Het gaat niet altijd van een leien dakje

Het voorbereiden voor een marathon kan je maar beter niet aan mij overlaten. Ik ben daar niet zo goed in. De mensen die mij enigszins kennen weten dat ik een probleem heb met het vasthouden en volhouden van trainingen en schema’s. Ik heb het daar niet zo op. Ik zou het graag willen hoor maar als mijn hoofd zegt ‘nee’ tja dan is het ook nee. In bepaalde gevallen heel handig, zoals bijvoorbeeld wanneer je stopt met het eten van vlees, stopt met roken en met het drinken van alcohol, maar niet zo heel handig als je dus op het punt staat om 42,2km te gaan hardlopen.
Wat ik normaal gesproken zoveel als mogelijk doe is het lopen van diverse evenementen, halve marathons en 30km lopen in de maanden voor de bewuste marathon. Dat zijn mijn trainingen, daar wordt ik het meest gemotiveerd en gepusht….normaal gesproken dus.
Dit keer is het best wel ruk gesteld met zelfs míjn vorm van voorbereiding. Eind vorig jaar heb ik een onwijze loop-dip gehad waar ik zo’n 2 maanden last van heb gehad. Dat helpt al niet zegmaar.
Dit jaar heb ik tot nu toe 2 halve marathons gelopen (de Halve van Egmond en de CPC Loop van Den Haag), een 25km (de Asselronde in Apeldoorn) en wat kleine dingetjes tussendoor.
Ter voorbereiding van een voorjaarsmarathon loop ik de Lenteloop, de 30km afstand maar dit jaar valt deze tegelijkertijd met de RW Zandvoort Circuit Run en ja die vind ik gewoon veels te leuk om te laten schieten dus daar kom ik 18km te kort op m’n trainingsloop.
Tweede Paasdag loop ik met een aantal nu nog voor mij onbekende mensen en een paar Junkies van Amsterdam CS naar Station Almere Muziekwijk, dit zal zo’n 27km zijn met een snelheid van 6min per km. Auw….niet bepaald het tempo wat ik hoor te lopen maar oke ik heb toch al niet het plan om een nieuw pr te lopen tijdens de marathon.
Leuk hoor 27km maar dat is nog steeds niet de 30km die ik hoor te lopen. Dus dan zit er toch echt maar 1 ding op: ik moet er zelf op uit.
Alleen lopen vind ik totaal niet erg maar wat ik wel heel veel doe wanneer ik alleen loop is stoppen. Stoppen om foto’s te maken…..zucht. Ik stop veels te veel maar ja je telefoon thuis laten tijdens een (duur)loop vind ik ook geen optie. Ik kijk tijdens het lopen continue om me heen of iets een mooi fotootje zou kunnen zijn. 9 van de 10 keer weet ik me in te houden en loop ik door maar die andere momenten stop ik dus wel. Of ja voor de gebruikelijke Instagram-foto’s van een rennende Eva.
Oke ik bedenk een route en moet mezelf echt oppeppen om er toch echt voor te gaan. Ik heb me al voorgenomen om dus gewoon van de natuur te genieten en dat betekend dus dat ik niet de gehele afstand non-stop zal rennen. Tijdens het inpakken van m’n rugtas stop ik hier ook gelletjes in, ik loop bijzonder weinig op gelletjes maar weet eigenlijk al dat dit een moeizame loop kan gaan worden. Ook stop ik mijn pinpas en ovchipkaart in een vakje…….leuk bedacht maar ik ga een route lopen waar geen openbaar vervoer rijdt, ach ja.
Ik stop dus ook een jasje in m’n tas voor als het misschien helemaal niet goed gaat en ik aan de wandel moet. Ja ik heb er ontzettend veel vertrouwen in, dat blijkt wel weer.
Iets wat ik normaal he-le-maal niet gebruik is een recoveryshake oid maar ook deze zet ik klaar voor wanneer ik terugkom.
Ik trek de deur achter me dicht, wacht even op m’n gps en ren weg.
In de eerste kilometer loop ik mezelf al compleet over de kop, top dit begint goed. Ik loop die eerste kilometer uit op dat tempo en stop dan. Neem een paar slokken water en probeer m’n ademhaling onder controle te krijgen. Vervolgens begin ik met wat wandelpassen om dat op te bouwen naar een fatsoenlijker tempo.
Ik loop richting m’n werk om waar ik normaal links afsla rechtdoor te lopen, een stuk waar ik nog nooit ben geweest. Nog steeds loop ik te rommelen met m’n tempo, m’n ademhaling en m’n eigenlijk ontzettend onrustige lichaam. Lekker lopen zit er totaal niet bij. Ik passeer een veldje waar hondentrainingen worden gegeven en irriteer me mateloos aan de non-stop blaffende honden….’daar gaat mijn hond dus nooit op training’ bedenk ik me, alsof ik van plan ben om een hond te nemen. Ik zit amper op 5km of de tweede stop is al een feit. Na wat slokken water neem ik maar eens even de tijd om rustig om me heen te kijken. Op zich is er niet veel boeiends te zien, links een vlakte met in de verte het bedrijventerrein waar ik werk en rechts grote huizen met daarachter de kassen. Maar er is rust, ik hoor de vogeltjes en ik hoor de wind. Er staat gelukkig niet veel wind maar de blaadjes ritselen en ik kom even helemaal tot rust. Na een paar keer diep inademen ben ik er weer klaar voor!
Om er een paar honderd meter eigenlijk alweer klaar mee te zijn…getverderrie wat loop ik zó niet lekker vandaag!
Ik kom aan bij de Oostvaardersdijk, even een klimmetje omhoog en dan zie ik recht voor me het Markermeer, links en rechts het lange fietspad langs de autoweg dat je naar Almere Poort (links van me) of naar Lelystad (aan m’n rechterkant) brengt en achter me ligt het natuurgebied van de Oostvaardersplassen waar ik straks doorheen loop op de terugweg. Op de langsrazende auto’s na (het is gelukkig vandaag niet zo heel druk dus dat is erg fijn) is dit gewoon onwijs genieten. Ik draai me om en loop richting Lelystad. Ik probeer me op m’n omgeving te focussen, moet me niet laten afleiden door m’n ongemakken. Meteen wordt ik al nagestaard door een paar Heckrunderen, uiteraard stop ik om terug te staren en om wat foto’s te maken. Waarvan ik eigenlijk al weet dat die niet mooi worden want ze staan net even te ver weg. Ik herpak en bepak mezelf weer en geef mezelf weer een schop onder m’n kont. Wanneer ik op 13km zit bereik ik een parkeerplek/rustplaats, ik parkeer mezelf en last even een rustpauze in. Ik besluit om er ook maar meteen een gelletje in te gooien. Ik heb energygels van het merk High5 mee, in drie verschillende smaken: appel, framboos en sinaasappel. Nou heb ik dit merk nog nooit eerder gebruikt dus ik begin met de appelsmaak aangezien ik verwacht dat die het minst fijn zal vallen dus dan kan ik dat maar beter nu al hebben dan als ik het nog zwaarder krijg is mijn gedachtegang. Gelukkig smaakt ie vele malen beter dan ik had verwacht, die mag dus blijven…..nou niet deze maar wel in het assortiment. Ik geniet nog even van het uitzicht en worstel me dan weer in m’n tas. Zo voelt het in ieder geval. Ik heb een Nathan X-Treme Hydration Backpack en ik vind hem qua uiterlijk erg leuk, gewoon rustige kleuren (ja ook ik vind dat weleens fijn, maar vooral omdat ie dan haast overal bij past en ik me gewoon lekker hysterisch aan kan kleden) en qua ruimte is ie geweldig, ik kan er onwijs veel in kwijt. Wat ik dus bijzonder vervelend vind ik is de voorkant, de banden lopen kruisling voorlangs en dat is dan nog niet zo’n punt maar ze zijn niet los van elkaar, het is net een hele zachte flexibele achtbaan-gordel zegmaar. Dus het afdoen en omdoen is best vervelend steeds. Steeds? Je doet hem toch gewoon om, gaat lopen en doet hem na je loop pas weer af? Eh nee want het grootste nadeel is dat er voorop alleen in het midden een klein zakje zit dat met een ritsje dicht kan (daar zat dit keer m’n zakdoek in) en daarop zit nog een klein schuifzakje dus je gelletjes kan je daar niet in kwijt. Dus vandaar het hele tasje af tasje om gebeuren. Het foefje om de waterzak vacuüm te krijgen had ik nog niet uitgeprobeerd dus ik liep de hele weg met een klotsende rugtas….nou kan ik erg slecht tegen allerlei geluidjes maar gelukkig kon ik me hier al vrij snel van losmaken, puur om het feit dat ik me moeilijk de hele weg aan het geklots kon gaan storen want dan zou het een ondragelijke dag worden (het drinktuitje aan de slang van de waterzak is wel heel erg fijn trouwens, bij m’n vorige moest ik me haast een hyperventilatie-aanval slurpen voordat ik water binnenkreeg en dan was ik dus al bekaf en deze is heel lichtgevoelig dus het kost je totaal geen moeite om water binnen te krijgen en dus geen verloren energie).
Oke de lege verpakking van m’n gelletje zit in m’n tas (ja heel gek er was dus geen prullenbak te vinden op de parkeerplaats) en de tas is weer om. In de eerste paar passen voel ik al dat het foute boel is met m’n bovenbenen. Ze doen toch echt best wel pijn, ik kijk nogmaals op mijn horloge…ja ik zit toch echt pas op 13km. Hmm dit kan nog leuk worden. Ik zeg tegen mezelf dat als het niet weggaat of erger wordt ik ook op 15km mag omdraaien om terug te gaan, dan heb ik tenslotte toch 30km gelopen. Wanneer ik de 15km passeer denk ik oke dan in ieder geval tot het einde van de dijk, dan zit ik op zo’n 18km, maar ja dan kan ik net zo goed m’n oorspronkelijke route afmaken.
Ik tuur in de verte naar de bocht. Ik ‘moet’ tot de rotonde en dan naar rechts, dan zit ik een kilometer van de haven van Lelystad vandaan. Ongeveer een kilometer voor de rotonde maak ik nog een stop, die bovenbenen maken het me echt heel moeilijk.
Eindelijk komt de rotonde in zicht, hoe fijn is dat?! Ik draai de Knardijk op en op 20km is er wederom een stop, ik moet nu toch echt m’n bovenbenen los masseren. Ondertussen begin ik er goed van te balen en vraag ik me af waar ik in hemelsnaam aan ben begonnen. Ik moet me ondertussen toch echt enigzins gaan lopen verbijten door de pijn, gelukkig heb ik op de terugweg zon in m’n gezicht dus ik zet m’n zonnebril op. Ik vermoed dat de ellende in m’n ogen is te zien dus die verberg ik nu even met liefde. Want ja het is een mooie route en mooi weer dus ik kom veel wielrenners en fietsers tegen onderweg. Een paar groeten me en een enkeling moedigt me aan. Wanneer ik de 22km ben gepasseerd plof ik neer op een bankje, ik neem m’n tweede gelletje (frambozensmaak) en eet een overheerlijk reepje van Rude Health (The Beetroot). Hier blijf ik even een tijdje zitten, ik praat tegen het hert dat me vragend aankijkt en plaats een semi-noodkreet op Instagram. Ondanks het zonnetje begin ik het koud te krijgen, ik zeg tegen mezelf dat ik toch echt 30km moet lopen, het liefst 32km, of 35km…..maar op z’n minst 30km. Dus oke als je echt niet meer kan dan stop je bij 30km en ga je verder wandelen (toen was ik nog in de veronderstelling dat de route 38km was).
Ik begin weer te rennen, oh man wat een pijn! In de volgende 4km kom ik nog best wat mensen tegen dus de drang om te stoppen weet ik te onderdrukken maar zodra er even niemand in de buurt is stop ik dan toch echt weer even. Op deze manier je duurloop volmaken is dus echt geen pretje. Begin het ook goed zat te worden. Op 27km neem ik mijn laatste gelletje, ik heb nu ook besloten om niet verder dan 30km te rennen. Ik heb het gevoel geen stap meer te kunnen zetten. Ik hou het niet langer dan anderhalve kilometer aan een stuk meer vol. Ik begin zelfs hardop de meters af te tellen tot wanneer ik dan weer mag stoppen. Wanneer ik stop ijsbeer ik driftig heen en weer over het fietspad, boos mopperend tegen mezelf. Ik ren weer verder, hardop pratend tegen mezelf: wat ben je nou voor zeikerd?! Wat wil je dan? Stoppen? Ga je nou echt opgeven? En dan? Wandelend naar huis? Doe toch es normaal man! Als je dit al niet kan hoe ga je die marathon lopen dan?! Oh die wil je misschien wel afzeggen?! Nou nu moet je echt ophouden hoor!
Ja ik werd echt zo ontzettend boos op mezelf, wat een onzin dit maar man o man wat een pijn, dit heb ik dus echt nog nooit eerder gehad.
M’n horloge geeft aan dat ik op 31km zit, pfff ik ga even zitten op een bruggetje en pak m’n telefoon erbij. Ik tuur in de verte of er toevallig iemand aankomt met mijn flatgebouw op de rug zodat ik toch wonderbaarlijk genoeg inene thuis ben,  communiceer eventjes met Mireille en kijk toch even op Google Maps. OHHH ipv nog 7km moet ik ‘nog maar’ 5km!!!!! De tranen schieten me haast in de ogen. Ik stel het plan op om twee kilometer door te bijten, even te pauzeren, dan anderhalve kilometer, pauze en dan het laatste stukje.
Het kost me ontzettend veel moeite maar de wetenschap dat je er nu echt bijna bent maakt het iets dragelijker allemaal. Als ik bij mijn straat aankom is de teller de 36km al iets gepasseerd. Nu stop ik dan toch echt, ik doe m’n tas af en wandel de laatste paar honderd meter naar huis.
De twee trappen oplopen doe ik dan ook met m’n tanden stijf op elkaar en het in de douchebak stappen is ook een helse klus. Eenmaal onder een gloeiend hete douche smeer ik me goed in met douchegel en zet ik m’n knokkels goed in m’n bovenbenen om de boel eens flink te masseren. Gek genoeg doet dit dus geen pijn. Na het douchen maak ik de recoveryshake klaar en bij voorbaat trek ik al een vies gezicht. Bij de eerste slok denk ik oh maar dat is eigenlijk best heel lekker, maar later hou ik het maar met moeite binnen. Al komt dit eerder doordat ik voor m’n gevoel compleet ben uitgehongerd door dat hele gevecht tijdens die 36 super lange kilometers.
De pijn in m’n bovenbenen was vrijwel meteen na het douchen weg, godzijdank.

pixl

En die marathon? Nee die zeg ik niet af hoor, niet vanwege deze loop in ieder geval.

En die route? Ja die ga ik nog eens lopen, daar wil ik echt eens van gaan genieten, het is een mooie ronde met een mooie diversiteit aan natuur.

Advertisements

Published by

Eva Boomgaard

Just a crazy bubbly girl with two cats | musicfreak | wannabe athlete | creative mastermind | loving restless soul | love2laugh | WM3 supporter 4 life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s