Hoelang? [Deel I]

Ja Hoe Lang schijnt een Chinees te zijn, maar het gaat er nu meer om hoelang mijn knie het gaat volhouden.

– De fanatieke meelezers weten dat ik in aanloop zat naar de marathon van Enschede, alweer mijn zesde marathon. Na al het gedoe, gestress en druktemakerij van mezelf was ik afgelopen week erg moe. –

Ik zit er aardig doorheen. Nog nooit zo moe geweest in de dagen voor een marathon. Door dit alles en m’n fijne doortrapfiets (de ketting slaat steeds over) krijg ik ontzettende last van mijn linkerknie. Dus de stress neemt ook alleen maar toe.
Donderdag is mijn laatste werkdag van deze week en de hoop dat ik, eenmaal thuis, eindelijk een beetje ontspan verdwijnt als sneeuw voor de zon wanneer de pijn in mijn knie haast ondragelijk is. Van pure ellende weet ik niet hoe ik moet zitten, gebogen knie, gestrekte knie, juist af en toe bewegen of stil zitten? Stilletjes kom ik eigenlijk tot de conclusie dat ik zondag helemaal niet van start kan gaan. Vermoeid kruip ik m’n bed in. Wanneer ik ontzettend moe ben slaap ik standaard op mijn rug wat dus ook betekend dat ik mijn knie strek, iets wat ik liever niet doe uit angst dan hij dan juist stijf wordt. Dus dat vooruitzicht werkt me ook al op m’n zenuwen.
‘s Morgens openen mijn ogen al veels te vroeg, dat is alles behalve handig weet ik. Het is pas half 9 en dat is echt veels te vroeg nu. Ik pak m’n telefoon-statiefje erbij, klem m’n telefoon erop en zoek op youtube waar ik ben gebleven met het bekijken van de afleveringen van St. Elsewhere. Heerlijke serie vind ik dat en ik weet dat als ik daar een tijdje naar staar wel weer in slaap val. Niet om de serie maar omdat ik moe ben en zolang ik in bed blijf liggen en gewoon ergens naar staar dan vertrek ik wel weer naar Dromenland. Ik heb dit keer anderhalve aflevering nodig maar ben dan toch echt foetsie. Om half 3 in de middag wordt ik weer wakker. Dat is een beter tijdstip. Ik had echt flink wat uur slaap nodig dus ben tevreden met deze tussenstand. Nu hopen dat ik vanavond een beetje op tijd kan gaan slapen.
Langzaamaan rek ik mijn lichaam uit de plooi en schuifel ik wat door het huis. Mijn knie is een stuk minder pijnlijk maar voelt wel zwak. Op m’n dooie akkertje begin ik aan het inpakken van mijn tas, want hoe dan ook ga ik naar Enschede. Geld voor de hotelkamer krijg ik nu niet meer terug. Wanneer ik ‘s avonds in de supermarkt loop heb ik het idee iets te voelen in m’n knie, iets wat echt niet goed is. Ik sta op het punt om in huilen uit te barsten maar dwing mezelf om me te herpakken. Je hebt morgen nog een rustdag, wacht nou maar rustig af!
‘s Nachts ben ik heel druk in Dromenland, druk met het verzinnen hoe ik nooit aan kom in Enschede of bij de start. Hoe ik onderweg schijnbaar weet te vergeten dat ik bezig was met het lopen van een marathon en hem dus nooit uitloop, hoe m’n knie versplintert onderweg en ga zo maar door. Ik sta dus heerlijk uitgerust op zaterdagochtend.
Nadat ik de laatste dingen heb ingepakt, een oranje smoothie naar binnen heb gewerkt (sinaasappelsap, gember en wortel), nog even wat boodschappen heb gedaan en de katten verzorgd en weer eens voorgelogen heb, Mamma komt zo weer terug!, wandel ik naar Station Oostvaarders. Vanaf daar reis ik naar Zwolle om daar over te stappen op de trein naar Enschede. Ik zit in een heerlijk rustige trein en geniet van het stuk tussen Almere en Lelystad, dit is een natuurgebied en ik zie vele herten, runderen en paarden. De trein vanaf Zwolle is afgeladen…..hoezo moeten er zoveel mensen die kant op op een zaterdagmiddag?! Wanneer we wegrijden bij het station van Wierden zie ik op het fietspad een hardloper liggen, de man ligt op zijn zij en ziet er vrijwel roerloos uit. Gelukkig is een mevrouw hem al tegemoet gesneld, ik zie dat ze gehurkt naast hem heeft gezeten en op het moment dat ik dus voorbij kom staat ze net op en rent weg. Ik krijg de indruk dat er gecommuniceerd is (want volgens mij roept ze nog iets achterom naar de man als ze wegrent) en dat ze dus hulp gaat halen. Ik krijg een knoop in m’n maag, wat een rot gezicht en aangezien ik echt net wegrij van dit station kan ik helemaal niks doen. Ben dus erg blij dat die mevrouw al in aktie is gekomen.
Nog een half uurtje en dan ben ik in Enschede, ik kijk nog even op Google Maps waar ik ook alweer moet wezen. Ik heb het al tig keer bekeken maar geloof dat het nu pas aankomt allemaal. Waar ik mijn startnummer moet ophalen is vlakbij het station en mijn hotel zit daar weer vlak naast. Mijn eerdere plan gooi ik dus opzij. Ik was eerst van plan om naar het hotel te gaan, in te checken, m’n tas te dumpen en dan m’n startnummer op te halen maar zie nu pas dat ik dan heen en weer blijf lopen, gaat ook een beetje nergens over dus. Eenmaal in Enschede aangekomen loop ik richting het Saxion, nondeju wat een ijzige kl*te wind staat er zeg! Ongeduldig trek ik tijdens het lopen m’n uitgeprinte bevestigingsmail uit m’n tas zodat ik dat binnen niet meer hoef te doen. Toen ik nog in de trein zat had Sergio me al gewaarschuwd voor de lange rij met de mededeling dat ik die gewoon voorbij moest lopen want die rij betreft de nainschrijvingen en tja wij staan natuurlijk al maanden ingeschreven. Eenmaal in de goede ruimte aangekomen moet ik heel goed opletten waar ik moet wezen, focussen op de teksten op de bordjes boven de tafels zo zonder bril is altijd lastig. Eigenlijk soort van haast letterlijk loop ik blindelings achter een motormuis aan en inderdaad ook hij gaat voor de hele marathon. Er staat vrijwel niemand bij die tafel, als ik aankom is die meneer al voorzien van zijn startnummer maar de twee vrijwilligers worden aan de praat gehouden door een andere man. Ik wacht dus braaf af. De vrijwilliger die achter de tafel staan ziet mij staan en zegt: kom maar hoor meid. Waarop ik glimlach en hem mijn papiertje overhandig. Hij glimlacht en zegt tegen zijn collega: ‘goh wat een bescheidenheid zeg! Gaat de hele marathon lopen en dan toch zo bescheiden blijven’ en hij knipoogt naar me. Ik moet lachen en we raken wat aan de praat. Nadat ik met nee antwoord op de vraag of ik bekend ben in Enschede verteld hij me waar ik morgen moet wezen en wanneer hij de naam van een bepaalde toren noemtΒ  waar ik op moet letten trekt hij een gezicht van ja ik weet ook niet waarom dat ding zo heet. Hoe dat ding heet weet ik een paar seconden later al niet meer en het is ook nooit meer teruggekomen.
We wensen elkaar een fijne dag en ik wandel naar het hotel.. Enthousiast stap ik naar binnen om meteen al te beseffen dat ik verkeerd zit. Met mijn grote rode tas wandel ik rechtstreeks het restaurant binnen, gelukkig is het amper 4 uur in de middag dus er zit niemand binnen. Achterin staan twee werknemers, een man van ik gok eind veertig en een jong joch. Ik zeg tegen de man dat ik het flauwe vermoeden heb dat ik via de verkeerde deur binnen ben gekomen. Hij moet lachen en zegt geeft helemaal niks hoor. Hij kan me ook vanaf daar inchecken verteld hij. Ook hij krijgt een uitgeprinte bevestiging in zijn handen gedrukt en daar blijkt totaal geen nuttige info op te staan. Ik zie z’n ogen alle kanten van het papiertje bestuderen en zeg lachend: goh en dan denk je goed voorbereid op pad te zijn gegaan… Na het noemen van mijn naam ziet hij die in het boek….ja boek ja, heerlijk ouderwets met de hand geschreven zelfs. Hij geeft me mijn papiertje terug waarop ik antwoord ach ja want daar heb je toch niks aan. Hij pakt mijn sleutel….ja ook gewoon een sleutel! Niks geen keycard!….en hij loopt met me mee naar mijn kamer. Vraagt nog of hij m’n tas moet dragen maar nee joh hoeft niet hoor! De jongere jongen heeft schijnbaar alles staan volgen en glimlacht geamuseerd naar me. Onderweg naar m’n kamer hebben we het over de marathon want zoals ik al had verwacht ben ik niet de enige marathonner die bij hun overnacht. Hij verteld me dat morgenochtend een groep mensen een warm-up run gaan doen in het park hiernaast. Oh oke leuk om te weten zeg ik maar ik wordt al moe als ik eraan denk haha.

Hij sluit de deur achter zich en dan kan ik eindelijk een serieuze poging wagen om te ontspannen. Ik kwak m’n tassen op het bed en spiek om de deur van de badkamer. Whoehoe ik heb een bad!! Ik plof neer op bed om daar even te blijven liggen. Vervolgens trek ik alles uit mijn tas om m’n spullen op chronologische volgorde neer te leggen. Ik pak m’n boek en plof wederom neer op bed. Het plan is om het boek meteen helemaal uit te lezen (ik ben een snelle lezer ook) en ik vermoed dat dit wel moet lukken, ben wel een beetje bekend met de schrijfstijl van in ieder geval een van de twee schrijvers en ik ken beide schrijvers. Ik heb het dus over het boek Run Baby Run van Nydia van Voorthuizen en Hans Nijenhuis. Nydia is een van onze Junkies en Hans heeft deel uitgemaakt van het Dreamteam van Runner’s World. Het Dreamteam waar ook Nydia en Udjen deel van uitmaakten.
Nadat ik een paar pagina’s heb verslonden trekt mijn aandacht toch even richting tv. Ik heb thuis geen tv-abonnement dus ik zet hem aan om gewoon domweg te staren naar een bewegend scherm. Mijn hoofd is toch nog net iets te onrustig om te kunnen lezen en ik wil het boek toch echt heel bewust lezen. Ik stop het weer netjes weg in m’n tas zodat er niks mee kan gebeuren.
Na een paar rondjes te hebben gezapt (nope ik hoef echt geen abonnement meer…) blijf ik hangen op de onzinnige programma’s van MTV.
Dan hoor ik een stem uit de badkamer….het is het bad. Joe! Ik kom eraan!
Ik vul het water met net iets te heet water dus sta ongeduldig op het badmatje te trappelen wanneer ik er nou eens in mag….in de tussentijd draai ik de tv maar richting bad. Zo mis ik niks van de bevalling van Snooki, zou toch wat zijn als ik dat mis zeg!
Na een kleine anderhalf uur in bad te hebben liggen rimpelen lig ik lekker op m’n bed m’n maaltijdsalade te nuttigen. Later zap ik door naar het spelprogramma van Jandino en Geer en Goor. Vooral tijdens het onderdeel ‘Schreeuwlelijk’ bescheur ik het.
Ondertussen stromen de succes-wensen via m’n telefoon binnen en vertellen meerdere mensen me dat ik moet gaan slapen. Het probleem is alleen dat ik momenteel ontspannen ben en dus niet moe ben. Ik zap door naar Comedy Central om de Roast van James Franco te gaan kijken. Rond 1 uur probeer ik dan toch echt in slaap te komen.

To be continued….

 

 

Advertisements

Published by

Eva Boomgaard

Just a crazy bubbly girl with two cats | musicfreak | wannabe athlete | creative mastermind | loving restless soul | love2laugh | WM3 supporter 4 life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s