Bredase Singelloop

Zondag 2 Oktober 2016

Vandaag is het de dag van de Bredase Singelloop. Voor mij wordt dit de eerste keer dat ik hieraan deelneem. Ik meldt me aan bij de balie van Meeùs, neem wat te eten en te drinken en wacht op Joanna.
Wanneer Joanna en haar dochter Kim er ook zijn kleden we ons snel om, voegen we ons bij de andere Meeùs-lopers voor een groepsfoto en begeven we ons naar de startvakken. Na veel langer wachten dat gedacht gaan we van start van deze 5km. Het plan is om een zo snel als mogelijke tijd neer te zetten vanmorgen om mijn energie kwijt te raken. Ik vind het geen fijn parcours, heb een droge keel en heb last van de vele schoolkinderen die mee doen, me in de weg lopen en naar mijn mening iets teveel geluid maken. Na 25 minuten en 50 seconden kom ik over de finish en wacht op Joanna en Kim.

pixlr_20161204131316689

Terug in de lounge van Meeùs kletsen we wat na, eten en drinken we weer wat en maken Joanna en ik ons op voor de volgende ronde. Dus wederom een groepsfoto en na wat aanmoedigingen voor de lopers van de 10km (waaronder Lianne) wandelen we weer richting startvakken, waar we Wilbert ook treffen. Dit keer voor de halve marathon. We zijn van plan om samen te lopen en ik ga proberen Joanna naar haar snelste tijd op deze afstand te helpen.
Ik ben iemand die zo snel als mogelijk start en zich later overgeeft aan verval. Dat is dus iets wat ik nu niet moet doen.
Het startschot gaat en we zijn weg. Omdat we zo druk aan het kletsen zijn let ik totaal niet op. Joanna is degene die moet aangeven dat we veels te snel gaan, tot twee keer aan toe. Ja lekkere pacer ben ik. Rimco komt voorbij en heeft er duidelijk zin in, hij loopt vandaag zijn eerste halve marathon en hoopt binnen de twee uur te finishen. Dan wordt mijn naam nogmaals genoemd, dit keer is het Ton van Runner’s World.
pixlr_20161204131538180
Ondertussen lopen Joanna en ik op een beter tempo. We vermaken ons prima, we kletsen er druk op los, hebben lol, er is interactie met het publiek en met mij lichamelijk gaat het ook goed. Ik let totaal niet op mijn horloge dus qua tempo doen we gewoon maar wat. Ja ja ik ben een slechte pacer vandaag. Achter ons horen we de fluitjes en het ‘geschreeuw’ van de voorfietsers, dit betekend dat de toplopers eraan komen en wij, ‘het gewone volk’, aan de kant moeten. Met nog 1 man achter ons zijn wij de laatste lopers. Ik ga voor Joanna lopen zodat de toplopers genoeg ruimte hebben. Normaal moeten wij rechts lopen maar dit keer lopen we links. De toplopers passeren ons dus aan de rechterkant en alle bochten gaan naar links dus ik wil ze zo min mogelijk in de weg lopen en kijk dus de hele tijd om of er iemand aankomt. De fietsers die de bezemwagen vormen geven aan dat ik dit echt niet hoef te doen, ze hebben ruimte zat om me te passeren.
Het vervelende van op een lager tempo lopen tijdens een wedstrijd met een groot gat tussen jou en de mensen voor je én gepasseerd worden door hele snelle mensen is dat ik gedreven wordt om sneller te gaan. Om m’n eigen tempo te zoeken. Ik moet ontzettend inhouden en dat gaat me steeds moeilijker af. Nu moet ik steeds omkijken of ik niet te ver van Joanna vandaan loop. Dus soms loop ik wat achteruit en soms stop ik gewoon even op de stoep. Wanneer het besef komt dat we ‘pas’ op 7km zitten begin ik me ondanks de hilariteit hierom en de meligheid toch wel een beetje ellendig te voelen. Dit gaat een lange dag worden besef ik me. Fysiek gaat het prima, nergens last van, maar mentaal begint het een slachtveld te worden. Joanna weet dit en geeft al aan dat ik gewoon m’n eigen weg moet gaan als ik het niet meer vol kan houden. Vooralsnog wil ik dit niet. Ik heb gezegd dat we samen gaan lopen dus dan doen we dat. Ondanks het feit dat we beide allang weten dat die streeftijd niet meer gaat lukken. We hebben qua conditie geen goede dag, maar gezellig is het wel.
Vlak na dat fijne besef van die 7km staat ‘onze’ fotograaf Wietse klaar om ons vast te leggen.
pixlr_20161204124117231
In de volgende kilometers begin ik me ongemakkelijk te voelen bij de lieve aanmoedigingen van het publiek: hou vol meiden! Jullie kunnen het! In mijn hoofd geef ik steeds snauwende antwoorden: ja duh tuurlijk kan ik het! Ik hoor hier niet achteraan te lopen!
Nou ben ik zelf ook niet bijzonder snel ofzo en wil graag Joanna naar een nog mooiere tijd helpen en doe ik het met liefde maar vandaag voelt het duidelijk niet goed, of de afstand is teveel voor mij om dit te doen en ons tempo te verschillend? Ik weet het niet maar vandaag hou ik het jammer genoeg niet veel langer meer vol.
Op 9km spreken we af dat we op 10km uit elkaar gaan, dat is ook de splitsing voor de tweede ronde en de finish. En dan staat Wietse er nogmaals om ons nog een keer samen vast te leggen op de gevoelige plaat, oke digitale plaat dan.
pixlr_20161204124642858
We naderen ons eindpunt en de mensen roepen de meest lieve dingen maar ik kan alleen maar naar beneden kijken, het voelt zo niet goed. Ik kom aan op het plein en stop, ik zie verbaasde blikken in het publiek. Joanna en ik omhelzen elkaar, wensen elkaar succes, bedanken elkaar en geven elkaar een dikke kus en dan zet ik een sprint in. Ik ga ervandoor. Ik hoor mensen schreeuwen en een aantal juichen. Dit voelt fijn, even laten zien wat ik kan haha. Alleen loop ik op mijn Lunarglides en die zijn vrij glad aan de onderkant en loop ik over grote keien die natgeregend zijn. Ik verwacht ieder moment op m’n muil te gaan maar ga gewoon door. Wanneer ik door de bocht ben doe ik even wat rustiger aan, ik moet tenslotte nog 11km. Wel loop ik op mijn eigen tempo en het is grappig om de verbazing op de gezichten van het publiek te zien. Hoezo loopt zij achteraan als ze op dat tempo loopt? Mensen moedigen me nu heel anders aan. Sommige pushen me om de mensen voor me in te halen en wanneer ik dat doe hoor ik hard gejuich achter me. Ik heb lol, ik voel me een stuk lekkerder zo ookal vind ik het echt heel erg jammer dat ons doel niet bereikt is. We hebben het een keer eerder gedaan op de 5km, dat ging goed (al raakte ik Joanna kwijt in de laatste 100meter…..) en liep ze inderdaad een pr.
Op een gegeven moment lopen de achterste lopers en ik aan weerskanten van het water. Ik speur de mensen af op zoek naar Joanna. Wanneer ik haar heb gevonden roep ik haar, na een paar keer kijkt ze op en vind ze mij ook. We zwaaien en blazen handkusjes naar elkaar, ja we zijn een stel sentimentele mutsen.
Weer kom ik langs Wietse die ook zeer verbaasd kijkt omdat ik inene alleen loop.
14543794_548194335382418_8795416540955935191_o
Ik kom over de finish met een tijd van 2:16:54 (± 1:15 voor de eerste 10km en ±1:02 voor de laatste 11,1km). Het weer is behoorlijk verslechterd in de tussentijd maar ik wil perse wachten op Joanna dus ik frunnik een warmhoudfolie los van de hekken en ga onder een afdakje staan. Hier spreek ik Ton ook nog even, hij heeft zijn zus naar een mooie tijd geholpen. Na een tijdje komt er een man van het Rode Kruis bij me informeren hoe het met me gaat, ik wordt hier altijd wat geïrriteerd om want wordt nou eenmaal niet graag geholpen als ik hier niet om vraag dus ik probeer zo beleefd als mogelijk aan te geven dat alles goed gaat. Hij vraagt me waarom ik hier sta………..oh komt de bus hier niet dan? Ja jemig waarom denk ik nou dat ik hier sta? Ik mag mee naar voren om m’n vriendin meteen te kunnen omhelzen zodra ze binnen is. Dat is lief maar ik verbaas me er wel over. Niet vanwege het feit dat je niet pal achter de finish mag wachten (er is ondertussen nog een andere afstand bezig en die mensen beginnen nu over de finish te komen) maar meer vanwege het feit dat deze meneer zich ietwat zorgen maakt om me terwijl ik onder een afdakje sta en ik nu in de volle regen bij de finish mag gaan staan…..die logica ontgaat me even. Maar goed ik ga lekker vooraan staan.
Wanneer Joanna over de finish komt loopt ze me bijna voorbij, ze verwacht niet dat ik er nog sta en dacht me, bleek later, ook te hebben zien staan bij de Meeùs lounge die langs de route staat.
We nemen onze tweede medaille van de dag in ontvangst en lopen druk kletsend terug naar Meeùs. Ook zei vraagt of het wel goed met me gaat want ik heb schijnbaar geen kleur meer in mijn lippen. Ohhhh vandaar dat die Rode Kruizer even polshoogte kwam nemen bij me.
20161204_125259
We hebben dan weliswaar niet ons doel gehaald om de hele weg samen te lopen én om Joanna d’r pr te verbeteren maar we hebben wel een onwijs leuke dag gehaald.
Minpuntje is alleen wel dat ik nu verga van de pijn in mijn linkervoet. Ik had al wat last sinds de marathon maar het is nu zodanig dat ik niet meer normaal op mijn voet kan staan en lopen is ook niet fijn. Maar ja we zullen het zien, voorlopig maar wat rust pakken.

Oh en Rimco? Ja die heeft zijn eerste halve marathon binnen de twee uur gelopen! Gefeliciteerd!

Advertisements

Published by

Eva Boomgaard

Just a crazy bubbly girl with two cats | musicfreak | wannabe athlete | creative mastermind | loving restless soul | love2laugh | WM3 supporter 4 life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s