Hoelang? [Deel II] aka de Enschede Marathon

Mijn wekker gaat terwijl ik nog lekker lig te slapen, of nou ja ik heb het idee dat ik nog rechtop zit aangezien mijn fluffy kussens zo groot zijn en zo bol staan dat ik niet zo vlak lig in m’n leenbed als dat ik thuis lig. Gelukkig heeft dit mijn nachtrust niet in de weg gestaan, ik heb daarentegen wel ietwat onrustig geslapen maar dat is puur omdat ik niet in mijn eigen bedje en eigen omgeving lig. Ik kijk naar de tijd en maak snel een rekensommetje om te beseffen dat ik nog even lekker kan blijven liggen, tijd zat. Om kwart over 7 komt het eerste berichtje binnen: Mogguh, al aan het ontbijt? Het is Mari. Ik vertel hem dat ik m’n broodjes al op heb en dat mijn kopje koffie nog op m’n nachtkastje staat. Om half 8 geef ik aan dat ik maar eens wat ga doen, stofzuigen ofzo. We spreken elkaar later spreken we af. Ik loop nog wat te trutten, staar nog wat naar de tv en besef dat ik om kwart over 8 richting uitcheckbalie wilde gaan dus het is nu echt tijd om iets te gaan ondernemen, het is ondertussen 10 over half. Snel duik ik onder de douche, kleedt me aan, smeer wat vaseline her en der, pak m’n tas weer netjes in, maak nog een controle rondje door de kamer, leg het dekbed en de kussens weer netjes, zet de tv uit en krijg vervolgens de deur niet open. Nondeju…had hem toch echt van slot gedraaid hoor….oh drie rondjes opendraaien was niet genoeg want na nog een extra ere-rondje gaat ie open. De deur weer sluiten gaat ook niet makkelijk trouwens. Ik moet hem goed dichttrekken om hem op slot te kunnen draaien. Zachtjes loop ik door de gang, zachtjes aangezien ik het zelf zeer vervelend vond dat de gang zo rumoerig was gisteravond. Mensen liepen af en aan, deuren werden naar mijn mening iets te hard dichtgedaan en ze leken te stampen tijdens het lopen. Een man in trainingsbroek en een sporttas op zijn rug draait zijn kamerdeur op slot, ik glimlach en zeg: ik denk dat wij hetzelfde gaan doen vandaag. Hij neemt mij even snel in zich op en zegt ja ik denk het ook, marathon?  Samen lopen we naar de balie. Ik check uit en als ik wegloop wens ik hem succes. Dan wandel ik richting het Hendrik Jan van Heekplein. Daar in de buurt is de start maar op het plein staat Meeùs met de RunClub. Ik loop weliswaar niet via hun vandaag maar sta wel gewoon op de gastenlijst. Ik klets wat met de gastvrouw, met Colette en met een man aan het andere tafeltje. Ondanks dat ik het fijn vind dat ik bij Meeùs zit, lekker bekend en vertrouwd, voelt dit toch raar. Er is nog bijna niemand en ik ben zonder m’n gebruikelijke cluppie. Zelfs Udjen is er niet bij. Ik tuur over het plein in de hoop toch een bekend gezicht te kunnen vinden. Dan is daar Wietse, de vaste fotograaf van Meeùs, we kletsen wat en dan wordt het toch echt tijd om me te gaan klaarmaken. Er komen nog vele succes wensen binnenstromen via m’n telefoon. Ik voorzie m’n knieën met een lading Perskindol en loop weer naar beneden. Zodra ik de mobiele lounge verlaat zie ik Kim staan, super blij ren ik op haar af, dan komt ook Chantor aangelopen. Zo blij om hun beide te zien! Kim komt cheeren en Chantor loopt mee met de 10km. Met z’n drietjes lopen we richting startvakken. Ik ga in het derde vak staan, 3:45 – 4:00, dit is te snel maar om in het laatste vak te gaan staan daar heb ik ook geen zin in. Ik heb geen streeftijd dit keer, dit heb ik maanden geleden al besloten, gelukkig maar want nu die knie weer opspeelt kan ik die mezelf opgelegde druk niet gebruiken. Ik praat wat met wat mensen om me heen en zorg dat m’n horloge klaar is voor vertrek. Dan is daar het startschot. Aangezien dit niet zo’n extreem groot evenement is ben ik al snel bij de startlijn. Ik kom achter de pacers voor 3:45 te lopen, dit is veel te snel voor mij maar ik ben wel een loper die snel van start gaat, dit zo lang mogelijk probeert vol te houden, dan inkakken, uitrollen en finishen met een sprintje. Dus zolang het goed voelt probeer ik maar mee te lopen met deze pacers. Ik loop vooraan in de groep om uiteindelijk maar voorbij te gaan, het gaat me te langzaam. Tot nu toe loop ik lekker, goed heb er pas hooguit 2km op zitten maar ja als je eerst denkt dat je niet eens kan starten is dit al heel fijn. Ik sta op het punt om iemand in te halen en let totaal niet op, als ik naast hem loop kijk ik onbewust naast me, oh verhip! Ik tik hem aan, het is Sergio. Hij geeft aan dat ik te snel loop, ik moet lachen en zeg al ach ik loop nu nog lekker. Samen lopen we door. We komen langs Meeùs waar ook Kim staat, ik zwaai naar Kim en Wietse. Omdat Sergio gebruik maakt van de eerste twee drankposten doe ik dit ook. Bij een van deze twee drankposten valt m’n slokje drinken verkeerd. Sergio heeft een tijdsplan dus ik geef na zo’n 6 of 7 km aan dat hij zijn eigen plan moet volgen. Zijn jacht op de pacers van 3:30 is begonnen, ik hobbel ondertussen gewoon lekker op dit tempo door. De volgende drankposten sla ik over, ik heb tenslotte m’n eigen bidon mee. Ik had hem dit keer niet mee willen nemen maar met oog op die knie wilde ik ondanks de vele drankposten (om de 2,5 km ongeveer) toch drinken bij de hand hebben voor het geval dat ik een asprine moet innemen om dan vervolgens uit te stappen.
Vooralsnog loop ik lekker en loop ik nog steeds voor de 3:45 pacers. Er schijnen twee groepen te zijn (of ze zijn uit elkaar gevallen) want op 13km ongeveer komt de eerste groep voorbij en ik ben dik tevreden met hoe ik tot nu toe loop. Later merk ik dat er dus nog een groep achter me loopt, oh oke nou kijken hoelang het duurt voordat zij voorbij komen dan. Opeens komt er een man naast me fietsen en vraagt me hoe het gaat. Hij blijft bij me fietsen en we praten zo nu en dan wat. Ik doe het goed zegt hij. Later krijg ik door dat hij bij de pacers hoort die achter me lopen maar omdat daar alles goed gaat besluit bij mij te komen fietsen. Niet omdat het bij mij niet goed gaat maar omdat ik eigenlijk alleen loop. Vlak voor het keerpunt gaat hij langs de kant staan om na het keerpunt weer op de fiets te stappen, slim. Rond km 18 of 19 gaat de pacergroep me toch echt voorbij en daarmee verdwijnt dus ook mijn fietsmaatje. Bij km 20 gaat het fout met m’n knie, echt goed fout…fout fout zegmaar. Pijn in knie en omstreken, zelfs m’n knieholte begint te verkrampen. Ik weet niet zo goed waar ik het zoeken moet. Ik weet dat ik moet uitstappen en besluit dit dus te gaan doen zodra ik weer langs Meeùs kom. Ik heb er een kleine kilometer voor nodig om het eruit te lopen, dus zodra ik langs Meeùs, Kim en Chantor kom is het eigenlijk over. Wel geef ik aan bij Kim dat ik het nog steeds ongelooflijk koud heb waarop Kim verbaasd antwoord: Nog steeds koud?! Chantor hangt over het hek dus kom hun kant op voor een highfive en besluit toch aan de tweede ronde te beginnen. Ik weet dat er om de 5km een medische post zit van waar je met een busje terug gebracht kan worden. Ik zie dus wel hoever ik kom.
Als de zon schijnt is het heerlijk, misschien zelfs een tikkeltje te warm als hij constant schijnt dan. Maar dat doet ie niet, hij verdwijnt continue achter de wolken en dan is het fris. Maar die ijzige wind die maakt het ontzettend koud. Nog nooit heb ik het zo koud gehad onderweg. Bij km 28 speelt m’n knie weer iets op. Ik besluit dan eindelijk maar eens te stoppen met rennen om in 3 looppassen m’n knie goed te buigen. Er komt een man voorbij die aangeeft dat ik moet blijven rennen want anders koel ik teveel af. Ik geef aan het nog nooit zo koud te hebben gehad tijdens een marathon en hij beaamt dit. Hij loopt in een lange tight en longsleeve, dus het ligt niet aan mijn shorts en singlet. Dit keer is de pijn in mijn knie snel over. Wanneer ik op zo’n 31 km zit zie ik iemand langs de kant vanuit zijn stoel druk wapperen, een ander zie ik opspringen en mijn kant oprennen met een fototoestel in zijn handen. Als ik dichterbij kom herken ik Jordy! Ik gebaar terug van hey wat doe jij nou hier?! We geven elkaar een highfive en Jordy vraagt hoe het gaat, ik antwoord met: goed genoeg om niet te stoppen! Ik vervolg m’n weg naar het keerpunt. Aan de andere kant van de weg zie ik de pacers van 3:30, ik zoek naar Sergio maar zie hem niet. Ik ga ervanuit dat hij al eerder voorbij is gekomen en we elkaar hebben gemist. Even later wordt ik geroepen, het is Sergio en hij geeft aan dat zijn missie dus duidelijk niet is geslaagd. We lopen beide door. Als ik weer langs Jordy kom zit ik op 38km, dit geef ik aan bij Jordy door 4 vingers omhoog te steken en te roepen: nog 4! Jordy roept terug: En er wordt niet gewandeld Eva!! Ik lach en loop door.
De eerste lopers van de halve marathon komen eraan dus mijn aandacht trekt naar die kant van de weg, altijd fijn dat soort afleiding. Dat zie ik Jeffrey, ik roep hem en we zwaaien. Dan zie ik later ook de man die mij bij de 28km aansprak, hij wandelt. Ik roep: hey als ik niet mag wandelen, mag jij dat ook niet! Hij moet lachen maar trekt een gezicht dat aangeeft dat hij niet meer kan. We zwaaien en gaan door.
Ondertussen heb ik last van die ijzige tegenwind, het wordt zwaar nu in die laatste paar kilometers en ik begin mezelf wat op te peppen, nog maar 3 kilometer Eef! M’n knie begint ook echt moe en zwak aan te voelen. Ik heb het idee dat ik begin te hinken. Ik krijg het ook steeds kouder. Ik speur in de menigte, Babette moet hier nu toch echt ergers staan. Ik weet ook waar op een beetje op moet letten qua cheer borden en dan inene op ongeveer 40,5 km staat ze daar!! Ik zie de borden, ik zie de kleine meid van Babette, ik zie nog een blij persoon staan (deze persoon hoort voornamelijk bij Sanne kom ik later te weten). Ik kom aan en voel een dikke traan uit mijn oog ontsnappen en ik vlieg Babette om d’r hals, een dikke dikke knuffel en een dikke zoen. Ze rent met me mee en ik piep dat m’n knie nu echt niet meer wilt. Ze zegt dat ik een kanjer ben, een topper en dat ik heel goed ga, ze schiet wat foto’s en ik ga door. Nog maar een piepklein stukje te gaan…..een lang piepklein stukje. Ondanks dat het nu zwaar wordt, de kou, de wind, de vermoeide knie, moet ik mezelf echt even duidelijk vertellen dat ik nu elk ogenblik over de finish kan stappen, de finish van mijn zesde marathon alweer. Op het moment dat ik mezelf hoor zeggen (intern weliswaar) ‘Eef je hebt gewoon weer een marathon gelopen! Een fucking marathon!’ ben ik verbaasd over mijn eigen woorden.
Ik zoek naar Wietse maar zie hem zo snel niet. Dan is daar de finish, nog zo’n 150 meter te gaan. Ik begin te versnellen, wat is dat toch fijn. Ik hoor mijn naam, ik weet dat dit iemand is die mij moet kennen want je naam staat maar piepklein op je startnummer. Ik kijk en zie Arno, iemand die ik ken uit mijn pubertijd. Ik zwaai en het stemmetje in mijn hoofd verteld me hoe leuk ik het vind dat ie me heeft gespot en aangemoedigt. Dan stap ik op de finishmat, ik zet mijn horloge uit en begin aan m’n gebruikelijke nonchelante slalom-wandeling tussen de andere finishers door, maar ik breek. Ik breek, ik knak en begin haast ongecontroleerd te snikken/hyperen. Ik heb het gehaald en hoe! Eigenlijk met maar bizar weinig problemen met mijn knie, zonder het extreem zwaar te hebben gehad, zonder een groot gevecht, zonder het gevoel dat ik uberhaupt zojuist een marathon heb gelopen..meer een soort ongemakkelijke halve marathon.

Ik loop mijn zesde marathon uit in een tijd van 3:58:24
En ik ben perplex.

Voor ik doorloop naar de medailles stop ik eindelijk, voor het eerst sinds een paar uur sta ik even stil. Trillend zet ik mijn bidon op de grond om een zakdoekje uit mijn belt te plukken. De hele weg heb ik al last van een loopneus dus die wil ik nu toch echt eens snuiten. Dan op naar de medailles…een mevrouw staat er helemaal klaar voor, ik zie haar en ren op haar af. Ze roept jaaa Evaaaaaa! Ze hangt hem om mijn nek en ik kijk haar dankbaar met betraande ogen aan, ze legt haar handen op m’n schouders en zegt een hele marathon, je mag super trots zijn op jezelf meid. Ik kan alleen nog maar glimlachen en loop dan door. Dan staat daar Sergio, weer schiet ik vol. Samen lopen we druk kletsend verder. We hebben het over het publiek, wat een heerlijk publiek stond er langs te kant! Een lief publiek, een andere omschrijving heb ik er niet voor. Iedereen was zo lief en gewoon super. Ik heb bijna de hele weg mensen lopen bedanken, mensen gedag gezegd, kindjes highfives gegeven en gewoon lopen genieten. De fietser is in de tweede ronde nog een keer langs geweest ook om me aan te moedigen. We vergelijken in rap tempo onze ervaringen en gooien ons vol met water en sportdrank. Eenmaal uit het uitloopvak worden we nog voorzien van een alcoholvrije Radler. We lopen richting Meeùs, daar scheiden onze wegen. Sergio gaat terug naar zijn hotel en ik loop het terras van Meeùs op. Meteen zie ik Kim en Chantor zitten. We knuffelen en ik vertel in grote lijnen even snel de belangrijkste nieuwtjes. En hoe koud ik het nog steeds heb.
De gastvrouw ziet me en vraagt hoe het is gegaan (‘oh trouwens, ik ben Yvonne. Hoi Yvonne, ik ben Eva.’), zodra ik vol schiet slaat ze dr armen om me heen. Ze vind me zo stoer verteld ze. Ik ga naar boven om wat warms aan te doen. Eerst even wat mensen op de hoogte stellen van het eindresultaat.
Na ik denk een uurtje vertrekken Kim en Chantor en ga ik proberen wat te eten. Sinds dat verkeerd gevallen slokje drinken ben ik misselijk en ik wordt eerlijk gezegd alleen maar beroerder. Ik eet een bescheiden bordje pasta en wat salade maar knap er maar niet van op. Ik communiceer wat met mensen via Whatsapp en wacht tot Joanna klaar is met haar halve marathon. Ik ga boven op het balkon van onze lounge staan zodat ik beter zicht heb op het plein. Dan zie ik Joanna over het plein aan komen lopen. Ik zwaai m’n arm haast uit de kom maar ze ziet me niet. Snel beweeg ik me naar beneden, voor zover je je makkelijk over een trap kan bewegen met beentjes die zojuist een marathon hebben afgelegd en ik hou me in om Joanna niet tegemoet te rennen. We zijn nog zo’n 10 meter van elkaar verwijderd als zij ook mij ziet. We barsten beide in tranen uit, vanuit m’n ooghoek zie ik een groepje mensen semi verbaasd naar het tafereel kijken. Twee meiden die elkaar huilend tegemoet lopen om dan snikkend en wel in elkaars armen te vallen. Beide huilend om mijn marathon, Joanna heeft de medaille om m’n nek zien hangen dus weet dat ik het gehaald heb, de rest doet er nog niet toe en huilend om haar pr op de halve marathon, die ik op dat moment nog niet weet maar wat me al snotterend verteld wordt. We kletsen er druk op los en lachen ons rot, lekker bijkomen zo samen. Joanna vraagt me nog wel zo’n 100 keer of ik echt niks wil eten, aangezien het voor mijn doen bijzonder ongebruikelijk is om niks te eten, maar ook de smoothie valt niet lekker op de maag dus ik hou het maar gewoon bij wat water. Als we ons gereed maken om weer richting onze woonplaatsen te vertrekken biedt Wietse aan om ons een lift te geven. Dus we vouwen ons net als zijn vouwfiets met z’n drietjes in zijn auto en zetten koers naar Weesp. Ik zit achterin, ik begin wat vermoeid te raken en die maag baart me wat zorgen dus ik meng me heel weinig in het gesprek. Ik richt me voornamelijk op mijn telefoon en luister naar het gesprek tussen Joanna en Wietse. Vanwege een file wijken we af van de oorspronkelijke route en zetten we Joanna dicht bij huis af, dan is het nog maar een klein stukje naar Weesp. M’n trein is er vrijwel meteen en even later wandel ik naar huis.

De marathon waarvan ik dacht dat dit mijn tweede DNF (Did Not Finish) zou worden, ik ben in 2013 uitgestapt tijdens de halve marathon van Eindhoven nadat ik een paar weken daarvoor eigenlijk geblesseerd uit mijn eerste marathon was gekomen maar bleef doorgaan, werd mijn zesde marathon waar ik zeer tevreden op terug kan kijken.
Kom maar op met de volgende! Lithouwen here we come!!

Iedereen bedankt voor alle steun, berichtjes, cheers, knuffels, liefde en gewoon alles ❤

Advertisements

Published by

Eva Boomgaard

Just a crazy bubbly girl with two cats | musicfreak | wannabe athlete | creative mastermind | loving restless soul | love2laugh | WM3 supporter 4 life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s