Banana Eve on Tour – Eindhoven [Deel 2]

Na mijn treinreis naar Eindhoven begint project Banana Eve – Support Edwin pas echt.
Gisteravond was ik nog super blij dat ik een tas in de kast had staan waar alles in past én die nog dicht kan ook! En wieltjes heeft en een schouderriem. Nou toppie. Zelfs m’n schragen passen er gewoon precies in. Ik zou er zelf nog inpassen maar dan komen we nergens natuurlijk.
Onderweg van huis naar de trein kom ik erachter dat die wieltjes lang niet zo handig zijn als verwacht. M’n tas zwenkt alle kanten uit en het kost me veel moeite om hem recht te houden. Gelukkig heb ik de schouderriem er niet af gehaald dus ik mag gaan slepen.
Na 5 minuten kom ik al tot de conclusie dat de tas toch wel heel erg zwaar is. Gelukkig ben ik ruim op tijd want het is nog best een stukkie lopen. Het 21km punt ligt zo’n 2km van het station vandaan en ik zal dus een kleine 3km moeten wandelen. Met vele tussenstops en het verbijten van de pijn in mijn schouders kom ik aan op een mooie vrije plek langs het parcours. Ik sta niet ver van het 21,1km punt vandaan, had liever iets verder gestaan nog maar dit is in ieder geval al een perfecte plek en aangezien het slepen met de spullen toch behoorlijk pittig is vind ik het wel best zo. Ik moet tenslotte straks ook teruglopen naar het 40km punt.plattegrondkopie
Nu ik mijn plekje heb gevonden is het tijd om de boel te installeren. De schragen worden uitgeklapt en de borden erop geplakt met duct tape. Mensen kijken me geboeid aan, wat is ze toch allemaal aan het doen?
Ik heb gele ballonnen met smiley’s erop die ik met ballonnen-stokjes op de hoeken van de borden plaats. Ze blijken ontzettend instabiel te zijn dus aangezien er geen kinderen in de buurt zijn om ze aan te geven prik ik ze lek met m’n stanleymes en die spullen verdwijnen weer in m’n tas. Als ik ergens geen geduld voor heb vandaag is het wel ballonnen die niet doen wat ik wil dus toedeledokie!
De borden staan dus ik neem maar eens even de tijd om iets te eten en drinken. Daar ben ik best wel aan toe.
Dan is het tijd om mijn bananenpak aan te trekken. Aangezien ik bang ben dat hij steeds voor m’n ogen zal zakken draag ik de punt als een capuchon in m’n nek. Niet echt een hele herkenbare banaan maar goed ik ben al zenuwachtig genoeg.
De top lopers komen voorbij en ik zie ze naar de borden kijken, oke ik val dus op. Of in ieder geval mijn borden. Een van de motorrijders die de toplopers vergezelt complimenteert me met mijn mooie borden. Een van de andere snelle lopers geeft aan dat ik de volgorde moet omdraaien. Ik ben het er niet mee eens maar vertrouw op zijn oordeel.
Tijdje later zegt een andere loper dat ik de volgorde moet aanpassen. Verdomme….maar goed ik zet ze terug naar hoe ik ze tenslotte eerst al had staan. Vond ik tenslotte toch al beter. Ondertussen krijg ik veel response van de lopers en van het publiek zelf. Iedereen is enthousiast. Via de app van de marathon volg ik Edwin op de voet. Hij komt eraan! Wanneer hij volgens de app bij het 21,1km punt is zet ik snel aan de ene kant een cameraatje neer om te filmen en aan de andere kant m’n telefoon die non-stop foto’s maakt. De zenuwen en de emotie gieren door m’n lijf maar ik sta er helemaal klaar voor met mijn confetti. Ik zie de pacers van Edwin aankomen en speur hun groep volgers af. Ook zij roepen wat kreten naar me en ik zeg ongetwijfeld wat terug maar ik zoek Edwin.
cameringo_2016-10-09-12-20-27
Ik tuur in de verte maar zie nog steeds niemand die op Edwin lijkt.
Dan komt plotseling Ellis voorbij: hey dat is leuk zeg! Ik wil best wel confetti poppen voor haar maar straks zit Edwin er vlak achter en ben ik te laat voor zijn confetti douche. Het blijft dus alleen bij een verbale aanmoediging.cameringo_2016-10-09-12-20-49
Wanneer Ellis voorbij is valt er een groot gat tussen de lopers en nog steeds geen Edwin. Ik begin me ondertussen een beetje zorgen te maken. Hij heeft duidelijk de pacers losgelaten en sluit nu vast aan bij de pacers met een iets latere einddtijd. Prima want was ook een eventueel plan. Maar toch zit het me niet lekker en ik moet ook al wat aanstalten gaan maken om naar het volgende punt te vertrekken.cameringo_2016-10-09-12-21-08
Ik kijk nogmaals op de app. Die geeft aan dat Edwin me allang voorbij is! HOE DAN?! Hij zit al op 23km nu. Ik app met Mari die nog onderweg is met/naar de Cheerzone. Ik vertel hem dat ik Edwin schijnbaar toch heb gemist. Mari vraagt me hoe ik dat in hemelsnaam voor elkaar heb gekregen. Ik snauw terug dat ik dat ook niet weet en het ook niet begrijp. Maar gooi het erop dat ik teveel werd afgeleid op dat moment door lopers en voorbijgangers die me riepen. Ik kan wel janken. Mari zegt ach je hebt zometeen nog een kans. Ja leuk maar dat is niet het moment waar ik al zolang naar toe gewerkt en geleefd heb. En ik wilde mijn eigen momentje met Edwin en niet met meerdere mensen….yup egooooooo haha.
Ontregeld gooi ik m’n spullen in mijn tas en begin weer te slepen. Alles maar dan ook alles doet pijn. Daarbij voel ik me ook wat verslagen dus de kracht ebt zolangzamerhand uit m’n lichaam. Ik app nog wat met Mari, die probeert me met grapjes op te beuren maar ik ben echt behoorlijk van slag.
Eindelijk kom ik aan bij het PSV stadion en plof neer, ik kan niet meer. Sta te trillen op mijn benen. Dan krijg ik een appje van Mari met hun locatie g*dgloeiende g*dverd*mme, ze staan aan de andere kant van het stadion. Ik stuur terug dat ik het ga proberen maar dat ik echt verga van de pijn.
Gelukkig staan ze minder ver van me vandaan als het op de kaart leek. Onderweg praten mensen nog tegen me maar ik krijg helemaal niks meer mee.
Wanneer ik bij de Junkies aankom flikker ik m’n tas in het gras en loop naar Mari toe. Wanneer hij me ziet en zegt: hoe kan dat nou? Snauw ik: JA WEET IK VEEL! M’n lichaam begeeft het haast en ik leun met m’n handen op m’n knieën en begin te huilen. Tussen de tranen en snottebellen door vertel ik Mari dat ik er niks van begrijp, hoe kunnen we elkaar nou zijn misgelopen? En hoe kan hij de borden nou niet hebben gezien? Iedereen heeft ze gezien! Hoe kan hij er nou zo voorbij zijn gelopen?! Ik ben boos en verdrietig maar ik moet mezelf herpakken want ik bederf op deze manier ook de stemming bij de rest.
Gertjan helpt me met het in orde maken van de borden en we zetten ze weer op de straat. Ditmaal staan ze voor het stadion. Dus de slogan van Feyenoord voor het PSV stadion neergezet door een Ajax supporter, lekker bezig.
Ik hou de app nauwlettend in de gaten, hell no dat het nog een keer fout gaat.
Veel van de mensen die voorbij komen heb ik natuurlijk al gezien, sommige herkennen mij ook. Sip zeg ik tegen Mari dat ik die mensen al heb gezien, waarop Mari zegt: ja het is een slechte optocht he?
Wanneer de app aangeeft dat Edwin zo rond de 36km loopt besluit ik hem tegemoet te lopen. Ik instrueer Mari dat ik Edwin tegemoet loop, hem daar een prive confetti douche geef, met hem meeloop tot hier en dat zij dan ook met mijn overige confetti poppers moeten knallen en foto’s moeten maken. Ik sta klaar op ongeveer 38km, nog zenuwachtiger dan eerder.
Ik sta er een paar minuten en dan krijg ik een berichtje via Whatsapp.

Van Edwin.

Huh?

Ik lees dat hij op 20km is uitgestapt.

Ik stuur snel terug dat we elkaar daarom zijn misgelopen en begin vervolgens terug te rennen naar de cheerzone.
Wanneer Mari mij in zicht krijgt zie ik de verwarring in zijn ogen. Waarom rent ze langs de route en niet op de route met Edwin? Waar is Edwin? Z’n ogen schieten snel weer op de weg voor hem en ziet inderdaad geen Edwin.
Het enige dat ik kan doen is met een trillende onderlip nee-schudden met m’n hoofd terwijl ik kom aanrennen (wat best knap is want mijn evenwicht is nou niet bepaald top).
Met wat gepiep probeer ik Mari duidelijk te maken dat Edwin is uitgestapt. Ik geef mijn telefoon aan hem zodat hij het zelf kan lezen. Ik plof neer op het 5 cm hoge stoepje en zit als een hoopje bananen puree te huilen.
Mari merkt op dat ik Edwin dus niet heb gemist op het eerdere punt. Op zich is dat gek genoeg wel een opluchting. Ik ben nog in gesprek met Edwin, hij legt uit wat er is gebeurd en verteld dat hij nu in de trein zit en bij Utrecht is. Mijn antwoorden dringen heel langzaam bij Edwin door. He? Ben jij in Eindhoven?!
Ik zeg ja die kleine cheerzone waar Mari je over vertelde? Dat was ik.
Dit bericht komt keihard binnen bij Edwin. Die zit dus huilend in de trein en ik in Eindhoven op een veels te laag stoepje. Ik stuur hem een foto van de borden die voor me staan. En wanneer ik een foto maak van mezelf met de borden op de achtergrond maak ik het alleen maar erger voor mezelf. Ik zie mijn eigen janksmoel en daar ga ik alleen maar harder door huilen (*kuch*sukkeltje*kuch*).

pixlr
Wanneer zelfs de borden de moed opgeven besluit ik ze op te ruimen maar m’n bananenpak komt vast te zitten in 1 van de borden. Dit tot grote hilariteit bij zowel mij, Mari & en Ramiro en ook bij Edwin die ik hiervan op de hoogte breng via de app.

Ik heb ‘even’ de tijd nodig om bij te trekken van dit nieuws maar moet mezelf voor een tweede keer herpakken omdat de halve marathonners op het punt staan om ons te passeren en hier lopen veel bekenden mee. Meike en Joanna weten dat ik er ben en die hebben beide ook support nodig. We moedigen de vele Bossche Junkies aan en ook Amsterdamse Junkie Mark komt voorbij suizen, maar vele zien en/of horen mij niet. Wanneer Marlous en Thomas voorbij komen en ook zij mij niet horen en zien ben ik het zat. Ik ren erachteraan om ze haast tegen de grond te werken zodat ze me wel moeten opmerken. Een snelle knuffel en ze mogen weer door. Hardlopende Boer John loopt ook mee maar ik heb dat zelf alleen van horen zeggen want ik heb hem totaal gemist.
Meike is ook in aantocht maar ik weet dat ik daar eigenlijk niet voor hoef op te letten. Zij weet ten eerste dat ik hier zal staan en ten tweede zij is wat dat betreft net zo oplettend als dat ik ben. En ja hoor Meike en ik spotten elkaar vrijwel tegelijkertijd. Ik ren op haar en Shanice af en geef haar een knuffel. Niet veel later komt ook Joanna aan. Ook haar ren ik tegemoet en we omhelzen elkaar. Ik zeg meteen dat Edwin is uitgestapt en we elkaar helemaal niet eens hebben gezien. Joanna schrikt en zegt vertel me straks alles!

pixlr_20161211202409967
Glimlachen als een boer met kiespijn…

De Cheerzone is ondertussen opgeruimd en de Bossche Junkies richting huis vertrokken.
Ook ik pak m’n boeltje bij elkaar en slof rustig richting station.
Daar ga ik op een strategische plek staan om Joanna op te wachten. Als ze komt aanlopen met Meike, Michel en Shanice breekt ik finaal in stukjes. Bij Joanna in d’r armen huil ik even flink uit. Niet alleen vanwege het feit dat ik nou eenmaal erg emotioneel ben of het feit dat ik er zoveel tijd in heb gestoken en zo ontzettend naartoe geleefd heb maar ook vanwege het feit dat ik het gewoon heel erg vind voor Edwin.
En hij? Hij vind het weer verschrikkelijk voor mij. Hij kan er ook niets aandoen dat het plan zo goed heeft gewerkt, dat hij dus niet wist dat ik er was en we elkaar dus niet hebben gezien.
Samen met Joanna, Meike en Shanice ga ik nog even op de foto bij Reis je Fit en dan pakken Joanna en ik de trein. In de trein praten we goed bij en eenmaal thuis ben ik bekaf. Gelukkig heb ik de volgende dag vrij….
img-20161009-wa0015
Ondanks dat het oorspronkelijke plan niet bepaald is gegaan zoals gehoopt krijg ik toch diverse berichten via Social Media, ook veel van mensen die ik niet persoonlijk ken. Ontzettend leuk dus en dat doet me goed. Ben blij dat ik toch vele mensen even een afleiding heb kunnen geven en die boost die ze nodig hadden. Ookal werkte ik maar op halve kracht vandaag. Op naar volgende week: de Amsterdam Marathon!

 

Advertisements

Mijn zevende marathon: de korte aanloop

Nog iets minder dan een maand en dan loop ik alweer mijn zevende marathon. Zoals altijd heb ik na amper twee weken mijn trainingsschema onder begeleiding van allerlei excuses alweer aan de kant gegooid. Ditmaal staat mijn hoofd er dus echt totaal niet naar en als mijn hoofd er niet naar staat staat mijn lichaam dat ook niet. Ik ben niet iemand die juist gaat lopen om het hoofd leeg of tot rust te krijgen, mijn drukke hoofd heeft een soort verlammend en verkrampend effect op mijn lichaam. Tenminste als het zo extreem druk is zoals het nu is.


Zaterdag 13 augustus sta ik met onder anderen Edwin, Ton , Andrea en Steffen in het Olympisch Stadion. Vandaag zullen we Ben Johnson ontmoeten. Iedereen is een tikkeltje nerveus en hyper enthousiast.
Nadat hij het Stadion heeft betreden, het zicht ons wordt ontnomen door alle fotografen en we een soort van serenade aan Mr. Johnson hebben moeten aanhoren maken we ons klaar voor de training. De warming up doen we onder begeleiding van Marius, die ik weer ken sinds het EK Atletiek. Edwin en ik beginnen al onwijs melig te worden (as usual) en worden waarschijnlijk al ontzettend irritant voor de anderen. Dan is ook Ben klaar voor de rest van de training. Hij legt het een en ander uit over het zo snel en sterk als mogelijk uit de startblokken weg te sprinten. Over de houding van je lichaam en je passen.
We krijgen wat looptraining en mogen dan plaatsnemen in de startblokken. Nou heb ik dit nog nooit eerder gedaan en ik ben zeer verrast over hoe dit aanvoelt. De spanning staat overal op m’n benen en de eerste keer schiet ik meteen uit de houding omdat het voelt alsof mijn linkerknie elk moment kan knappen. Langzaam aan laat ik me weer in de houding zakken en met een gecontroleerde ademhaling neemt de spanning rondom m’n knie af. Na een paar sprintjes is het tijd om het boek van/over Ben Johnson in ontvangst te nemen en te laten signeren. Al met al een bijzonder uurtje op deze zaterdagochtend.

Zaterdag 20 augustus ga ik voor het eerst suppen! Samen met Udjen, Lianne, Monique en Annika. De enige twee die enigzins ervaring hebben hiermee zijn Annika en Monique. Annika is ons surfmeisje en Monique heeft eens een keer eerder gesupt.
We krijgen een korte uitleg en mogen dan omstebeurt op een plank stappen. Annika en Lianne dobberen al op hun knieën op een plank en dan kies ik mijn plank. Ook ik start eerst maar eens op mijn knieën om te zien hoe stabiel zowel de plank als ik ben. Maar al snel sta ik voorzichtig op. We peddelen weg van het opstappunt en het gaat allemaal prima. We hebben een hoop lol en dat wordt er zeker niet minder op wanneer we de eerste echte bocht moeten maken. Dit gaat niet iedereen even gemakkelijk af. Monique blijft achter en wanneer ze is opgehaald door onze begeleider zijn we aangekomen bij een kruispunt. Iets wat dus ook deining veroorzaakt. Iets wat ons duidelijk nerveus maakt. Annika verliest haar evenwicht en beland in het water. We lachen erom maar dan komen Udjen en ik te dicht bij elkaar en door de deining raakt Udjen uit balans, ze stapt te ver naar voren op haar plank en haar plank glijdt onder haar vandaan. In minder dan een oogwenk lig ik, terwijl ik mijn plank en mijn evenwicht onder controle heb, ook in het water. Beide begrijpen niet wat er is gebeurd, aangezien het zo ontzettend snel ging allemaal. Maar Monique weet ons te vertellen dat nadat Udjen d’r plank onder haar weg is gegleden een sprong maakt en schijnbaar springt ze op de punt van mijn plank. Daardoor maak ik dus ook pijlsnelle duikvlucht het water in. Uiteraard totaal niet erg, want nadat we van de schrik zijn bekomen (én erachter komen dat we toch heel gemakkelijk weer op onze planken kunnen klimmen) kunnen we er heel erg om lachen.
Ondertussen peddelen we lekker door. Zolang er niet teveel deining is ben ik lekker ontspannen. Ik heb mijn waterdichte cameraatje meegenomen dus kan leuk wat foto’s maken. Bij terugkomst zijn alleen onze begeleider en Lianne droog gebleven. Wederom een ontzettend leuke middag, zeker voor herhaling vatbaar.

In het weekend van 26, 27 en 28 augustus is het derde Running Junkies Trainingsweekend. Het tweede waar ik zelf bij ben. Het eerste jaar was het op Ameland, hier was ik niet bij en vorig jaar was het in Wijche, Limburg. Wat een top weekend was dat!
Dit jaar gaan we naar Appelscha. Ik zit in de auto met Dennis, Tommie, Seth en Madeleine. Bij aankomst van bijna de eindbestemming krijgen we onze eerste opdracht / training. We worden in twee groepen verdeeld (dit zijn we eigenlijk al in Amsterdam toen we allemaal een toen nog nietszeggend kaartje kregen van Sophie). De ene groep is Drenthe (en staan op dat moment ook op Drentse grond) en de andere groep is Friesland (en staat dus op Friese grond). De samengevoegde kaartjes vormen een QR-code met daarop de coördinaten van waar de te veroveren vlag te vinden is. Nadat deze is gevonden moet deze naar de uitkijktoren op de heide gebracht worden. Pas wanneer de gehele groep compleet is heeft die groep ook daadwerkelijk gewonnen. De sprint richting vlag gaat nog op zich maar het is wel erg warm. De koplopers komen er alweer aan met de vlag dus ik kan me gewoon omdraaien en proberen mee te komen. Eenmaal op de heide kom ik tot de conclusie dat ik lang niet zo sterk ben als ik hoopte te zijn. Het tempo ligt te hoog, de ondergrond is te zwaar en ik heb het te warm. Het laatste stuk loop ik samen met Bahadir, het is zijn eerste keer met de Junkies….ever, en ook hem valt het zwaar. We wandelen ook een stuk. Dan is daar eindelijk de uitkijktoren en ook ons team ziet ons en schreeuwen ons naar zich toe. Of dat proberen ze in ieder geval. Wanneer we er zijn blijf ik eerst even in de schaduw onder de toren in het gras zitten. Even mezelf herpakken want eigenlijk ben ik zeer geschrokken van mijn conditie. En dit betrof nog geen 5 kilometer. In de avond gaan we voor een 10 kilometer trail. Ik begin met goede moed. Op zich gaat het lekker, we gaan niet te snel. De omgeving is fantastisch. Dan na zo’n 9 kilometer kunnen we de route niet meer vinden. Wan begeleidt ons via Google Maps en houdt ons op de hoogte hoeveel kilometer we nog moeten. Ik begin er aardig doorheen te zitten. En het feit dat we weer over de heide moeten helpt niet. Ik ben moe en de ondergrond wordt dus alleen maar zwaarder. Om de zoveel honderd meter krijgen we te horen dat we ‘nog’ maar twee kilometer moeten. Iets wat bij mij heel wat irritatie op begint te wekken. Niet tegenover Wan want die kan er ook niks aan doen maar vanwege het feit dat ik er ondanks het gezelschap, ondanks de prachtige zonsondergang, ondanks de liedjes van de meiden, he-le-maal klaar mee ben. Ik kan niet meer of beter, ik wil niet meer.
Finally lopen we dan op het pad waarop we zijn begonnen, het zit er bijna op. Wanneer we de camping oprennen begint de groep We are the Champions te zingen. Ik doe niet mee, voornamelijk om het simpele feit dat ik daar na deze zware kilometers gewoon geen energie voor heb.
De volgende morgen beginnen we de dag met een yoga les van onze eigen Loes. Dat kan ik wel gebruiken die ontspanning want eerlijk gezegd ben ik zeer gespannen voor de loop van vandaag. Er staat een 16km, 23km of 27km op het programma en met oog op de marathon wil ik gaan voor de 27km. Ook Nydia wil deze afstand lopen en gewoon op een rustig tempo. Ik ben ervan overtuigd dat dit moet kunnen dus we besluiten samen te gaan. We gaan van start met Sophie, Jaimie en Sander. Die gaan voor de 23km. Wederom merk ik al veels te snel dat ik teveel moeite heb om bij te blijven. Genieten kan ik al helemaal niet. Na 8 kilometer hebben we even een korte stop, ik weet dat dit een slagveld gaat worden voor mij. Het voelt alles behalve goed. De groep merkt het ook en geeft aan dat wanneer het tempo omlaag moet of we een pauze moeten inlassen ik het gewoon moet aangeven. Heel lief maar dat wil ik niet. Iedereen, behalve moi, loopt lekker. Er wordt gekletst en soepel en ontspannen gelopen. En ik loop daarachter, te worstelen met m’n ademhaling, met de warmte maar vooral met mezelf. Ook drink ik ontzettend veel. Iets wat ik normaal niet doe, dus ook dat geeft aan dat het niet goed gaat. Wanneer Sander aangeeft dat het pad links de route van de 16km is slaat de twijfel toe. Ik ‘moet’ een lange afstand lopen maar eigenlijk weet ik dat ik dit niet ga volhouden. We zitten nu net op 10km. Ik heb het gevoel nu al leeg te zijn en dan moet ik nog 17km, met nog maar een halfvolle bidon. Ik geef aan dat ik het niet verstandig vind om door te gaan en zeg sorry tegen Nydia. Sander biedt aan om met me terug te gaan maar het is Sophie met wie ik de laatste kilometers vol maak. Het feit dat ik niet meer hoef aan te haken en de wetenschap dat ik de groep niet meer zal ophouden en we wellicht ergens zullen stranden is verdwenen geeft ook een heleboel rust. Soof en ik kletsen lekker en hebben lol. We lopen lekker relaxed. Wanneer we terug zijn hebben we zo’n 17km gelopen. Tien kilometer minder dan gepland en dat doet me pijn. Mentaal maar ook fysiek. M’n schenen en kuiten doen pijn. Ik doe dus ook niet mee met het sprint-spel in de middag. In de avond gaan we lekker dansen. Dat gaat gelukkig prima. Op zondagochtend lopen we (ver)korte trail. Het regent keihard en er liggen diepe plassen. En om het nog net iets leuker te maken, het onweert ook. Bij terugkomst vormt zich bij elke douche een rij van mensen met druipende sportkleding. Omstebeurt springen we in ons ondergoed onder de douche, alles is toch al nat. En tijdens het douchen kleedt ik me uit, scheelt weer tijd. Buiten tegen het pand staan rijen met sportschoenen uit te druipen.
De gezelligheid was weer in grote getale aanwezig maar het gebrek aan conditie en kracht zorgt ervoor dat ik alles toch even moet laten bezinken.

Vrijdag 2 september hebben we de Dam tot Damloop Test Run. Met een vrij grote groep gaan we onder begeleiding van een aantal Junkies van start vanuit Run2Day aan de Overtoom. We lopen via het Vondelpark en door het centrum richting de veerpont bij het Centraal Station. Met het pontje steken we over en vanaf daar vervolgen we onze route om uiteindelijk op het officiële Dam tot Damloop parcours te belanden. Udjen en ik lopen samen, we lopen achteraan in de middelste groep. We doen het lekker rustig aan. We voelen ons beide niet erg fit dus we voelen ook niet de drang om onszelf te pushen tot snellere tijden. Het is tenslotte ook gewoon een funloopje. Wanneer we in het centrum van Zaandam aankomen hoor je vele verbaasde reacties van de mensen op straat. Aangezien zij ook wel weten dat de Damloop niet vandaag al is. Anderen, vooral vanaf de terrasjes op het laatste pleintje, moedigen je van harte aan. Dan ‘nog even’ de Peperstraat uitlopen en dan zit het er weer op. We hebben weer zo’n 17km in de pocket. Tot mijn eigen opluchting kan ik zeggen dat ik nu wel lekker heb gelopen. Maar m’n snelheid is natuurlijk niet van het ‘hoort’ te zijn. Over 9 dagen sta ik aan de start van de marathon in Litouwen en gelukkig heb ik maanden geleden al besloten om een eventueel pr of überhaupt snelle tijd los te laten. Uitlopen is het plan en eerlijk gezegd heb ik daar zo mijn twijfels over.

Running Update

Vrijdag 1 april is het weer tijd voor de Almeerse WTC Trappenloop. Vijfde keer dat dit wordt georganiseerd en ook de vijfde keer dat ik hieraan deelneem……tenminste ik weet het nog niet. Vorig jaar ging het me helemaal niet goed af dus eigenlijk heb ik absoluut geen zin om mezelf dit weer aan te doen. Daarnaast ben ik nog herstellende van een vervelende verkoudheid en zit ik ook nog eens belabberd in m’n vel door het overlijden van een vriendin.
De dag op het werk lijkt voorbij te kruipen, dit uiteraard puur omdat ik worstel met verdriet en met het feit dat ik eigenlijk echt niet die Trappenloop wil doen. Maar ja….vijfde editie, vijfde deelname,,,,mooi moment om daarna te stoppen.
Met tegenzin fiets ik na m’n werk richting Almere Stad, ditmaal fiets ik langs het spoor, een route die ik simpelweg verafschuw. Bijna de hele route heb ik zicht op de Carlton Toren, de toren die ik zal moeten beklimmen, de toren die ik op dit moment haat en zwaar vervloek. Mijn fiets besluit er een schepje bovenop te doen, m’n ketting slaat continue over. Het inwendige gevloek is geëvolueerd in uitwendig gevloek en hard ook. Ik zet m’n fiets in de stalling en loop mopperend naar het gebouw. Aan de balie vraag ik een inschrijfformulier met de mededeling dat ik eigenlijk nog steeds twijfel waarop het meisje antwoord met: oh maar het is hartstikke leuk!! Waarop ik weer weet te antwoorden dat dit al m’n vijfde keer wordt en ik dus weet dat het helemaal niet leuk is. Ik neem mijn startnummer in ontvangst en mag over 4 uur en 12 minuten van start gaan. Ik stap dus weer op m’n fiets en ga naar m’n moeder. Daar drapeer ik mezelf in een stoel, ben wat afwezig en kijk hoe iedereen eet. Ik wil van te voren niet eten omdat ik bang ben dat ik het hele trappenhuis zal onderspugen. Dan vind ik het tijd om maar weer naar de plek des onheils te vertrekken, dit straal ik dus ook echt uit. Ik zie er als een huis tegenop….een huis met 33 etages welteverstaan.
Eenmaal weer in de toren zie ik meteen mijn ex-collega en haar man. Had zijn naam al op de startlijst gezien dus wist dat hij zou meedoen. Ik voeg me bij hen en er komt eigenlijk niets anders dan gemopper uit. Ik voel me dus echt zwaar ellendig. Hij start precies een half uur voor mij, zodra hij zenuwachtig in de rij staat loop ik nog even naar hem toe om te zeggen dat ie al mijn woorden moet vergeten, ben niet in m’n hum en het is gebaseerd op een slechte ervaring van vorig jaar. Maak er je eigen loop van, onthoudt alleen dat je in het eerste stuk niet teveel moet geven. Hij lacht en zegt komt goed.
Als hij weer beneden komt weet hij even niet goed wat hem nou net is overkomen, ik moet lachen en zeg sarcastisch: ik zei toch dat het leuk is?!
Dan is het mijn beurt, m’n hartslag zorgt haast voor een aardbeving dus ik probeer mezelf te herpakken door heel rustig te ademen. Ik mag….ik ren en hoop maar dat ik niet te snel ga, ik duik de garage in en moet mezelf aan de paaltjes in de hoek vasthouden om niet uit de bocht te vliegen. Ik heb geen idee hoe ik het doe, ga ik te snel of loop ik gewoon goed? Ik wil er niet over nadenken. Ik kom aan op -4 en zoek het trappenhuis, dit doe ik iedere keer terwijl het gewoon is afgezet met lint. Ik duik het trappenhuis in en beklim de trappen richting lobby, begane grond. Daar wordt ik aangemoedigd en toegejuicht, ik lach en zwaai en schiet het volgende trappenhuis in. Hier ging het vorig jaar al bij de tweede trap mis. Het schiet door m’n hoofd maar ik negeer het al vrij snel. Ik wil zo lang mogelijk blijven rennen en kijk dus ook niet naar de nummers van de verdiepingen. Ik wil niet weten waar ik ben want dat valt altijd bijzonder zwaar tegen. Dan zit ik plotseling op de hielen van mijn voorgangster, ik krijg mezelf alleen niet zover om haar ook daadwerkelijk voorbij te gaan, ik ga zelfs langzamer lopen. Nadat we zo 4 trappen hebben beklommen gaat zij duidelijk versnellen, ik laat haar gaan. Ik wandel maar nog steeds zit er best vaart in. Als ik op de 23e verdieping aankom wil ik sneller, ik denk dat ik dat kan bereiken door twee treden per keer te pakken, dit hou ik 1 trap vol, het blijkt toch te zwaar te zijn voor nu. Ik begin te dribbelen en uiteindelijk kan ik zelfs weer wat rennen. En dan ben ik er inene. Met mijn overleden vriendin in gedachten kom ik over de finish, ik heb het gehaald. En ik heb een pr gelopen. Nadat ik iets ben bijtrokken en wat heb gedronken voeg ik me bij de mensen bij het scherm met de uitslagen. Aangezien ik de laatste loper ben van deze categorie hoef ik niet lang te wachten.
Tijdens deze vijfde editie en dus ook mijn vijfde deelname behaal ik de vijfde plek.
Gek genoeg voel ik me hierna weer goed, ik stap tevreden op m’n fiets en fiets terug naar m’n moeder waar een groot bord eten wacht.

pixlr_20160411222814300

Donderdag 7 april is er bij Run2Day Overtoom een bijeenkomst van Nike. Niels heeft mij hiervoor uitgenodigd dus ik zit weer vloekend op mijn doortrapfiets om op tijd mijn trein te kunnen halen. Eenmaal in de trein moet ik me nog opfrissen en omkleden. Omkleden lukt maar dat opfrissen daar ben ik niet zo zeker van, het zweet druipt nog net niet uit m’n oren. Eenmaal in Amsterdam besluit ik toch maar de tram te pakken (normaal wandel ik) omdat ik mezelf anders wel heel erg onder tijdsdruk zet. Bij Niels gaat de heenreis ook niet geheel vlekkenloos dus tussen de gebruikelijke hilarische berichten door komt er van beide kanten ook regelmatig wat stress doorsijpelen. Ik wacht buiten de winkel om zo nog even wat frisse lucht mee te pakken en hopelijk een beetje af te koelen. Ik zie de tram waar Niels in zit de Overtoom op rijden dus loop hem tegemoet. Druk kletsend stappen we de winkel in, waar ik Ada verras met mijn bezoekje. Voor Nike moeten we in de kelder wezen. Beneden tref ik bekende gezichten, 4 of 5 Junkies en Jasmine. Na wat uitleg worden we in groepen verdeeld en praten we over koopgedrag en diverse producten. Na een ontzettend gezellige babbelsessie van anderhalf uur wordt dit deel van de avond afgesloten.
We hebben beide onze loopspullen mee, ik twijfel over de baantraining van de Junkies en Niels over die van Nike. Beide zijn moe (Niels z’n reden is iets meer legit dan die van mij: meneer is ziek, hij heeft Pfeiffer) en tja we moeten dan eerst nog he-le-maal naar het Olympisch Stadion…..
Thomas verteld me dat Mark straks vanuit de Run2Day de Junkies Bootcamp verzorgt…..ohhhhh dan hoef ik en nergens heen en ik ga toch niet naar huis zonder iets te ondernemen! Ik weet Niels over te halen om ook mee te doen aan de bootcamp, want dat is leuk weet ik hem te vertellen….
Leuk is het zeker, als je van doodgaan houdt….
Nee we hebben zeker lol, maar die sprintjes nekken me toch volledig. Niels gooit z’n Pfeiffer in de strijd om niet meer te hoeven sprinten (nee hoor grapje….denk ik) en ik gebruik m’n aanstaande marathon als (zwak) excuus. ‘Ik plank wel in de tussentijd”…..en ook dit wordt gedegradeerd tot een extreem platte plank op het asfalt.
Ook dit deel van de avond is dus bijzonder geslaagd en wordt afgesloten met een gezellige wandeling naar het station en een lekkere kop koffie, met zwarte deksels….

Zondag 10 april: de Rotterdam Marathon!
Vandaag lopen vele van mijn vriendenkring de marathon, een aantal debuteert vandaag op deze afstand, een aantal lopen de kwart, een aantal loopt in een duo (beide de helft) een groot aantal staat te cheeren op diverse punten en Kim, Inge, Udjen en ik vormen een estafette-team.
Om half 10 lopen Chantor (hij loopt de hele marathon), Meike (zij loopt samen met Joanna als duo), Kim (Kim is onze eerste loper) richting startvakken. Udjen en Joanna lopen naar hun bus, Joanna is dus de tweede loper van haar duo en Udjen is onze derde loper. Onze tweede loper Inge is al onderweg naar haar wisselpunt. Bij de startvakken neem ik met een paar dikke knuffels afscheid van Chantor, Kim en Meike want ik ga Mari zoeken. Na wat heen en weer berichten heb ik eindelijk een idee van waar hij staat en ik ren tussen de mensenmassa door zijn kant op. Wanneer ik er bijna ben krijg ik de melding dat ze nu in het startvak staan….zucht….gelukkig vind ik ze alsnog snel. Mari gaat met Roy lopen en Marino loopt vandaag zijn eerste marathon. We hebben onwijs veel lol met z’n vieren dus het wachten tot ze eindelijk mogen is wat prettiger op deze manier. Dan komt er eindelijk beweging in hun vak, nog wat succes wensen en weg zijn ze. Ik hang nog wat rond bij de start en loop Jenny nog tegen het lijf die toch ook maar de marathon gaat lopen, waarom niet?! De grapjas! Ik ben eigenlijk op zoek naar Babette maar kan haar nergens spotten, niet zo gek in die massa maar toch jammer. Wel kan ik Kim nog aanmoedigen als zij van start gaat. Bij mijn weten is de kwart marathon ookal van start gegaan dus daar hoef ik niet meer heen. Rimco, die ik ken via Instagram loopt deze en ik had gezegd dat ik heel misschien nog even langs kon komen. Ik besluit alvast te gaan kijken waar mijn wisselpunt is, hierna wandel ik terug naar Meeus om daar nog tig keer naar de wc te gaan, lijkt haast wel uit verveling, en toch te besluiten om m’n tight in te wisselen voor shorts.
Wanneer Rimco klaar is met zijn kwart besluiten we af te spreken, na een zoektocht vinden we elkaar en lopen we samen naar mijn wisselpunt, deze is net iets voor de 30km. Eenmaal daar treffen we een grote chaos aan. Niemand wekt de indruk te weten wat de bedoeling precies is. Ik wurm me uiteindelijk maar naar voren met een paar mede Meeus-en. Plotseling zie ik Mari! Ik roep maar hij hoort me niet, denk ik…hij kijkt wel soort van om maar er gebeurd niks. Op het moment dat ik hem zie zie ik meteen dat het helemaal niet goed zit, ik zie het aan zijn houding en het wordt bevestigd als ik zijn gezicht zie. De paniek slaat bij mij acuut toe. Ik voel de tranen al branden, m’n hartslag schiet omhoog en ik sta te trillen op m’n benen. Het enige wat ik op dat moment wil is naar hem toe gaan. Maar ik moet wachten op Udjen. Dan zie ik een vriend van me voorbij komen, zaterdagavond kreeg ik te horen dat hij hem gaat lopen en ik vertel dat ik de laatste 10km zal lopen en als we elkaar zien en hij heeft me nodig dan zal ik hem steunen….ik zie dat hij hier wandelt en dat hij me zoekt, ik roep maar ook hij hoort me niet…..maar hij loopt achter Mari, wat nu? Mijn prioriteit ligt nu bij Mari maar ik kan Mark straks toch niet zomaar voorbij rennen…
Udjen is er nog niet dus dat is van latere zorg. Ook Petra komt voorbij en ook zij hoort me niet. Chantor komt ook voorbij maar ook hij hoort me niet. Dan is daar Mascha, godzijdank eindelijk iemand die me hoort! Ik steek beide duimen omhoog en ze glimlacht. Dan eindelijk, ik denk een kwartier nadat Mari voorbij kwam, is daar Udjen. Ze reikt me de sjerp aan, ik vraag of ze mee gaat en ze roept ga maar! Ik loop wel door maar ga maar! Ik roep alleen maar semi-verward: ik moet Mari zoeken, gaat helemaal nie goed, ik moet naar Mari toe. Udjen roept ga maar! En ik sprint weg…
Ik ga veels te hard maar het kan me niet schelen. Ik ren en zoek tussen de lopers aan de rechterkant. Ik druk het publiek weer de stoep op omdat ik erlangs moet, ik voel m’n schenen branden en even schiet door m’n hoofd dat ik volgende week een marathon moet lopen en dit dus niet slim is, he kan me nog steeds niks schelen. Dan zie ik Chantor, hij wandelt bij deze drankpost en ik spring hem om z’n nek, even een dikke knuffel. Ik dribbel een beetje mee en vraag of het gaat. Mwah….niet echt maar loop jij maar door. Wederom roep ik dat ik Mari moet zoeken, succes en ik zie je zo!
Dan zie ik Mark…..shit….ik moet naar Mari maar Mark kan ook support gebruiken en die had ik tenslotte beloofd. Ik verkrijg het niet over m’n hart om voorbij te rennen en te doen alsof ik hem niet zie. Ik kom naast hem lopen en vraag hoe het gaat. Samen lopen we op. Meteen zegt hij dat ik m’n eigen tempo moet gaan lopen. Eerlijk zeg ik hem dat ik eigenlijk op jacht ben naar m’n maatje want die gaat niet goed. Mark zegt me te gaan, zoek je maatje! Ik ren weg en roep: als ik hem niet kan vinden dan kom ik terug!
Ik ren nog steeds op een te hoog tempo, waar is ie nou? Zover zat hij niet voor Mark. Onderweg kom ik twee ambulances tegen, de paniek slaat me om m’n hart. Bij de eerste kan ik zien dat het niet Mari is die op de brancard ligt, bij de tweede kan ik de ambulance niet in kijken, ik vertel mezelf dat het hem niet is en ren door. Op 37km staan de Halfcrazyrunners met hun Cheerzone. Ik scheur erop af, volgens mij lach en juich ik als ik aankom, maar dan slaat de paniek kei en keihard toe als ik eenmaal stil sta. Volgens mij roep ik alleen maar: Waar is Mari? Hoe ver zit ie nog voor me? Ik moet hem vinden!
Anouk verteld me dat hij nog niet is langsgeweest maar dat wil er bij mij niet in. Hoe kan ik hem in hemelsnaam voorbij zijn gerend?! Ze kijkt meerdere keren op de app maar die blijft aangeven dat ie er nog niet is. Ik begrijp er niks van. Gelukkig heb ik nog wel het besef dat er geknuffeld moet worden dus dat doe ik dan ook met Anouk, Erik en John. John laat me mezelf volproppen met fruitdrop en Erik schreeuwt om Mari door de megaphone…..maar Mari is nowhere to be found. Ik ben er heilig van overtuigd dat ie toch echt nog voor me zit en hoelanger ik hier blijf staan hoe verder hij van me verwijderd is.
Dan komt Mark voorbij, ik prop nog wat drop in m’n mond en sprint achter Mark aan. Ondanks dat hij het heel zwaar heeft kan hij nog makkelijk praten, dat is fijn, dat is positief. Hij moet wandelen dus ik dribbel met hem mee. Inene loopt Udjen achter me die dus ook zeer verbaasd is dat ze mij weer tegenkomt. Mark geeft aan dat ik gewoon maar moet gaan. Dus Udjen en ik lopen druk kletsend verder. Mijn gevoel zegt ook dat Mark het zeker wel gaat redden.
Na de finish treffen we Rob, Ramiro en Ton van Runners World en kletsen erop los.  Een van de vrijwilligsters blijft ons steeds verder wegdrijven, heel irritant want schijnbaar kan ze zelf niet echt beslissen waar we nou eigenlijk mogen staan. Dan is daar Mascha! Ze valt me huilend in de armen, ik hou dr heel stevig vast en huil mee….doe ik anders nooit…haha
Met z’n drietjes lopen we richting medailles en drinken. Ik blijf zoeken naar Mari, nog steeds begrijp ik er niks van. Na de hekken staat Rimco te wachten, hij weet me te vertellen dat Mari nog steeds niet binnen is…….uiteindelijk pak ik mijn telefoon erbij. Hij is online op whatsapp, ik vraag of hij binnen is maar er komt geen reactie. Nadat ik nog een ongerust berichtje stuur krijg ik antwoord: hij is uitgestapt
M’n hartje breekt en ik stuur: godver
Ik wil hem vanalles vragen maar weet dat ik hem even moet laten. Het liefst ga ik naar hem toe om hem te troosten maar ik weet dat hij al onderweg naar huis is. Dat hij zou uitstappen is dus geen moment in me opgekomen.
Ik wil nog even wachten op Mark maar na zo’n kleine 10 minuten (gok ik) gaan we toch echt terug naar Meeus. Normaal ben ik niet zo bang om af te koelen maar aangezien ik mijn marathon nog moet lopen leek het me een goed moment om even iets verstandiger te zijn. En daarbij we hebben best lang bij de finish staan kletsen dus de kans is groot dat we hem gemist hebben.
Later kom ik erachter dat Mari 500 meter nadat ik hem had gezien is uitgestapt, bij de Cheerzone van de Junkies, dus ver voordat ik uberhaupt van start kon gaan.
Naast al die paniek en zorgen heb ik het gelukkig ook leuk gehad, de Cheerzone van de Junkies en die van de Halfcrazyrunners waren wederom top, ook de confettidouche van Anouschka en Olav was super en het was weer gezellig met Rob, Ramiro en Ton.
Ons team heeft een prachtige tijd neergezet (ondanks dat ik al met al een niet al te beste tijd bij elkaar heb gesprokkeld): 4:10:24
De verzorging van Meeus was weer top en we hebben onwijs veel lol gehad.
Maar nu ben ik moe. Ik zal m’n uiterste best moeten doen om mezelf te herpakken voor zondag. Toen ik vanmorgen op het werk in tranen uitbarste was de beslissing om vrijdag en maandag vrij te nemen dan ook snel gemaakt. Even een klein beetje extra rust voor en na de marathon. En nu maar slapen dan….. xxx
pixlr_20160411222424940

 

Hoi, ik ben een Schorpioen

Hoi ik ben Eva en ik ben een Schorpioen.

There, I said it.

landscape_nrm

Wanneer mijn sterrenbeeld te sprake komt en het feit dus op tafel komt dat ik daadwerkelijk een Schorpioen ben beginnen mijn ogen ongetwijfeld te glunderen.
Oh?
Ja ik ben er namelijk trots op dat ik een Schorpioen ben. De Schorpioen is waarschijnlijk het meest grillige sterrenbeeld van de dierenriem, van het hele stel sterrenbeelden. Goh laat ik dat nou ook zijn.

Schorpioenen zijn sterke mensen met grote persoonlijkenheden.

Typische eigenschappen van een Schorpioen zijn bijvoorbeeld:
-Wilskrachtig en vastberaden
-Intuïtief en emotioneel
-Gepassioneerd en doelgericht
-Charismatisch en stimulerend

Maar ook:
-Wrokkig en jaloers
-Obsessief en compulsief
-Koppig en gesloten

Hiephoipiepeloi laat ik nou echt alle eigenschappen bezitten.

“Mensen met als horoscoop Schorpioen zijn de meest diepzinnige, intense en krachtige persoonlijkheden van de dierenriem. Zelfs als ze kalm en zelfbeheerst overkomen, kolkt er onder de rustige oppervlakte een ziedende emotionele energie. Een Schorpioen is net een vulkaan onder een kalme zeeoppervlakte: je verwacht het niet, maar hij kan elk moment uitbarsten.

Onder de rustige, maar oplettende bedaardheid van het sterrenbeeld Schorpioen schuilt een ingehouden agressie, een immense kracht en magnetische intensiteit. Mensen met als horoscoop Schorpioen hebben een charismatische persoonlijkheid en bij sociale gelegenheden zijn ze aangenaam gezelschap en goede gesprekpartners die hoffelijk en gereserveerd, maar ook erg innemelijk en charmant. Vaak hebben Schorpioenen doordringende ogen die recht door je heen kijken, waar een gesprekspartner zich ontzettend naakt en weerloos kan voelen.

In het dagelijks leven lijken Schorpioenen zich vaak afzijdig te houden van alle drukte. Maar wie een Schorpioen goed kent, weet dat de Schorpioen oplettend en voorzichtig is. Schorpioenen hebben enorm veel zelfdiscipline en weten welke kwaliteiten hen onderscheiden van andere mensen en hoe ze die eigenschappen voor goede of slechte doeleinden kunnen gebruiken. Ze zijn erg volhardend, wilskrachtig en passievol, soms zo erg dat het anderen kan overweldigen. Maar tegelijkertijd zijn ze erg gevoelig en worden ze makkelijk geraakt door hun emoties. Omdat ze zo gevoelig zijn en erg extreem zijn in hun voorkeuren en afkeuren, kunnen ze snel gekwetst of beledigd raken (meestal onterecht) en in woede uitbarsten. Dit uit zich vervolgens in negatieve uitspraken of handelingen, met als gevolg dat ze zich vijanden voor het leven maken. De Schorpioen is bovendien te koppig om een eenmaal geveld oordeel weer te laten varen.

Schorpioenen kunnen vaak niet met collega’s overweg en zijn zelfs geneigd tot botheid. Is de Schorpioen op zijn teentjes getrapt, dan kan hun wraakzuchtigheid zich ook uiten in opzettelijke wreedheid. Ze zijn erg veeleisend en kunnen andermans tekortkomingen maar moeilijk vergeven. En dat terwijl ze zich vaak niet bewust zijn van hun eigen tekortkomingen!

Maar mag een Schorpioen je eenmaal graag, dan heb je een goede vriend. Sommige Schorpioenen hebben de neiging om vrienden te dumpen zodra ze niet meer nuttig zijn, maar een ontwikkelde Schorpioen zal zich hiervan bewust zijn en boven kunnen verheffen.

Gelukkig wordt het sterke redeneringsvermogen van de Schorpioen gebalanceerd door hun voorstellingsvermogen en intuïtie. Dankzij deze geschenken kan de Schorpioen veel dieper dan anderen doordringen tot de kern van allerlei kwesties. Ze hebben meer kans om genieën te worden dan andere sterrentekens. Maar daar staat tegenover dat deze charismatische persoonlijkheden ook snel kunnen afzinken tot corruptheid als ze voor het verkeerde pad kiezen.”

(Bron: http://www.urbanlotus.nl)

 

Alles wat hierboven staat kon ik niet beter verwoorden. Alles maar dan alles is van toepassing bij mij. De meeste mensen bezitten maar een paar eigenschappen die worden beschreven in een beschrijving van een Sterrenbeeld maar ik schijn zo lekker inhalig te zijn om me alles toe te eigenen.
Nou vind ik het dus heerlijk om zo eigenzinnig te zijn, zo ondoorgrondbaar te zijn, een open boek met goed verborgen plot twisten maar er zit dus ook een keerzijde aan.
Als iemand me weet te kwetsen dan kost dat me ontzettend veel moeite om daar overheen te stappen, als ik uberhaupt bereid ben om dat te doen. Zelfs mijn allerbeste vriend(en/in) kan dus zomaar te maken krijgen met mijn ijskoude kant, nou ja ‘zomaar’….niet voor mij. Als je me eenmaal zo hebt gekwetst, kwaad hebt gemaakt of zelfs erger; teleur hebt gesteld dan kan het heel lang duren tot ik dit voor mezelf heb verwerkt. Hoe dat uitpakt zal de tijd dus moeten uitwijzen.
Hiermee kwets ik niet alleen de ander maar vooral mezelf.

Deze bladzijde heb ik ooit eens uit een boek gescheurd en ingelijst, aangezien het zo ontzettend op mij slaat....
Deel van een pagina dat ik ooit eens uit een boek heb gescheurd en ingelijst omdat het zo ontzettend veel op mijn eigen persoonlijkheid slaat.

En dan hebben we nog die ziedende emotionele energie, die ingehouden agressie, immense kracht en magnetische intensiteit die onderhuids kolkt……klinkt vermoeiend he?! Ja dat is het ook. Probeer dat allemaal maar eens in bedwang te houden. Oh en een hoofd dat non-stop praat en nadenkt…..
Gek he dat ik zo vaak zo ontzettend vermoeid ben?!
Mijn vermoeidheid komt dus 9 vd 10 keer voort vanuit het mentale aspect, komt dus haast geen lichamelijke vermoeidheid bij kijken dus nee lieve mensen ‘een paar nachten goed slapen’ helpt dus niet….

Oh ja dan vergeet ik nog een puntje:
Mijn ascendant.

“Ascendant: In iemands geboortehoroscoop zou het te maken hebben met uiterlijke kenmerken en de manier waarop de persoon zich aan de buitenwereld toont.”

 

Drum roll please….

Mijn ascendant is: Schorpioen!

Och ja tuurlijk want waarom zou je het jezelf ook maar iets gemakkelijker maken?!
Ja dus dat….

Nou ben ik niet iemand die zich verschuilt achter zijn of haar sterrenbeeld om eventueel typisch gedrag goed te praten maar eh ja ik ben toch echt een Schorpioen, daar kan je gewoon niet omheen.

Queen of Scorpios
Eva scorpion3.jpg

Schorpioen
De Ondoorzichtige
“Alles of Niets”

Oh ja…….iets met een bucketlist…

Sja nou had ik maanden geleden geopperd dat ik een bucketlist wilde samenstellen met 40 items die ik voor mijn 40ste verjaardag afgevinkt wilde hebben, just for the fun of it. Niks geen gejengel over dat ik dan dus 40 jaar wordt en weet ik veel wat voor gejammer. Dat kan me namelijk geen ene mallemoer schelen, alsof je er iets aan kan doen ook……en daarbij, ik blijf gewoon mezelf, met m’n gekke kledingstijl, met m’n ietwat maffe gedrag en m’n eigenwijze karakter(tje). Zal mij boeien welke leeftijd ik heb….

Anyhoe….ja dat bucketlist idee heb ik ondertussen alweer een beetje uit het raam geduwd. Heb nog wel wat items op een lijstje staan die ik graag wil doen, omdat het een droom van me is, omdat het me leuk lijkt, omdat ik wil weten of ik het durf (vast wel…), omdat ik nou eenmaal gewoon maf ben, maar die hou ik gewoon nog even voor mezelf. Wil mezelf ook niet de druk opleggen dat ik iets moet doen van mezelf omdat ik het al tegen anderen heb verteld en het in een bepaald tijdsbestek moet doen en de stress of ik bepaalde dingen financieel wel of niet kan bolwerken. Gelukkig ben ik over een paar jaartjes uit de financiële ellende waar ik nu al een aantal jaar in bivakkeer dus dat maakt het als het goed is weer een stuk makkelijker, al weet je maar nooit wat de toekomst gaat brengen natuurlijk. Niks is zeker….

Gelukkig kost niet alles geld dus wie gaat er mee skinnydippen?!

Grapje…..nee echt, wie? Haha

Van meh naar yeah

De laatste tijd ging het hardlopen niet van harte. Alles voelde vermoeid en zwaar en soms zelfs pijnlijk.
Nou ging mijn laatste marathon al niet echt bepaald als hoe ik het enigzins voor ogen had, dit was eigenlijk meer een mentale kwestie dan echt lichamelijk maar waar ik toch wel het meest van baalde was dat ik echt om de 5km moest stoppen bij de verzorgingsposten om goed te drinken maar vooral om even steeds een rustmoment te pakken. En dat terwijl ik m’n eerste twee marathons non-stop aan één stuk door heb gelopen (had ook zelf drinken mee).

Instagram….zooooooo leuk!!!! Maar wat gebeurd er? Tijdens mijn eigen (zeldzame) runs stop ik om de haverklap om leuke plaatjes te schieten….oh als ik hier ff wat heen en weer ren voor m’n camera levert dat vast een heul leuk plaatje op om op Insta te slingeren…..ohhhh maar dit is ook een leuk stukje!…..en ga zo maar door. Over een 12km loop dat ik bijna bijna bijnaaaaaa binnen een uur zou kunnen lopen doe ik dan dus ook zo’n twee uur….
M’n lichaam begint te wennen aan al deze leuke rustmomentjes en wanneer ik dus eens ‘gewoon’ wil lopen komt dat lichaam dan ook in opstand.
M’n ademhaling is zwaar (nou ga ik tegenwoordig ook wel heel hard van start steeds) en m’n schenen staan in de fik om vervolgens in de kramp te schieten. Na 1 km wil ik al rusten maar kan het rekken tot 2,5 km. Ik heb zeker 5 tot 6 km nodig om een beetje op gang te komen.

Ik baal dus als een stekker. Er zit tenslotte toch ook weer een marathon aan te komen en die wil ik dit keer toch echt weer eens fijn kunnen lopen.

In Juni liep ik hier in het allemachtig prachtige Almere een pr op de halve marathon (01:47:52) zonder daar al teveel moeite voor te hoeven doen, twee weken erna loop ik te ploeteren tijdens de Stoomtramloop en zet uiteindelijk een tijd neer van 1:53:49 op dezelfde afstand, wat me dan nog meevalt want ik had het behoorlijk zwaar. Tuurlijk kan je gewoon je dag wel of niet hebben, kan gebeuren maar vrijwel elk loopje dat ik deed na de Stoomtramloop ging simpelweg ruk.
Dus wat de ‘f’ is er aan de hand? Heb ik dan toch iets te veel gedaan de laatste tijd? Komt het door m’n nieuwe schoenen?

Zondag 19 juli; vandaag is de 10 van Noordwijk.
Deze loop wilde ik gewoon eens lopen want eh ja….het is Edwin van der Sar zijn loop he. De dagen voor deze zondag besef ik dat ik blij ben dat het ‘maar’ een 10km loop is. Als ze een halve marathon in de aanbieding hadden had ik me daar ongetwijfeld voor ingeschreven, nu zou ik daar bij nader inzien totaal geen zin in hebben gehad.
Ik vertrek ‘s morgen om half negen van huis, trap m’n fietsje naar het station om vervolgens toch nog de trap op te moeten rennen om de trein te halen. Ik glip nog net door de dichtgaande deuren met m’n belachelijk grote sporttas om dan blij begroet te worden door een aantal dronken Rotterdammers….mogguh jongens.
Ik zet m’n Skullcandy Agent Headphones op en wordt verblijd met heerlijke oude nummers van Golden Earring. Later wordt ik vergezeld door Wilbert en Steph en als drietal komen we aan in Sassenheim, daar pakken we de bus om in Noordwijk te belanden.
Het begint wat te miezeren, ach ja…vind ik wel lekker. We gaan in de rij staan om onze startnummers op te halen en daar zie ik Natasja en Marleen al. Ik schuifel tussen de mensen door want ik moet weer aan de andere kant zijn natuurlijk en wordt aangetikt en hoor jaaaaa hoorrrrrrrrr daar heb je d’r weer hoor! Oh haha hoi Ewout! Ff kletsen en lachen om het feit dat we elkaar toch altijd tegen weten te komen overal en nergens.
Ik wurm mezelf weer naar buiten en spot al snel John, Natasja, Marleen, Chiel, Gaby, Maaike, Maika, Natascha, Diana en Maik (waarvan ik de meeste toen alleen nog kon als Instagrammers). De meligheid zit er al bijzonder snel in dus de toon was gezet. De weergoden blijken ook tranen met tuiten te lachen want de regen begint aardig te vallen. De meiden moeten nog even plassen dus ik hobbel mee met de rij om me ondertussen om te kleden….zo doen we dat gewoon, lekker makkelijk…..tegen de tijd dat ik ben omgekleed zijn de meiden aan de beurt om te plassen. Maaike vraagt nog of ik zo blijf staan…..eh ja ik doe gewoon aan sociaal natregenen haha
Dan onze tas inleveren…..dit gaat niet bijzonder snel. Compleet natgeregend begeven we ons naar de start, die wordt met 10 minuten uitgesteld. Overal bergen met kippenvel om me heen, verbeten bekkies en natter dan nat kunnen we niet meer worden. We gaan maar even een rondje rennen want zo blijven staan is ook niks. Ah een afdakje! Een flinke luifel zelfs. Daar kunnen we mooi een foto maken want in de stromende regen pakt niemand z’n telefoon erbij natuurlijk. Telefoon staat, wij staan…….telefoon staat dus onder de grote luifel en wij staan nog steeds in de regen, alleen nu als lachend wiebelend kluitje.
Net op tijd voor de start komen we bij het startvak aan. Geen idee wat ik doe maar ik druk op zoveel knopjes van m’n horloge dat ik inene de datum en tijd sta in te stellen terwijl ik gewoon op start moet drukken….what the hell?!

We zijn van start, ik denk me in te houden maar kom erachter dat ik toch best wat te hard ga, nou ja we zien het wel. John en Marleen lopen het eerste stukje achter me maar ik kan ze toch niet voor blijven. Murmel wat tegen John over vermoeide benen als ze voorbij komen en zwaai ze in gedachte uit…doeiiiii
Na zo’n 3,5 km (gok ik) loop ik achter een lang lijf met nat geregende haartjes….eh is dat? Jawel ik loop achter Mr. Van der Sar himself en ga hem tot mijn eigen verbazing voorbij.
Vlak voor de 5km hebben we een klim….wauw…die is ff pittig zeg maar op zich wel een fijn wakker-schud-momentje. Na 5km stopt het ook met regenen. Het is een mooie route en ik loop lekker. Dankzij de regen hoef ik dus ook echt niet te stoppen bij de verzorgingsposten, dit wil ik ook niet want ik wil doorlopen. Weer eens niet stoppen, gewoon gaan. Nog twee km te gaan en ik hoor een vrijwilliger zeggen: daar heb je hem. Dat moet Edwin zijn is mijn conclusie, ik wil omkijken om te zien hoe dicht hij op mijn hielen, of voor hem waarschijnlijk m’n schouders, zit maar weet me in te houden. Ken mezelf langer dan vandaag en weet dat als hij te dichtbij is ik dan dus ga jagen om hem voor te blijven. Nog 1 km en Edwin is nog niet voorbij gekomen, nog 500 meter…nog geen Van der Sar. Zouden ze het dan toch over iemand anders hebben gehad? Of komt ie in die laatste meters voorbij schieten? Komen we samen over de finish?! Zal ik dan z’n hand pakken? Hahahahaha yeah right!
Anyway de laatste 150 meter gaan in, m’n sprint wordt automatisch ingezet (mooi is dat hoe m’n hoofd vaak nog aan het bedenken is over wanneer ik zal gaan sprinten en het mijn lichaam is dat de knoop doorhakt en gewoon midden in een overweging begint met sprinten) en vlieg over de finish. Ik trap keihard op m’n rem en hoor de omroeper vervolgens zeggen dat Edwin over de finish komt. Hij finished dus vlak achter me. Ik ben druk foto’s aan het maken van hem en zijn vrouw en hoor m’n naam. John en Marleen staan ietsje verderop.
Bijkomen en bijkletsen dus……

but first lemmi take a VanderSarfie


Als iedereen weer is verzameld drogen we ons af voor zover dat kan, kleden we ons om en zoeken we een leuk tentje aan het strand op. Daar kletsen we heel veel, lachen we tot de tranen over onze wangen lopen en waaien nog ff lekker wat uit.

Ik was zo blij dat ik weer gewoon zonder problemen lekker 10km non stop kon lopen, een mooie tijd kon neerzetten én het dus niet aan die nieuwe schoenen lag want die had ik als test aangedaan. Die kregen een mooie vuur….eh waterdoop.

Eenmaal thuis kom ik er achter dat ik dus gewoon m’n pr met 25 seconden heb aangescherpt, ik dacht er 5 seconden boven te zitten (wat ik trouwens ookal heel knap vond van mezelf).
Dit was dus het zoveelste kersje op de taart want wat was het een leuke dag!

Schema’s en trainingen

lidow_2015492315891Sporten en trainen gaat altijd samen.
Hoe meer je traint, hoe beter je wordt…over het algemeen.
Maar wordt het er ook leuker op?

In mijn geval: nee
Maar ik ben dan ook een zeer typisch geval, in vrijwel alles.

Het volgen van schema’s en (strikte) trainingen is niet voor mij weggelegd. Ik voel me dan zo zwaar onder druk staan dat ik haast volledig dichtklap.
Wat ik dus doe, wat voor mij gewoon werkt is: wedstrijden, loopevenementen. Ik loop er in aanloop (ja mooie woordspeling) naar bijvoorbeeld een marathon zoveel mogelijk. Diverse afstanden maar in ieder geval een (paar) halve marathon(s) en op z’n minst 1 maal een 30km. Elke wedstrijd is voor mij een training voor de volgende.

Een paar dagen na mijn laatste marathon sprak ik iemand hierover en die raakte helemaal enthousiast door mijn praatje. Ookal ging die marathon niet zoals verwacht (wat ik overigens niet erg vind, ik heb gevochten, gestreden en mezelf weer eens overwonnen).
De enthousiast geworden persoon bestookte me meteen met allerlei vragen waar ik voordat ik er op in ging steeds eerst aangaf dat ik echt de verkeerde persoon was om tips aan te vragen.

Ik eet alles wat los en vast zit, behalve vlees want dat vind ik gewoon niet lekker en eet ik al zo’n 25 jaar niet meer, rusten doe ik ook niet echt aan, eis haast altijd teveel van mezelf, hou er best een chaotische levenstijl op na en trainen laat ik dus ook achterwege.

Als ik met mensen hierover in gesprek ben geef ik dus ook aan dat dit voor mij werkt maar dat ik het niemand aanraad. Ik ben van mening dat je zelf moet uitvinden wat wel werkt voor jou en niet klakkeloos een schema van internet oid moet afplukken en daar blindelings mee aan de slag gaat.
Luister naar je lichaam en je hoofd.
Iedereen is anders en iedereen moet alles op zijn of haar eigen manier doen.

Misschien ga ik nog op m’n bek hiermee maar tot nu toe heeft het mij wel tot de eindstreep van vier mooie marathons gebracht.

IMG_20150423_221832