Banana Eve on Tour – Amsterdam

Zondag 16 oktober, vandaag zijn mijn mamma en mijn tante jarig maar ook is het de dag van de Amsterdam Marathon. Ik loop op geen enkele afstand mee (nog steeds last van mijn voet en ik wil gewoon weer eens cheeren) maar ben al vroeg op pad.
Terwijl ik van het station naar het Rijksmuseum wandel kom ik overal hardlopers tegen. Sommige al helemaal in hun outfit, zonder extra kleding eroverheen, en met hun startnummer al opgespeld. Druk kletsend met hun medelopers en/of hun supporters. Lopers uit diverse landen. Sommige lopen relaxed over straat, anderen rennen langs om de tram te halen. Ik sla het allemaal glimlachend gade. Ik weet zelf maar al te goed hoe het voelt.
Wanneer ik aankom bij het Rijksmuseum is het team om de Cheerzone op te bouwen ook net aangekomen. Samen zetten we de partytent, waar we onze spullen kunnen stallen, op, worden de crewvlaggen opgehangen, de beachvlaggen neergezet en de borden opgehangen waarop staat over hoeveel meter de lopers de Cheerzone kunnen verwachten. Loes komt aan met de Lululemon bakfiets, gevuld met aanmoedigingsborden, bergen met confetti, ontzettend leuke petjes én thermoskannen met koffie en thee. Rustig aan wordt de Cheerzone gevuld met vrienden.
14680597_1206033136102692_2701579884138002500_n

Wanneer de marathon op het punt staat op te beginnen snellen Mark en ik ons naar onze tassen. Mark is de eerste die zich in het pak van de Running Junkies mascotte, Ryan the Lion, zal hijsen en ik transform weer in Banana Eve. Dit tot verbazing van vele Junkies, waar we dus veel lol om hebben. Ik heb net m’n pak aan en voel dat ik wordt aangetikt, ik draai me om en daar staat Edwin! Ein-de-lijk zien we elkaar dan!
20161016_093313

De marathon is van start gegaan en het duurt niet lang tot de toplopers ons voorbij komen (op de heenweg bevindt de Cheerzone zich op km 4 en op de terugweg zitten de lopers op zo’n 38 km. De heenweg is dus gewoon leuk dat we er staan en de terugweg zijn we vrijwel noodzakelijk om de lopers een boost te geven voor die laatste 4 kilometers).
Na de toplopers volgt de stroom met recreatieve lopers (ook toplopers overigens!) en in die stroom moeten wij dus onze lopers zien te vinden. Gelukkig weten ze haast allemaal wel waar wij staan dus ze komen ook wel gewoon op ons af. Alle aanwezige crews komen aan bod. Van onze kant vliegen de aanmoedigingen via de megaphone, de highfives, de confetti en het enthousiasme de lopers om hun oren. Van hun kant krijgen we dezelfde enthousiasme, highfives (de een harder dan de ander) en ontzettend veel energie. Het is genieten voor alle partijen. En dan zijn ze weg, op pad om nog heel veel kilometers te mogen rennen, onderweg terug naar ons, naar het Olympisch Stadion, naar de finish en hun medaille. Wij mogen in de tussentijd de 8km lopers nog aanmoedigen om vervolgens te wachten op de eerste lopers van de marathon die weer terug gekeerd zijn.
pixlr
Vol spanning wachten we  de terugkeer van onze lopers. Ik sta iets verder van de Cheerzone vandaan. Ik ga daar bewust staan omdat ik zelf weet hoe het is om door die Cheerzone te komen. Het is zo fantastisch en het doet zo ongelooflijk veel met je. Maar het gaat ook ontzettend snel allemaal. De Cheerzone en over de finish komen zijn de mooiste momenten tijdens een marathon. Maar omdat het allemaal zo snel gaat en er zoveel door je heen gaat zie je niet wie er allemaal staan te juichen. Persoonlijk vind ik dat erg zonde. Zo heb ik eerder tijdens de marathon van Rotterdam bij de eerste keer passeren van de Cheerzone Mari volledig gemist, waardoor hij de tweede keer haast midden op de weg stond zodat dat niet nog een keer kon gebeuren. Het kwam dus goed maar toch jammer van die kilometers die ik heb gelopen met het idee dat hij misschien wel al naar huis was gegaan. En beide keren dat ik Amsterdam heb gelopen heb ik ook maar een paar mensen gezien terwijl er zoveel mensen stonden, toen wist ik bijvoorbeeld ook totaal niet dat Edwin er stond. Dat wist ik alleen maar omdat hij me een berichtje stuurde waarin hij vertelde dat hij er helemaal emotioneel van werd toen ik voorbij kwam razen (I know that feeling).
En dat wilde ik voorkomen. Mensen die wisten dat ik er zou staan en me misschien wel voorbij zouden rennen zonder me te zien, bananenpak of niet.
Dus ik sta met Edwin een paar meter na de Cheerzone. Zo kan ik iedereen goed aan zien komen en zij zien mij (of niet) en ik kan ze nog eens voorzien van confetti en highfives.

dsc_0363
Harad op weg naar de finish van zijn allereerste marathon. Hij loopt hem ‘gewoon even’ binnen de 3 uur en voelt zich daarna nog kiplekker! 

Ik probeer een beetje uit te rekenen waar de loper moet lopen voor de beste impact met mijn confetti-poppers. Maar een aantal lopers blijven aan de rechterkant van de weg lopen (voor de loper is het totaal niet duidelijk te zien dat de hekken die in het midden van de weg staan de weg naar ons niet afsluiten) waardoor ze me niet horen en ik ze no way kan raken met m’n confetti. Maar bij de lopers die wel langs me lopen gaat het goed (genoeg) en ze zijn blij verrast met deze extra aanmoedigingen. Niels zie ik helemaal in de verte aankomen en ik zie dat hij begint te zwalken. Hij wilt duidelijk aan de linkerkant van de weg lopen om bij ons te komen maar weet niet of het slim is en dat zie je dus heel duidelijk in zijn manier van lopen. Ik weet niet of hij me al kan zien maar ik begin al te gebaren dat hij gewoon hierheen kan en moet komen. Hij duikt door de hekken en is de enige die op de linkerbaan loopt. Hij dendert door de Cheerzone en komt vervolgens op ons af. Ik vergeet helemaal het juiste punt van confetti-poppen en de confetti vliegt dus al veels te vroeg door de lucht. Het volgende moment is Niels me om m’n nek gevlogen, oke dat zag ik dus niet aankomen. We geven elkaar een dikke knuffel. Wanneer hij wegloopt gebaart hij dat hij helemaal gesloopt is. Ik roep hem na dat het hartstikke goed gaat. En weg is ie weer.

 

pixlr_20161227160104930

Ik wacht nu nog op Mark. Mark ken ik van de basisschool en kwam hem twee jaar geleden inene tegen tijdens de Halloween Run. Hij loopt vandaag zijn tweede marathon. Zijn eerste was Rotterdam dit jaar. Ik heb toen nog een stuk met hem meegelopen in de laatste kilometers. Ik zie hem aankomen en ga klaarstaan met mijn confetti-popper. Een goed getimede confetti-douche dit keer waar Mark op reageer met: haha TRUT! Dit is volgens mij vooral omdat hij schrikt van de knal die dat ding geeft. Maar met net zoveel enthousiasme waarmee hij me toen hij 4km had afgelegd, geeft hij me nu weer een highfive.
Iedereen die ik ken is nu wel zo’n beetje voorbij gekomen en ook mensen die ik zo snel niet herken maar waarvan ik later besef dat ik ze ken, of zij mij, via Instagram of mijn blog. Super leuk!
Ik besluit even een broodje te eten en zie dan iemand in een bananenpak lopen. Hij heeft het zwaar maar kijkt dan inene op en ziet mij staan. Hij fleurt helemaal op en we wijzen breed glimlachend naar elkaar. Een moment van herkenning, bananen onder elkaar. Hij steekt de weg over en komt naar me toe. Hij spreekt Engels en zegt dat we gewoon een foto MOETEN maken! Ik forceer een glimlach want ik heb juist net m’n mond volgepropt met brood. Ik wens hem succes en blijf achter met m’n broodje in m’n hand en een blik op m’n gezicht van: wat is er nou zojuist gebeurd?! Zo ontzettend grappig!
Edwin is ondertussen naar huis en ik sluit me aan bij de Cheerzone om de halve marathonners aan te moedigen.

Wanneer alles een beetje op z’n eind loopt en de grote dingen zijn opgeruimd overleg ik nog even over het eventueel opruimen van de confetti. Wanneer dit niet hoeft besluit ik met Petra (die ook de marathon heeft gelopen) nog even naar de cheerzone van de Halfcrazyrunners te lopen. Ik app Marlous dat we eraan komen dus die wachten ons op.
Gezamenlijk reizen we naar het station.
pixlr_20161227162108051

De dag na de marathon speur ik het internet af op zoek naar m’n Banana-Buddy en ik weet hem zowaar te vinden! Ik zie meteen dat dit een geweldige ontdekking is. Niet perse vanwege het feit dat ik nu dus ook onze foto kan krijgen maar omdat hij zo gek is als een deur! Maandagavond spreek ik hem via Instagram en hij beloofd de foto dinsdagmiddag online te zetten en daar is geen woord aan gelogen. Yup ik heb duidelijk m’n mond vol eten….
Maar dan komt de dag erna een filmpje online te staan en ik lach me helemaal ziek.
Wat een heerlijkheid om iemand te treffen die nog gekker is dan dat ik ben!
pixlr_20161227164806501

 

Advertisements

Published by

Eva Boomgaard

Just a crazy bubbly girl with two cats | musicfreak | wannabe athlete | creative mastermind | loving restless soul | love2laugh | WM3 supporter 4 life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s