Bevrijdingsvuurestafette 2016

Maandag 25 april is de informatieavond over BVE 2016, normaliter (oftewel de twee voorgaande jaren) was ik hier braaf bij aanwezig, echter dit jaar heb ik op donderdag ookal een afspraak (concert) in Amsterdam dus stuur ik Wilbert ‘s morgens een berichtje met mijn afmelding en de vraag of hij wilt doorgeven dat ik bij hem in het team wil komen, ‘Tuurlijk Eva, spreekt vanzelf’ krijg ik terug. Top dat is geregeld. Uren later krijg ik de push meldingen dat ik zowel op Facebook als op Instagram ben getagd door Petra. Petra blijkt ook mee te doen en ik krijg te lezen dat Wilbert, Petra en ik een team zullen vormen die nacht. Hey dat is leuk zeg!

Dan is het opeens woensdag 4 mei. De avond hiervoor heb ik mijn tas al grotendeels ingepakt dus ik hoef vrij weinig te doen nog na m’n werk. Eenmaal thuis eet ik wat en neem ik nog even lekker een verfrissende douche. Nadat ik mijn laatste spulletjes in m’n tas moffel ga ik op pad. J*z*s wat is die tas zwaar?! WTF zit daar allemaal in joh?! Ik stap op m’n fiets en begin aan m’n 7km durende fietstocht naar Almere Stad. Ik ga voor de trein van 20:05 en daar kom ik ruim op tijd voor aan op het station. Kan ik dus in alle rust de Dodenherdenking over me heen laten komen. Zit ik niet in de trein op dat tijdstip net als vorig jaar waar toen iedereen in de coupe braaf stil was op 1 vrouw na. Die bleef op een behoorlijk volume tegen haar telefoon praten……in het DUITS! Serieus….HOE DAN?! Te bizar voor woorden om zoiets mee te maken, kan zij niet veel aan doen als ze niet uit Nederland komt maar voor ons in die trein heel raar om mee te maken natuurlijk.
Anyway…..ik zit lekker te fietsen en inene denk ik hey wat voel ik? Ik draai me richting achterband en voordat ik hem goed en wel in mijn vizier heb is het ‘prrrfft’ en ja hoorrrrrrrrr dikke vette lekke band! Godnondeju! De afgelopen maanden heb ik zoveel gedonder gehad met al m’n fietsen (mountainbike, racefiets, stadsfiets en nu een andere stadsfiets), om gek van te worden. Meestal trek ik andere ‘gewone’ schoenen aan naar een evenement om daar pas m’n loopschoenen aan te doen. Dit keer dus niet omdat je gewoon niet veel ruimte hebt in de bus. Gelukkig maar want ik kan nu dus zonder gevaar voor blaren lekker stevig doorstappen met m’n fiets aan de hand…..mopperend, dat dan weer wel. Ondertussen kijk ik continue op mijn horloge, of ik die trein nog ga halen en ik probeer in te schatten waar ik me zal bevinden als de klok op 20:00 springt. Loop nou maar door Eva, dan merk je het vanzelf. Op het moment dat de Dodenherdenking begint loop ik net op de grote parkeerplaats bij de Blowboot (ja de Almeerse coffeeshop op een boot). Er hangen wat jongeren rond die druk door kleppen, er komen twee jongens aangelopen die wel, nadat eentje op zijn horloge heeft gekeken, hun gesprek staken en lopen mij voorbij. Vervolgens komt er nog een gozer aangereden op een brommer die nog even heel stoer een aantal wheelies maakt, dit tot ongenoegen van de twee zwijgzame jongens. Aan de andere kant van de parkeerplaats staat een grote groep mensen ook heel veel kabaal te maken. En dan heb je mij…..ik sta midden op de parkeerplaats stil, met mijn fiets in de hand. Ik probeer me af te sluiten voor dit alles, probeer zo min mogelijk op mijn horloge te kijken want stiekem heb ik toch best een beetje haast en kan ik deze twee minuten niet goed missen, en tuur een beetje naar de meeuwen in de lucht.
Na de welbekende twee minuten vervolg ik mijn weg naar het station, ik heb nog drie minuten. In die drie minuten moet ik nog een klein stukje lopen, m’n fiets wegzetten, op slot zetten én m’n ovchip nog opladen! Gelukkig kom ik nog op tijd aan in Amsterdam als ik de volgende trein pak maar ja ik wil deze want voor de volgende moet ik dus weer wachten en daar ben ik veels te ongeduldig voor. Ik ren naar boven en de klok staat op 20:05. De trein staat nog op het bord. Maar er staat geen trein…..is ie net weg en moet het bord nog veranderen? Of is ie er nog niet? In de verte zie ik ook niks aankomen. Dan verschijnt er op het bord de melding ‘+5 minuten’, och ja stom! Ook de trein heeft bij het vorige station twee minuten stilgestaan. Had ik kunnen weten want dat heb ik dus vorig jaar ook meegemaakt. Hoop dat deze mensen geen kletsende Duitser in de trein hebben zitten.
Bezweet en wel stap ik in de trein, hehe en nu ontspannen! En eten, en drinken.
Bij Amsterdam Zuid stap ik uit om vervolgens weer toe te geven aan mijn eigen nieuwe traditie om iedere keer als ik daar ben de verkeerde kant op te lopen. WAAROM?! Dit is in korte tijd nou al de derde keer dat ik dit doe! En ook gewoon iedere keer een andere weg die ik vol overtuiging insla. Goed ff de navigatie aan, want ben het nu helemaal kwijt natuurlijk….ah een extra rondje wandelen om het station, gewoon via de verkeerde uitgang eruit gewandeld. Zucht….dit was echt een hele domme actie, maar kost me gelukkig niet al te veel tijd.
Eenmaal aangekomen in Sporthallen Zuid wordt ik enthousiast begroet door Marco. Na aanmelden en de mededeling dat Wilbert mijn tasje al heeft loop ik naar Wilbert en Petra. Uiteraard zit de stemming er meteen in. Gezelligheid alom. Ik gooi me even vol met water met ijsklontjes aangezien ik nu al merk last te hebben van een vochttekort, lijkt me niet handig om zo het avontuur aan te gaan.
In de bus proppen Petra en ik ons naast elkaar temidden van een lading tassen (vrouwen he….), Wilbert zit voor ons. Peet en ik kleppen er druk op los, brullen het af en toe uit van het lachen en proppen ons ondertussen vol met winegums, diverse nootjes en powershots.
In Wageningen wandelen we met z’n allen naar de ‘startvakken’. Dit jaar staan wij voor Rotterdam, blijkt. Wij vormen een grote groep met onze 71 lopers en Rotterdam valt bijzonder in het niet met hun kleine groepje. Uiteraard wordt er even gedold over voetbal maar dit gaat zeer gemoedelijk (vorig jaar stonden we bij Zwolle en daar waren twee gozers die het nodig vonden om ons behoorlijk uit te dagen over het feit dat Zwolle Ajax had ingemaakt…..jonguh ben je even vergeten waarvoor we hier allemaal staan vanavond?! Doe es ff normaal man!).
Met de Rotterdammers hebben we lol, de meligheid zit er goed in. Dan moeten we inene weer achter Rotterdam gaan staan, dit tot groot genoegen van Rotterdam uiteraard. We hebben eigenlijk niet eens voor ze gestaan maar meer naast ze. Breda staat niet al te ver achter ons. Rimco loopt voor het eerst mee, terug naar Breda uiteraard want daar woont hij. We appen waar we staan en hij zegt dat hij wel even naar ons toe komt. Na een kort praatje en een foto gaat hij weer terug naar zijn groep. Na de diverse optredens (wat elk jaar helaas slecht te volgen is voor de lopers, dit door slecht zicht en je kan er haast niks van verstaan) begint het voor ons. Stuk voor stuk worden de gemeentes naar voren geroepen om de fakkel in ontvangst te nemen. En ja hoor wij moeten toch eerder dan Rotterdam naar voren….sorry jongens. Ook hier worden grappen gemaakt over met z’n hoevelen wij zijn, dat wij nooit alleen kunnen komen. Mietjes….daar komt het op neer, en dat wij dus maar weinig hoeven te lopen omdat we zoveel lopers hebben. Zij lopen ook minder dan wij zullen doen, maar ja zij zijn dan iig wel een uurtje eerder thuis zegen ze al. Totaal geen haat en nijd hier, gewoon lekkere flauwe grappen over en weer. Met onze eigen wethouder voorop lopen we naar de Burgemeester. Die begint een heel pleidooi over hoe dol hij is op Amsterdam en hoe gek hij is van Ajax en hoe graag hij wilt dat we kampioen worden, dit waarschijnlijk tot ongenoegen van de andere steden merkt hij zelf al op. Wanneer wij wegrennen met de fakkel horen wij de omroepster zeggen: ‘Ja en wat de Burgemeester niet kon weten is dat de volgende groep Rotterdam is….’ haha en dat na zijn ophemeling over Amsterdam en Ajax 😉
Bij de bus staan de fietsen al klaar en kunnen we beginnen. Het begin vind ik altijd bijzonder stressvol. Wilbert begint meestal als loper en ik als een van de twee fietsers en dat betekend dus dat er genavigeerd moet worden. Maar voor getrut is er eigenlijk ook geen tijd dus voordat ik uberhaupt enig idee heb van waar we ons bevinden zijn we al op pad. Gelukkig starten met de eerste etappe alle groepen vrijwel tegelijkertijd dus kom ik het eerste stuk door via de navigatie van anderen. De volgende etappes gaan altijd een stuk beter, tegen die tijd weet ik wel een beetje hoe en wat haha. De eerste etappe komen we goed door, we hebben allemaal lekker gelopen en het fietsen ging ook prima, wat fris maar te doen. Ik had de mazzel om langs het water te mogen lopen en dus te maken te krijgen met diverse flarden mist. Puur genieten vind ik dat, met je hoofdlampje op rennen door de nacht om soms opgeslokt te worden door de mist. Goed even is het spannend omdat het zo dicht is dat ik niet eens meer zie waar ik mijn voeten neerzet. En het is toch een smal paadje met rechts van mij water..
Eenmaal in de bus besluit Petra te gaan slapen, ik slaap vrijwel nooit in ook maar iets wat met vervoer te maken heeft tenzij ik echt heel erg moe ben en dus eigenlijk geen keus heb. Op het moment dat de bus ergens rijdt waar de takken van de bomen over de ramen krassen en bonken schrik ik me te pletter en gooi bijna m’n bidon door de bus…..oh ik was dus in slaap gevallen want dit is best een extreme reactie. Gelukkig lag Petra niet naast me want die had ik anders wellicht een blauw oog geslagen. We hoeven nog lang niet op pad dus ik pak m’n dekentje er maar bij om me maar weer enigzins op te krullen. Dan is het tijd voor de tweede etappe, de derde maar voor ons de tweede, Wilbert gaat weer van start als loper en we hebben een nieuwe tactiek ontwikkeld, eentje fiets voor en de ander achter. Op zich vrij logisch… Ook hebben we besloten dat Petra dit maal de tweede loper is aangezien ze in de vorige etappe maar weinig kilometers heeft kunnen maken. Deze etappe is tijdens de koudste uren van de nacht en dat ontgaat me totaal niet. Ik heb me al met 5 lagen kleding uitgedost omdat ik dit dus al weet maar nog is dat niet genoeg. M’n handen en tenen hebben het het zwaarst. Wilbert en Petra zijn van functie gewisseld en ik ga voorop fietsen. We bevinden ons nu in het bos ergens in of bij Woudenberg en in de buurt van de Pyramide van Austerlitz, dit tot groot genoegen van Petra en mij aangezien wij elkaar daar voor het eerst hebben ontmoet. Ahhhhh lief he?!
We bewegen ons over een onverhard paadje waar af en toe een cementen plaat in het zand ligt verscholen. Dit gaat lange tijd goed, totdat we over een mul stukje gaan en ik dus ook niet merk dat er weer zo’n cementen kreng ligt, ik merk het pas als ik eraf ga en roep dit ook naar achter: ‘Pas op afstapje!’ Vlak daarna hoor ik een plof. Huh?! Zo dicht zit Peet toch niet achter me dat ze er nu al vanaf klettert? Ik hoor niks meer achter me dus ik stop en draai me om en probeer te zien waar ik naar kijk. Wanneer mijn oogjes zich hebben gefocust zie ik Wilbert staan met zijn fiets en zoek ik naar Petra. Ik zie haar lampjes die zij op beide armen draagt op de grond liggen en even vraag ik me nog af hoe ze dat voor elkaar heeft gekregen en waar zij dan is…..nee sukkel Petra ligt in d’r geheel op de grond! Ik probeer zo snel mogelijk dichterbij te komen, wat best lastig loopt met een fiets tussen je benen aangezien afstappen niet in me opkomt. Ze is dus gestruikeld over het opstapje, die we dus geen van beide hebben gezien. In eerste instantie lijkt het vooral de schrik te zijn die zich even meester maakt van haar maar na opstaan heeft ze toch behoorlijke pijn in haar ribben. Wilbert neemt het even van haar over en Petra en ik fietsen even samen. Om verschillende redenen balen we van wat er net is gebeurd. Ik omdat als ik de opstap had opgemerkt haar van een valpartij had kunnen behoeden en zij omdat zij uiteraard nu veel pijn heeft en omdat ze ons ophoudt….vind zij. Wilbert en ik proberen het aan haar verstand te brengen dat het geen race is, we gewoon lekker op ons eigen tempo moeten lopen en we ons aan elkaar aanpassen. Snel, minder snel, uber snel, tergend langzaam, kruipend of desnoods huppelend. Oke niet wandelend…..dat dan weer niet, dat hebben we al een keer meegemaakt en dat is echt not done! Het belangrijkste is nu gewoon dat er geen ernstige schade is. Petra neemt het nog een keer van Wilbert over tot het mijn beurt is om te lopen. Wel een heel klein beetje spannend omdat we vorig jaar tijdens deze etappe flink zijn verdwaald. Maar dit keer gaan we gewoon goed. Het eerste jaar hadden we een wandelaar, het tweede jaar een verdwaalpartij en dit jaar een duikvlucht tegen de grond. Wat zullen we voor volgend jaar eens verzinnen?
Ik heb twee favoriete momenten tijdens de Bevrijdingsvuurestafette en de eerste heb ik dus al mogen afvinken: de mistflarden, het tweede moment is de hei in de ochtend. Helaas bevind het gedeelte over de hei zich dit jaar in de even etappes en wij lopen de oneven etappes. Jammer maar het is niet anders. Ondanks dat hebben wij ook mooie routes hoor! De zon begint op te komen en wanneer ik het bos uit kom rennen is het plotseling licht. Nog een klein stukje en dan zijn we alweer bij de bus. Gelukkig ben ik ondertussen ook weer opgewarmd want in het begin van mijn loopgedeelte voelde ik mijn tenen niet meer van de kou, om ze later heel erg te voelen omdat ze in brand leken te staan en ik loop zelfs te klappertanden. Ik heb zelfs niet eens mijn vijfde laag (tweede jasje) uit willen doen.
Voor onze volgende etappe hebben we besloten om Petra te laten starten als loper. Ze kan waarschijnlijk steeds maar kleinere stukjes achter elkaar lopen tot haar rib opspeelt. We zullen dus vaker gaan wisselen.
We lopen/fietsen nu dus weer in het daglicht en dat is toch wel fijn. Voor een betere temperatuur moeten we wel nog even geduld hebben, nog steeds is het best koud maar lang niet meer zo koud als in de etappe hiervoor. Ik loop ondertussen gelukkig ook weer zonder jasje. Ik heb wel nog een longsleeve onder mijn shirtje. We zijn nu onderweg naar de ontbijtlocatie, altijd fijn natuurlijk!
Eenmaal daar staat mijn tellertje bijna op 6km dus maak ik nog een paar rondjes op de parkeerplaats om die 6km vol te maken. Ach ja moet kunnen toch?!
En dan hebben we gewoon pannenkoeken als ontbijt! Hoe fijn is dat dan?! Ik hou het weliswaar maar bij anderhalve pannenkoek aangezien we nog even te gaan hebben en ik niet graag met een volle maag loop. Na het ontbijt is het wel weer onze beurt om lekker in de bus te mogen zitten.
In onze vierde etappe slaan we na 1,5 km al de verkeerde afslag in maar Wilbert weet vanaf hier ook de weg naar Sporthallen Zuid dus ik stop de papieren met de uitgeschreven route weg en zet de navigatie op mijn telefoon uit, ook fijn hoor gewoon lekker ontspannen zo. Het is een mooie omgeving en tot twee keer aan toe komen we een te leuk trammetje tegen. Dan nog een stukje Amsterdamse Bos (ik kijk ondertussen goed om me heen of ik Junkies spot, ik acht de kans het grootst om Monique en Lianne tegen te komen. Even denk ik Monique ook te zien maar dat is niet zo) en dan zijn we alweer bij de Sporthallen. Hier verzamelen we allemaal om vanaf hier met z’n allen de laatste etappe af te leggen. Het merendeel doet dit te voet en een aantal doet dit op de fiets.
Bij de Van Hogendorphal komen we wat bij, we slepen onze spullen de bus uit om deze uit te stallen in de kantine daar. We drinken een colaatje of wat anders en kletsen met elkaar. Al eerder raakte ik in gesprek met een medeloper en we hebben het over vanalles eigenlijk. Marathons, Golden Earring, loopgroepen en dan gaat het over woonplaatsen. Ik geef aan niet in Amsterdam te wonen maar in Almere.. ‘Oh ik ook’ krijg ik als antwoord. We blijken vlak bij elkaar in de buurt te wonen, dat is ook maf!
Ondertussen is het al aardig warm aan het worden en vind ik het ook wel de hoogste tijd om het podium op te gaan. Hoe leuk ik het ook allemaal vind, ik vind het ook wel een beetje mooi geweest. Het is warm, ik begin toch wel wat vermoeid te raken en ik moet ook nog he-le-maal naar Almere reizen natuurlijk. We wandelen richting Westerpark en het is duidelijk dat niet iedereen er zo over denkt want we moeten nog een aardige tijd wachten tot de laatste pluk van de groep zich ook bij ons aansluit. Dit tot ongenoegen van haast wel iedereen als ik zo de gezichten bekijk. Hier moeten we ook nog wachten tot we echt het podium op mogen maar dat weet ik van de andere keren dus dat is niet zo erg, we zijn iig weer een stuk dichterbij. We krijgen een mooie roos en een heerlijk flesje koud water. Net als altijd heeft er ook een team van Running Blind meegelopen en een van hen wordt een andere kant op begeleidt, hij is de fakkeldrager. Wij lopen allemaal het podium op en Jeroen stapt ondertussen in een hoogwerker.
Na een leuk praatje op het podium richt iedereen zijn/haar blik op Jeroen die steeds hoger de lucht in gaat. Hij mag met de fakkel het bevrijdingsvuur ontsteken. Dit leidt toch tot wat hilariteit aangezien het toch een tijdje duurt voordat de fakkel het ornament weet te raken en dus ook echt vlam vat. Maar wat is dit mooi! En dat trotse koppie van Jeroen maakt het alleen maar mooier.
Het is en blijft een bijzonder evenement om zoveel redenen en het is een eer om hier alweer drie keer aan mee te hebben mogen doen.

De lange reis van het Westerpark naar het Centraal Station en van het Centraal Station naar Almere Stad wordt me een stuk makkelijker gemaakt wanneer Syto aanbied me een lift te geven. Toch handig dat er nog een Almeerder meeloopt dus haha. Super fijn dit en ook wel zo gezellig.

Hopelijk weer tot volgend jaar! En mensen, vrijheid is echt niet vanzelfsprekend, probeer dat te onthouden! En wees lief voor elkaar!

Beeldmateriaal oa door: Wilbert, Petra, Marco en moi

Advertisements

Published by

Eva Boomgaard

Just a crazy bubbly girl with two cats | musicfreak | wannabe athlete | creative mastermind | loving restless soul | love2laugh | WM3 supporter 4 life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s