Amsterdam Marathon 2015

Corner Editor: https://www.tuxpi.com/photo-effects/corner-editor

Zaterdagochtend vertrek ik naar Amsterdam voor de Social Run vanuit Run2Day aan de Overtoom.
Na de Social Run pak ik de tram naar Rianne, eenmaal daar vertel ik haar wel 100 keer hoe leuk ik haar woning vind en alles wat erin staat. Na een kopje thee en lekker wat kletsen kleedt ik me om om vervolgens naar het Amstel Station te wandelen en daar een OV fiets te huren. Vanaf daar fiets ik richting Sporthallen Zuid, onderweg schep ik bijna een oudere man die plotseling besluit over te steken en niets meekrijgt van het feit dat ik al slippend tot stilstand kom terwijl mijn voorband bijna in zijn boodschappentas zit, ook heb ik mezelf later met fiets en al tegen het stoplicht moeten laten vallen aangezien de zoom van mijn jurkje onder het zadel bleef steken en ik dus met geen mogelijkheid af kon stappen. Poehpoeh na een spannend ritje kom ik eindelijk aan bij Sporthallen Zuid. Daar voor de deur tref ik Adnan nog even en na een kort praatje snel ik me naar binnen, uit de klere herrie daar voor de deur en ietwat proberen te ontspannen. Mari is er ook binnen een paar minuten en samen wandelen we richting de balies waar we onze startnummers kunnen ophalen. De eerste indruk is: oh mijn god wat is het druk! Totdat we de balie zien waar wij beide moeten zijn…oh 1 wachtende voor ons, nou ja wachtende….deze meneer wordt al geholpen maar vind het nodig om een driekantjes tellende vragenlijst af te vuren op de vrijwilligers. Nadat we onze startnummers in handen hebben halen we onze shirts op en verdwijnen naar de eerste hal van de Expo.
Ik denk dat ik nooit meer mee mag met Mari naar een Expo…..punt 1: ik ben hysterisch druk, hyper de pieper en gewoon extreem aanwezig. Heb ik weleens….*kuch* punt 2: ik sleep je mee om in een rij te staan voor foto’s, iets wat tergend lang kan duren (en dan hebben we zelfs nog een foto punt overgeslagen, wilde hem dat niet ook nog eens aandoen). Ook komen we Tommie nog tegen, die dan ook meteen met ons op de foto moet haha.
Op naar hal 2, daar zijn we nog sneller doorheen….aangezien daar geen foto-momenten zijn.

20151021_135431-kdcollage

We stappen op de fiets richting Overtoom, Mari fietst en ik navigeer vanaf de bagagedrager. Na een tussenstop bij Run2Day (Hoiii daar ben ik weer!) gaan we naar Ebeling waar de pastaparty is.
Na lekker wat kletsen met wat mensen stouw ik me goed vol met diverse pasta’s, aardappelen, salades, gevulde paprika’s en fruit. Na het eten slaat bij iedereen de vermoeidheid toch aardig snel toe en beetje bij beetje loopt Ebeling leeg (qua hardlopers dan). Ik raak nog aan de praat met Nikola van burt, erg leuk om hem eindelijk na zolang contact via de social media eens in levende lijve te spreken.
Eenmaal weer bij Rianne thuis is het tijd om onze spullen klaar te leggen, een kopje thee en om even lekker te douchen. Het is nog lekker vroeg op de avond, dus tijd zat om goed te slapen……oh wat ben ik daar toch slecht in. Uiteindelijk kruip ik dan toch echt in m’n slaapzakje, leg m’n telefoon weg en ga maar slapen.

En dan is daar die wekker. Ah ik moet eruit, heb een marathon te lopen.
Drie kwartier later stappen Rianne en ik op de fiets richting Cris. Wij zijn vrijwel de eerste maar de rest volgt al snel. De sfeer zit er goed in, de grappen en grollen vliegen je om de oren net als de duct tape, veiligheidsspeldjes en de vaseline. Dan slaat bij mij al lichtelijk de stress toe. Mari is al bijna bij het stadion en ik wil ruim op tijd zijn om m’n spullen af te geven. Ik ga dus voor een stille exit (na een dikke knuffel van Rianne) en scheur op m’n fiets naar het stadion. Eenmaal daar blijken Mari en ik aan weerskanten van het stadion te staan dus we spreken af bij ‘de blauwe boog’. Nou ja daar staat John dus ook! Knuffelen!!!!!!! Altijd fijn als iemand je inene uit je stress-bubbel weet te trekken. Zodra Mari er ook is mengen we ons in de menigte en kleden ons om. Tassen worden ingeleverd (jeejjj mijn tas was de laatste die nog in dat vak mocht, nananana) en we schuifelen richting ingang van het stadion. Dan spot ik Suus en Anton! Kletsen, knuffelen, gelukwensen en zij gaan via de andere ingang naar binnen aangezien zij Mari komen aanmoedigen en dus zelf niet meelopen. Wij staan vast, muurvast…..mijn hart gaat als een bezetene tekeer, stress druipt van mn gezicht. We lopen toch maar de rij voorbij om te kijken of we daardoor sneller naar binnen kunnen komen. Gelukkig scheelt dit een heleboel meters, maar dan gaan we inene via Phanos naar binnen?! Ik mopper over het feit dat dit zo gaat want gek he dat de boel dan vast staat en het zolang duurt (uren later begrijp ik dat dit is omdat wij gewoon extreem laat zijn en we natuurlijk niet meer via de hoofdingang kunnen aangezien we hier weer doorheen moeten na de start,….duh). Hehe we zijn in het stadion! Ik wordt al meteen een stuk rustiger alleen nu het startvak nog vinden. Ook deze is buiten de oevers getreden dus we staan achter ons vak. Manon staat hier ook, dus dat is meteen gezellig. Mari is stil, toch wat gespannen. Ik weet niet meer hoe ik was, gespannen maar in hoeverre ik stil was weet ik niet, vast niet al te stil. We gaan van start, ik geef Mari een beuk op zn schouder en roep: je bent van start gegaan van je eerste marathon jonguh! (ja ik ben een heel elegant popje….)

Als we eenmaal het stadion uit zijn en een klein beetje ruimte krijgen op de Amstelveenseweg zoek ik naar Mari achter me, we hebben oogcontact en ik zwaai. Ik ga ervandoor.
Toch krijg ik mijn tempo er niet in, ik merk het meteen al.
Hop het Vondelpark in, hier moet Ada staan, mijn eerste supporter. Gewoonte-diertje dat ik ben, ik verwacht haar aan het eind van het park omdat ze daar vorig jaar ook stond. Ik ben aan het inhalen en zie naast me een bekende capuchon, vol maar dan echt vol op mijn rem want daar is Ada dus al! Ik moet dus ook een stap achteruit doen omdat ik al voorbij was, ik vlieg haar om de nek en na een kus op mn wang en succes wensen ga ik door. Op naar het Rijksmuseum, de Cheerzone van de Junkies. Ik loop links maar moet naar rechts. Beetje zigzaggen en hink stap sprong en dan beland ik aan de rechterkant en moet ik met aangetrokken handrem lopen om de andere lopers niet al teveel te hinderen. Vervolgens krijg ik wel 6 handen confetti over me heen, zijn er highfives en wordt ik keihard toegejuicht door de Cheerzone. Emmie heeft de megafoon en pas als ik bijna onder het Rijksmuseum door ga stopt ze met haar mantra: Eva Eva Eva Eva Eva Eva!
Na het Rijksmuseum zit een scherpe korte bocht en de boel staat stil….ik wurm me een beetje tussen de mensen en de hekken door en ga weer verder. Ik besluit bij Udjen even te stoppen, zij staat bij de verzorgingspost op de 11km. Uiteraard om haar gedag te zeggen maar ook omdat ik twijfel over het feit of mijn veters wel goed vastzitten. Op de Churchillweg staat inene geheel overwachts mijn oud collega Sandra (voor haar ook onverwachts dat ik langsloop haha), erg leuk! Ik spot Daniel nog die voor mij loopt en aan de andere kant loopt en we zwaaien (we lopen in een lus en zo lopen de lopers voor je dus ook langs je). Dan voegt Manon zich weer bij me. Kletsend lopen we door (ik vertel haar dat er een rode confetti op m’n been zat en ik eerst dacht dat het bloed was, we lachen erom. Niet wetende dat het later andersom is. Weer zie ik iets roods op mijn been en denk dus oh dat zal wel weer confetti zijn alleen dit keer is de kleur uitgelopen door de regen. Ik haal het weg met wat water uit mijn bidon en loop tevreden door. Als ik later weer kijk zit het er weer….’dat is wel heel hardnekkige confetti’. Uren later kom ik dus met bebloede bovenbenen over de finish. Veel bloed maar uiteindelijk bleek het maar een miniscuul plekje te zijn, eind goed al goed), komen we weer langs Sandra en zijn op weg naar Udjen. Eenmaal bij de verzorgingspost zie ik eerst Andrea, ik roep en we zwaaien. Nog een onverwachte bekende, altijd leuk.
Bij Udjen kletsen we kort wat, ik zwaai nog even naar Ryan (zoon van Udjen, ook hij is als vrijwilliger aan het werk) en we vervolgen onze weg.
Op 12,5km staat daar Anna, ik had haar gezocht maar op een onbewaakt moment mis ik haar maar zij mij gelukkig niet. Hoe schattig, helemaal alleen in haar Junkies trui naast een lantaarnpaal met wat ballonnetjes en een bordje. Ik ren snel naar haar toe en na een highfive ga ik weer naar de linkerkant. Oke wie is ook alweer de volgende op het lijstje? Ergens heb ik ook Cris gezien en ‘gehighfived’ maar geen idee meer waar dat was. Dan staan Suus en Anton inene weer langs de kant. Anouschka en haar vriend passeer ik ook twee keer en beide keren zijn die ook zo hyper enthousiast, heerlijk! En wat zijn ze toch leuk samen! Manon laat ik uiteindelijk los want ik heb het gevoel dat ik niet vooruit te meppen ben. Bij 20km stop ik heel even aangezien ik een kramp onder de rechterkant van mn ribben krijg. Vast vanwege het feit dat ik haast geen moer heb gedronken zaterdag en ook niet voor de start. Ik begin weer rustig te rennen en vind dat ik bij Anoek even mag stoppen, dat is dus bij de drankpost op 31km.
Onderweg staan Suus en Anton weer, wie ik dit keer zelf mis aangezien ik op dat moment afgeleid en geirriteerd was door herrie naast mij (ik weet niet meer watvoor herrie dit was), ook zie ik Sanne, ik roep een paar keer maar ze hoort en ziet me niet, toch leuk dat ze er is. Dan staat daar inene Monique, ik kan er op dat moment weinig uitpersen qua reactie, geloof dat ik alleen zo’n koppie trok van nou poeh poeh het valt niet mee allemaal, maar ik was echt blij je te zien hoor!
De verzorgingspost waar Anoek ergens moet staan is de eerste verzorgingspost waar ik gebruik van maak. Ik pak een AA gelletje aan (als ik gelletjes gebruik, wat ik haast nooit doe dan is dat over het algemeen die van AA) en neem hier ook wat sportdrank. Ik heb tot nu toe de hele weg alleen steeds een slokje water genomen uit de bidon die ik zelf mee heb. Ik loop deze marathon met de Powershots van Powerbar, deze heb ik eerst uitgeprobeerd tijdens mijn laatste 30km loop en ik vond dat veel fijner dan gelletjes. Ook makkelijker mee te nemen. Wat ik op zich ook fijn vind is dat je deze om de 10 minuten ‘moet’ innemen dus ik heb dat voor mezelf vastgezet op om de 2 kilometer. Dit is ff wat makkelijker bij te houden tijdens het rennen dan het aantal minuten. Vanaf het 10km punt was ik begonnen met het nemen van de Powershots maar heb er een paar overgeslagen omdat ik simpelweg gewoon lekker liep en helemaal niet doorhad dat ik al een paar keer te laat was voor een snoepmomentje.
Anyway ik loop m’n gelletje leeg te knijpen in mn mond en hoor inene EVAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!! Ah daar staat Anoek, das best duidelijk. We kletsen even wat, ik sla het aanbod van het vullen van m’n bidon af met de woorden van nee joh ik heb nog genoeg en dit is al zwaar genoeg haha en vervolg m’n weg. Op naar m’n lieve Crazies. Zij staan op/bij de Torontobrug, ergens tussen de 36 en 37km. De kilometers vliegen ondertussen niet meer voorbij maar lijken te kruipen. Ik hoor een stem mensen aanmoedigen en ik ken die stem, ik kijk beter en zie wie het is. Natuurlijk ziet ze mij weer eens niet, standaard verhaal dit. Ik roep dr: LOTTE!! Verschrikt kijkt ze op, we lachen en zwaaien. Dan let ik niet op want ik verwacht het niet en ben waarschijnlijk druk de kilometers aan het aftellen, ik hoor keihard mijn naam. Hey Udjen! Die had ik dus absoluut niet verwacht. Ik zwaai naar Ryan en Udjen rent mee. Vraagt hoe het gaat en zegt na mijn antwoord dat ik inderdaad maar gewoon lekker zo door moet lopen. Ze maakt wat foto’s en zegt dat Mari eerder nog ergens achter me zat en hem nog ging proberen te spotten. Ik geef aan dat hij vlak achter me moet zitten (deze conclusie heb ik getrokken uit het feit dat ik hem nergens kon vinden tijdens de twee lussen die we hebben gelopen en ik mezelf ervan heb overtuigd dat hij never nooit zo extreem ver achter me kon lopen maar dus zo dicht op me liep dat ik hem niet kon zien). Ik hobbel door. Bij elke brug die nu volgt vraag ik me af of dit de Torontobrug is. Doe niet zo gek Eef, kijk gewoon ff op je horloge naar de kilometers én je weet hoe de Torontobrug eruit ziet en dat is niet deze brug! Dan ja hoor daar is bekend gebied. Hartslag schiet omhoog en ik zoek naar de vlag of iets anders bekends.
Dan zie ik de vlag, die hangt aan de reling bovenop de brug. Tranen schieten in m’n ogen en ik zoek bekende gezichten. Ik zie veel mensen op de brug maar niemand die ik ken. Ook denk ik neeeeee ze staan toch niet op de brug he?! Ik begrijp er niks van want ik zie ze niet en toch hoor ik ze roepen dus ze zien mij wel. Ik doe zo’n twijfelend koninginnezwaaitje richting mensen op de brug en veeg een traan weg. Dan ga ik maar de brug onderdoor, nog steeds hoor ik ze….godgloeiende hoe kan ik ze nou gemist hebben?!
Inene hoor ik Erik door de megafoon: EVA! LINKS!
Ik gooi m’n denkbeeldige stuur naar links, zie Erik, ren op hem af en vlieg hem om z’n nek. Poeh hey wat ben ik blij hem te zien. Dan komt Marlous aan en geeft me m’n confetti douche. Ook wij houden een knuffelsessie en Marlous tilt me op en trekt me bijna over het hek voor mijn gevoel. Oke dat ik hier stop betekend niet dat ik echt stop he…ik ga zo toch echt weer weg. Ook loop ik nog even naar John, ook hij krijgt een knuffel en ik vertel dat ik het tempo er niet lekker in krijg. Als ik weer begin te rennen (oei ik moet meteen vanuit stilstand klimmen) wordt er nog geroepen dat ik lekkere billen heb. Ik draai me om, moet ontzettend lachen , zwaai nog even en ga dan toch echt weer ff doen wat ik eigenlijk aan het doen was. Het uitlopen van mijn vijfde marathon.

Nog een klein stukje en dan ben ik bij de Cheerzone van de Junkies. Mijn lieve Junkie-familie.
Ohhhh de afstanden lijken steeds langer te worden maar dan zie ik de borden die aangeven dat je de Cheerzone nadert. De beachvlaggen komen in het vizier, vervolgens komen Nydia en Emmie in het vizier. Er komen nog veel meer in het vizier en zij zien ook mij. Handenvol confetti, confettiebommen, gejuich, toejuichingen door de megafoon en vast ook meerdere highfives, zoveel dingen in die paar seconden dat ik het niet eens allemaal meer weet. Wat een kanjers!
Dan ben je er bijna, nog een klein stukje, dan weer dat inene eindeloos lange Vondelpark door, dan nog een klein stukje en dan ben je weer bij waar het een paar uur eerder was begonnen. Ik had al in de eerste helft van de marathon mijn streeftijd gelaten voor wat het was; een eventueel doel voor de volgende keer, en kreeg ook al de indruk dat ik wellicht niet eens binnen de vier uur zou blijven dit keer. Ik heb dit heel makkelijk los kunnen laten en ging voor het gemakkelijk uitlopen van deze marathon. Aangezien ik tot nu toe nog steeds nergens last van had, geen pijn of ongemakken, vond ik het niet waard om mezelf toch te pushen, misschien wel pijn te krijgen en nog steeds niet in de buurt te komen van mijn vorige pr (03:56:01). Dus ik doe het rustig aan. Tuurlijk vind ik het niet fijn dat ik zo ‘langzaam’ ga maar deze veilige modus bevalt me ook best prima. De laatste kilometer breekt aan en dan in de laatste 700 meter begint m’n linkerknie wat tegen te sputteren. Ah joh we zijn er bijna!
Ik begin iets te versnellen, nog een bochtje, klein stukje rechtdoor en dan nog een bochtje om het stadion tegemoet te lopen……ja dat laatste bochtje ziet er inene heel anders uit. Er staan vrijwilligers in die bocht en loodsen de lopers in een rijtje achter elkaar. Links komt volledig vrij te liggen en we lopen echt per stuk achter elkaar. De vrijwilligers vormen een ketting die de lopers steeds meer de hekken in drukt. Ik denk alleen maar ‘dit is niet goed, dit kan nooit goed zijn’ maar ook denk ik ‘oke ik loop al geen beste tijd en nou kan ik niet sprinten ook, ik kan niet achter m’n voorgangers vandaan komen’ dus ik begin toch wel een beetje te balen. Ik hoor een van de vrijwilligers tegen een andere zeggen ‘moeten de baan nóg smaller???’ pffff das dus echt niet goed. Als ik het stadion betreed zie ik twee ambulances met hun zwaailichten aan, beide overdwars over de baan staan. ‘Gelukkig’ moet ik heel goed opletten dat ik niet op de hielen en/of achillespezen van mijn voorganger trap dus ik heb verder niks gezien dan de ambulances. Ook had ik het druk met mezelf in bedwang te houden. Ik beslis namelijk niet altijd met mijn verstand dat ik ga sprinten, mijn lichaam besluit vaak genoeg op eigen houtje dat dit gewoon moet. Zodra we ambulances voorbij zijn hebben we weer vrij baan. Ik vlieg naar rechts aangezien iedereen naar links gaat, dat is nou eenmaal de binnenbocht en dus korter. Ik heb gewoon het gevoel weg te moeten en duik dus naar rechts, vrij baan om te sprinten. Dan is daar het bordje ‘nog 100 meter’ oh…..eh dat is nog ff doorsprinten dus maar goed het moet dan maar.

En dan ben je er…..dan heb je je vijfde marathon gelopen. Eigenlijk is er niets aan mijn lichaam dat ook zo aanvoelt. Oh nou top….
Nu wachten op Mari, die moet echt zo komen…..toch? Ik wordt meerdere malen verder naar achter gedreven door een vrijwilliger. Ik werk gewoon netjes mee zolang er maar niemand voor m’n snufferd gaat staan. Dan spot ik hem inene, hij komt door de laatste bocht en moet dus nog maar een piepklein stukje. Na de finish kletsen we wat na (ondertussen rollen er wat dikke tranen uit m’n ogen), maken wat foto’s en besluiten we het stadion te verlaten. Ik wil heel graag op Edwin wachten maar het is toch wel erg koud. Suus en Anton staan ondertussen ook buiten en Mari kan met hun meerijden naar huis. We kleden ons bibberend en wel om, we nemen afscheid en ik stort me op de Amsterdam Marathon App. Edwin is nog niet binnen maar dat kan nu elk moment gebeuren. Ik ren de trappen van het stadion op en de app geeft aan dat Edwin is gefinished. Helaas kan ik hem vanaf de tribune nergens zien maar de wetenschap dat hij over die eindtreep is gekomen zorgt er al(weer) voor dat de tranen over m’n wangen lopen. Tijdens mijn zoektocht naar Edwin buiten het stadion loop ik een paar Junkies tegen het lijf die de halve hebben gelopen. Daarna kom ik Ramiro nog tegen. We staan een tijd te kletsen en dan moet hij toch echt weer aan het werk. Ik loop nog wat rond en kom dan wat vrienden tegen uit Almere. Met hun trek ik nog even een tijdje op en als zij dan toch echt naar huis gaan besluit ik mijn fiets op te zoeken. Nog even Edwin proberen te bereiken, zonder succes, dan vraag ik Erik of zij nog langs de route staan. Dit blijkt zo te zijn dus ik spring op m’n fiets en scheur weer door de straten van Amsterdam. Er blijkt zoiets als een marathon gaande te zijn dus oversteken is niet altijd even handig. Gelukkig zijn ze zeer bedreven in het creëren van oversteekpunten dus het gaat allemaal vrij snel. Na nog even naar de Junkies bij het Rijksmuseum te zwaaien en een aanvaring met een meneer race ik weer verder op m’n blauw gele fiets. Eenmaal weer herenigd met de Crazies is het al snel weer een gezellige boel. Jammer genoeg is nu ook echt de halve marathon helemaal voorbij geweest dus hun cheering duties zijn ook voorbij. Nadat we na een paar dikke knuffels en zoenen wederom afscheid hebben genomen begin ik weer te fietsen richting Amstel Station.

Nadat ik dan eindelijk Edwin telefonisch te spreken krijg, bij Rianne thuis oa de confetti door het doucheputje heb weggespoelt, komt ook Cris langs en nuttigen we een heerlijke door Rianne gemaakte maaltijd.

Na deze rustgevende gezelligheid is het tijd om richting afterparty te gaan. Onderweg pleeg ik nog wat telefoontjes om vervolgens Amstelhaven binnen te wandelen. Ik maak het niet laat aangezien ik gewoon naar huis moet, om de volgende dag weer op het werk te verschijnen. Iedereen wisselt verhalen uit over hun gelopen race van die dag. Of er nou 8km, 21,1km of 42,2km gelopen is of de hele dag gecheerd, we vormen 1 geheel. We zijn allemaal Superheroes ❤

Het was een fijn weekend, de Junkies blijven me verbazen, stimuleren en ze helpen me zijn wie ik ben, Rianne ontzettend bedankt voor je gastvrijheid, goede zorgen en gezelligheid, ik zei al dat we allemaal helden zijn maar Edwin, Mari, Lennert, Steph, Anthony, Natasja jullie zijn helden; zo ontzettend gefeliciteerd met jullie eerste marathon. Verder iedereen uiteraard gefeliciteerd met hun pr’s of geen pr’s, uitlopen van de gelopen races. Lianne, ik heb je gemist.
Iedereen gewoon ontzettend bedankt voor alle support op welke manier dan ook en vanaf waar dan ook.
Crazies…..I love you, lieve gekkies

20151021_135647-kdcollage

Advertisements

Published by

Eva Boomgaard

Just a crazy bubbly girl with two cats | musicfreak | wannabe athlete | creative mastermind | loving restless soul | love2laugh | WM3 supporter 4 life

3 thoughts on “Amsterdam Marathon 2015”

  1. Leuk om te lezen Eva! Heerlijk. En met kippenvel op m’n armen! Gelachen om je confetti verhaal en top dat de support onderweg je zo’n boost heeft gegeven! Geniet nog even na 😘

    Like

  2. Heldin!! Wat een verhaal Eva, maar ook zo herkenbaar. Gewoon lopen, genieten, niet alleen met tijden bezig zijn en gezond finishen. Het is ook voor de supporters erg leuk om iemand als jij aan te moedigen.
    Nummer 5 zit in de pocket.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s