Running Update

Vrijdag 1 april is het weer tijd voor de Almeerse WTC Trappenloop. Vijfde keer dat dit wordt georganiseerd en ook de vijfde keer dat ik hieraan deelneem……tenminste ik weet het nog niet. Vorig jaar ging het me helemaal niet goed af dus eigenlijk heb ik absoluut geen zin om mezelf dit weer aan te doen. Daarnaast ben ik nog herstellende van een vervelende verkoudheid en zit ik ook nog eens belabberd in m’n vel door het overlijden van een vriendin.
De dag op het werk lijkt voorbij te kruipen, dit uiteraard puur omdat ik worstel met verdriet en met het feit dat ik eigenlijk echt niet die Trappenloop wil doen. Maar ja….vijfde editie, vijfde deelname,,,,mooi moment om daarna te stoppen.
Met tegenzin fiets ik na m’n werk richting Almere Stad, ditmaal fiets ik langs het spoor, een route die ik simpelweg verafschuw. Bijna de hele route heb ik zicht op de Carlton Toren, de toren die ik zal moeten beklimmen, de toren die ik op dit moment haat en zwaar vervloek. Mijn fiets besluit er een schepje bovenop te doen, m’n ketting slaat continue over. Het inwendige gevloek is geΓ«volueerd in uitwendig gevloek en hard ook. Ik zet m’n fiets in de stalling en loop mopperend naar het gebouw. Aan de balie vraag ik een inschrijfformulier met de mededeling dat ik eigenlijk nog steeds twijfel waarop het meisje antwoord met: oh maar het is hartstikke leuk!! Waarop ik weer weet te antwoorden dat dit al m’n vijfde keer wordt en ik dus weet dat het helemaal niet leuk is. Ik neem mijn startnummer in ontvangst en mag over 4 uur en 12 minuten van start gaan. Ik stap dus weer op m’n fiets en ga naar m’n moeder. Daar drapeer ik mezelf in een stoel, ben wat afwezig en kijk hoe iedereen eet. Ik wil van te voren niet eten omdat ik bang ben dat ik het hele trappenhuis zal onderspugen. Dan vind ik het tijd om maar weer naar de plek des onheils te vertrekken, dit straal ik dus ook echt uit. Ik zie er als een huis tegenop….een huis met 33 etages welteverstaan.
Eenmaal weer in de toren zie ik meteen mijn ex-collega en haar man. Had zijn naam al op de startlijst gezien dus wist dat hij zou meedoen. Ik voeg me bij hen en er komt eigenlijk niets anders dan gemopper uit. Ik voel me dus echt zwaar ellendig. Hij start precies een half uur voor mij, zodra hij zenuwachtig in de rij staat loop ik nog even naar hem toe om te zeggen dat ie al mijn woorden moet vergeten, ben niet in m’n hum en het is gebaseerd op een slechte ervaring van vorig jaar. Maak er je eigen loop van, onthoudt alleen dat je in het eerste stuk niet teveel moet geven. Hij lacht en zegt komt goed.
Als hij weer beneden komt weet hij even niet goed wat hem nou net is overkomen, ik moet lachen en zeg sarcastisch: ik zei toch dat het leuk is?!
Dan is het mijn beurt, m’n hartslag zorgt haast voor een aardbeving dus ik probeer mezelf te herpakken door heel rustig te ademen. Ik mag….ik ren en hoop maar dat ik niet te snel ga, ik duik de garage in en moet mezelf aan de paaltjes in de hoek vasthouden om niet uit de bocht te vliegen. Ik heb geen idee hoe ik het doe, ga ik te snel of loop ik gewoon goed? Ik wil er niet over nadenken. Ik kom aan op -4 en zoek het trappenhuis, dit doe ik iedere keer terwijl het gewoon is afgezet met lint. Ik duik het trappenhuis in en beklim de trappen richting lobby, begane grond. Daar wordt ik aangemoedigd en toegejuicht, ik lach en zwaai en schiet het volgende trappenhuis in. Hier ging het vorig jaar al bij de tweede trap mis. Het schiet door m’n hoofd maar ik negeer het al vrij snel. Ik wil zo lang mogelijk blijven rennen en kijk dus ook niet naar de nummers van de verdiepingen. Ik wil niet weten waar ik ben want dat valt altijd bijzonder zwaar tegen. Dan zit ik plotseling op de hielen van mijn voorgangster, ik krijg mezelf alleen niet zover om haar ook daadwerkelijk voorbij te gaan, ik ga zelfs langzamer lopen. Nadat we zo 4 trappen hebben beklommen gaat zij duidelijk versnellen, ik laat haar gaan. Ik wandel maar nog steeds zit er best vaart in. Als ik op de 23e verdieping aankom wil ik sneller, ik denk dat ik dat kan bereiken door twee treden per keer te pakken, dit hou ik 1 trap vol, het blijkt toch te zwaar te zijn voor nu. Ik begin te dribbelen en uiteindelijk kan ik zelfs weer wat rennen. En dan ben ik er inene. Met mijn overleden vriendin in gedachten kom ik over de finish, ik heb het gehaald. En ik heb een pr gelopen. Nadat ik iets ben bijtrokken en wat heb gedronken voeg ik me bij de mensen bij het scherm met de uitslagen. Aangezien ik de laatste loper ben van deze categorie hoef ik niet lang te wachten.
Tijdens deze vijfde editie en dus ook mijn vijfde deelname behaal ik de vijfde plek.
Gek genoeg voel ik me hierna weer goed, ik stap tevreden op m’n fiets en fiets terug naar m’n moeder waar een groot bord eten wacht.

pixlr_20160411222814300

Donderdag 7 april is er bij Run2Day Overtoom een bijeenkomst van Nike. Niels heeft mij hiervoor uitgenodigd dus ik zit weer vloekend op mijn doortrapfiets om op tijd mijn trein te kunnen halen. Eenmaal in de trein moet ik me nog opfrissen en omkleden. Omkleden lukt maar dat opfrissen daar ben ik niet zo zeker van, het zweet druipt nog net niet uit m’n oren. Eenmaal in Amsterdam besluit ik toch maar de tram te pakken (normaal wandel ik) omdat ik mezelf anders wel heel erg onder tijdsdruk zet. Bij Niels gaat de heenreis ook niet geheel vlekkenloos dus tussen de gebruikelijke hilarische berichten door komt er van beide kanten ook regelmatig wat stress doorsijpelen. Ik wacht buiten de winkel om zo nog even wat frisse lucht mee te pakken en hopelijk een beetje af te koelen. Ik zie de tram waar Niels in zit de Overtoom op rijden dus loop hem tegemoet. Druk kletsend stappen we de winkel in, waar ik Ada verras met mijn bezoekje. Voor Nike moeten we in de kelder wezen. Beneden tref ik bekende gezichten, 4 of 5 Junkies en Jasmine. Na wat uitleg worden we in groepen verdeeld en praten we over koopgedrag en diverse producten. Na een ontzettend gezellige babbelsessie van anderhalf uur wordt dit deel van de avond afgesloten.
We hebben beide onze loopspullen mee, ik twijfel over de baantraining van de Junkies en Niels over die van Nike. Beide zijn moe (Niels z’n reden is iets meer legit dan die van mij: meneer is ziek, hij heeft Pfeiffer) en tja we moeten dan eerst nog he-le-maal naar het Olympisch Stadion…..
Thomas verteld me dat Mark straks vanuit de Run2Day de Junkies Bootcamp verzorgt…..ohhhhh dan hoef ik en nergens heen en ik ga toch niet naar huis zonder iets te ondernemen! Ik weet Niels over te halen om ook mee te doen aan de bootcamp, want dat is leuk weet ik hem te vertellen….
Leuk is het zeker, als je van doodgaan houdt….
Nee we hebben zeker lol, maar die sprintjes nekken me toch volledig. Niels gooit z’n Pfeiffer in de strijd om niet meer te hoeven sprinten (nee hoor grapje….denk ik) en ik gebruik m’n aanstaande marathon als (zwak) excuus. ‘Ik plank wel in de tussentijd”…..en ook dit wordt gedegradeerd tot een extreem platte plank op het asfalt.
Ook dit deel van de avond is dus bijzonder geslaagd en wordt afgesloten met een gezellige wandeling naar het station en een lekkere kop koffie, met zwarte deksels….

Zondag 10 april: de Rotterdam Marathon!
Vandaag lopen vele van mijn vriendenkring de marathon, een aantal debuteert vandaag op deze afstand, een aantal lopen de kwart, een aantal loopt in een duo (beide de helft) een groot aantal staat te cheeren op diverse punten en Kim, Inge, Udjen en ik vormen een estafette-team.
Om half 10 lopen Chantor (hij loopt de hele marathon), Meike (zij loopt samen met Joanna als duo), Kim (Kim is onze eerste loper) richting startvakken. Udjen en Joanna lopen naar hun bus, Joanna is dus de tweede loper van haar duo en Udjen is onze derde loper. Onze tweede loper Inge is al onderweg naar haar wisselpunt. Bij de startvakken neem ik met een paar dikke knuffels afscheid van Chantor, Kim en Meike want ik ga Mari zoeken. Na wat heen en weer berichten heb ik eindelijk een idee van waar hij staat en ik ren tussen de mensenmassa door zijn kant op. Wanneer ik er bijna ben krijg ik de melding dat ze nu in het startvak staan….zucht….gelukkig vind ik ze alsnog snel. Mari gaat met Roy lopen en Marino loopt vandaag zijn eerste marathon. We hebben onwijs veel lol met z’n vieren dus het wachten tot ze eindelijk mogen is wat prettiger op deze manier. Dan komt er eindelijk beweging in hun vak, nog wat succes wensen en weg zijn ze. Ik hang nog wat rond bij de start en loop Jenny nog tegen het lijf die toch ook maar de marathon gaat lopen, waarom niet?! De grapjas! Ik ben eigenlijk op zoek naar Babette maar kan haar nergens spotten, niet zo gek in die massa maar toch jammer. Wel kan ik Kim nog aanmoedigen als zij van start gaat. Bij mijn weten is de kwart marathon ookal van start gegaan dus daar hoef ik niet meer heen. Rimco, die ik ken via Instagram loopt deze en ik had gezegd dat ik heel misschien nog even langs kon komen. Ik besluit alvast te gaan kijken waar mijn wisselpunt is, hierna wandel ik terug naar Meeus om daar nog tig keer naar de wc te gaan, lijkt haast wel uit verveling, en toch te besluiten om m’n tight in te wisselen voor shorts.
Wanneer Rimco klaar is met zijn kwart besluiten we af te spreken, na een zoektocht vinden we elkaar en lopen we samen naar mijn wisselpunt, deze is net iets voor de 30km. Eenmaal daar treffen we een grote chaos aan. Niemand wekt de indruk te weten wat de bedoeling precies is. Ik wurm me uiteindelijk maar naar voren met een paar mede Meeus-en. Plotseling zie ik Mari! Ik roep maar hij hoort me niet, denk ik…hij kijkt wel soort van om maar er gebeurd niks. Op het moment dat ik hem zie zie ik meteen dat het helemaal niet goed zit, ik zie het aan zijn houding en het wordt bevestigd als ik zijn gezicht zie. De paniek slaat bij mij acuut toe. Ik voel de tranen al branden, m’n hartslag schiet omhoog en ik sta te trillen op m’n benen. Het enige wat ik op dat moment wil is naar hem toe gaan. Maar ik moet wachten op Udjen. Dan zie ik een vriend van me voorbij komen, zaterdagavond kreeg ik te horen dat hij hem gaat lopen en ik vertel dat ik de laatste 10km zal lopen en als we elkaar zien en hij heeft me nodig dan zal ik hem steunen….ik zie dat hij hier wandelt en dat hij me zoekt, ik roep maar ook hij hoort me niet…..maar hij loopt achter Mari, wat nu? Mijn prioriteit ligt nu bij Mari maar ik kan Mark straks toch niet zomaar voorbij rennen…
Udjen is er nog niet dus dat is van latere zorg. Ook Petra komt voorbij en ook zij hoort me niet. Chantor komt ook voorbij maar ook hij hoort me niet. Dan is daar Mascha, godzijdank eindelijk iemand die me hoort! Ik steek beide duimen omhoog en ze glimlacht. Dan eindelijk, ik denk een kwartier nadat Mari voorbij kwam, is daar Udjen. Ze reikt me de sjerp aan, ik vraag of ze mee gaat en ze roept ga maar! Ik loop wel door maar ga maar! Ik roep alleen maar semi-verward: ik moet Mari zoeken, gaat helemaal nie goed, ik moet naar Mari toe. Udjen roept ga maar! En ik sprint weg…
Ik ga veels te hard maar het kan me niet schelen. Ik ren en zoek tussen de lopers aan de rechterkant. Ik druk het publiek weer de stoep op omdat ik erlangs moet, ik voel m’n schenen branden en even schiet door m’n hoofd dat ik volgende week een marathon moet lopen en dit dus niet slim is, he kan me nog steeds niks schelen. Dan zie ik Chantor, hij wandelt bij deze drankpost en ik spring hem om z’n nek, even een dikke knuffel. Ik dribbel een beetje mee en vraag of het gaat. Mwah….niet echt maar loop jij maar door. Wederom roep ik dat ik Mari moet zoeken, succes en ik zie je zo!
Dan zie ik Mark…..shit….ik moet naar Mari maar Mark kan ook support gebruiken en die had ik tenslotte beloofd. Ik verkrijg het niet over m’n hart om voorbij te rennen en te doen alsof ik hem niet zie. Ik kom naast hem lopen en vraag hoe het gaat. Samen lopen we op. Meteen zegt hij dat ik m’n eigen tempo moet gaan lopen. Eerlijk zeg ik hem dat ik eigenlijk op jacht ben naar m’n maatje want die gaat niet goed. Mark zegt me te gaan, zoek je maatje! Ik ren weg en roep: als ik hem niet kan vinden dan kom ik terug!
Ik ren nog steeds op een te hoog tempo, waar is ie nou? Zover zat hij niet voor Mark. Onderweg kom ik twee ambulances tegen, de paniek slaat me om m’n hart. Bij de eerste kan ik zien dat het niet Mari is die op de brancard ligt, bij de tweede kan ik de ambulance niet in kijken, ik vertel mezelf dat het hem niet is en ren door. Op 37km staan de Halfcrazyrunners met hun Cheerzone. Ik scheur erop af, volgens mij lach en juich ik als ik aankom, maar dan slaat de paniek kei en keihard toe als ik eenmaal stil sta. Volgens mij roep ik alleen maar: Waar is Mari? Hoe ver zit ie nog voor me? Ik moet hem vinden!
Anouk verteld me dat hij nog niet is langsgeweest maar dat wil er bij mij niet in. Hoe kan ik hem in hemelsnaam voorbij zijn gerend?! Ze kijkt meerdere keren op de app maar die blijft aangeven dat ie er nog niet is. Ik begrijp er niks van. Gelukkig heb ik nog wel het besef dat er geknuffeld moet worden dus dat doe ik dan ook met Anouk, Erik en John. John laat me mezelf volproppen met fruitdrop en Erik schreeuwt om Mari door de megaphone…..maar Mari is nowhere to be found. Ik ben er heilig van overtuigd dat ie toch echt nog voor me zit en hoelanger ik hier blijf staan hoe verder hij van me verwijderd is.
Dan komt Mark voorbij, ik prop nog wat drop in m’n mond en sprint achter Mark aan. Ondanks dat hij het heel zwaar heeft kan hij nog makkelijk praten, dat is fijn, dat is positief. Hij moet wandelen dus ik dribbel met hem mee. Inene loopt Udjen achter me die dus ook zeer verbaasd is dat ze mij weer tegenkomt. Mark geeft aan dat ik gewoon maar moet gaan. Dus Udjen en ik lopen druk kletsend verder. Mijn gevoel zegt ook dat Mark het zeker wel gaat redden.
Na de finish treffen we Rob, Ramiro en Ton van Runners World en kletsen erop los.Β  Een van de vrijwilligsters blijft ons steeds verder wegdrijven, heel irritant want schijnbaar kan ze zelf niet echt beslissen waar we nou eigenlijk mogen staan. Dan is daar Mascha! Ze valt me huilend in de armen, ik hou dr heel stevig vast en huil mee….doe ik anders nooit…haha
Met z’n drietjes lopen we richting medailles en drinken. Ik blijf zoeken naar Mari, nog steeds begrijp ik er niks van. Na de hekken staat Rimco te wachten, hij weet me te vertellen dat Mari nog steeds niet binnen is…….uiteindelijk pak ik mijn telefoon erbij. Hij is online op whatsapp, ik vraag of hij binnen is maar er komt geen reactie. Nadat ik nog een ongerust berichtje stuur krijg ik antwoord: hij is uitgestapt
M’n hartje breekt en ik stuur: godver
Ik wil hem vanalles vragen maar weet dat ik hem even moet laten. Het liefst ga ik naar hem toe om hem te troosten maar ik weet dat hij al onderweg naar huis is. Dat hij zou uitstappen is dus geen moment in me opgekomen.
Ik wil nog even wachten op Mark maar na zo’n kleine 10 minuten (gok ik) gaan we toch echt terug naar Meeus. Normaal ben ik niet zo bang om af te koelen maar aangezien ik mijn marathon nog moet lopen leek het me een goed moment om even iets verstandiger te zijn. En daarbij we hebben best lang bij de finish staan kletsen dus de kans is groot dat we hem gemist hebben.
Later kom ik erachter dat Mari 500 meter nadat ik hem had gezien is uitgestapt, bij de Cheerzone van de Junkies, dus ver voordat ik uberhaupt van start kon gaan.
Naast al die paniek en zorgen heb ik het gelukkig ook leuk gehad, de Cheerzone van de Junkies en die van de Halfcrazyrunners waren wederom top, ook de confettidouche van Anouschka en Olav was super en het was weer gezellig met Rob, Ramiro en Ton.
Ons team heeft een prachtige tijd neergezet (ondanks dat ik al met al een niet al te beste tijd bij elkaar heb gesprokkeld): 4:10:24
De verzorging van Meeus was weer top en we hebben onwijs veel lol gehad.
Maar nu ben ik moe. Ik zal m’n uiterste best moeten doen om mezelf te herpakken voor zondag. Toen ik vanmorgen op het werk in tranen uitbarste was de beslissing om vrijdag en maandag vrij te nemen dan ook snel gemaakt. Even een klein beetje extra rust voor en na de marathon. En nu maar slapen dan….. xxx
pixlr_20160411222424940

 

Advertisements

Published by

Eva Boomgaard

Just a crazy bubbly girl with two cats | musicfreak | wannabe athlete | creative mastermind | loving restless soul | love2laugh | WM3 supporter 4 life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s