2016: 12 Concerten

Als ik mijn kalender mag geloven ben ik dit jaar naar 12 concerten geweest. Dat is volgens mij een persoonlijk record. De afgelopen jaren ging ik naar een concert per 1 á 2 jaar. De grote concerten zoals Robbie Williams, Take That (vanwege Robbie), Backstreet Boys (sja soort van jeugdsentiment, ik was in m’n puberjaren toch echt meer fan van East 17), Pink, Christina Aquilera. Dat soort dingen. Allemaal met vriendinnen.
In 2015 begon daar al wat verandering in te komen. Ik ging in m’n eentje naar een paar concerten, zoals Billy Idol in HMH, Causes in Paradiso en het 50 jarig jubileums concert van Golden Earring in de Ziggo.

2016 begon ik met The Paper Kites in Paradiso op 2 februari. Ik had een nummer van ze op de radio gehoord en vond dat erg goed. Thuis, na het werk, zocht ik ze op via Google en stuitte meteen op het bericht dat ze over twee weken zouden optreden in Paradiso. Ik dacht ach waarom niet? Ik heb meteen een kaartje aangeschaft en verdiepte me in hun laatste album.
Terwijl ik in de hal nog wat rusteloos sta te draaien en wat op een poster probeer te lezen (had m’n bril niet mee) hoor ik inene ‘Running Junkiessss’. Instinctief draai ik m’n hoofd in de richting van het geluid. Ik heb geen idee uit wiens mond dat kwam dus ik staar naar gezichten in de hoop iemand te herkennen. Ik herken iemand maar toch ook weer niet. Wanneer mijn ogen eenmaal beter zijn gefocust zie ik naast de persoon die ik meende te herkennen Anouschka lopen, ah het is haar zus dus ik meende te herkennen. Olav, haar vriend, is degene die mij heeft geroepen.
Met z’n vieren lopen we de zaal binnen. Gezellig. Anouschka en haar zus blijken The Paper Kites al geruime tijd te kennen en het blijkt dat dit voor het eerst is dat ze in Europa optreden. Het is een ontzettend goed concert, ik ben zeer blij verrast. Fijne muziek, live ook gewoon onwijs goed en een leuke band. En ik was gewoon ook in erg leuk gezelschap.

20160202_205338
The Paper Kites – Paradiso

28 April sta ik Paradiso Noord (Tolhuistuin) bij de 3FM Talents. Het gaat om Son Mieux, Haevn en The Brahms. Van de drie bands ken ik alleen Haevn en daar kom ik dus ook echt voor. De eerste band komt het podium om en ze weten meteen al m’n aandacht te trekken. Wanneer het eerste nummer is gespeeld zit ik er al helemaal in. Wat zijn deze gasten goed zeg! Ik neem aan dat de kwaliteit per band alleen maar beter wordt dus vraag me serieus af hoe dat zou moeten want dit is echt zo gaaf. Dan komt de volgende band op. Ik vind er bijzonder weinig aan. Het ziet er heel erg saai uit. Maar ja dan trekt de zanger z’n mond open……wat een stem! Aangezien ik geen idee heb hoe Haevn of de andere bands eruit zien weet ik niet waar ik naar kijk. En omdat ik alleen Haevn ken denk ik dat zij de hoofdact zijn. Maar deze gozer zingt wel erg goed, ik ga toch maar eens Google-en. Oke de band van net was dus Son Mieux, die onthouden we. En de band van nu….oh dát is Haevn. Oei ze stellen me toch wat teleur, qua ‘show’ dan. Qua stem is het onwijs goed, de cover Wicked Game is echt heel goed, maar verder vind ik het saai om naar te kijken. Wanneer de laatste band opkomt weet ik dan uiteraard dat dit The Brahms is. Net als Son Mieux jonge jongens. Ik vind ze qua stijl passen in het straatje van Artic Monkeys, wie ik overigens erg goed vind maar ja die zijn er dus al, daar hoeft geen tweede band van. Ik kijk steeds op de setlist hoeveel nummers ze nog gaan spelen. Mijn aandacht ebt weg en ik ben ondertussen bekaf. Dat komt niet zozeer door hun maar door mijn eigen gemoedsrust.
Ik loop de deur uit als fan-in-the-making van Son Mieux.

20160428_210806
Son Mieux – Paradiso Noord

Op 14 Juni loop ik Bitterzoet binnen. Izzy Bizu geeft hier een concert en ik ben zeer benieuwd. Ze heeft pas 1 single uitgebracht: White Tiger. Een blij zomers liedje vind ik het maar ik ben vooral benieuwd of ze alles wat ze in de single laat horen ook live kan, of het geen puur studio liedje is.
Een klein meisje stapt het podium op, of zo oogt ze iig. Met veel haar. Ze is heel aandoenlijk en praat heel zachtjes en verlegen tegen het publiek. Ze lacht soms om dingen die ons volledig ontgaan maar iedereen is betoverd door dit lieve wezentje. Wanneer ze zingt danst ze er vaak bij of huppelt om dan later aan te geven dat dat toch wel heel veel energie kost. Ook pakt ze verschillende keren een hand uit het publiek om dan hand in hand te dansen en tegen die persoon te zingen, dan is ze niet zo verlegen. Maar zingen kan ze zeker! Voldaan keer ik naar huis.

20160614_212238
Izzy Bizu – Bitterzoet

In Juli is er een foodtruck festival in Almere en een van de acts die komt optreden is Son Mieux, daar moet ik natuurlijk heen. Wanneer ik het lege plein op loop zijn ze bezig met de soundcheck. Wanneer hun optreden begint is er een klein fanclubje rechts voor het podium komen zitten en staat links wat nieuwsgierig publiek, mannetje of 5. Er komt een geestelijk gehandicapt meisje met haar moeder bij staan en later nog een paar mensen. Ook sluit een dronkaard zich bij het gezelschap en die stoot steeds mensen aan om met ze te kunnen dansen. Ik sta lekker ver achteraan en voel plaatsvervangende schaamte dat juist mijn geliefde Almere weer zo’n karig publiek bij elkaar heeft weten te sprokkelen. Desondanks geniet ik van de muziek maar merk toch wel dat de band zichzelf moet blijven motiveren en richt zich dan ook voornamelijk op het fanclubje.

dscf4732
Son Mieux – Foodtruckfestival Almere Kookt

En dan is het vervolgens inene 25 Oktober en sta ik met Edwin in Paradiso. We gaan naar Jamie Lidell en zijn daar best wel enthousiast over. Helaas lopen we na het concert een stuk minder enthousiast naar buiten. Het geluid was slecht, publiek was niet je van het (vonden wij) en de muziek was niet wat we verwacht hadden. Het was te jazzy in mijn optiek, te hyper en de muzikanten die moesten steeds maar weer later horen hoe goed ze waren door elk nummer minutenlang te verlengen. Als Jamie dan eindelijk een van z’n grote hits doet gaat het veel sneller dan normaal dus ook daar kunnen we weinig mee. Als hij terugkomt voor de toegift raakt een roadie de microfoon aan en klinken de laatste twee nummers inene perfect. Zo jammer! Wanneer we naar buiten lopen zeg ik tegen Edwin dat mijn hoofd helemaal in de war is, alsof ik drie uur lang naar Bert Visscher en Jochem Myjer samen heb staan kijken (die ik best goed kan hebben btw).

20161025_222917
Jamie Lidell – Paradiso

Op mijn verjaardag, 30 Oktober, loop ik voor het eerst van mijn leven het Concertgebouw van Amsterdam binnen. Ik neem plaats in de Kleine Zaal op de tweede rij en zit pal achter de vleugel. Tussen mij, de eerste rij en de vleugel in neemt Iris Hond plaats.
Bijna het gehele concert zit ik met in elkaar geknepen handen die op mijn schoot liggen. Het is zó goed! Ik ben zo blij dat ik had besloten om dit te doen, om mezelf dit cadeau te geven. Wat een mooie ervaring. Ik vind alles eraan fantastisch, hoe je een verhaal, de emoties kan voelen door alleen muziek, zonder woorden. Hoe iemand in staat is om zoiets te bedenken. Om haar handen over de toetsen te zien glijden, hoe ze voor een nummer d’r handen tegen de piano drukt om haar vingers te kraken, hoe ze haar hoge blauwe hakken uittrekt, behoedzaam naast zich neerzet en ze kracht die ze niet via haar handen naar buiten kan laten vloeien in haar voetzolen en tenen te zien wegebben.
Gek genoeg loop ik trots naar de trein, ik was erbij.

20161030_203451
Iris Hond – Concertgebouw

3 November loop ik van station Muiderpoort naar Poppodium Q-factory. Nog nooit van gehoord en dus ook nog nooit geweest. Vanavond is het tijd voor Barry Hay’s Flying V Formation. Jammer genoeg loopt het programma aardig uit dus ik sta er toch wel ietwat nerveus te zijn want ik moet wel thuis zien te komen natuurlijk.
Na een goed voorprogramma is het dan eindelijk tijd voor de hoofdband. Ik ben omringt door Earring fans, niet geheel verrassend natuurlijk, dat is ook de reden waarom ik er sta. Naast mij zit een oudere man op zijn rollator die ondertussen zijn zelfgesmeerde boterhammen, verpakt in plastic zakjes, heeft genuttigd. Maar ook de ohhhhhhhh ik ben zo verliefd op Barry-vrouwen staan tussen het publiek, waarvan eentje naast mij. De man met wie ze is doet heel aardig tegen mij en we maken over en weer een paar grapjes maar aan haar irriteer ik me mateloos. Barry steeds een paar keer z’n hoofd om de deur voordat hij daadwerkelijk opkomt en iedere keer stoot de vrouw allerlei kreten uit als ze hem ziet. Ik zucht, doe toch eens normaal joh. De tijd dat die mannen daar gevoelig voor waren is volgens mij allang voorbij hoor.
Maar ja als jong meisje kon ik me er al aan storen. Ik ben zelf ooit eens zo vuil aangekeken door zo’n menigte vrouwen, nadat George me had aangekeken en een gekke bek naar me had getrokken, dat ik maar snel maakte dat ik wegkwam. Jaloers op een meisje van 12. Sorry hoor, had hij dan een gekke bek naar jullie moeten trekken?
Ook hier vermaak ik me verder prima, ondanks dat ik de meeste nummers niet ken. Er worden wel drie Earring nummers gespeeld maar dankzij gitarist Pablo van de Poel (die overigens zeer briljant is) klinkt het net even anders dus ik ben m’n vertrouwde nummers kwijt.

20161103_215155
Barry Hay’s Flying V Formation – Poppodium Q-Factory

16 November speelt Therapy? in de Melkweg en Edwin en ik gaan erheen. Wanneer Edwin me eerder allerlei titels naar m’n hoofd slingerde kwam ik erachter dat ik echt maar 1 nummer van ze ken. Diane. Ik heb wel een paar pogingen gewaagd om een greatest hits album te luisteren maar ja dat eindigde toch steeds weer op dat ene nummer op repeat.
Oh ja het is akoestisch besef ik op de heenweg.
En toch zijn we niet voorbereid op de rijen stoelen wanneer we binnen lopen.
Het zijn dus zitplaatsen en op het podium staan ook stoelen en tafeltjes met (nep)kaarsen erop. Dit wordt geen wilde avond dus.
We houden ons vooral bezig met het bekijken van het overige publiek. Hebben lol om een man die ook in onze ogen wat verrast naar het podium kijkt. Toch geeft mijn hoofd even een seintje: hey is dat niet?…..maar Edwin reageert niet dus het zal wel niet.
Wanneer de band het podium betreedt ziet Edwin het ook: ‘hey dat is de zanger! Daar hadden we net nog lol om, had hem helemaal niet herkend’. Ah zie je dus toch!
Ondanks dat ik helemaal niks van ze ken vind ik het erg goed en geniet van de energie van de mensen om me heen. Wanneer ze Diane spelen film ik dit, het nummer wat ik zo bizar goed vind maar dus niet mee kan zingen want ik ben aan het filmen. Beetje gek maar jaaaaa, ik zing thuis wel weer mee. De verhalen die ze vertellen over hun ‘wilde jaren’ zijn bizar, maar gewoon raar bizar dus. Rare mensen, past wel bij hun bandnaam.

20161116_221709
Therapy? – Melkweg

10 dagen later sta ik weer in Paradiso. In de Kleine Zaal. Het is dus 26 November en ik ben aanwezig bij het laatste concert van haar huidige tour. Ik ken haar niet en heb haar muziek ook niet opgezocht, ik ben puur afgegaan op de omschrijving. Ik sta bij Eivør.
Ik vraag me af waar al deze mensen waarmee ik in deze zaal sta haar van kennen. Kennen ze haar van een of ander vaag festival? Want eigenlijk iedereen om me heen kent haar, merk ik aan de reacties wanneer ze weer een ouder nummer aankondigt. Ze is goed, mijn mond valt soms gewoon letterlijk open. Sommige nummers hebben een hoog Kate Bush gehalte (I like!) en andere klinken Keltisch. Ze zingt in meerdere talen maar dat maakt helemaal niks uit, het klinkt allemaal goed. Ze kan krankzinnig hoog en idioot laag zingen. Wanneer ik weer naar de trein loop is mijn muziekhartje warm van gelukzaligheid, hier hou ik van. Kleine concerten met onbekende artiesten. Helemaal als ze dus ook nog eens goed blijken te zijn.

20161126_220252
Eivør – Paradiso (Kleine Zaal)

13 December ben ik wederom terug in Paradiso, het is tijd voor Selah Sue. Ik sta weer lekker vooraan en schrik me de takke van haar zwangere buik wanneer ze opkomt, ik heb het gevoel dat ie als een afdak boven me hangt. Kan helemaal niet want ik sta niet recht voor haar maar jemig! Hierna heeft ze dus ook nog 1 concert en dan gaat ze met verlof.
Ze komt op zonder band en pakt haar gitaar. De zaal is muisstil wanneer ze het eerste nummer begint maar dan valt er vanaf het bovenste balkon een keiharde plastic beker naar beneden. Zo te horen gaat ie netjes via de trap en slaat geen trede over. De zaal begint te lachen, wat een kabaal kan een zo’n beker maken. Ze is bijna klaar met haar nummer, heeft nog 1 uithaal te gaan wanneer er een man keihard niest, maar dan ook echt keihard. Iedereen buldert het uit van het lachen en ook Selah is er helemaal uit. De laatste woorden van het nummer zegt ze dan ook maar gewoon. Het is toch een flinke tijd geleden dat ik haar muziek heb gedraaid dus moet weer helemaal inkomen. Gelukkig blijk ik het merendeel toch wel te kennen en ook Selah is ontzettend goed zeg. Ze laat dingen horen wat ik niet van haar kon, bepaalde uithalen en toonhoogtes. Ik ben blij dat ik de dag dat de verkoop van de kaarten begon heel even tijd maakte om in die eerste paar minuten ‘maar vast een kaartje te bestellen, hoefde ik dat thuis niet meer te doen’. Niet wetende dat het binnen een half uur uitverkocht zou zijn.

20161213_213330
Selah Sue – Paradiso

Op Tweede Kerstdag sta ik rond 8 uur in North Sea Jazz Club waar Ruben Hein straks achter de piano zal plaatsnemen.
Ook van hem is het lang geleden dat ik naar zijn muziek heb geluisterd en normaal is het Ruben Hein en zijn band, vanavond is hij dus alleen met de vleugel.
Hij praat veel tegen het publiek, op een hele leuke manier. Ik vind hem heel erg goed maar de laatste jaren ben ik niet zo goed in de feestdagen dus het kost me meer energie dan nodig is. Ik irriteer me ook aan een aantal mensen in het publiek in mijn buurt en dat leidt me ook erg af. Op zich is het ook een vreemde setting. Allemaal mensen aan tafeltjes die een maaltijd nuttigen en dan een aantal mensen, waaronder ik, die achterin de zaal staan om alleen het concert bij te wonen. Maar goed is ie zeker.

dsc01138
Ruben Hein – North Sea Jazz Club

Woensdag 28 december is het weer tijd om naar Paradiso Noord te gaan en weer gezellig met Edwin. We gaan naar Jonathan Jeremiah en man wat hebben we er een zin in! Vanaf het moment dat we de kaarten hebben besteld was ik al in een euforie stemming. Ik heb echt uitgekeken naar deze avond. We zijn vroeg want ik wil vooraan staan. Maar schijnbaar zijn we te vroeg want de deur is nog niet eens open. Gelukkig kunnen we in het restaurant wat drinken en bijkletsen over de kerstdagen en het overlijden van George Michael.
Wanneer we dan naar binnen mogen zijn we de eerste in de zaal. Normaliter sta ik rechts vooraan bij een podium maar nu vrijwel in het midden, iets naar links. Ik heb op een foto van de avond ervoor gezien dat hij hier ongeveer staat dus vandaar dat ik nu maar hier ga staan. Maar gewoontediertje dat ik ben, het voelt wel vreemd.
Nadat we het voorprogramma godzijdank hebben overleefd is het wachten op Jonathan. En dan is hij daar, whoehoe! Hij begint te zingen en ik wordt helemaal naar binnen gezogen lijkt wel. Pas als hij klaar is weet ik mijn blik los te krijgen, draai ik me om naar Edwin en zeg: Holy shit! Edwin beaamt dit. Wat is die man goed, wat een stem!
Wij hebben de setlist al bekeken, bestudeert en gefotografeerd. Dus wanneer Jonathan zegt dat we mogen raden welk nummer hij nu gaat spelen roept Edwin LOST! Iemand anders roept nog Happiness maar daar wordt geen aandacht aan besteedt. Edwin is in gesprek met Jonathan. Edwin mag niet meer raden want hij weet het duidelijk al en hij heeft niet eens gezegd wat hij voor prijs kon krijgen, heeft ie alles wat hij wilde gekregen voor kerst? Ze babbelen wat en ik sta er lacherig bij. Wat een heerlijk moment. Wanneer er een cover van George Michael (A Different Corner) wordt gespeeld kijk ik even naar Edwin, of alles goed gaat, hij was immers groot fan vroeger.
Op een enkel nummer na ken ik alles maar moet toch graven in mijn geheugen naar de woorden en wanneer ik lekker mee sta te pruttelen heb ik oogcontact met Jonathan en vergeet alles weer volledig. Deze man heeft echt iets bijzonders hoor, poeh.
Hij heeft iets gezegd over het nummer Sexbomb van Tom Jones, wat weet ik niet meer. Wanneer hij vraagt welk nummer we nu willen horen roept Edwin Sexbomb! En weer volgt er een hilarisch gesprek tussen de twee. Jonathan gaat hem niet zingen maar vanaf nu zit in elk nummers wel een keer een stukje van Sexbomb. Hij sluit af met mijn favoriet Phoenix Ava. Wanneer hij nu echt wegloopt gebaart Edwin nog dat hij de setlist wilt hebben maar dat krijgt Jonathan niet mee. Ik ga op m’n tenen staan om hem proberen te pakken maar het lukt niet. Edwin krijgt hem wel te pakken en geeft hem vervolgens aan mij. Waarop ik zeg dat ik hem juist voor hem wilde pakken. Lieve trutties zijn we ook.
We gaan onze jassen pakken en lopen weer naar boven. Jonathan staat er al, omringt door éen gelukkig niet al te grote menigte. Wanneer hij ons ziet herkent hij ons meteen. Hij stapt naar voren en begint meteen tegen Edwin te kletsen. Hij wist de woorden van Sexbomb niet meer, I tried dude. Hij vraagt naar zijn naam en schudt hem de hand, dan draait hij zich naar mij en schudt mijn hand en ook ik stel me netjes voor. Eerst gaat Edwin met hem op de foto en daarna ik. De flits van mijn telefoon is heel erg fel dus wanneer ik Jonathan los laat zeg ik: okay now I’m blind en kijk ongetwijfeld even lichtelijk scheel om m’n opmerking te bekrachtigen. Ik krijg: I know right?! als antwoord. Edwin vraagt of hij de setlist wilt tekenen. Ik overhandig hem het papier met de woorden: can you sign it with: For Sexbomb and Phoenix Ava?
Wat hij glimlachend doet. Helaas heeft hij dan echt geen tijd meer voor ons want er staan nog meer mensen te wachten.
Hyper de pieper staan we vervolgens op het pontje richting Centraal Station. Wat een avond. Wat een concert, zo goed, die stem, de lol die we hebben gehad, het gesprekje achteraf, de getekende setlist die ik als een soort schatkaart vasthou, die ogen…
Ik kan er niet over uit wat een fantastische avond dit was. Ik kom thuis met een soort puberaal gevoel van verliefdheid en kan de hele nacht amper slapen. Druk met m’n foto’s, filmpjes en luister non stop naar zijn muziek. Het feit dat ik weer eens last heb van m’n Restless Leg Syndrome helpt ook niet natuurlijk. Dit was echt veruit het beste en leukste concert van het afgelopen jaar. Hopelijk zijn we er de volgende keer ook weer bij!

pixlr_20161231232322841
Jonathan Jeremiah – Paradiso Noord

Damn dus toch!….en dan weer niet…huh?! Oh en iets met werk..

Vorige week schreef ik nog over mijn lange gelakte nagels, m’n geliefde sieraden, m’n jurkjes, leggings en nerdy shirts, m’n schoenen, m’n spinnenfobie, m’n crush op Dave Grohl en zelfs over knuffels.
Ik kon dus tijdens het nalezen van deze blogpost ook niet anders dan tot de conclusie komen dat ik ondanks mijn eigen bijzonder heftige protesten toch best wel behoorlijk girly kan zijn, en niet eens een beetje stiekem ook, nee gewoon best overduidelijk….shit…

Om vervolgens de week erna aan het werk te gaan
in de metaalbewerking.
Say whut?!
Yup de afgelopen week heeft Evaatje met RVS platen lopen zeulen, aan diverse machines gestaan, met chemicaliën gewerkt, een ‘stofjas’ gedragen, evenals werkschoenen en heb ik tig paar handschoentjes versleten.
Zeg maar dag tegen je nagels, sieraden worden niet meer gedragen en ook mijn leuke kleding en schoenen blijven in de kast.

Sja ik word niet graag als girly bestempeld maar eh ja dit is best weer een extreme overgang zo.
Gelukkig zat mijn eerste colaatje die ik daar dronk dan ook in een ‘Share with Bro-blikje’….zucht

Om even terug te komen op het werk, ik ben dus afgelopen maandag begonnen bij een klein bedrijfje bij mij in Almere Buiten. Zij zijn gespecialiseerd in het etsen van metaal en waren op zoek naar iemand met o.a. enig grafisch inzicht….nou voila.
Na ruim een half jaar thuis op mijn derriere te hebben gezeten mag ik mezelf dus weer nuttig gaan maken.

tuxpi.com.1408748776

Paspoort

Nou hehe eindelijk is het dan zover….m’n nieuwe paspoort is aangevraagd! En ja hij is ook betaald!

Vanaf volgende week dinsdag mag ik hem ophalen. Wat een verademing zeg.

Nu ik eindelijk het geld bij elkaar had kreeg ik weer andere zenuwen: ohoh er hangt een plukje haar over mn ene oor (pasfoto)….zouden ze daar niet moeilijk over gaan doen?

Kleine stresskip die ik soms ook ben.

Ik riep dus al een tijdje op ‘woensdag 20 mei heb ik de afspraak staan’…nou prima, helemaal blij. Krijg ik gister een herinnerings-smsje….dinsdag 20 mei…uh duh….sjonge jonge zou ik zo even bijna die afspraak alsnog missen.
Goed om 12:36 is de afspraak, je moet 10 minuten van te voren aanwezig zijn, prima….dus ik sta daar om 12:19 aan de balie: Hoiiiiiii ik kom mijn paspoort verlengen *zet een hele grote glimlach op* Oke dat is prima (eh ja ga me niet vertellen dat dat NIET prima zou zijn gekkerd) hoelaat heeft u de afspraak? Ik: Om 6 over half 1….Baliemevrouw: oh oke dan mag u zich om 12:26 weer bij mij melden, eerder is niet mogelijk.

Zucht….dus ik weer weg, 3 minuten buiten gezeten en weer naar binnen en wat denk je? Dikke rij met hele trage mensen met moeilijke vragen…..SERIEUS?!
Uiteindelijk was ik bij een andere mevrouw aan de beurt (12:34) want die vrouw die me dus eerder niet mocht helpen ging pauze houden op het moment dat ik aan de beurt was….oke whatever….
Maar goed ik had m’n nummertje hoor, ik mocht in de wachtrij plaats gaan nemen….of niet….*PLING PLONG* Nummertje E 261 mag zich melden bij balie nummer 12…..holy sh*t ik ben nog niet eens binnen joh….tuurlijk een van de achterste balies….

Na wat geklep en gelach met dat baliemevrouwtje mocht ik nog wat vingerafdrukken achterlaten….nou mevrouw uw balie staat al helemaal vol met bezwete zoute vingerafdrukkies hoor en toen mocht ik mn geld inleveren…..haha nee joh dat dacht je maar!
‘Oh u wilt contant betalen? Dat kan over een half uur’

Zucht….oke tot zo…

20140520_131324