Almere City Run 2016

Zondag 12 juni 2016

Vandaag is de zevende editie van de Almere City Run. In 2010 werd dit jaarlijkse evenement voor het eerst georganiseerd en werd dit ook het begin van mijn hardloop’carriere’.


Ik zag het ergens voorbij komen en dacht hey dat is leuk! Vroeger liep ik ook weleens met pappa dus ik kan makkelijk meedoen. Dolenthousiast gaf ik me meteen op voor de 14km en wekenlang bleef het daarbij. Uiteindelijk dacht ik goh laat ik eens een test-rondje lopen. Dus ik trok m’n sneakers aan en daar ging ik……
dood ja! Dat ging ik, dood….of zo voelde het in ieder geval.

1466449641
Maart 1983,
2,5km

Wat was er gebeurd? Vroeger liep ik toch ook?
Toen liep ik 2,5km, 5km en zelfs een keer 7,5km!
Ja Eva…toen was je ZES! Nu ben je DERTIG!
Nu huppel je niet meer blij met je pappie mee maar hang je om een boom heen, te janken, om je pappie.
Eenmaal thuis ging er een mail naar de organisatie met de vraag of ik mijn inschrijving nog kon omzetten naar de 7km (toen bestond de Almere City Run nog uit 3 afstanden: 7km, 14km of 21km; 1, 2 of 3 rondjes Weerwater).

Na een paar keer een rondje te hebben gelopen (ja toen al was ik een drama met trainen) ging ik met lood in m’n sneakers (hardloopschoenen daar deed ik nog lang niet aan) naar Almere Stad voor mijn allereerste eigen loopje. Wendy en ik gingen samen van start maar al snel gingen we uit elkaar, ik liep net iets sneller, al wist ik totaal niet wat ik aan het doen was. Om de kilometer steken in mijn zij dus ik moest wandelen. Er kwam een vrouw naast me lopen en sprak me moed in. Ik ging weer rennen en ging haar voorbij. Weer wandelen en weer die vrouw. Wederom kon ik dankzij haar verder rennen en weer ging ik haar voorbij. Weer wandelen met m’n handen in m’n zij. Plotseling stak iemand een arm door mijn arm en haakte zich aan me vast. Ik werd meegesleurd met de woorden ‘Kom op meissie, we zijn er bijna’, het was weer die vrouw. Ze zorgde ervoor dat ik die laatste kilometer bleef rennen, Vlak voor de finish nam ze een spurt en verdween ze in de menigte. Ik heb haar dus niet kunnen bedanken maar dankzij haar lieve steun heb ik doorgezet en dankzij haar denk ik terug aan een hele mooie eerste loop. Ik was er heilig van overtuigd dat ik er anderhalf uur over zou doen maar kwam over de finish in een tijd van
44 minuten en 5 seconden.
Ondanks deze fijne ervaring werd de tweede editie (2011) van de Almere City Run ook pas mijn tweede loopje. Wegens oa. een zware verkoudheid deed ik er dit keer 2 minuten langer over. Hierna ben ik langzaamaan mee gaan doen met verschillende evenementen, liep ik tijdens het derde ACR jaar (2012) de 14km en sinds de vierde editie de 21km (2013, 2014 & 2015).


Het is net iets over half 9 en ik stap op de fiets richting Almere Stad. Ik start om half 11 maar de kidsrun is om 10 uur. De laatste keer dat ik Udjen sprak wist ze nog niet of ze mee zou doen, of nou ze had zich nog niet ingeschreven. Maar als Udjen meedoet dan doen Dean en Zoë ook mee dus ik wil ruim op tijd aanwezig zijn voor de kidsrun. Ik zet m’n fiets in de stalling bij het station en wandel richting start. Twee mensen vragen me de weg en met z’n drietjes lopen we verder. Hij gaat ook de halve marathon lopen en zijn vrouw is zijn support. In het startgebied gaan we ieder onze eigen weg want ik kom Ray tegen en klets daar wat mee bij. Daarna ga ik richting het Echnaton om m’n spullen af te geven. Buiten zie ik John, Dean en Zoë, Udjen is binnen krijg ik te horen. Ik kleed me snel om, geef m’n tas af, klets even met Running Junkie Stefan die ik tegen het lijf loop en snel bewegen we ons weer richting startgebied. Udjen loopt met Zoë mee en Dean loopt zijn eigen race, nog even hebben we voor de start overlegt of ik eventueel met Dean zou meelopen maar dat leek ons toch niet zo’n goed plan. Ik zou me in die 1,8km waarschijnlijk al helemaal de takke lopen en dan moet ik zelf nog van start gaan.
Bij ons startvak treffen we Meike, Debby, Tamara en Lianne en ook is daar inene op het moment dat ik een dixie in wil schieten, mijn werkgever. Nadat ik heb geplast en heb gepraat met mijn werkgever is het tijd om de meiden gedag te zeggen en om ons dan toch echt richting het startvak te begeven. We gaan van start dmv een trechter-start wordt ons medegedeeld, prima. Als we dan daadwerkelijk van start gaan denk ik dat ze vergeten zijn het hek open te zetten zo krap is die trechter, maar goed we weten ons er zonder kleerscheuren doorheen te persen en mogen dan eindelijk lopen. We worden toegejuicht door John, Dean, Zoë, Meike, Lianne en we zijn op weg. Voor het eerst lopen we niet door het Stadhuis, beetje vreemd maar wel lekker. Het is er toch altijd weer bloedje heet en benauwd maar aan de andere kant heeft het toch wel wat. Maar ik ben toch altijd weer blij als we uit het centrum zijn, loopt toch prettiger. Maar het is bijzonder benauwd vandaag, ik krijg het al heel snel zwaar. Ik had me al voorgenomen om samen met Udjen te lopen vandaag en daar ben ik nu in de eerste kilometers al blij om.
Het plan is om heel vlak te lopen, 5″30 is het streven (5:30 min per kilometer) en misschien in de laatste 2km iets versnellen, dat laatste heb ik maar even gewist uit mijn geheugen want ik ben niet zo goed in het versnellen in de laatste kilometers, ik kan het wel in de laatste meters maar dat is maar een klein stukje en dan sprint ik ook. Maar goed die laatste 2 kilometer daar zijn we nog lang niet. Er wordt weinig gekletst en onze ademhaling is zwaar, heel zwaar. Bij elke verzorgingspost lopen we een paar passen en drinken we steeds 2 bekers drinken, 1 water en 1 sportdrank. Bij ongeveer 10 of 11 kilometer staat mijn werkgever langs de kant, daar staat een verzorgingspost dus ik was heel even aan de wandel en geef aan dat ik het heel zwaar heb vandaag. We gaan verder en beginnen nu al af te tellen. Ondanks dat we het zwaar hebben lopen we nog steeds sneller dan we van plan waren. Vanaf zo’n 15km kost alles me teveel energie, een te krap bochtje, een zin praten, wat drinken, alles is moeilijk en van alles moet ik onwijs bijkomen. Maar gelukkig vliegen de kilometers toch weer voorbij. De eerste loper van de 14km komt voorbij en we wachten nu op het moment dat Sierd voorbij komt maar dat moment lijkt niet te komen. Wanneer we bij de laatste verzorginsgpost staan komt er een wervelwind voorbij die met water gooit en mijn naam roept Evaaatje!! Het is Sierd, ik reageer net te laat en het water uit mijn bekertje wat ik hem achterna gooi beland dus ook gewoon op de grond, zonde. Ik roep Sierdjuhhhhhh en Udjen en ik beginnen weer te rennen. Iets te snel want vlak daarna ben ik alweer kapot en het blije gevoel was dus van korte duur. Nog minder dan 3km te gaan en er lijkt maar geen eind aan te komen. Nog een aanmoediging van mijn werkgever die ook nog wat foto’s maakt en dan is het echt nog maar een klein stukje. Het laatste bruggetje over (aarrrgghh ik kan niet meer!!!) en dan langs het ziekenhuis richting Esplanade. ‘HEY EVAAAAA!!! GOED BEZIG!!’ Hey Bas!!!! roep ik blij terug en zwaai….shit ook dat was teveel, ik begin nu wel heel zwaar te ademen. Udjen begint tegen me te schreeuwen Kom op Eva, blijf bij me! Hou vol! Nog een klein stukje! Kom op!
Een paar kilometer geleden geef ik aan dat ik blij ben dat ik nu tenminste niet hoef te sprinten, ik sprint altijd op het eind, maar Udjen niet. En ik doe dit natuurlijk niet als we samen lopen dus ik kom er vandaag mooi onderuit want er zit echt niks meer in, ik ben echt helemaal leeg, leger dan leeg.
EVA! Laatste stukje, blijf bij me! Ik loop iets achter Udjen en probeer bij te blijven. Als ik naast haar kom lopen gooit ze er een versnelling in………..wait what?! Ik ga mee, we vliegen over de straat, ik lijk de straat niet eens meer te voelen. Rechts staan John, Dean en Zoë, ze roepen en juichen en hangen over het hek voor een highfive (oke John niet, die maakt foto’s) en links staat Nikki inene! En verderop staat Meike.
Nog een paar passen en dan zijn we er! En dan in die laatste twee passen gaat het fout, er komt meer in beweging dan de bedoeling is, ik moet spugen. Met een voet op de finishmat en een hand voor me mond zit het erop, nu nog m’n mix van water en sportdrank binnen weten te houden. Het scheelt extreem weinig maar ik hoef niet over het hek te hangen om m’n maag om te keren. Als ik nog 1 of 2 passen langer had moeten rennen was het waarschijnlijk een ander verhaal geweest maar eind goed al goed. En al met al hebben we heel goed gelopen, eindtijd 1:52:47

En natuurlijk wordt de dag afgesloten met het eten van pizza met de Halfcrazyrunners, die allemaal de 14km hebben gelopen

Advertisements

Published by

Eva Boomgaard

Just a crazy bubbly girl with two cats | musicfreak | wannabe athlete | creative mastermind | loving restless soul | love2laugh | WM3 supporter 4 life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s