Mijn zevende marathon: de korte aanloop

Nog iets minder dan een maand en dan loop ik alweer mijn zevende marathon. Zoals altijd heb ik na amper twee weken mijn trainingsschema onder begeleiding van allerlei excuses alweer aan de kant gegooid. Ditmaal staat mijn hoofd er dus echt totaal niet naar en als mijn hoofd er niet naar staat staat mijn lichaam dat ook niet. Ik ben niet iemand die juist gaat lopen om het hoofd leeg of tot rust te krijgen, mijn drukke hoofd heeft een soort verlammend en verkrampend effect op mijn lichaam. Tenminste als het zo extreem druk is zoals het nu is.


Zaterdag 13 augustus sta ik met onder anderen Edwin, Ton , Andrea en Steffen in het Olympisch Stadion. Vandaag zullen we Ben Johnson ontmoeten. Iedereen is een tikkeltje nerveus en hyper enthousiast.
Nadat hij het Stadion heeft betreden, het zicht ons wordt ontnomen door alle fotografen en we een soort van serenade aan Mr. Johnson hebben moeten aanhoren maken we ons klaar voor de training. De warming up doen we onder begeleiding van Marius, die ik weer ken sinds het EK Atletiek. Edwin en ik beginnen al onwijs melig te worden (as usual) en worden waarschijnlijk al ontzettend irritant voor de anderen. Dan is ook Ben klaar voor de rest van de training. Hij legt het een en ander uit over het zo snel en sterk als mogelijk uit de startblokken weg te sprinten. Over de houding van je lichaam en je passen.
We krijgen wat looptraining en mogen dan plaatsnemen in de startblokken. Nou heb ik dit nog nooit eerder gedaan en ik ben zeer verrast over hoe dit aanvoelt. De spanning staat overal op m’n benen en de eerste keer schiet ik meteen uit de houding omdat het voelt alsof mijn linkerknie elk moment kan knappen. Langzaam aan laat ik me weer in de houding zakken en met een gecontroleerde ademhaling neemt de spanning rondom m’n knie af. Na een paar sprintjes is het tijd om het boek van/over Ben Johnson in ontvangst te nemen en te laten signeren. Al met al een bijzonder uurtje op deze zaterdagochtend.

Zaterdag 20 augustus ga ik voor het eerst suppen! Samen met Udjen, Lianne, Monique en Annika. De enige twee die enigzins ervaring hebben hiermee zijn Annika en Monique. Annika is ons surfmeisje en Monique heeft eens een keer eerder gesupt.
We krijgen een korte uitleg en mogen dan omstebeurt op een plank stappen. Annika en Lianne dobberen al op hun knieën op een plank en dan kies ik mijn plank. Ook ik start eerst maar eens op mijn knieën om te zien hoe stabiel zowel de plank als ik ben. Maar al snel sta ik voorzichtig op. We peddelen weg van het opstappunt en het gaat allemaal prima. We hebben een hoop lol en dat wordt er zeker niet minder op wanneer we de eerste echte bocht moeten maken. Dit gaat niet iedereen even gemakkelijk af. Monique blijft achter en wanneer ze is opgehaald door onze begeleider zijn we aangekomen bij een kruispunt. Iets wat dus ook deining veroorzaakt. Iets wat ons duidelijk nerveus maakt. Annika verliest haar evenwicht en beland in het water. We lachen erom maar dan komen Udjen en ik te dicht bij elkaar en door de deining raakt Udjen uit balans, ze stapt te ver naar voren op haar plank en haar plank glijdt onder haar vandaan. In minder dan een oogwenk lig ik, terwijl ik mijn plank en mijn evenwicht onder controle heb, ook in het water. Beide begrijpen niet wat er is gebeurd, aangezien het zo ontzettend snel ging allemaal. Maar Monique weet ons te vertellen dat nadat Udjen d’r plank onder haar weg is gegleden een sprong maakt en schijnbaar springt ze op de punt van mijn plank. Daardoor maak ik dus ook pijlsnelle duikvlucht het water in. Uiteraard totaal niet erg, want nadat we van de schrik zijn bekomen (én erachter komen dat we toch heel gemakkelijk weer op onze planken kunnen klimmen) kunnen we er heel erg om lachen.
Ondertussen peddelen we lekker door. Zolang er niet teveel deining is ben ik lekker ontspannen. Ik heb mijn waterdichte cameraatje meegenomen dus kan leuk wat foto’s maken. Bij terugkomst zijn alleen onze begeleider en Lianne droog gebleven. Wederom een ontzettend leuke middag, zeker voor herhaling vatbaar.

In het weekend van 26, 27 en 28 augustus is het derde Running Junkies Trainingsweekend. Het tweede waar ik zelf bij ben. Het eerste jaar was het op Ameland, hier was ik niet bij en vorig jaar was het in Wijche, Limburg. Wat een top weekend was dat!
Dit jaar gaan we naar Appelscha. Ik zit in de auto met Dennis, Tommie, Seth en Madeleine. Bij aankomst van bijna de eindbestemming krijgen we onze eerste opdracht / training. We worden in twee groepen verdeeld (dit zijn we eigenlijk al in Amsterdam toen we allemaal een toen nog nietszeggend kaartje kregen van Sophie). De ene groep is Drenthe (en staan op dat moment ook op Drentse grond) en de andere groep is Friesland (en staat dus op Friese grond). De samengevoegde kaartjes vormen een QR-code met daarop de coördinaten van waar de te veroveren vlag te vinden is. Nadat deze is gevonden moet deze naar de uitkijktoren op de heide gebracht worden. Pas wanneer de gehele groep compleet is heeft die groep ook daadwerkelijk gewonnen. De sprint richting vlag gaat nog op zich maar het is wel erg warm. De koplopers komen er alweer aan met de vlag dus ik kan me gewoon omdraaien en proberen mee te komen. Eenmaal op de heide kom ik tot de conclusie dat ik lang niet zo sterk ben als ik hoopte te zijn. Het tempo ligt te hoog, de ondergrond is te zwaar en ik heb het te warm. Het laatste stuk loop ik samen met Bahadir, het is zijn eerste keer met de Junkies….ever, en ook hem valt het zwaar. We wandelen ook een stuk. Dan is daar eindelijk de uitkijktoren en ook ons team ziet ons en schreeuwen ons naar zich toe. Of dat proberen ze in ieder geval. Wanneer we er zijn blijf ik eerst even in de schaduw onder de toren in het gras zitten. Even mezelf herpakken want eigenlijk ben ik zeer geschrokken van mijn conditie. En dit betrof nog geen 5 kilometer. In de avond gaan we voor een 10 kilometer trail. Ik begin met goede moed. Op zich gaat het lekker, we gaan niet te snel. De omgeving is fantastisch. Dan na zo’n 9 kilometer kunnen we de route niet meer vinden. Wan begeleidt ons via Google Maps en houdt ons op de hoogte hoeveel kilometer we nog moeten. Ik begin er aardig doorheen te zitten. En het feit dat we weer over de heide moeten helpt niet. Ik ben moe en de ondergrond wordt dus alleen maar zwaarder. Om de zoveel honderd meter krijgen we te horen dat we ‘nog’ maar twee kilometer moeten. Iets wat bij mij heel wat irritatie op begint te wekken. Niet tegenover Wan want die kan er ook niks aan doen maar vanwege het feit dat ik er ondanks het gezelschap, ondanks de prachtige zonsondergang, ondanks de liedjes van de meiden, he-le-maal klaar mee ben. Ik kan niet meer of beter, ik wil niet meer.
Finally lopen we dan op het pad waarop we zijn begonnen, het zit er bijna op. Wanneer we de camping oprennen begint de groep We are the Champions te zingen. Ik doe niet mee, voornamelijk om het simpele feit dat ik daar na deze zware kilometers gewoon geen energie voor heb.
De volgende morgen beginnen we de dag met een yoga les van onze eigen Loes. Dat kan ik wel gebruiken die ontspanning want eerlijk gezegd ben ik zeer gespannen voor de loop van vandaag. Er staat een 16km, 23km of 27km op het programma en met oog op de marathon wil ik gaan voor de 27km. Ook Nydia wil deze afstand lopen en gewoon op een rustig tempo. Ik ben ervan overtuigd dat dit moet kunnen dus we besluiten samen te gaan. We gaan van start met Sophie, Jaimie en Sander. Die gaan voor de 23km. Wederom merk ik al veels te snel dat ik teveel moeite heb om bij te blijven. Genieten kan ik al helemaal niet. Na 8 kilometer hebben we even een korte stop, ik weet dat dit een slagveld gaat worden voor mij. Het voelt alles behalve goed. De groep merkt het ook en geeft aan dat wanneer het tempo omlaag moet of we een pauze moeten inlassen ik het gewoon moet aangeven. Heel lief maar dat wil ik niet. Iedereen, behalve moi, loopt lekker. Er wordt gekletst en soepel en ontspannen gelopen. En ik loop daarachter, te worstelen met m’n ademhaling, met de warmte maar vooral met mezelf. Ook drink ik ontzettend veel. Iets wat ik normaal niet doe, dus ook dat geeft aan dat het niet goed gaat. Wanneer Sander aangeeft dat het pad links de route van de 16km is slaat de twijfel toe. Ik ‘moet’ een lange afstand lopen maar eigenlijk weet ik dat ik dit niet ga volhouden. We zitten nu net op 10km. Ik heb het gevoel nu al leeg te zijn en dan moet ik nog 17km, met nog maar een halfvolle bidon. Ik geef aan dat ik het niet verstandig vind om door te gaan en zeg sorry tegen Nydia. Sander biedt aan om met me terug te gaan maar het is Sophie met wie ik de laatste kilometers vol maak. Het feit dat ik niet meer hoef aan te haken en de wetenschap dat ik de groep niet meer zal ophouden en we wellicht ergens zullen stranden is verdwenen geeft ook een heleboel rust. Soof en ik kletsen lekker en hebben lol. We lopen lekker relaxed. Wanneer we terug zijn hebben we zo’n 17km gelopen. Tien kilometer minder dan gepland en dat doet me pijn. Mentaal maar ook fysiek. M’n schenen en kuiten doen pijn. Ik doe dus ook niet mee met het sprint-spel in de middag. In de avond gaan we lekker dansen. Dat gaat gelukkig prima. Op zondagochtend lopen we (ver)korte trail. Het regent keihard en er liggen diepe plassen. En om het nog net iets leuker te maken, het onweert ook. Bij terugkomst vormt zich bij elke douche een rij van mensen met druipende sportkleding. Omstebeurt springen we in ons ondergoed onder de douche, alles is toch al nat. En tijdens het douchen kleedt ik me uit, scheelt weer tijd. Buiten tegen het pand staan rijen met sportschoenen uit te druipen.
De gezelligheid was weer in grote getale aanwezig maar het gebrek aan conditie en kracht zorgt ervoor dat ik alles toch even moet laten bezinken.

Vrijdag 2 september hebben we de Dam tot Damloop Test Run. Met een vrij grote groep gaan we onder begeleiding van een aantal Junkies van start vanuit Run2Day aan de Overtoom. We lopen via het Vondelpark en door het centrum richting de veerpont bij het Centraal Station. Met het pontje steken we over en vanaf daar vervolgen we onze route om uiteindelijk op het officiële Dam tot Damloop parcours te belanden. Udjen en ik lopen samen, we lopen achteraan in de middelste groep. We doen het lekker rustig aan. We voelen ons beide niet erg fit dus we voelen ook niet de drang om onszelf te pushen tot snellere tijden. Het is tenslotte ook gewoon een funloopje. Wanneer we in het centrum van Zaandam aankomen hoor je vele verbaasde reacties van de mensen op straat. Aangezien zij ook wel weten dat de Damloop niet vandaag al is. Anderen, vooral vanaf de terrasjes op het laatste pleintje, moedigen je van harte aan. Dan ‘nog even’ de Peperstraat uitlopen en dan zit het er weer op. We hebben weer zo’n 17km in de pocket. Tot mijn eigen opluchting kan ik zeggen dat ik nu wel lekker heb gelopen. Maar m’n snelheid is natuurlijk niet van het ‘hoort’ te zijn. Over 9 dagen sta ik aan de start van de marathon in Litouwen en gelukkig heb ik maanden geleden al besloten om een eventueel pr of überhaupt snelle tijd los te laten. Uitlopen is het plan en eerlijk gezegd heb ik daar zo mijn twijfels over.

Advertisements

Published by

Eva Boomgaard

Just a crazy bubbly girl with two cats | musicfreak | wannabe athlete | creative mastermind | loving restless soul | love2laugh | WM3 supporter 4 life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s