European Athletics 2016 – The Last Kids

Vrijdag 8 juli

Net als gister rij ik vanochtend met Hil mee. Vandaag begint onze shift om 8:15 dus dat betekend om 7:30 aanwezig maar net als gister hadden we weer geen file dus staan we alweer om 7:15 onze schoenen, sokken en voeten te weken in het natte gras.
Mijn taak vandaag ligt bij het Wedstrijdsecretariaat, dit houdt bijvoorbeeld in dat we ervoor moeten zorgen dat alle uitslagen juist wordt verwerkt en online komt te staan op oa atletiek.nu
Gisteravond kreeg ik een bericht van Monique, ze heeft zich afgemeld voor vandaag want ze heeft last van migraine. Ai ja vandaag dus maar even een rustdag.
Stephen vraagt me dus of ik toch bij verspringen wil staan vandaag en nu dus als hoofdjurylid. Aangezien ik al twee dagen bij dit onderdeel heb gestaan dus het onderdeel ken en samen met Mary en Iris al een ingewerkt team ben.
Oke prima……ietwat nerveus ben ik wel want ik ben niet zo enthousiast over spreken voor een publiek en vind zelf niet dat ik dingen altijd even goed kan uitleggen.
We krijgen vandaag in totaal 442 kinderen.
Wanneer de eerste groep kinderen klaar staat begin ik met mijn uitleg. Eerst vraag ik of ze er zin in hebben en hoeveel zin dan wel. Waren ze net rustig, krijg ik ze weer aan het schreeuwen. Wanneer ik ze weer stil heb, god wat luisteren ze braaf naar me, leg ik ze keurig netjes en vooral duidelijk uit wat en hoe ze het moeten uitvoeren. Als ik de vraag krijg of ik het ga voor doen antwoord ik lachend nee. Het is tenslotte zo makkelijk dat kunnen jullie in één keer hartstikke goed. Eerlijk gezegd heb ik zelf nog nooit in zo’n bak zand gesprongen en ben niet van plan om voor al die oogjes plat op m’n muil te gaan, een enkel te verzwikken of erger. Gelukkig is Anita ons team komen versterken en zij is heel goed in voor doen.
Mary beheerst de Nederlandse taal ondertussen steeds beter. Ze geeft nu zelfs de afstanden door in het Nederlands. We hebben haar potverdriedubbeltjes, goedemorgen, goed gedaan, hoe gaat het e.d. aangeleerd. Zelfs als ze iets intypt op haar telefoon weet ze vrijwel meteen de juiste spelling te gebruiken…het is een wonderkind!
Gisterochtend hebben we ontzettende lol gehad toen Joy door de speakers galmde met de uitleg van de dag. Ze vertelde hoe alle kinderen in hun diverse vakken moesten gaan staan. Het woord vak kwam dus vele malen voorbij en we zagen Mary steeds bedenkelijker kijken. Uiteindelijk vroeg ze ons wat er nou eigenlijk verteld werd want ze hoorde nu toch wel heel erg vaak het woord fuck voorbijkomen en dat terwijl er zoveel kinderen zijn! Tja ‘vak’ en ‘fuck’ zijn echt twee heel verschillende dingen.
We hebben een ontzettend leuke ochtend en de kinderen gedragen zich wederom heel goed en hebben zoveel plezier, prachtig om te zien en mee te maken. Ik moet 1 jongen even een standje geven omdat hij het grappig vind om zijn ploeggenootje te pootjehaken tijdens zijn aanloop, wat gelukkig niet lukt. De hele ochtend wordt ik aangesproken als ‘Juf’ en steeds vertellen kinderen mij hoe mooi ze mijn schoenen vinden, mijn haar, mijn piercings en zelfs mijn bril. Als alles erop zit help ik een jongentje nog even zoeken naar zijn sok. Zit hij niet in je schoen vraag ik. Nee juf hij zit niet in mijn schoen. Nadat we het hele veld hebben afgezocht vind hij zijn verloren sok terug, in zijn schoen….de grapjas. Plagend ren ik hem dus even achterna en schaterend rent hij door met schoen en sok. Dan komt er een ander jongetje bij me lopen. Juf weet u dat wij hetzelfde hebben? Ik kijk naar het blonde jochie en zie dat hij een mooie Nike bril op heeft. Ik doe alsof ik heel lang na moet denken en gok dan dat hij het over onze brillen heeft. Ja zegt hij. Welke sterkte heeft u Juf? Oh ehm ja daar vraag je me wat. Dat weet ik eigenlijk niet uit mijn hoofd. Links en rechts verschillen in ieder geval van elkaar en ik heb min. Oh ik heb plus Juf, min komt nooit meer goed.
Nou die steek ik dus maar even in mijn zak. Dus je gaat me vertellen dat jij over een tijdje misschien wel gewoon zonder bril door het leven gaat?! Wel potverdrie, en het is zo’n mooie bril! Het blonde jochie knikt instemmend. Hij gaat eten en ik maak me weer op voor een potje logistiek.


Ik heb het ondertussen even nagekeken en ik heb dus links -1,00 en rechts -0,50. Ik ben dus bijziend mét astigmatisme. Goh wist ik niet eens. Heb me nooit verdiept in de waardes die op het voorschrift staan namelijk.


Dit keer blijf ik bij het hek van het terein staan zodat ik straks zeker weet of alle klassen richting bus zijn. Vele kinderen bedanken me voor de leuke dag, komen me een hand geven, zwaaien en lopen dik tevreden richting bus. Wanneer de laatste kinderen door het hek lopen loop ik mee. Eenmaal bij de bussen schijnt er weer ellende te zijn. Er staan er nog maar twee en dat is bij lange na niet genoeg.
De kinderen houden zich verrassend goed en rustig. Een meisje wordt ondersteunt door twee vriendinnen, ze voelt zich niet goed. Waarschijnlijk is ze te fanatiek geweest tijdens het sporten. Twee begeleiders vragen haar hoe en wat en het schijnt mee te vallen. Een begeleider vind dat ze a la minute opgehaald moet worden en niet mee mag naar het Stadion, dat lijkt iedereen wat overdreven dus unaniem negeren we haar eigenlijk. Ik pluk een keelsnoepje uit mijn zak en vraag of ze deze wilt hebben. Het is misschien niet het lekkerste snoepje maar wat zoetigheid kan wonderen doen. Ze hoeft het niet maar neemt het na wat aandringen van mij toch aan. Ik vis nog een tweede en tevens laatste snoepje uit mijn zak en geef die aan haar begeleider, voor later mocht het nodig zijn. Het meisje en haar vriendinnetje gaan verderop op een bankje zitten. Na vijf minuten ga ik even polshoogte nemen, ze zit lekker op het keelsnoepje te sabbelen, is een stuk spraakzamer en lacht alweer om mijn flauwe grapjes. Dat komt dus wel goed.
Wanneer de regen in alle hevigheid losbarst verplaatsen we ons naar het viaduct. Ik blijf onrustig heen en weer lopen om te kijken of ik ook maar ergens een bus weet te spotten. Gelukkig doen mijn regenjasje en mijn petje goede zaken en zijn het alleen mijn voeten en de onderkant van mijn broekspijpen die doorweekt raken. De man die is ingehuurd om de bussen op locatie te regelen belt af en aan (net als gister overigens) en vangt overal bot. Na zo’n anderhalf uur hakken de begeleiders de knoop door. Het heeft geen zin meer om langer te wachten en/of uberhaupt naar het Stadion te gaan. Er wordt gebeld met de school en er worden twee bussen geregeld die de kinderen ophalen en naar school brengen. Ik kan wel janken, vind het zo sneu. Gelukkig reageren de kinderen er goed op. Ietwat aangedaan en zwaar verregend lopen we terug naar Atos. We hebben het dankwoord van Stephen gemist maar Stephen zelf gelukkig niet. Hij bedankt ons alsnog met een verkort dankwoord, ik vraag nog naar de lange versie maar die weet hij niet meer op te dreunen. Ook Hil is er nog. Hil had in de ochtend gezegd dat hij me bij het Stadion zou afzetten maar dat hij nog zo’n tijd op me zou blijven had ik niet verwacht. Super lief! Ik pak snel mijn tas maar gelukkig moet Hil zelf nog even naar het toilet want ik moet ook hoognodig plassen.
Hil zet me af in de buurt van het VU want verder kan hij niet komen, wat hij zelf bijzonder vervelend vind want nu moet ik alsnog een stuk lopen. Joh ik vind het al heel erg lief dat je en meer dan een uur op me hebt gewacht en me zo ver brengt.
Ik wandel richting Sporthallen Zuid. Sergio vraagt of ik ook zo naar het Stadion ga maar ik geef aan dat ik daar geen tijd voor zal hebben straks. Ik wil even zitten met een bakkie koffie en kleedt me daarna om omdat ik weer naar Nike ga. We zien elkaar dus in het Volunteers Home voor de dagelijkse bijpraatsessie en selfie.

Bij Nike voor de deur tref ik een net zo vermoeide Gaby en we begrijpen elkaars gevoel maar al te goed. Ook Meike is van de partij en later komt Edwin aangelopen. Gisteravond besloot hij zich toch ook in te schrijven, tot mijn grote vreugde.
Ook Iris, uit mijn verspring-team, loopt mee. Nike pacer Marius heeft ook twee dagen bij ons op Atos gewerkt dus ook met hem is het weer een vrolijk weerzien.
Edwin en ik zijn eigenlijk a l a minute weer verandert in twee melige eieren en hebben dan ook de grootste lol wanneer ons gevraagd wordt een halve cirkel te vormen. Iedereen gaat braaf in formatie staan en wij buigen ons in diverse individuele halve cirkels. Vanavond rennen we met een groep mensen richting Olympisch Stadion, de Cheer for Dafne Run, eenmaal daar zullen we een toegangsbewijs ontvangen en mogen we onder andere Dafne aanschouwen en toejuichen.
Onderweg maken Edwin en ik bij elke stop die we maken, zoveel stoplichten in het centrum, een selfie. In het Vondelpark sluit Ada aan, jeujj!
Bij het Olympisch Stadion voor het grote billboard met de foto’s van Dafne maken we een groepsfoto, inclusief confettibom en stadionfakkel. Wanneer Gaby en ik blij poseren voor een foto dreigen we haast dood neer te vallen van de rook die ons lichaam inkruipt terwijl wij daar met twee grote glimlachen staan te staren naar de lens van de camera.
We krijgen een eh ja hoe noem je een lunchpakket voor in de avond, nou dat dus en wandelen ontzettend melig richting Stadion. Ik kan haast niet eten van het lachen….iets met openwaaiende dozen, vastgeplakte dozen en broodjes die niet uit Edwin’s zak willen komen. Ja en de grappen zijn van die categorie ja.
Bij de ingang krijgen we onze tickets en huppelen we naar binnen.
We zien hoe Churandy zich plaatst voor de finale voor de 200m meter, hoe Stella Akakpo tijdens de semi-finals gediskwalificeerd wordt op de 100m vrouwen wegens een valse start, hoe Dafne zich daarna alsnog overtuigend weet te plaatsen voor de finale, hoe Liemarvin Bonevacia met een Season Best de bronzen plak weet te pakken op de 400m mannen (Goud is voor Martyn Rooney – Engeland en zilver is voor Paval Maslák – Tsjechië) en dan is het tijd voor de finale van de 200m mannen met Churandy in baan 8. We zitten op het puntje van ons stoel en zijn net bijgekomen van de melige bui nadat Churandy vast kwam te zitten in zijn trui toen hij die net over zijn hoofd probeerde te trekken. Het startschot, ze rennen….nou ze vliegen, we schreeuwen, het zweet staat me in de handen en daar zijn de rookpluimen. CHURANDY HEEFT GOUD! We vieren feest, het stadion ontploft en Churandy maakt zijn ererondje. Wanneer ik net een foto op Instagram plaats komen de eerste berichten binnen: Gediskwalificeerd. Ik begrijp er niks van, zie de lol er niet van in om zo’n opmerking te maken. Maar wanneer ik ondertussen een stuk of 5 van deze berichten binnen krijg trekt de feeststemming weg. Iedereen wordt onrustig en zit met zijn of haar telefoon in de hand. En dan is daar de stem van de speaker: Churandy Martina is gediskwalificeerd wegens het plaatsen van zijn voet op de lijn, drie maal. En we krijgen de beelden te zien. Je kan er niet omheen. En het goud gaat naar de Spaanse Bruno Hortelano. Ik ben blij dat ik in het Stadion zit en me enigzins kan overgeven aan afleiding. Als ik thuis was geweest zat het snot me allang op de enkels dankzij de tranen die dan rijkelijk hadden gevloeid. Van zo’n letterlijk gouden moment naar niks.
We moeten nu nog 5 kwartier wachten tot Dafne weer mag schitteren. De tijd kruipt in feite voorbij maar gelukkig ben ik in goed gezelschap dus dat maakt het dragelijk. Ik begin ontzettend nerveus te worden voor de finale, na dat gebeuren met Churandy.
De meiden maken zich klaar voor de start en Dafne weet zich wel met gemak te ontdoen van haar extra kleding. Dit keer geen valse start gelukkig. Ze gaan er als rakketten vandoor maar Desiree Henry gaat neer en blijft liggen. De rookpluimen schieten de lucht weer in dus er is een winnaar. En hoe……Dafne komt over de finish en de rest een half uur later. DAFNE PAKT GOUD, DAFNE IS GOUD! Hoe prachtig is het om deze vrouw in het echt te zien rennen en met zulke overmacht te zien finishen. Wat een heldin!
Ze krijgt de vlag omgehangen en snelt zich naar Henry. Die ligt nog steeds, foute boel dus. Dafne knielt neer bij haar trainingsmaatje, spreekt met haar en begint vervolgens aan haar ererondje. Op de achtergrond is te zien hoe Henry op een brancard wordt gelegt en wordt afgevoerd, gescheurde hamstring blijkt later.
Maar nu juichen we voor Dafne, deze oppermachtige vrouw.
Het Stadion loopt leeg en we vertrekken richting Medal Plaza. In tegenstelling tot de eerste dag staat het nu wel stampvol.
De medailles voor de 200m mannen worden uitgereikt en het doet me pijn dat daar geen Churandy op het podium staat. Hierna is de uitreiking van de 100m mannen van de dag ervoor dus daar is Churandy dan toch om een gouden plak in ontvangst te mogen nemen! Hij blij ik blij wij allemaal blij!
De winnaars verdwijnen van het podium maar even later komen mascotte Adam en Churandy terug op het podium. Er wordt gesproken over wat er een paar uur eerder is voorgevallen. Met zijn eeuwige glimlach verteld Churandy dat regels nou eenmaal regels zijn en dat deze nageleefd moeten worden. Iets wat hij meteen al in de vele camera’s en tegen de vele interviewers zei toen het zelfs alleen nog maar een gerucht was. Tuurlijk betreurt hij het voorval en dan voornamelijk voor de fans. Vervolgens zwaait hij naar haast iedereen persoonlijk, maakt diverse buigingen richting publiek en huppelt vervolgens arm-om-arm met Adam van het podium af om aan het eind nog wat handjes te schudden. Wat een heerlijke man.
Ik wandel weer naar het station en stuit op een vol perron. Gelukkig hoeven we niet lang op een trein te wachten en wanneer ik instap spot ik een lege plek naast een jongen. Hij kijkt eigenlijk niet op maar de lege plek blijkt toch niet zo leeg te zijn. Er ligt een uiltje op. Een knuffeltje welteverstaan. Ik kijk van het uiltje naar de jongen en weer terug. Hij kijkt op, waarschijnlijk vraagt hij zich af waarom ik nog niet ben gaan zitten. Ietwat lacherig vraag ik hem of het kleine uiltje van hem is. Hij werpt een blik op het uiltje naast zich en moet ook lachen, maar nee het is niet van hem. Ik weet nog niet goed wat ik nou moet doen. Ik schuif dus het uiltje opzij en ga zitten en zo zitten wij dan, met het uiltje tussen ons in. Bij Weesp moet de jongen eruit en verdwijnt het uiltje in mijn tas. Kan hem onmogelijk achterlaten natuurlijk.
Om half 1 kom ik thuis en struin de social media nog eens even af. Blijkt Laura dus een briljant interview te hebben gehad met Bruno Hortelano, uitgerekend zij vertelde hem dat Churandy gediskwalificeerd is en dus híj met het goud naar huis gaat. En zo is Laura in één klap wereldberoemd, mooi!

Advertisements

Published by

Eva Boomgaard

Just a crazy bubbly girl with two cats | musicfreak | wannabe athlete | creative mastermind | loving restless soul | love2laugh | WM3 supporter 4 life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s