HM Egmond – Disney Challenge – NikeWomen Week

Na bijna anderhalve maand niks te hebben gedaan was daar ineens zomaar out of the blue de halve marathon van Egmond, volledig volgens schema.
Bestempeld als één van de zwaarste halve marathons van Nederland en begin 2013 was dit mijn allereerste halve marathon. Dit jaar wordt het mijn vierde keer dat ik aan deze prachtige loop mee doe. Het eerste jaar was koud, vreselijk koud. Udjen en ik leken haast wel zwervers, ingewikkeld in de kriebelende stinkende paardendekens van de EHBO, wachtend langs de kant bij de finish totdat ook Joanna binnen is. Het tweede jaar lopen Udjen en ik samen. Ik herstellende van mijn blessure die ik heb opgelopen tijdens of eigenlijk meer na, mijn eerste marathon 3 maanden hiervoor en Udjen kampt met problemen aan haar hamstring. We hebben het dus zwaar. We praten weliswaar weinig (dat bewijst des te meer hoe zwaar ik het ook had……) maar elkaars aanwezigheid helpt ons erdoorheen. De Cheerzone van de Junkies zou rond de 20km staan dus vanaf 19,5km beginnen Udjen en ik meer tegen elkaar te praten, we hebben namelijk support nodig, we zijn stuk. Dan is daar het 20km punt maar ik bespeur nog geen bekende gezichten of onze vlag. We beginnen ietwat wanhopig te klinken: Jongens, waar zijn jullie? We hebben jullie nodig!
Dan zie ik de vlag aan een lantaarnpaal hangen en Mark staat op een prullenbak naast de lantaarnpaal. Ik wijs en roep tegen Udjen dat ik ze zie! Ook bij Udjen komt er een glimlach en we kruipen dichterbij al denken we te vliegen. We lachen, we zwaaien, er wordt naar ons geroepen, er wordt gejuicht. We hoeven nog maar zo’n 500 meter. Na de finish storten we nog net niet in maar het scheelt weinig. We kijken elkaar aan met een blik van blijdschap en voldoening maar ook van wat doen we onszelf toch aan?! We zuchten lachend en ik zeg: we hebben het gehaald.
Het derde jaar is minder heftig, al staat er wel veel meer wind. Dit jaar lopen we Egmond voor het eerst met Meeùs, na ontvangst, ontbijt en een sprintje naar de startvakken staan we samen met Chiel klaar voor de start. Plotseling staat daar Marlous, we geven elkaar een zoen door de mazen van het net eh hek en ze maakt een paar foto’s van Chiel en mij. Dan is daar de start, in het stukje richting strand worden we door meerdere bekenden van ons toegejuicht en op het strand staan er diverse Junkies. Ik weet niet meer waar Udjen en ik elkaar hebben losgelaten maar op strand lopen we in ieder geval al niet meer samen. Na het gevecht tegen de wind in waarbij de vlokken zeeschuim je om de oren vliegen is het tijd voor de duinen en ook de relaxte wind in de rug. Na de finish verzamelen we weer en ook Mari is van de partij, dit is voor hem de eerste keer dat hij Egmond loopt en ook hij komt met glunderende oogjes over de finish.
Waar Udjen en ik trouwens ook erg goed in zijn is de verkeerde kant oplopen….druk kletsend lopen we met de meute mee in de veronderstelling op weg te zijn naar Meeùs. Totdat we inene bij de pendelbussen belanden, oeps. Vanaf hier is het nog zo’n 1,5km naar Meeùs, dus naar onze spullen, onze warme kleding, beschutting tegen de wind en de warme maaltijd. We moeten dus terug naar het strand. Gelukkig weet ik vanaf hier wel echt de weg dus we besluiten weer te gaan rennen om warmer te blijven, of eigenlijk weer te worden want we zijn ontzettend afgekoeld en de spieren beginnen flink te verstijven. In de winkelstraat ziet een man ons rennen, deze man weet duidelijk dat ondertussen ook de laatste loper zo goed als binnen is, dit niet het parcours is én wij allang gefinished zijn aangezien wij onze medailles om ons nek hebben hangen. Dus hij roept….’En nou is het afgelopen! Nu stoppen jullie met rennen!’ We stoppen abrupt en ik zeg sorry. Stelletje gekkerds. Nadat we iedereen hebben uitgelegd bij Meeùs waar we nou in hemelsnaam bleven kleden we ons om, eten wat en zoeken dan de Junkies weer op. Al met al weer een fijne dag.
En dan dit jaar. Udjen en ik gaan voor het eerst met de trein die kant op en alles verloopt soepeltjes, oke bijna alles dan. In Alkmaar staat ons eigen mini pendelbusje klaar, van Meeùs uiteraard, die ons afzet waar iedereen wordt afgezet die met de pendelbussen reist. Wij worden vervolgens met golfkarretjes opgehaald en naar Meeùs gebracht. Wat een lol kan je hebben in zo’n ding, waarom? Ja ik heb eerlijk gezegd geen idee, waarschijnlijk omdat het nou niet echt gebruikelijk is dat je in zo’n karretje wordt rondgereden. Onderweg spot ik nog een vriend, ik zwaai en roep heerlijk charmant: EY NIELS!
Eenmaal aangekomen en aangemeld kletsen we bij met vrienden en nuttigen ons ontbijtje (ja we hebben het zwaar bij Meeùs). We gaan op de foto en beginnen aan onze dribbel richting startvakken. Wij komen achterin ons vak te staan, ik verwacht Junkies tegen te komen maar zie ze niet. Dan hoor ik geschreeuw achter ons, ik draai me om en zie toch echt meerdere Junkies tegen het hek gedrukt, zij staan zoals ik dus al verwacht had vooraan in hun startvak. Dit jaar is de route verandert, in plaats van dat we eerst een beetje doelloos door Egmond dwalen om dan het strand op te gaan gaan we nu meteen het strand op. Ik persoonlijk ben hier heel blij mee, meteen lekker bikkelen, kom maar op!
En daar gaan we, meteen op het strand staat onze eigen (buiten)huisfotograaf, dat is mooi want nu hoef ik daar niet meer op te letten en kunnen we ons gezicht ook lekker laten verwaaien zegmaar. En wat een wind staat er, we verwaaien dus ook als een malle. Dit jaar is echt het zwaarste jaar……like ever…..maar stiekem geniet ik daar toch zo ontzettend van. Maar wat nog veel fijner is, we komen allemaal bekenden tegen. Mensen die wij zelf inhalen (oke dit waren er denk ik maar twee), aantikken,  even gedag zeggen, succes wensen en ik sla zelfs nog een arm om Jenny en druk haar tegen me aan, wij vrouwen kunnen echt zoveel dingen tegelijkertijd…
En de mensen die ons inhalen. Ik brul weer een keer super charmant EY TIM! wat me meteen al niet zo slim leek maar toen hing het al in de wind. Op het strand moet je zo opletten waar je je voeten neerzet en dus ook rekening proberen te houden met de wind, je bent zo snel uit balans en dan roep ik Tim die voorbij komt sjezen, die dus om moet kijken en op die manier dus uit z’n ritme kan raken en/of uit balans. Nice move Eef..gelukkig kijkt Tim om, krijg ik een blik van herkenning (Tim is meestal erg in z’n eigen bubbeltje tijdens het lopen) en rent zonder problemen door…pfieuw.
Elk moment verwacht ik dat de Junkies voorbij komen maar het duurt lang, te lang naar mijn mening….ook omdat ik daar dus teveel op ga letten. Dan horen we iemand achter ons, die ons bij naam noemt dus. Het is Bas, Bas gaat goed. We wensen elkaar succes en Bas gaat door….waait het bij hem soms niet ofzo?
Volgens mij zitten we bij het 5km punt en dan hoor ik geschreeuw achter ons…..EVAAAAAAAA ja hoor daar zijn de Junkies. Wat heerlijk dit, ik moet zo lachen. Het zijn Wiebe, Dennis, Wardie en Stefan. Ze zijn blij ons te hebben gevonden wordt er gezegd, nou hoe leuk is dat dan? Het Junkie treintje raast door. Later komt ook Lennert voorbij. Nu hebben we ze allemaal gehad toch? Nee! Waar is Wilbert? Vorig jaar liep ik links op het strand en hij rechts langs het water, met de rest van de rennende meute tussen ons in. Ik ben toen overgestoken om gedag te zeggen.  Dus ik verwacht hem dit jaar weer aan die kant, puur omdat ik zo’n gewoontediertje ben waarschijnlijk maar ik heb die kant ook steeds in de gaten gehouden, voor zover dat mogelijk is. Na iets meer dan 7km verlaten we het strand en duiken de duinen in. Daar bij de tweede drankpost gaan Udjen en ik uit elkaar. Ik gooi er een versnelling bij. Ik kijk continue op mijn horloge omdat ik eigenlijk compleet van slag ben vanwege het feit dat ik nu 3km tekort kom. Normaal zit je op de helft als je het strand verlaat en nu dus verre van dat. Ik voel een lichte paniek opkomen omdat ik denk dat ik het nu niet ga volhouden, alsof ik er al doorheen zit en 3km extra moet lopen. Het is een vreemd intern gevecht dat ik aan het voeren ben. Ondertussen vraag ik me ook nog steeds af waar Wilbert is. Wanneer ik mezelf er juist van heb overtuigd dat ik hem gewoon simpelweg niet heb gezien toen hij ons op het strand is gepasseerd wordt ik op mijn schouder getikt. Het is Wilbert. Het eerste wat ik zeg is: Hey, ben je daar dan eindelijk?! Dit bedoel ik dus ook echt totaal niet rot tegenover hem, ik ben blij om hem te zien, beter laat dan nooit toch. En kom op het is nou eenmaal een heftige editie dit jaar, zelfs mensen zoals Wilbert kunnen weleens breken. Hij geeft dus ook aan compleet te zijn gebroken op het strand. Ik zeg: Wilbert je kan het, nog een stukkie. Hij antwoord met: Ik weet dat ik het kan Eva, ik wil gewoon nu even niet meer. Ik wens hem nog succes en zeg ik zie je straks! Hij gaat door, ik wou dat ik zo liep als ik stuk was. Ik kom nog een vriend uit Almere tegen en loop gestaag door. Dan begint m’n knie weer op te spelen dus ik moet weer indammen qua snelheid. Nog 6km te gaan. Blij wordt ik er niet van maar zolang ik rustig blijf kan er weinig ergs gebeuren. Eenmaal richting finish is daar de wind weer….poeh hey aardig leeg gelopen, een knie die zo nu en dan niet heel sociaal meedoet met de rest van het lichaam en dan nog vechten tegen de wind, oh en natuurlijk nog een helling….meh.
Nog zo’n 700meter voor de finish passeer ik Meeùs (ohhhh daar staan ze, dus straks na de finish moeten we teruglopen langs de route, oke dat kan ik wel onthouden, dit jaar zullen we niet verdwalen….) en het merendeel staat buiten te juichen, te zwaaien en gewoon ontzettend leuk te wezen. Ik kom super blij voorbij, zwaai bijna m’n arm uit de kom en vervloek vervolgens de finish die maar niet in zicht komt. Dan nog even aanzetten en met een tijd buiten de 2uur kom ik binnen. Prima ik ben tevreden, ik ging ook niet voor een snelle tijd en dus al helemaal niet voor een nieuw pr. Heel even denk ik ja maar Eef, langer dan 2 uur? Joh boeie, ik heb eigenlijk best wel heel lekker gelopen (op de momentjes met m’n knie na dan) en ontzettend genoten.
Vervolgens is daar Babette en is het nog even wachten op Udjen. Ook na de finish blijven we bekenden tegenkomen en echt ik geniet met volle teugen. Dan denk ik waarom heb ik een maand niks gedaan?! Je weet toch hoe leuk dit is?!
Terwijl we terugsjokken stoppen we steeds voor foto’s en om vrienden aan te moedigen. Tegen de tijd dat we bij Meeùs aankomen zijn we dan ook volledig verkleumd. Snel omkleden en wat warms eten. Babette is in recordtijd opgewarmd schijnbaar want die staat alweer buiten als Joanna voorbij komt, ik sta met m’n neus tegen het raam gedrukt maar heb het toch echt nog te koud om naar buiten te gaan.

Januari staat ook in het teken van #JANUari: de Disney Challenge van Girlslove2run. Wat moet je doen? 15 Workouts….punt….that’s it. Wat je kan winnen? Ohhh voor drie dagen entree voor beide parken, twee overnachtingen inclusief ontbijt én een startbewijs voor de halve marathon (of eventueel 5km) door het park….that’s it.
Samen met nog zo’n 700 meiden en eh ja Mari doen we dan ook super enthousiast mee en creeëren de meest leuke Disney gerelateerde plaatjes die we bij elke workout plaatsen op facebook en instagram.  Wat een lol, lekker creatief en ontzettend sportief. Helaas zijn wij niet 1 van de winnaars maar leuk was het zeker, dus nogmaals dank hiervoor Francien!

In de laatste week is er ook de NikeWomen Week. 5 Dagen lang meerdere workouts op een dag. Wij (Udjen, Lianne, Ada, Monique en ik) doen bijna allemaal woensdag, donderdag en vrijdag mee. Woensdagavond trainen wij samen met Lars, Christina en een lading andere meiden met Anouk Hoogendijk van Ajax/Nederlands Elftal. Een super leuke training en voor iedereen heeft ze een (gesigneerd) boek meegenomen, hoe leuk?! Donderdag is het Squat Party……ja ze brengen het leuk maar een uur squaten kan je nauwelijk een party noemen natuurlijk. Woendagavond dacht ik niet meer van de grond te kunnen komen tijdens de pushups en donderdagavond dacht ik niet meer uit m’n squathouding te kunnen komen. Vrijdag heb ik dan dus ook behoorlijke spierpijn en ik pleit voor een verticale plank (aka gewoon staan en niet meet bewegen) dus tijdens de laatste training. De Grand Finale start met een optreden van een aantal dansers, ontzettend goed. Dan zijn wij aan de beurt. Gelukkig is het vanavond een diversiteit aan oefeningen en voelt het toch minder zwaar aan dan verwacht. Maar die danspasjes en moves op het eind….ja daar ben ik toch echt niet zo goed in hoor haha. We sluiten af met de promo en eerste aflevering van de nieuwe Nike campagne: Margot & Lily. Ben benieuwd hoe dat allemaal gaat aflopen, nou ja hoe het gaat aflopen kan iedereen wel al bedenken maar wat er in de tussentijd zal gebeuren dat is nog maar de vraag.

Dan staat er voor deze maand nog 1 workout in de planning: Move with Hart.
Zaterdagochtend staan we weer in het Vondelpark, dit keer om een stukje te rennen. 5km met Kevin Hart himself. Gewapend met een Move with Hart shirt staan we allemaal klaar om zijn hilarische maar sterke peptalk in ontvangst te nemen. Gelukkig blijken we geen last te hebben van spierpijn tijdens het lopen en lopen we op een goed tempo, maar na 3km voel ik wel dat het lichaam wel veel heeft gegeven de afgelopen dagen. Tanden opelkaar en doorgaan, we zijn er bijna.

Zo dat was dat, nu even niks meer hoor…….oh volgende week 25km in Apeldoorn…joe

Advertisements

Published by

Eva Boomgaard

Just a crazy bubbly girl with two cats | musicfreak | wannabe athlete | creative mastermind | loving restless soul | love2laugh | WM3 supporter 4 life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s