreden, het zicht ons wordt ontnomen door alle fotografen en we een soort van serenade aan Mr. Johnson hebben moeten aanhoren maken we ons klaar voor de training. De warming up doen we onder begeleiding van Marius, die ik weer ken sinds het EK Atletiek. Edwin en ik beginnen al onwijs melig te worden (as usual) en worden waarschijnlijk al ontzettend irritant voor de anderen. Dan is ook Ben klaar voor de rest van de training. Hij legt het een en ander uit over het zo snel en sterk als mogelijk uit de startblokken weg te sprinten. Over de houding van je lichaam en je passen.
We krijgen wat looptraining en mogen dan plaatsnemen in de startblokken. Nou heb ik dit nog nooit eerder gedaan en ik ben zeer verrast over hoe dit aanvoelt. De spanning staat overal op m’n benen en de eerste keer schiet ik meteen uit de houding omdat het voelt alsof mijn linkerknie elk moment kan knappen. Langzaam aan laat ik me weer in de houding zakken en met een gecontroleerde ademhaling neemt de spanning rondom m’n knie af. Na een paar sprintjes is het tijd om het boek van/over Ben Johnson in ontvangst te nemen en te laten signeren. Al met al een bijzonder uurtje op deze zaterdagochtend.

Zaterdag 20 augustus ga ik voor het eerst suppen! Samen met Udjen, Lianne, Monique en Annika. De enige twee die enigzins ervaring hebben hiermee zijn Annika en Monique. Annika is ons surfmeisje en Monique heeft eens een keer eerder gesupt.
We krijgen een korte uitleg en mogen dan omstebeurt op een plank stappen. Annika en LianneĀ dobberen al op hunĀ knieĆ«n op een plank en dan kies ik mijn plank. Ook ik start eerst maar eens op mijn knieĆ«n om te zien hoe stabiel zowel de plank als ik ben. Maar al snel sta ik voorzichtig op. We peddelen weg van het opstappunt en het gaat allemaal prima. We hebben een hoop lol en dat wordt er zeker niet minder op wanneer we de eerste echte bocht moeten maken. Dit gaat niet iedereen even gemakkelijk af. Monique blijft achter en wanneer ze is opgehaald door onze begeleider zijn we aangekomen bij een kruispunt. Iets wat dus ook deining veroorzaakt. Iets wat ons duidelijk nerveus maakt. Annika verliest haar evenwicht en beland in het water. We lachen erom maar dan komen Udjen en ikĀ te dicht bij elkaar en door de deining raakt Udjen uit balans, ze stapt te ver naar voren op haar plank en haar plank glijdt onder haar vandaan. In minder dan een oogwenk lig ik, terwijl ik mijn plank en mijn evenwicht onder controle heb, ook in het water. Beide begrijpen niet wat er is gebeurd, aangezien het zo ontzettend snel ging allemaal. Maar Monique weet ons te vertellen dat nadat Udjen d’r plank onder haar weg is gegleden een sprong maakt en schijnbaar springt ze op de punt van mijn plank. Daardoor maak ik dus ook pijlsnelle duikvlucht het water in. Uiteraard totaal niet erg, want nadat we van de schrik zijn bekomen (Ć©n erachter komen dat we toch heel gemakkelijk weer op onze planken kunnen klimmen) kunnen we er heel erg om lachen.
Ondertussen peddelen we lekker door. Zolang er niet teveel deining is ben ik lekker ontspannen. Ik heb mijn waterdichte cameraatje meegenomen dus kan leuk wat foto’s maken. Bij terugkomst zijn alleen onze begeleider en Lianne droog gebleven. Wederom een ontzettend leuke middag, zeker voor herhaling vatbaar.

In het weekend van 26, 27 en 28 augustus is het derde Running Junkies Trainingsweekend. Het tweede waar ik zelf bij ben. Het eerste jaar was het op Ameland, hier was ik niet bij en vorig jaar was het in Wijche, Limburg. Wat een top weekend was dat!
Dit jaar gaan we naar Appelscha. Ik zit in de auto met Dennis, Tommie, Seth en Madeleine. Bij aankomst van bijna de eindbestemming krijgen we onze eerste opdracht / training. We worden in twee groepen verdeeld (dit zijn we eigenlijk al in Amsterdam toen we allemaal een toen nog nietszeggend kaartje kregen van Sophie). De ene groep is Drenthe (en staan op dat moment ook op Drentse grond) en de andere groep is Friesland (en staat dus op Friese grond). De samengevoegde kaartjes vormen een QR-code met daarop de coƶrdinaten van waar de te veroveren vlag te vinden is. Nadat deze is gevonden moet deze naar de uitkijktoren op de heide gebracht worden. Pas wanneer de gehele groep compleet is heeft die groep ook daadwerkelijk gewonnen. De sprint richting vlag gaat nog op zich maar het is wel erg warm. De koplopers komen er alweer aan met de vlag dus ik kan me gewoon omdraaien en proberen meeĀ te komen. Eenmaal op de heide kom ik tot de conclusie dat ik lang niet zo sterk ben als ik hoopte te zijn. Het tempo ligt te hoog, de ondergrond is te zwaar en ik heb het te warm. Het laatste stuk loop ik samen metĀ Bahadir, het is zijn eerste keer met de Junkies….ever, en ook hem valt het zwaar. We wandelen ook een stuk. Dan is daar eindelijk de uitkijktoren en ook ons team ziet ons en schreeuwen ons naar zich toe. Of dat proberen ze in ieder geval. Wanneer we er zijn blijf ik eerst even in de schaduw onder de toren in het gras zitten. Even mezelf herpakken want eigenlijk ben ik zeer geschrokken van mijn conditie. En dit betrof nog geen 5 kilometer.Ā In de avond gaan we voor een 10 kilometer trail. Ik begin met goede moed. Op zich gaat het lekker, we gaan niet te snel. De omgeving is fantastisch. Dan na zo’n 9 kilometer kunnen we de route niet meer vinden. Wan begeleidt ons via Google Maps en houdt ons op de hoogte hoeveel kilometer we nog moeten. Ik begin er aardig doorheen te zitten. En het feit dat we weer over de heide moeten helpt niet. Ik ben moe en de ondergrond wordt dus alleen maar zwaarder.Ā Om de zoveel honderd meterĀ krijgen we te horen dat we ‘nog’ maar twee kilometerĀ moeten. Iets wat bij mij heel wat irritatie op begint te wekken. Niet tegenover Wan want die kan er ook niks aan doen maar vanwege het feit dat ik er ondanks het gezelschap, ondanks de prachtige zonsondergang, ondanks de liedjes van de meiden, he-le-maal klaar mee ben. Ik kan niet meer of beter, ik wil niet meer.
Finally lopen we dan op het pad waarop we zijn begonnen, het zit er bijna op. Wanneer we de camping oprennen begint de groep We are the Champions te zingen. Ik doe niet mee, voornamelijk om het simpele feit dat ik daar na deze zware kilometersĀ gewoon geen energie voor heb.
De volgende morgen beginnen we de dag met een yoga les van onze eigen Loes. Dat kanĀ ik wel gebruiken die ontspanning want eerlijk gezegd ben ik zeer gespannen voor de loop van vandaag. Er staat een 16km, 23km of 27km op het programma en met oog op de marathon wil ik gaan voor de 27km. Ook Nydia wil deze afstand lopen en gewoon op een rustig tempo. Ik ben ervan overtuigd dat dit moet kunnen dus we besluiten samen te gaan. We gaan van start met Sophie, Jaimie en Sander. Die gaan voor de 23km. Wederom merk ik al veels te snel dat ik teveel moeite heb om bij te blijven. Genieten kan ik al helemaal niet. Na 8 kilometer hebben we even een korte stop, ik weet dat dit een slagveld gaat worden voor mij. Het voelt alles behalve goed. De groep merkt het ook en geeft aan dat wanneer het tempo omlaag moet of we een pauze moeten inlassen ik het gewoon moet aangeven. Heel lief maar dat wil ik niet. Iedereen, behalve moi, loopt lekker. Er wordt gekletst en soepel en ontspannen gelopen. En ik loop daarachter, te worstelen met m’n ademhaling, met de warmte maar vooral met mezelf. Ook drink ik ontzettend veel. Iets wat ik normaal niet doe, dus ook dat geeft aan dat het niet goed gaat. Wanneer Sander aangeeft dat het pad links de route van de 16km is slaat de twijfel toe. Ik ‘moet’ een lange afstand lopen maar eigenlijk weet ik dat ik dit niet ga volhouden. We zitten nu net op 10km. Ik heb het gevoel nu al leeg te zijn en dan moet ik nog 17km, met nog maar een halfvolle bidon. Ik geef aan dat ik het niet verstandig vind om door te gaan en zeg sorry tegen Nydia. Sander biedt aan om met me terug te gaan maar het is Sophie met wie ik de laatste kilometers vol maak. Het feit dat ik niet meer hoef aan te haken en de wetenschap dat ik de groep niet meer zal ophouden en we wellicht ergens zullen stranden is verdwenen geeft ook een heleboel rust. Soof en ik kletsen lekker en hebben lol. We lopen lekker relaxed. Wanneer we terug zijn hebben we zo’n 17km gelopen. Tien kilometer minder dan gepland en dat doet me pijn. Mentaal maar ook fysiek. M’n schenen en kuiten doen pijn. Ik doe dus ook niet mee met het sprint-spel in de middag. In de avond gaan we lekker dansen. Dat gaat gelukkig prima. Op zondagochtend lopen we (ver)korte trail. Het regent keihard en er liggen diepe plassen. En om het nog net iets leuker te maken, het onweert ook. Bij terugkomst vormt zich bij elke douche een rij van mensen met druipende sportkleding. Omstebeurt springen we in ons ondergoed onder de douche, alles is toch al nat. En tijdens het douchen kleedt ik me uit, scheelt weer tijd. Buiten tegen het pand staan rijen met sportschoenen uit te druipen.
De gezelligheid was weer in grote getale aanwezig maar het gebrek aan conditie en kracht zorgt ervoor dat ik alles toch even moet laten bezinken.

Vrijdag 2 september hebben we de Dam tot Damloop Test Run. Met een vrij grote groep gaan we onder begeleiding van een aantal Junkies van start vanuit Run2Day aan de Overtoom. We lopen via het Vondelpark en door het centrum richting de veerpont bij het Centraal Station. Met het pontje steken we over en vanaf daar vervolgen we onze route om uiteindelijk op het officiĆ«le Dam tot Damloop parcours te belanden. Udjen en ik lopen samen, we lopen achteraan in de middelste groep. We doen het lekker rustig aan. We voelen ons beide niet erg fit dus we voelen ook niet de drang om onszelf te pushen tot snellere tijden. Het is tenslotte ook gewoon een funloopje. Wanneer we in het centrum van Zaandam aankomen hoor je vele verbaasde reacties van de mensen op straat. Aangezien zij ook wel weten dat de Damloop niet vandaag al is. Anderen, vooral vanaf de terrasjes op het laatste pleintje, moedigen je van harte aan. Dan ‘nog even’ de Peperstraat uitlopen en dan zit het er weer op. We hebben weer zo’n 17km in de pocket. Tot mijn eigen opluchting kan ik zeggen dat ik nu wel lekker heb gelopen. Maar m’n snelheid is natuurlijk niet van het ‘hoort’ te zijn. Over 9 dagen sta ik aan de start van de marathon in Litouwen en gelukkig heb ik maanden geleden al besloten om een eventueel pr of Ć¼berhaupt snelle tijd los te laten. Uitlopen is het plan en eerlijk gezegd heb ik daar zo mijn twijfels over.

Running Update

Vrijdag 1 april is het weer tijd voor de Almeerse WTC Trappenloop. Vijfde keer dat dit wordt georganiseerd en ook de vijfde keer dat ik hieraan deelneem……tenminste ik weet het nog niet. Vorig jaar ging het me helemaal niet goed af dus eigenlijk heb ik absoluut geen zin om mezelf dit weer aan te doen. Daarnaast ben ik nog herstellende van een vervelende verkoudheid en zit ik ook nog eens belabberd in m’n vel door het overlijden van een vriendin.
De dag op het werk lijkt voorbij te kruipen, dit uiteraard puur omdat ik worstel met verdriet en met het feit dat ik eigenlijk echt niet die Trappenloop wil doen. Maar ja….vijfde editie, vijfde deelname,,,,mooi moment om daarna te stoppen.
Met tegenzin fiets ik na m’n werk richting Almere Stad, ditmaal fiets ik langs het spoor, een route die ik simpelweg verafschuw. Bijna de hele route heb ik zicht op de Carlton Toren, de toren die ik zal moeten beklimmen, de toren die ik op dit moment haat en zwaar vervloek. Mijn fiets besluit er een schepje bovenop te doen, m’n ketting slaat continue over. Het inwendige gevloek is geĆ«volueerd in uitwendig gevloek en hard ook. Ik zet m’n fiets in de stalling en loop mopperend naar het gebouw. Aan de balie vraag ik een inschrijfformulier met de mededeling dat ik eigenlijk nog steeds twijfel waarop het meisje antwoord met: oh maar het is hartstikke leuk!! Waarop ik weer weet te antwoorden dat dit al m’n vijfde keer wordt en ik dus weet dat het helemaal niet leuk is. Ik neem mijn startnummer in ontvangst en mag over 4 uur en 12 minuten van start gaan. Ik stap dus weer op m’n fiets en ga naar m’n moeder. Daar drapeer ik mezelf in een stoel, ben wat afwezig en kijk hoe iedereen eet. Ik wil van te voren niet eten omdat ik bang ben dat ik het hele trappenhuis zal onderspugen. Dan vind ik het tijd om maar weer naar de plek des onheils te vertrekken, dit straal ik dus ook echt uit. Ik zie er als een huis tegenop….een huis met 33 etages welteverstaan.
Eenmaal weer in de toren zie ik meteen mijn ex-collega en haar man. Had zijn naam al op de startlijst gezien dus wist dat hij zou meedoen. Ik voeg me bij hen en er komt eigenlijk niets anders dan gemopper uit. Ik voel me dus echt zwaar ellendig. Hij start precies een half uur voor mij, zodra hij zenuwachtig in de rij staat loop ik nog even naar hem toe om te zeggen dat ie al mijn woorden moet vergeten, ben niet in m’n hum en het is gebaseerd op een slechte ervaring van vorig jaar. Maak er je eigen loop van, onthoudt alleen dat je in het eerste stuk niet teveel moet geven. Hij lacht en zegt komt goed.
Als hij weer beneden komt weet hij even niet goed wat hem nou net is overkomen, ik moet lachen en zeg sarcastisch: ik zei toch dat het leuk is?!
Dan is het mijn beurt, m’n hartslag zorgt haast voor een aardbeving dus ik probeer mezelf te herpakken door heel rustig te ademen. Ik mag….ik ren en hoop maar dat ik niet te snel ga, ik duik de garage in en moet mezelf aan de paaltjes in de hoek vasthouden om niet uit de bocht te vliegen. Ik heb geen idee hoe ik het doe, ga ik te snel of loop ik gewoon goed? Ik wil er niet over nadenken. Ik kom aan op -4 en zoek het trappenhuis, dit doe ik iedere keer terwijl het gewoon is afgezet met lint. Ik duik het trappenhuis in en beklim de trappen richting lobby, begane grond. Daar wordt ik aangemoedigd en toegejuicht, ik lach en zwaai en schiet het volgende trappenhuis in. Hier ging het vorig jaar al bij de tweede trap mis. Het schiet door m’n hoofd maar ik negeer het al vrij snel. Ik wil zo lang mogelijk blijven rennen en kijk dus ook niet naar de nummers van de verdiepingen. Ik wil niet weten waar ik ben want dat valt altijd bijzonder zwaar tegen. Dan zit ik plotseling op de hielen van mijn voorgangster, ik krijg mezelf alleen niet zover om haar ook daadwerkelijk voorbij te gaan, ik ga zelfs langzamer lopen. Nadat we zo 4 trappen hebben beklommen gaat zij duidelijk versnellen, ik laat haar gaan. Ik wandel maar nog steeds zit er best vaart in. Als ik op de 23e verdieping aankom wil ik sneller, ik denk dat ik dat kan bereiken door twee treden per keer te pakken, dit hou ik 1 trap vol, het blijkt toch te zwaar te zijn voor nu. Ik begin te dribbelen en uiteindelijk kan ik zelfs weer wat rennen. En dan ben ik er inene. Met mijn overleden vriendin in gedachten kom ik over de finish, ik heb het gehaald. En ik heb een pr gelopen. Nadat ik iets ben bijtrokken en wat heb gedronken voeg ik me bij de mensen bij het scherm met de uitslagen. Aangezien ik de laatste loper ben van deze categorie hoef ik niet lang te wachten.
Tijdens deze vijfde editie en dus ook mijn vijfde deelname behaal ik de vijfde plek.
Gek genoeg voel ik me hierna weer goed, ik stap tevreden op m’n fiets en fiets terug naar m’n moeder waar een groot bord eten wacht.

pixlr_20160411222814300

Donderdag 7 april is er bij Run2Day Overtoom een bijeenkomst van Nike. Niels heeft mij hiervoor uitgenodigd dus ik zit weer vloekend op mijn doortrapfiets om op tijd mijn trein te kunnen halen. Eenmaal in de trein moet ik me nog opfrissen en omkleden. Omkleden lukt maar dat opfrissen daar ben ik niet zo zeker van, het zweet druipt nog net niet uit m’n oren. Eenmaal in Amsterdam besluit ik toch maar de tram te pakken (normaal wandel ik) omdat ik mezelf anders wel heel erg onder tijdsdruk zet. Bij Niels gaat de heenreis ook niet geheel vlekkenloos dus tussen de gebruikelijke hilarische berichten door komt er van beide kanten ook regelmatig wat stress doorsijpelen. Ik wacht buiten de winkel om zo nog even wat frisse lucht mee te pakken en hopelijk een beetje af te koelen. Ik zie de tram waar Niels in zit de Overtoom op rijden dus loop hem tegemoet. Druk kletsend stappen we de winkel in, waar ik Ada verras met mijn bezoekje. Voor Nike moeten we in de kelder wezen. Beneden tref ik bekende gezichten, 4 of 5 Junkies en Jasmine. Na wat uitleg worden we in groepen verdeeld en praten we over koopgedrag en diverse producten. Na een ontzettend gezellige babbelsessie van anderhalf uur wordt dit deel van de avond afgesloten.
We hebben beide onze loopspullen mee, ik twijfel over de baantraining van de Junkies en Niels over die van Nike. Beide zijn moe (Niels z’n reden is iets meer legit dan die van mij: meneer is ziek, hij heeft Pfeiffer) en tja we moeten dan eerst nog he-le-maal naar het Olympisch Stadion…..
Thomas verteld me dat Mark straks vanuit de Run2Day de Junkies Bootcamp verzorgt…..ohhhhh dan hoef ik en nergens heen en ik ga toch niet naar huis zonder iets te ondernemen! Ik weet Niels over te halen om ook mee te doen aan de bootcamp, want dat is leuk weet ik hem te vertellen….
Leuk is het zeker, als je van doodgaan houdt….
Nee we hebben zeker lol, maar die sprintjes nekken me toch volledig. Niels gooit z’n Pfeiffer in de strijd om niet meer te hoeven sprinten (nee hoor grapje….denk ik) en ik gebruik m’n aanstaande marathon als (zwak) excuus. ‘Ik plank wel in de tussentijd”…..en ook dit wordt gedegradeerd tot een extreem platte plank op het asfalt.
Ook dit deel van de avond is dus bijzonder geslaagd en wordt afgesloten met een gezellige wandeling naar het station en een lekkere kop koffie, met zwarte deksels….

Zondag 10 april: de Rotterdam Marathon!
Vandaag lopen vele van mijn vriendenkring de marathon, een aantal debuteert vandaag op deze afstand, een aantal lopen de kwart, een aantal loopt in een duo (beide de helft) een groot aantal staat te cheeren op diverse punten en Kim, Inge, Udjen en ik vormen een estafette-team.
Om half 10 lopen Chantor (hij loopt de hele marathon), Meike (zij loopt samen met Joanna als duo), Kim (Kim is onze eerste loper) richting startvakken. Udjen en Joanna lopen naar hun bus, Joanna is dus de tweede loper van haar duo en Udjen is onze derde loper. Onze tweede loper Inge is al onderweg naar haar wisselpunt. Bij de startvakken neem ik met een paar dikke knuffels afscheid van Chantor, Kim en Meike want ik ga Mari zoeken. Na wat heen en weer berichten heb ik eindelijk een idee van waar hij staat en ik ren tussen de mensenmassa door zijn kant op. Wanneer ik er bijna ben krijg ik de melding dat ze nu in het startvak staan….zucht….gelukkig vind ik ze alsnog snel. Mari gaat met Roy lopen en Marino loopt vandaag zijn eerste marathon. We hebben onwijs veel lol met z’n vieren dus het wachten tot ze eindelijk mogen is wat prettiger op deze manier. Dan komt er eindelijk beweging in hun vak, nog wat succes wensen en weg zijn ze. Ik hang nog wat rond bij de start en loop Jenny nog tegen het lijf die toch ook maar de marathon gaat lopen, waarom niet?! De grapjas! Ik ben eigenlijk op zoek naar Babette maar kan haar nergens spotten, niet zo gek in die massa maar toch jammer. Wel kan ik Kim nog aanmoedigen als zij van start gaat. Bij mijn weten is de kwart marathon ookal van start gegaan dus daar hoef ik niet meer heen. Rimco, die ik ken via Instagram loopt deze en ik had gezegd dat ik heel misschien nog even langs kon komen. Ik besluit alvast te gaan kijken waar mijn wisselpunt is, hierna wandel ik terug naar Meeus om daar nog tig keer naar de wc te gaan, lijkt haast wel uit verveling, en toch te besluiten om m’n tight in te wisselen voor shorts.
Wanneer Rimco klaar is met zijn kwart besluiten we af te spreken, na een zoektocht vinden we elkaar en lopen we samen naar mijn wisselpunt, deze is net iets voor de 30km. Eenmaal daar treffen we een grote chaos aan. Niemand wekt de indruk te weten wat de bedoeling precies is. Ik wurm me uiteindelijk maar naar voren met een paar mede Meeus-en. Plotseling zie ik Mari! Ik roep maar hij hoort me niet, denk ik…hij kijkt wel soort van om maar er gebeurd niks. Op het moment dat ik hem zie zie ik meteen dat het helemaal niet goed zit, ik zie het aan zijn houding en het wordt bevestigd als ik zijn gezicht zie. De paniek slaat bij mij acuut toe. Ik voel de tranen al branden, m’n hartslag schiet omhoog en ik sta te trillen op m’n benen. Het enige wat ik op dat moment wil is naar hem toe gaan. Maar ik moet wachten op Udjen. Dan zie ik een vriend van me voorbij komen, zaterdagavond kreeg ik te horen dat hij hem gaat lopen en ik vertel dat ik de laatste 10km zal lopen en als we elkaar zien en hij heeft me nodig dan zal ik hem steunen….ik zie dat hij hier wandelt en dat hij me zoekt, ik roep maar ook hij hoort me niet…..maar hij loopt achter Mari, wat nu? Mijn prioriteit ligt nu bij Mari maar ik kan Mark straks toch niet zomaar voorbij rennen…
Udjen is er nog niet dus dat is van latere zorg. Ook Petra komt voorbij en ook zij hoort me niet. Chantor komt ook voorbij maar ook hij hoort me niet. Dan is daar Mascha, godzijdank eindelijk iemand die me hoort! Ik steek beide duimen omhoog en ze glimlacht. Dan eindelijk, ik denk een kwartier nadat Mari voorbij kwam, is daar Udjen. Ze reikt me de sjerp aan, ik vraag of ze mee gaat en ze roept ga maar! Ik loop wel door maar ga maar! Ik roep alleen maar semi-verward: ik moet Mari zoeken, gaat helemaal nie goed, ik moet naar Mari toe. Udjen roept ga maar! En ik sprint weg…
Ik ga veels te hard maar het kan me niet schelen. Ik ren en zoek tussen de lopers aan de rechterkant. Ik druk het publiek weer de stoep op omdat ik erlangs moet, ik voel m’n schenen branden en even schiet door m’n hoofd dat ik volgende week een marathon moet lopen en dit dus niet slim is, he kan me nog steeds niks schelen. Dan zie ik Chantor, hij wandelt bij deze drankpost en ik spring hem om z’n nek, even een dikke knuffel. Ik dribbel een beetje mee en vraag of het gaat. Mwah….niet echt maar loop jij maar door. Wederom roep ik dat ik Mari moet zoeken, succes en ik zie je zo!
Dan zie ik Mark…..shit….ik moet naar Mari maar Mark kan ook support gebruiken en die had ik tenslotte beloofd. Ik verkrijg het niet over m’n hart om voorbij te rennen en te doen alsof ik hem niet zie. Ik kom naast hem lopen en vraag hoe het gaat. Samen lopen we op. Meteen zegt hij dat ik m’n eigen tempo moet gaan lopen. Eerlijk zeg ik hem dat ik eigenlijk op jacht ben naar m’n maatje want die gaat niet goed. Mark zegt me te gaan, zoek je maatje! Ik ren weg en roep: als ik hem niet kan vinden dan kom ik terug!
Ik ren nog steeds op een te hoog tempo, waar is ie nou? Zover zat hij niet voor Mark. Onderweg kom ik twee ambulances tegen, de paniek slaat me om m’n hart. Bij de eerste kan ik zien dat het niet Mari is die op de brancard ligt, bij de tweede kan ik de ambulance niet in kijken, ik vertel mezelf dat het hem niet is en ren door. Op 37km staan de Halfcrazyrunners met hun Cheerzone. Ik scheur erop af, volgens mij lach en juich ik als ik aankom, maar dan slaat de paniek kei en keihard toe als ik eenmaal stil sta. Volgens mij roep ik alleen maar: Waar is Mari? Hoe ver zit ie nog voor me? Ik moet hem vinden!
Anouk verteld me dat hij nog niet is langsgeweest maar dat wil er bij mij niet in. Hoe kan ik hem in hemelsnaam voorbij zijn gerend?! Ze kijkt meerdere keren op de app maar die blijft aangeven dat ie er nog niet is. Ik begrijp er niks van. Gelukkig heb ik nog wel het besef dat er geknuffeld moet worden dus dat doe ik dan ook met Anouk, Erik en John. John laat me mezelf volproppen met fruitdrop en Erik schreeuwt om Mari door de megaphone…..maar Mari is nowhere to be found. Ik ben er heilig van overtuigd dat ie toch echt nog voor me zit en hoelanger ik hier blijf staan hoe verder hij van me verwijderd is.
Dan komt Mark voorbij, ik prop nog wat drop in m’n mond en sprint achter Mark aan. Ondanks dat hij het heel zwaar heeft kan hij nog makkelijk praten, dat is fijn, dat is positief. Hij moet wandelen dus ik dribbel met hem mee. Inene loopt Udjen achter me die dus ook zeer verbaasd is dat ze mij weer tegenkomt. Mark geeft aan dat ik gewoon maar moet gaan. Dus Udjen en ik lopen druk kletsend verder. Mijn gevoel zegt ook dat Mark het zeker wel gaat redden.
Na de finish treffen we Rob, Ramiro en Ton van Runners World en kletsen erop los.Ā  Een van de vrijwilligsters blijft ons steeds verder wegdrijven, heel irritant want schijnbaar kan ze zelf niet echt beslissen waar we nou eigenlijk mogen staan. Dan is daar Mascha! Ze valt me huilend in de armen, ik hou dr heel stevig vast en huil mee….doe ik anders nooit…haha
Met z’n drietjes lopen we richting medailles en drinken. Ik blijf zoeken naar Mari, nog steeds begrijp ik er niks van. Na de hekken staat Rimco te wachten, hij weet me te vertellen dat Mari nog steeds niet binnen is…….uiteindelijk pak ik mijn telefoon erbij. Hij is online op whatsapp, ik vraag of hij binnen is maar er komt geen reactie. Nadat ik nog een ongerust berichtje stuur krijg ik antwoord: hij is uitgestapt
M’n hartje breekt en ik stuur: godver
Ik wil hem vanalles vragen maar weet dat ik hem even moet laten. Het liefst ga ik naar hem toe om hem te troosten maar ik weet dat hij al onderweg naar huis is. Dat hij zou uitstappen is dus geen moment in me opgekomen.
Ik wil nog even wachten op Mark maar na zo’n kleine 10 minuten (gok ik) gaan we toch echt terug naar Meeus. Normaal ben ik niet zo bang om af te koelen maar aangezien ik mijn marathon nog moet lopen leek het me een goed moment om even iets verstandiger te zijn. En daarbij we hebben best lang bij de finish staan kletsen dus de kans is groot dat we hem gemist hebben.
Later kom ik erachter dat Mari 500 meter nadat ik hem had gezien is uitgestapt, bij de Cheerzone van de Junkies, dus ver voordat ik uberhaupt van start kon gaan.
Naast al die paniek en zorgen heb ik het gelukkig ook leuk gehad, de Cheerzone van de Junkies en die van de Halfcrazyrunners waren wederom top, ook de confettidouche van Anouschka en Olav was super en het was weer gezellig met Rob, Ramiro en Ton.
Ons team heeft een prachtige tijd neergezet (ondanks dat ik al met al een niet al te beste tijd bij elkaar heb gesprokkeld): 4:10:24
De verzorging van Meeus was weer top en we hebben onwijs veel lol gehad.
Maar nu ben ik moe. Ik zal m’n uiterste best moeten doen om mezelf te herpakken voor zondag. Toen ik vanmorgen op het werk in tranen uitbarste was de beslissing om vrijdag en maandag vrij te nemen dan ook snel gemaakt. Even een klein beetje extra rust voor en na de marathon. En nu maar slapen dan….. xxx
pixlr_20160411222424940

 

Hoi, ik ben een Schorpioen

Hoi ik ben Eva en ik ben een Schorpioen.

There, I said it.

landscape_nrm

Wanneer mijn sterrenbeeld te sprake komt en het feit dus op tafel komt dat ik daadwerkelijk een Schorpioen ben beginnen mijn ogen ongetwijfeld te glunderen.
Oh?
Ja ik ben er namelijk trots op dat ik een Schorpioen ben. De Schorpioen is waarschijnlijk het meest grillige sterrenbeeld van de dierenriem, van het hele stel sterrenbeelden. Goh laat ik dat nou ook zijn.

Schorpioenen zijn sterke mensen met grote persoonlijkenheden.

Typische eigenschappen van een Schorpioen zijn bijvoorbeeld:
-Wilskrachtig en vastberaden
-IntuĆÆtief en emotioneel
-Gepassioneerd en doelgericht
-Charismatisch en stimulerend

Maar ook:
-Wrokkig en jaloers
-Obsessief en compulsief
-Koppig en gesloten

Hiephoipiepeloi laat ik nou echt alle eigenschappen bezitten.

“Mensen met als horoscoop Schorpioen zijn de meest diepzinnige, intense en krachtige persoonlijkheden van de dierenriem. Zelfs als ze kalm en zelfbeheerst overkomen, kolkt er onder de rustige oppervlakte een ziedende emotionele energie. Een Schorpioen is net een vulkaan onder een kalme zeeoppervlakte: je verwacht het niet, maar hij kan elk moment uitbarsten.

Onder de rustige, maar oplettende bedaardheid van het sterrenbeeld Schorpioen schuilt een ingehouden agressie, een immense kracht en magnetische intensiteit. Mensen met als horoscoop Schorpioen hebben een charismatische persoonlijkheid en bij sociale gelegenheden zijn ze aangenaam gezelschap en goede gesprekpartners die hoffelijk en gereserveerd, maar ook erg innemelijk en charmant. Vaak hebben Schorpioenen doordringende ogen die recht door je heen kijken, waar een gesprekspartner zich ontzettend naakt en weerloos kan voelen.

In het dagelijks leven lijken Schorpioenen zich vaak afzijdig te houden van alle drukte. Maar wie een Schorpioen goed kent, weet dat de Schorpioen oplettend en voorzichtig is. Schorpioenen hebben enorm veel zelfdiscipline en weten welke kwaliteiten hen onderscheiden van andere mensen en hoe ze die eigenschappen voor goede of slechte doeleinden kunnen gebruiken. Ze zijn erg volhardend, wilskrachtig en passievol, soms zo erg dat het anderen kan overweldigen. Maar tegelijkertijd zijn ze erg gevoelig en worden ze makkelijk geraakt door hun emoties. Omdat ze zo gevoelig zijn en erg extreem zijn in hun voorkeuren en afkeuren, kunnen ze snel gekwetst of beledigd raken (meestal onterecht) en in woede uitbarsten. Dit uit zich vervolgens in negatieve uitspraken of handelingen, met als gevolg dat ze zich vijanden voor het leven maken. De Schorpioen is bovendien te koppig om een eenmaal geveld oordeel weer te laten varen.

Schorpioenen kunnen vaak niet met collegaā€™s overweg en zijn zelfs geneigd tot botheid. Is de Schorpioen op zijn teentjes getrapt, dan kan hun wraakzuchtigheid zich ook uiten in opzettelijke wreedheid. Ze zijn erg veeleisend en kunnen andermans tekortkomingen maar moeilijk vergeven. En dat terwijl ze zich vaak niet bewust zijn van hun eigen tekortkomingen!

Maar mag een Schorpioen je eenmaal graag, dan heb je een goede vriend. Sommige Schorpioenen hebben de neiging om vrienden te dumpen zodra ze niet meer nuttig zijn, maar een ontwikkelde Schorpioen zal zich hiervan bewust zijn en boven kunnen verheffen.

Gelukkig wordt het sterke redeneringsvermogen van de Schorpioen gebalanceerd door hun voorstellingsvermogen en intuĆÆtie. Dankzij deze geschenken kan de Schorpioen veel dieper dan anderen doordringen tot de kern van allerlei kwesties. Ze hebben meer kans om genieĆ«n te worden dan andere sterrentekens. Maar daar staat tegenover dat deze charismatische persoonlijkheden ook snel kunnen afzinken tot corruptheid als ze voor het verkeerde pad kiezen.”

(Bron: http://www.urbanlotus.nl)

 

Alles wat hierboven staat kon ik niet beter verwoorden. Alles maar dan alles is van toepassing bij mij. De meeste mensen bezitten maar een paar eigenschappen die worden beschreven in een beschrijving van een Sterrenbeeld maar ik schijn zo lekker inhalig te zijn om me alles toe te eigenen.
Nou vind ik het dus heerlijk om zo eigenzinnig te zijn, zo ondoorgrondbaar te zijn, een open boek met goed verborgen plot twisten maar er zit dus ook een keerzijde aan.
Als iemand me weet te kwetsen dan kost dat me ontzettend veel moeite om daar overheen te stappen, als ik uberhaupt bereid ben om dat te doen. Zelfs mijn allerbeste vriend(en/in) kan dus zomaar te maken krijgen met mijn ijskoude kant, nou ja ‘zomaar’….niet voor mij. Als je me eenmaal zo hebt gekwetst, kwaad hebt gemaakt of zelfs erger; teleur hebt gesteld dan kan het heel lang duren tot ik dit voor mezelf heb verwerkt. Hoe dat uitpakt zal de tijd dus moeten uitwijzen.
Hiermee kwets ik niet alleen de ander maar vooral mezelf.

Deze bladzijde heb ik ooit eens uit een boek gescheurd en ingelijst, aangezien het zo ontzettend op mij slaat....
Deel van een pagina dat ik ooit eens uit een boek heb gescheurd en ingelijst omdat het zo ontzettend veel op mijn eigen persoonlijkheid slaat.

En dan hebben we nog die ziedende emotionele energie, die ingehouden agressie, immense kracht en magnetische intensiteit die onderhuids kolkt……klinkt vermoeiend he?! Ja dat is het ook. Probeer dat allemaal maar eens in bedwang te houden. Oh en een hoofd dat non-stop praat en nadenkt…..
Gek he dat ik zo vaak zo ontzettend vermoeid ben?!
Mijn vermoeidheid komt dus 9 vd 10 keer voort vanuit het mentale aspect, komt dus haast geen lichamelijke vermoeidheid bij kijken dus nee lieve mensen ‘een paar nachten goed slapen’ helpt dus niet….

Oh ja dan vergeet ik nog een puntje:
Mijn ascendant.

“Ascendant: In iemands geboortehoroscoop zou het te maken hebben met uiterlijke kenmerken en de manier waarop de persoon zich aan de buitenwereld toont.”

 

Drum roll please….

Mijn ascendant is: Schorpioen!

Och ja tuurlijk want waarom zou je het jezelf ook maar iets gemakkelijker maken?!
Ja dus dat….

Nou ben ik niet iemand die zich verschuilt achter zijn of haar sterrenbeeld om eventueel typisch gedrag goed te praten maar eh ja ik ben toch echt een Schorpioen, daar kan je gewoon niet omheen.

Queen of Scorpios
Eva scorpion3.jpg

Schorpioen
De Ondoorzichtige
“Alles of Niets”

Oh ja…….iets met een bucketlist…

Sja nou had ik maanden geleden geopperd dat ik een bucketlist wilde samenstellen met 40 items die ik voor mijn 40ste verjaardag afgevinkt wilde hebben, just for the fun of it. Niks geen gejengel over dat ik dan dus 40 jaar wordt en weet ik veel wat voor gejammer. Dat kan me namelijk geen ene mallemoer schelen, alsof je er iets aan kan doen ook……en daarbij, ik blijf gewoon mezelf, met m’n gekke kledingstijl, met m’n ietwat maffe gedrag en m’n eigenwijze karakter(tje). Zal mij boeien welke leeftijd ik heb….

Anyhoe….ja dat bucketlist idee heb ik ondertussen alweer een beetje uit het raam geduwd. Heb nog wel wat items op een lijstje staan die ik graag wil doen, omdat het een droom van me is, omdat het me leuk lijkt, omdat ik wil weten of ik het durf (vast wel…), omdat ik nou eenmaal gewoon maf ben, maar die hou ik gewoon nog even voor mezelf. Wil mezelf ook niet de druk opleggen dat ik iets moet doen van mezelf omdat ik het al tegen anderen heb verteld en het in een bepaald tijdsbestek moet doen en de stress of ik bepaalde dingen financieel wel of niet kan bolwerken. Gelukkig ben ik over een paar jaartjes uit de financiĆ«le ellende waar ik nu al een aantal jaar in bivakkeer dus dat maakt het als het goed is weer een stuk makkelijker, al weet je maar nooit wat de toekomst gaat brengen natuurlijk. Niks is zeker….

Gelukkig kost niet alles geld dus wie gaat er mee skinnydippen?!

Grapje…..nee echt, wie? Haha