European Athletics 2016 – And We Keep Coming

Zaterdag 9 juli

Vandaag heb ik een roostervrije dag. Ik doe een poging om wat uit te slapen maar om 10 uur zit ik alweer op de bank. Met Vlinder op schoot, die zich dan ook volledig tegen me aandrukt in de hoop dat ik vandaag eens thuis blijf.
Sorry meisje maar ik heb een ticket voor de late sessie vandaag. Ik ontbijt wat en zet de foto’s die ik de afgelopen dagen heb gemaakt over op mijn laptop. Bij het bekijken ervan besef ik hoeveel ik al heb meegemaakt. Ook blijk ik een foto te hebben gemaakt van de eerste echte rake (mis)stap van Churandy die hem zijn goud heeft gekost. He bah wat een rot foto!
Eind van de middag vertrek ik weer richting Amsterdam. In het Stadion spreek ik Laura nog even, die net een telefonisch interview heeft gehad met de Spaanse Media. Uiteraard hebben we het even over dat interview van de avond ervoor.
Om 19:00 zit ik weer met mijn snufferdje gericht op het veld en de baan gevuld met alle diverse onderdelen.
Ik zit naast een man en zijn zoontje. Wanneer Churandy de baan betreedt raken we pas echt in gesprek. Zowel hij als zijn zoontje hebben het namelijk niet door dus ik voel me haast verplicht om even aan te geven dat Churandy Martina is gearriveerd en dat hij dáár loopt.
Zoals ik al beschreef in een eerdere blog heb ik eigenlijk geen idee van de regels en weet ik ook niet goed hoe alle disciplines in elkaar steken. Dat blijkt wel weer uit het volgende.
De man en ik bespreken het Churandy drama van gisteravond en vanuit mijn ooghoek zie ik Churandy. Ik tik de man aan en zeg nou ja kijk hem nou! Ook de man schiet in de lach en we zien de lol ervan in. We waarderen zijn humor en rebelsheid. Want Churandy loopt over een van de lijnen te balanceren. Alsof hij een nee-hoor-ik-ben-niet-dronken-test aan het afleggen is.
Ik maak wat foto’s en wanneer ik het gebeuren begin te filmen zie ik na 2 seconden dat hij bukt en zijn stuk tape op de baan plakt. Met een ‘Oh….’ eindigt het filmpje dus ook.
Hij was niet rebels maar was gewoon de afstand aan het meten waar hij zijn tape moest plakken. Ook de man naast mij wist dit (GOD-ZIJ-DANK) niet want die kijkt net zo verbaasd als dat ik doe. Nadat ik hem een we-zijn-namelijk-al-jaren-goede-vrienden-elleboogstoot in z’n zij geef schieten we beide heel hard in de lach. Ik plaats nog wel een van de foto’s op Instagram met de tekst ‘Churandy en zijn lijntjes’. Vond het nog steeds wel humor namelijk.
Ik app Niels met het verhaal en krijg meteen een handleiding met de regels en feiten over het atletiek terug gestuurd.
De 4 x 100m relay mannen (kwalificatie ronde) gaat van start en de Nederlandse mannen (Giovanni Codrington, Patrick van Luijk, Dimitri Juliet en dus Churandy Martina) pakken de vijfde plek en weten zich te kwalificeren.
Ik wordt ondertussen al onrustig want na de 4 x 100m relay vrouwen moet ik echt meteen weg en ik zoek al naar de snelste uitweg. Ik zit op het einde van de rij met naast mij alleen nog de man en zijn zoontje. De andere kant van de rij is ook gevuld. De scheiding tussen ons vak en het vak naast ons is hier gelukkig geen hek maar een lage brede muur. Ik vraag me af of ik daar met goed fatsoen overheen kom straks, met m’n tas. Als ik zie dat een vrij gezette vrouw er in 1 keer overheen stapt weet ik dat dat mijn uitweg wordt straks.
De dames betreden de baan en ik zie Dafne nergens, maar misschien start ze wel aan de andere kant? De man kan haar ook niet vinden en pakt zijn verrekijker erbij (hey dat ik daar zelf niet aan gedacht heb!). Het duurt even maar we komen beide tot de conclusie dat Dafne toch niet mee doet, later hoor ik dit ook van iedereen die ik spreek. Toch blijf ik even kijken en zie hoe de vrouwen (Jamile Samuel, Marije van Hunestijn, Tessa van Schagen en Naomi Sedney) de zevende plek pakken en zich ook kwalificeren. En dan is het tijd om de man snel gedag te zeggen, hem en zijn zoontje nog een fijne avond te wensen, over het muurtje te stappen (oke die mevrouw d’r benen waren schijnbaar langer want het kost mij iets meer moeite) en zo snel mogelijk naar de tram te racen.
Ik moet het allemaal nog net aan kunnen redden……..als het ov niet op z’n gat ligt!
Ik ijsbeer als een malle bij de halte maar er komt maar geen tram en de tijd tikt razendsnel door. Mijn hoofd probeert een snellere manier te bedenken maar die is er niet. Wanneer er een bus aankomt spring ik erin maar mijn kaart wordt geweigerd…..het is geen gvb bus. Vloekend stap ik uit (sorry buschauffeur!), het feit dat ik mijn eigen ov pas bij me heb komt gewoon totaal niet bovendrijven. Ik spring in de tram die er dan eindelijk aankomt, een tram die ik helemaal niet moet hebben maar wie weet hoever hij me kan brengen. Dat blijkt 1 halte te zijn. Vanaf daar begin ik te lopen naar een andere halte. Ondertussen krijgen Monique, Lianne en Ada allerlei wilde en paniekerige berichtjes binnen in de groepschat over het feit dat ik het waarschijnlijk niet ga redden. Ook Niels krijgt hysterische berichten door. Ik ren als een kip zonder kop door de straten van Amsterdam.
Ik heb een tram te pakken…hehe…op naar de volgende overstap. Eenmaal daar blijk ik een overstap van 11 minuten te hebben!!! Ah jongens dat kan ik toch helemaal niet! Ik besluit te gaan lopen, van halte naar halte.
De eerste halte loop ik voorbij, zie wel dat het me iets meer tijd heeft gekost dan verwacht dus moet m’n pas wat versnellen om bij de volgende halte te komen want het duurt me nog steeds te lang om bij een halte te moeten staan wachten. De volgende halte lijkt gewoon op het verlengde te liggen maar er is ook een bocht waar trams heengaan. Ik loop snel op de halte die voor me staat af om daar te kijken of mijn tram op het lijstje staat. Niet dus…shit snel naar de overkant rennen. Maar ook daar staat hij niet op! De paniek slaat nu ondertussen toe want ik heb eerlijk gezegd geen idee waar ik ben en hoe ik hier wegkom. Ja lopend met m’n navigatie maar ik moet een tram hebben en wel nu!
Ik probeer te zoeken maar de navigatie van 9292 werkt nou niet echt heel erg mee. Ik draai een paar rondjes om m’n eigen as omdat ik gewoon niet goed weet waar ik heen moet. Ondertussen heeft Niels het ook zwaar te verduren op de app maar hij probeert me er rustig doorheen te loodsen.
Weer terug naar die eerste halte en dan besef ik me dat zo’n halte altijd uit twee hokjes bestaat en er misschien wel meer op het eerste hokje staat aangegeven (iets wat ik normaal wel weet maar niet als ik er zo aan toe ben) en ja hoor de tram stopt hier gewoon en als ik me omdraai komt hij er ook ‘al’ aan. In de tram heb ik gelukkig een zitplaats en ik trek m’n tas leeg. Mijn sportbroekje heb ik al onder mijn spijkerbroek aan en ik ben ook al voorzien van sportbh. Maar er moeten sokken, schoenen en een shirt gewisseld worden en dat ga ik dus hier in de tram doen. Me no care!
Ik weet dat het eigenlijk allemaal nutteloos is maar geef niet zo snel op. Dus ik sprint de tram uit.
Als ik op het terrein van het Westergas aankom zie ik in de chat dat Ada aangeeft Monique en Lianne al lekker bezig te zien. Dat is mijn cue om dan toch echt de handdoek in de ring te gooien. Ik stop met rennen. Ik ben te laat, de paniek verdwijnt en maakt plaats voor woede nou ja boosheid. Ada is de eerste die ik tref en die krijgt een stortvloed van (semi-onterechte) boosheid over zich heen. Ze knuffelt me en knuffelt me nog meer. Maar ik hou voet bij stuk. Ik ben boos. Binnen treffen we Meike en ook die kijkt me ietwat verbaasd aan. Ik ben nog steeds uit mijn doen. Dan geeft ze aan dat er hierna nog een sessie is en er is nog plek. Oh…..ja maar dan sta ik daar in m’n ‘eentje’.
Gelukkig besluit Ada plotseling ook mee te doen, mits er plek is.
Jeujjjjj en langzaamaan komt er weer blijheid in mijn gestresste lijf.
Wij gaan vanavond voor NRC dus we gaan rennen op de loopband.
Ik wordt steeds vrolijker en ja hoor pats boem we zijn weer net zo melig als altijd. He wat fijn!
Ook Yvonne is er. Yvonne ken ik van de allereerste Trappenloop in Almere (2012) en we zien elkaar met regelmaat bij diverse loopjes.
Ik vind het allemaal maar spannend zo’n loopband, ik heb een evenwichtsgevoel van een fruitvlieg (net als het geheugen trouwens……oh hoi wie zijn jullie?!) en tja ik sta eigenlijk nooit op zo’n ding.
We gaan van start en moeten als snel aan de hellingen maar dit gaat allemaal prima. Ik vind het zelfs wel leuk maar ik moet me echt op 1 vast punt focussen anders kletter ik er geheid af. Er wordt een interval tegenaan gegooid en ik loop 13,5km p/u. Nu echt opletten waar je je voeten neerzet dus want ik zie mezelf echt met een bloedgang 5 loopbanden verderop belanden natuurlijk.
Aangezien ik weet wat de overkant aan het doen is, de NTC kant, weet ik dat ze op een gegeven moment moeten doen alsof ze de tegenstander voor het hoofd trappen (we voeren een strijd tegen elkaar, de runners hebben vooral te maken met wolven en zombies terwijl we door het bos rennen en de NTC-ers die moeten ons vooral uitdagen en overrulen. We hebben dus allemaal onze eigen headsets op dus kunnen elkaars instructies niet horen) en dat ze zich dus eigenlijk moeten focussen op iemand die voor hen staat. Ik leg oogcontact met het meisje voor me en ik gebaar ‘Bring it on’. Ze moet lachen en wordt hierdoor bloedfanatiek en ik loop hier alleen maar harder door. Erg leuk.
Dan is het tijd om te ontspannen, we doen wat yoga oefeningen terwijl we deels op de band staan. Ze staan stil maar mijn rolt toch iets door omdat ik erop leun. De spagaat gaat steeds verder en dat vind ik toch niet zo’n goed plan. Maar melig worden we wel. De plank wordt bijna gewoon langgerekt plat op de vloer liggen en ga zo maar door.
Dan mogen we op ons rug op de band liggen, zo gaan we iig geen ongewenste kant meer op. Ogen dicht en focus je je op je ademhaling. Het slechte eruit, het goede erin en ontspan…..dwarrel weg in een ontspannen sfeer, zachtjes en even helemaal weg….
Tenminste dat is de bedoeling….Ada en ik hebben de slappe lach. En de tranen rollen m’n haar in.
We krijgen wat lekkers te drinken en een goodiebag namens Women’s Health, toch mooi als je inene een latere sessie meepakt dus. En dan is het tijd voor een feestje. Een feestje met Nike en Yellow Claw. Het blijkt toch niet helemaal mijn muziek te zijn maar het is wel even een leuke afsluiter natuurlijk. Ik kan met Yvonne meerijden en ben rond kwart voor 1 thuis. Snel tas uitpakken, tas voor morgen grotendeels inpakken, douchen, beesten eten en drinken geven en maar weer proberen te slapen!

Advertisements

Published by

Eva Boomgaard

Just a crazy bubbly girl with two cats | musicfreak | wannabe athlete | creative mastermind | loving restless soul | love2laugh | WM3 supporter 4 life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s