Het Twaalfde Weekend

Vorig weekend heb ik best wat afgelopen. Zaterdagochtend gaat om 7 uur m’n wekker omdat ik vanaf een uur of 9 opgehaald zal worden en ik wil lekker op m’n gemakje wakker worden, douchen, ontbijten en m’n tas nog een keertje ondersteboven gooien.
Om ongeveer kwart over 9 stap ik bij Anouk in de auto, die al grotendeels gevuld is met Nikki, Esmee en een aantal helium-ballonnen. Op het station van Driebergen-Zeist komt Marleen hier nog bij. 10 Minuten later kunnen we ons allemaal uit de auto laten vallen. We zijn aangekomen bij de Pyramide van Austerlitz de place to be voor vandaag.

Wat gaan jullie doen dan? De Halfcrazyrunners hebben een evenement georganiseerd om met een aantal mensen een stuk(je) te lopen Γ©n de Pyramide te beklimmen maar vooral om een mooi bedrag in te zamelen voor crewie Peter.
Want Peter heeft een droom en hiervoor is geld nodig. Lees in de link hieronder over de droom van Peter.

1396758_1678944622349521_7576431761932071526_o
Lunchroom UP

Nadat wij hebben kennisgemaakt met een collega van Anouk (die zo super lief is om een belachelijk goede verzorgingspost te creeΓ«ren en te bemannen) beklimmen wij alvast de Pyramide om deze te versieren met ballonnen (deze eerste keer lopen we gewoon op ons dooie akkertje en neemt mijn neiging naar hoogtevrees redelijk de overhand. Ik druk m’n rug tegen de reling om zo zijwaarts stap voor stap omhoog te schuifelen, als dat maar goed gaat straks).
Dan is het wachten tot iedereen er is.

Het eerste rondje lopen we gezamelijk. Het tempo zit er al lekker in en we kleppen erop los. Volgende rondje dus maar ff wat rustiger aan doen. Het rondje bestaat uit het op en af rennen van de Pyramide en dan een kleine 3km zigzaggen door de natuur, oftewel een kleine rondje trailrunnen. Na elk rondje kom je uit bij de verzorgingspost, het begin en eindpunt dus. Een aantal van ons zijn niet te stoppen en gaan dan dus ook maar door, ronde na ronde….Ons groepje houdt het na 3 rondes toch wel voor gezien, morgen weer een dag. Ik ontpop me in de tussentijd tot de mascotte van de dag, wat bij de nietsvermoedende terugkerende overige lopers een nog grotere grijns op hun gezicht veroorzaakt.
Wanneer iedereen dan eindelijk eens is uitgerend is het tijd om Peter de cheque te overhandigen, op dat moment staat er €450,- op de teller!
Na een dankwoord van Peter en wat groepsfoto’s is het tijd om de ballonnen los te laten in het wild, de rest op te ruimen, weer in de auto’s te stappen en te vertrekken naar een pizzeria (ik spam Marlous nog even met een foto van mijn pizza en de mededeling dat we haar missen). Daar kletsen we nog gezellig wat na en genieten van onze overheerlijke pizza’s.

 

Zondag gaat wederom om 7 uur mijn wekker, vandaag staat de RW Zandvoort Circuit Run op het programma. Zodra ik m’n bed uit ben voel ik meteen dat ik last heb van mijn linkerenkel door de ondergrond van gister….kak! Die had ik dus moeten intapen vannacht. Ik heb nog twee uur voordat ik weg moet dus tape hem nu maar even in, het zal nu niet veel meer helpen maar erger kan het ook niet worden hiermee iig.
Om 10 over 9 stap ik op m’n fiets en zet koers naar Anouk en Axel. Vanaf hun huis rijden we met vrienden van hun naar het station in Almere Stad. Daar hebben we ook afgesproken met Udjen en Nikki. Met z’n allen reizen we af naar Zandvoort.

Daar heb ik afgesproken met Niels, die we al tegenkomen terwijl we nog naar het circuit wandelen. Eenmaal op het terrein spot ik eerst Anneloes, die is onderweg naar haar startvak voor de 5km, we zwaaien en ik wens haar succes. Dan zijn daar de overige Halfcrazyrunners crewleden en ook Gaby en Mari schieten voorbij in hun haast om op tijd in hun startvak te gaan staan. We doen een soort van slordige groepsknuffel en ik krijg van beide dikke kussen op m’n wangen. Onze groep vervolgt z’n weg richting VIP lounge van Runner’s World. Daar is het een zee van bekende gezichten, een aantal van onze eigen Running Junkies, een aantal van Just Keep Running, het Dreamteam van Runner’s World (waar ik overigens alleen Esther van ken), Running Lau, de Urban Runners en natuurlijk Rob, die me hartelijk begroet met een dikke knuffel.
Ik zwaai Mari, Gaby, Anneloes, Manon en wie er nog meer bij hun staan uit en ga me maar eens omkleden.
We zijn er klaar voor, al sta ik ondertussen al niet meer zo te popelen om van start te gaan omdat beetje bij beetje weer tot me doordringt dat het best een pittig parcours is maar ja ik hou mezelf voor ‘het is maar 12km’….
Haast iedereen staat in het groene startvak maar Udjen en ik staan in het startvak erachter. Normaal gesproken proberen we altijd wel mee te komen zodat we gezellig met z’n allen starten (om vervolgens toch allemaal ons eigen tempo te lopen uiteraard) maar nu heb ik wederom met Niels afgesproken en hij staat ook in het oranje vak. Ik moet Udjen dan ook bijna aan haar haren meesleuren omdat die nog volgens onze gebruikelijke tactiek meeloopt met de rest haha. Zodra wij in het beginstuk van het startvak staan komen Gaby en Mari voorbij, er wordt gezwaaid, foto’s gemaakt en dan mogen wij doorlopen. In het startvak is het dan eindelijk eens tijd voor een foto van Niels en moi. We hadden gewoon nog helemaal geen een foto waar we beide opstonden, ja dat kan natuurlijk niet als Instagrammers zijnde he?!
Dan is daar het startsein en nadat we elkaar succes gewenst hebben schiet Niels weg. Udjen en ik gaan weer gezellig samen van start, we beginnen vrij relaxed aan de eerste bocht en zodra we meer ruimte krijgen lopen we op een aardig tempo. Al heel vroeg staat daar Thomas met de megaphone, ik roep hem en door de megaphone schalt: Eva! Udjen! Running Junkiesssss!! Nog maar 12km!!! Oh….en bedankt Thomas! Haha
We lopen lekker en kletsen wat, maar ik probeer een heeeeeel stuk minder te praten dan vorige keer. Wat ik nu ook niet zo lastig vind vanwege de hoogteverschillen en de schuine bochten. Wanneer we het circuit verlaten staan daar inene Elly en Anna te juichen in de bocht, super leuk! We gaan richting strand, ik had al gelezen wat voor strand we konden verwachten deze editie maar dat had ik even verdrongen. In onze afdaling zeg ik tegen Udjen ‘Nou daar gaan we’…..ik vind strand altijd wel leuk, het is een uidaging, maar ook ik moet altijd even die mentale knop omzetten. De strandopgang is altijd mul maar nu bleef het mul, shit het is dus waar, we hebben dit jaar echt een mul strand. Ik duik richting water maar ook daar is het niet te doen, we wijken weer uit naar duinkant. Maar het is drama, het is ontzettend zwaar en ben bij elke stap haast bang om m’n enkel(s) zwaar te verzwikken. In het eerste stuk zijn er al mensen aan het wandelen, het stemmetje in mijn hoofd roept daar ook om, hell no dat we gaan wandelen! Er rijdt een wagen van de reddingsbrigade voor ons en we rennen in de bandensporen maar ook zorgt maar voor een korte verlichting. Ik gok na een kleine kilometer zie ik dat het aan de waterkant beter is. Ik zeg tegen Udjen dat we die kant op moeten. Ik duik het water in en het verschil in lopen is meteen voelbaar en waarschijnlijk ook zichtbaar. Ook m’n snelheid gaat weer iets omhoog, Udjen kiest er niet voor om vol door het water te gaan maar we blijven nog steeds bij elkaar in de buurt. We komen eerst Joanna tegen en daarna Lianne, met Lianne kletsen we heel even. In het volgende stuk kom ik inene naast Anouk te lopen, daar besef ik dat ik Udjen kwijt ben. Ik ren nog een klein stukje achteruit en loop een beetje om m’n eigen as heen te draaien maar ik zie haar toch echt niet. Ik besluit om het tempo wat ik heb vast te houden en ik spreek met mezelf af dat wanneer ik het strand verlaat en bezig ben met die vervloekte klim dan beter kan zoeken naar haar.
Maar die vervloekte klim gaat hartstikke lekker, ik haal op dat stuk iedereen in en m’n ademhaling zit ook nog goed. Op naar het 8km punt. Ik ga steeds lekkerder lopen en loop een heel stuk ontspannender. We komen in het centrum en inene zie ik Marlous staan. Op het moment dat ik eraan kom kijkt ze net de andere kant op, ik roep een aantal keer en pas op het moment dat ik net voorbij kom heeft ze me in de gaten. In eerste instantie ren ik door (drie passen ofzo hoor) maar bedenk me dan, draai me om en ook Marlous roept dat ik moet komen knuffelen haha. We vliegen elkaar om de hals en ze tilt me op om me vervolgens weer neer te zetten, te roepen dat ik weg moet, moet doorlopen en geeft me een aanmoedigende tik in m’n zij die ik de volgende 500 meter nog voel branden. Ik zet het op een lopen en ren met een hele brede glimlach door. Ik moet mezelf eventjes herpakken want ik ben even uit m’n flow en m’n ademhaling is even ontregelt. Als ik langs het Supporter van Bewegen team kom wordt ik luidkeels aangemoedigt “Ziet er goed uit!!!! Gespierde benennnnn!!!!!” (dit uiteraard dus vanwege mijn broek). Ik moet onwijs lachen en zwaai nog even. Dan is daar het laatste stuk, dit vind ik het vervelendste stuk omdat het me totaal niet motiveert, het is erg saai (hier heb ik normaal nooit zo’n last van, dat een bepaalde omgeving invloed heeft op m’n loopgedrag), het loopt niet fijn en het is gewoon een te lang rot stuk. Maar gek genoeg loop ik vandaag nog behoorlijk goed hier. Als ik het tunneltje doorkom en weer op het circuit stap weet ik dat ik er gevoelsmatig nog lang niet ben. Ik leg m’n focus op het zoeken naar Ramiro al verwacht ik hem pas bij de finish maar het zorgt wel voor de nodige afleiding. Ik probeer in te schatten hoe ver de finishboog nog van me vandaan is en mijn geheugen zegt dat ie nog best ver weg is. Dan is daar het publiek al en hoor ik mijn naam: Gaby en Mari staan daar en moedigen me aan, ik lach en zwaai (denk ik…weet het niet meer zo goed). Wanneer ik weer voor me kijk zie ik dat die boog eigenlijk al heel dichtbij is dus ik zet maar heel snel m’n eindsprint in. Ik vlieg over de finish en moet vol in m’n ankers want ik klap bijna bovenop een meneer die niet aan uitlopen doet, die staat 2 stappen na de finish helemaal stil. Ik weet hem nog net te ontwijken en loop dan door om een rustig plekje te zoeken om daar op Udjen te kunnen wachten. Die volgt al heel snel want ze blijkt maar zo’n 40 seconden achter me te zitten. Ook treffen we nog een aantal Junkies en andere bekenden, maar jammer genoeg geen Ramiro. Eenmaal weer binnen kletsen we lekker bij met iedereen en dan zit deze editie er ook weer op en kan ik terugkijken op een fantastisch weekend met super leuke mensen!

 

Advertisements

Published by

Eva Boomgaard

Just a crazy bubbly girl with two cats | musicfreak | wannabe athlete | creative mastermind | loving restless soul | love2laugh | WM3 supporter 4 life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s