Afzien in Den Bosch én in Hoorn

Op 29 mei is het weer tijd voor de Vestingloop in Den Bosch. Het wordt mijn 3e keer dat ik hieraan meedoe.
Ik zit ruim op tijd op het station in Almere Centrum en wacht op Udjen, en de trein uiteraard. Ook Udjen komt ontzettend op tijd aangelopen….oh dat kan nooit goed zijn. Wij en op tijd zijn….we maken er zelf al wat grappen over en lopen dan naar het perron. We hebben zelfs een trein eerder dan we eigenlijk hoeven te hebben maar dit is vanwege de problemen rondom station Utrecht en het feit dat ik eigenlijk nog even wat mensen wil uitzwaaien tijdens de start van de 10km, deze starten drie kwartier voor ons.
We hebben in Utrecht een overstap van 7 minuten en ondertussen hebben we een vertraging van 6 minuten. De mensen rennen de trein uit en ik zeg tegen Udjen ‘wij kunnen ook wel gaan rennen maar ik weet niet waarheen’. Ik weet wel naar welk perron maar niet waar dat perron is. Zonder problemen stappen we over en rijdt de trein zelfs alweer met een dikke vertaging weg. Terwijl Udjen nadenkt over d’r wachtwoord wat ze ergens voor moet invoeren dommelt ze weg. Ik dommel zelf heel ergens anders heen want een jongen die naast haar zit begint zijn Engelstalige telefoongesprek met: I just call to say…….ja en bedankt eikel! Nou zit ik met dat nummer in m’n hoofd. Mijn hoofd doet nu dus niks anders dan zingen, best irritant. Udjen schrikt inene weer wakker en roept dat ze d’r wachtwoord weer weet en begint druk te typen op haar telefoon. Haha lekker stel zijn we toch ook.
We komen aan in Den Bosch…..toch? Dit is toch Den Bosch? Iedereen kijkt vragend om zich heen. Ik buig me over de jongen die naast me zit om het bordje te vinden. Hij vraagt aan me of we in Den Bosch zijn. Ik antwoord: ‘volgens mij wel, ik probeer ook echt niet op schoot te kruipen maar ben het bordje aan het zoeken, oh ja we zijn in Den Bosch!’ Het wordt dus niet omgeroepen in de trein én we zijn 4 minuten te vroeg…..
Gek genoeg belanden we zonder verkeerd te lopen in één keer op de Parade, de businesstent van Meeùs staat op dezelfde plek als vorig jaar dus dat is handig. Wat we wel even vergeten is dat we eerst ons startnummer aan de andere kant van het plein moeten ophalen dus we kijken dan ook vreemd op als we worden geweigerd bij de tent. Nadat we ons startnummer hebben opgehaald mogen we wel naar binnen. Voor ons gevoel zijn we uitgehongerd dus nadat we ons hebben omgekleed eten we snel een broodje. Nu is het wachten op Lianne, die de 10km loopt en op Edwin, die net als ons de 15km loopt. Lianne heeft wel problemen bij Utrecht dus is wat verlaat. Zodra ze omgekleed is lopen we met z’n vieren naar de start. Dit is dus een klein half uur lopen!!!! We komen langs de Cheerzone dus er wordt even wild gezwaaid en ik roep dat ik ze straks zie. Lau komt ook net aangelopen dus die vlieg ik hyper enthousiast om z’n nek.
Nadat we Lianne hebben uitgezwaaid speur ik of ik nog meer bekenden zie tussen de lopers. Ik had van een afstand al wat Junkies gespot vooraan bij de start dus ga ervanuit dat Mari daar ook bij stond. Nu is het dus eigenlijk alleen opletten of ik Erik zie. Dan inene komen daar Mari en Gaby aangesjokt. Die had ik niet meer verwacht. Er wordt geknuffeld en wat gekletst. Ach ja ze zijn toch de startlijn nog niet over dus de tijd tikt nog niet. Dan gaan ze maar eens en beginnen Edwin, Udjen en ik aan onze wandeling richting onze start. Onderweg hebben we belachelijk veel lol. Ook mogen we op de foto bij de bedrijventeams-fotograaf. Uiteindelijk belanden we in ons startvak, waar ook een aantal Junkies (Amsterdam) staan.
Ik ga samen met Udjen van start maar ik voel meteen al dat ik nog sneller wil. Udjen geeft aan dat ze te snel gaat en dat ik niet op haar moet wachten. Zonder wat te antwoorden begin ik mijn eigen tempo te lopen. Dan komt Anouke inene naast me lopen. Samen lopen we een stukje op en kletsen wat. Anouke geeft aan dat we behoorlijk snel gaan, oeps….als zij dat al zegt. Ze begint op me uit te lopen en ik besluit niet mee te gaan, althans niet op dat tempo. Ik zie dat mijn tempo op dat moment 4″30 is…..ai dat kan nooit lang goed gaan.
In de trein sprak ik Mari al over de Cheerzone, waar staat die?! Vanaf het plaatje schatte ik hem op 2km vanaf de start en Mari dacht zelf rond de 2,5km. Normaal staat de Cheerzone op zo’n 2km voor de finish. We grappen dat ik maar een handje confetti moet meepakken voor onderweg, want ik moet nu dus zo’n 13km teren op de cheers en de confetti.
Omdat ik verwacht dat de Cheerzone nu over zo’n 1 tot 1,5km zal zijn besluit ik m’n huidige pace vol te blijven houden. Keihard werken maar ach tis maar een klein stukje. De ‘tunnel’ onder het station door nekt me behoorlijk maar goed nog ffies volhouden. Er komt iemand naast me lopen, ik kijk vanuit m’n ooghoek en zie dan een bekend singlet….hey dat is een Junkie, wie zit er in dat singlet? Ik kijk goed en Frank blijkt naast me te lopen. Ik tik hem aan en hij kijkt verbaasd op. We kletsen heel even en hij gaat ervandoor. Ik loop tot nu toe nog steeds met mijn Meeùs shirt opgerold want uiteraard draag ik ook mijn Junkies singlet en tot ik voorbij de Cheerzone kom is deze zichtbaar. Maar waar blijft die Cheerzone dan?! Uiteindelijk staan ze op zo’n 3,5km. Ik vlieg er doorheen, Seth gooit een handvol met kleine witte confetti en Gerben voorziet me van grote vlokken confetti en glitters vanuit een confettibom, wat een heerlijkheid!!! Hierna rol ik m’n shirt weer naar beneden en trap ik op de rem. Even flink gas terug maar eigenlijk is het kwaad al geschied. In de volgende 6km vecht ik tegen de misselijkheid. Ik heb vlak voor de start nog een tweede broodje gegeten en die komt nu continue naar boven. Ik heb het ontzettend zwaar. Bij de verzorgingspost op  9km besluit ik naast het pad te gaan staan en te wachten op Udjen. Nu maar hopen dat zij ook niet zo heel sterk is vandaag. Op haar sterke dagen begint ze op een rustiger tempo en gaat ze alleen maar sneller lopen. Als ze dat vandaag ook doet kan ik nadat ik ben aangehaakt dus niet bij haar blijven en vraag me af of ik dat ook nog wel kan verwerken. Na zo’n anderhalve minuut komt Udjen door de bocht, ik ben blij haar te zien, zij is daarentegen zeer verbaasd om mij te zien. Wanneer ik naast haar kom lopen vraagt ze dan ook meteen wat er is gebeurd. ‘Kotsmisselijk’ antwoord ik.
Samen lopen we verder, het helpt ontzettend dat ik nu tegen haar kan praten. De misselijkheid is nu bijna weg. Wanneer we de laatste bocht ingaan voel ik emoties door m’n lijf gaan, ik verwacht dat ik in tranen ga uitbarsten na de finish, wat een uitputtingsslag was dit zeg. Tot op het laatste moment heb je geen zicht op de laatste paar meters tot de finish dus de verrassing is dan ook groot dat wanneer we onder het poortje doorkomen daar de Cheerzone alweer staat. Ik zie de vlag en ik hoor onze namen. Ik zwaai uitbundig en ren met een grote glimlach op de finish af.
Nu drinken, bijkletsen met een pacer van Meeùs, nog meer drinken, medaille in ontvangst nemen en via de Junkies naar onze spullen bij Meeùs (en geen tranen!). Dit keer eet ik niks aangezien ik nog maar net van de misselijkheid af ben en graag terug wil naar de Junkies. Dan is het tijd om lekker bij te kletsen met iedereen, zowel Junkies uit Den Bosch als Amsterdam, dansen in de regen en de finish van de Giro te volgen, ons vol te proppen met aardbeien en met teveel mensen onder een paraplu staan. Uiteindelijk is het tijd om richting huis te gaan.

pixlr_20160609210358351

Het is 4 juni en vandaag zal ik aan de start van de Halve Marathon van Hoorn staan. Het gaat een warme dag worden en sinds de Vestingloop ben ik ontzettend verkouden (ja goed plan met je warme bezwete lichaam in de regen dansen zonder een jas aan te doen) dus ik ben een tikkeltje nerveus. Ik neem m’n Asics rugtas mee met extra drinken en een jasje voor het geval dat ik door een combi van verkoudheid en de warmte moet uitstappen. Ook ga ik voor het eerst sinds lange tijd weer met muziek lopen. Hiervoor heb ik nieuwe oordopjes aangeschaft, van het merk Yurbuds. Deze beloven niet uit je oren te vallen tijdens het lopen. In de trein klets ik via Facebook wat met Edwin. Als ik op Amsterdam CS zit te wachten op mijn trein staat zijn trein op hetzelfde perron alleen op een ander spoor en helaas komen we hier te laat achter. Edwin loopt vandaag de halve marathon van Amersfoort.
Wanneer ik in de trein richting Hoorn zit kom ik erachter dat ik mijn leuke licht groene zonnebril kwijt ben, die heb ik dus in de eerdere trein laten liggen. Ik baal ontzettend want ik was best wel een tikkeltje verliefd op die kleur en hij zat gewoon goed.
Even later zie ik een donker vlekje op m’n linker onderbeen. Kan me niet goed herinneren of ik door een plas ben gecrosst op de fiets maar ik ga uit van iets van modder. Zeer hardnekkige modder want ik krijg het niet bepaald snel los van m’n huid. Nadat ik het eindelijk los heb ligt het op mijn vingertopje, op het moment dat ik het wegschiet zie ik het pas goed. Verdarrie zag ik nou een beestje?! Snel Google erbij pakken en ja hoor het was dus een teek….ik kijk naar de vloer maar het patroon op de vloer zijn alleen maar donkere stipjes….etterige beestje ga ik dus niet meer vinden. Meteen m’n been maar inspecteren. Ik heb wel een rood vlekje maar of dat is van een beet of van mijn eigen aktie weet ik niet. Wel maak ik er foto’s van en noteer ik in mijn telefoon wanneer ik het opgemerkt heb en blablabla.
‘Eerst m’n zonnebril verloren en nu heb ik de Ziekte van Lyme’ hoor ik mezelf denken….pff en ik ben al zo chronisch moe, dat wordt leuk.

Van drie jaar geleden weet ik dat de start makkelijk te vinden is vanaf het station, schijnbaar heb ik daar zo’n vertrouwen in want ik heb geen enkele keer gedacht dat ik het misschien even in Maps moet opzoeken. In no time ben ik dus ook bij de start, ik haal mijn startnummer op en ga in de schaduw zitten. Vandaag ben ik zonder Junkies. Altijd vreemd om zonder je crew op pad te gaan. Jenny, wie ik via-via heb leren kennen en nu regelmatig tegenkom, loopt ook vandaag. Zodra zij er is kletsen we lekker bij. Vooral over haar avontuur in China, ze heeft de marathon over de Chinese Muur gelopen!
We maken ons klaar en lopen met de meute naar de start. Wanneer we eenmaal op een lekker plekje staan doe ik alvast m’n oordopjes in, alhoewel… Nadat ik mijn rechteroordopje heb ingedaan zie ik dat het hoesje van mijn linkeroordopje weg is….(!!!!) What the……godgloeiende! Mijn eerste ingeving is vrijwel standaard: oke fuck it, laat maar. Maar dan bedenk ik me nee niks fuck it, het zijn dure dopjes, ik koop ze juist omdat niet wil lopen kloten met uitvallende oordopjes en ik ben m’n zonnebril ookal kwijt! Ik licht Jenny in en zeg dat ik even terug loop. Ik weet zeker dat hij namelijk pas echt net weg is en we hebben maar een piepklein stukje gelopen. Ik heb nog 5 minuten voor de start dus dat moet lukken. Speurend naar een rood dopje loop ik helemaal terug naar de wc’s, hopende dat ik niet ook nog het gebouwtje in hoef om daar te zoeken. Ik zie hem nergens maar besluit toch terug te lopen, dan opeens zie ik een rood vertrapt iets liggen, ja hoor het is hem! Gelukkig maar, en de hoop om misschien m’n zonnebril terug te vinden komt voorzichtig boven borrelen.
B O E M we zijn van start! Boem? Ja Boem! Het startschot is door middel van een kanonsschot. Loeihard en de grond trilt ervan.
Ik ga weer veels te snel, het plan vandaag is gewoon uitlopen. Rustig aan en uitlopen, niks meer maar misschien wel wat minder. Ik vind het warm en nu al zwaar. Dit heeft ook te maken met de ondergrond, allerlei oude straatjes met dus ongelijke steentjes. Wanneer het publiek wat afneemt omdat we niet meer door het centrum gaan gaat mijn tempo ook wat naar beneden. Ik wordt toch altijd gepushed door publiek. Het is een mooie route maar met warm weer wel een zware route. Je loopt vol in de zon, continue. Gelukkig staat er op de dijk wel wat wind.
Bij het keerpunt zeg ik wat mensen gedag die dus al op de terugweg zijn, vrienden van Jenny die ik voor de start heb gesproken. Uiteraard klap ik ook voor de snelste lopers van de hele marathon en de halve marathon. Als ik zelf het keerpunt voorbij ben zie ik dat Jenny zelf niet al te ver achter me loopt.
Elke verzorgingspost gebruik ik om een heel bekertje water te drinken, een spons aan te pakken en wat water over m’n hoofd te gooien. Ik dwing mezelf om zowel op de heenweg als de terugweg om me heen te kijken. De zeilboten zijn in grote getalen aanwezig en het is een prachtig gezicht. Tijdens het laatste stuk op de dijk vliegt een vlindertje een hele tijd met me mee, voor me uit, om me heen, van me weg om weer snel terug te komen. Ik wordt er blij van. Nog een kilometer, weer door het centrum en nog even doorbijten. Ik kom aardig gesloopt over de finish en ben nog net binnen de 2 uur gebleven. Nog even wachten op Jenny om vervolgens met haar terug te lopen naar onze tassen. Onderweg kletsen we nog even lekker bij en dan pak ik mijn trein richting huis, moe, warm, voldaan en zonder zonnebril.

pixlr_20160609212508323

Advertisements

Published by

Eva Boomgaard

Just a crazy bubbly girl with two cats | musicfreak | wannabe athlete | creative mastermind | loving restless soul | love2laugh | WM3 supporter 4 life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s