Mijn vierde marathon: Rotterdam

Om 04:50 gaat mijn wekker, ik druk op snooze. Om 4:55 gaat mijn wekker nogmaals, nog eenmaal snoozen dus. Ik slaap voornamelijk op mijn zij of buik maar als ik echt heel erg moe ben rol ik op mijn rug.
Gek genoeg neem ik dan standaard een positie aan alsof ik bijzonder ontspannen/uitgerust ben, alsof ik op een mooie lentedag in het gras lig: handjes onder m’n hoofd gevouwen en voetjes over elkaar.
Waar ik over droom weet ik niet meer maar de persoon die ik op dat moment ben daar in Dromenland vraagt zich inene af of m’n wekker niet al eens voor de derde keer af moet gaan. Dit is dus mijn cue om in ieder geval 1 oog te openen.
Ik hoef maar weinig moeite te doen om de tijd te spotten, mijn wekker projecteert deze op het plafond dus ik hoef echt alleen maar een oog tot een spleetje te openen, lui varken dat ik ben…

0
5
:
5
7

……

Ik draai me toch maar even op mijn linkerzij om dus ook even op m’n wekker te kijken..

0
5
:
5
7

….W T F ?!

In plaats van aan de gebruikelijke kant van mijn bed uit te stappen om dan om m’n bed heen te lopen kruip ik pijlsnel over m’n bed heen om op handen en voeten naast het bed te landen en zo de gang in te denderen, met mijn dekbed in m’n kielzog achter me aan wapperend. Evolutie in lichtsnelheid; ik ren plotseling verder op alleen nog mijn voeten. Ik heb ook drie woorden geleerd die ik blijf herhalen

TIS ZES UUR   TIS ZES UUR   TIS ZES UUR

Ik ren door deuren zonder ze te openen en sla de lichtknopjes bij de buren naar binnen, net een superheld….superheld in paniek.
Terwijl ik mijn tandenborstel in m’n mond steek, hopend dat die het poetswerk wel zonder mijn hulp afkan, probeer ik me aan te kleden. Een sportbh aantrekken kan normaal al best lastig zijn maar met 1 vrije hand en een in de weg zittende tandenborstel al helemaal. Ik gooi wat krentenbollen en een flesje water in m’n tas en besef dat ik geen tijd heb om naar de wc te gaan…..ondertussen struikel ik voor de tigste keer over een van m’n zich uitrekkende katten en de moed zakt me in de schoenen, gelukkig niet meer dan dat, al zou dat het niet-naar-de-wc-kunnen-drama wellicht opgelost hebben.
Met gek genoeg alle kledingstukken op de juiste plaats vlieg ik om 06:07 de deur uit. Ik moet de bus van 06:26 op het station hebben en moet m’n ov ook nog opladen. Als een volleerd snelwandelaar loop ik over straat wanneer ik me weer iets besef. Gelukkig is het nog vroeg en is er verder niemand op straat want ik zeg inene hardop:
Oh shit! Ik heb niet eens gekeken of m’n tepels wel gelijk zitten!!!
Ja mannen ook wij hebben tepelstress, we hoeven ze dan niet af te plakken maar het staat toch net ff iets charmanter als ze wel op enigzins dezelfde hoogte door onze shirtjes heen lopen te pronken.
Poeh ik ben op het station, en op tijd….opnieuw een vlaag van paniek: ik staar naar een lege plek tussen mijn pasjes. Geen ov.
Ik had nog wat moed over, ook dit zakt in me in de schoenen. Gelukkig heb ik nog wat kleingeld en kan ik dus een hysterisch duur kaartje kopen in de bus.
Ik kan nu een klein half uurtje ontstressen in de bus. Oftewel ik zit als een bobblehead te knikkebollen.

Eenmaal op busstation ‘t Oor is het wachten op Udjen, haar man John en hun zoon Ryan. Jeetje wat is het toch verd*mde koud!
IMG_20150412_065834-3Onderweg naar Rotterdam begint het contact met Edwin over hoelaat waar af te spreken en over onze stress. Edwin heeft te maken met werkzaamheden op het spoor en mist dus zijn aansluiting. Wij komen ondertussen aan in Rotterdam en moeten wachten op de pendelbus van Meeùs. ‘Deze komt zo’ zegt het meisje….nou dat ‘zo’ kan ze best achterwege laten. Veels te koude wind om te moeten staan wachten.
Als we bij Meeùs aankomen ben ik ondertussen best wel doorgestresst. Wanneer er zich daar dus een probleempje voor doet ben ik dus in staat om iemand over de balie te trekken. Ik laat duidelijk merken not amused te zijn en een ontploffing is nabij. Gelukkig wordt Nikki erbij gehaald, zij staat me heel vriendelijk en bijzonder rustig te woord. Ze is geduldig en behulpzaam. Nog nabriesend loop ik vervolgens naar binnen.
Binnen is het ontzettend druk, niet zozeer als in dat er geen ruimte is al blijven er mensen tegen me aan lopen, me opzij duwen en gewoon veels te ver in m’n personal space staan, maar voornamelijk qua geluid. Iedereen is in hun nopjes en praten en lachen ontzettend hard. Iets waar ik heel slecht tegen kan als ik al zo gestresst ben. Tijd om naar de wc te gaan, sowieso moest dat natuurlijk gebeuren.
Edwin heeft ook stress, hij kan zijn tas niet kwijt en we weten niet goed hoe we nou bij elkaar moeten komen. Moet dit dan echt perse van te voren vraag je je misschien af….JA! ik loop namelijk op zijn startnummer en uiteraard heeft hij die bij zich. Ik stel voor dat hij naar de Meeùs lounge komt, ook hij is een bekende bij hun dus we kunnen vast wel regelen dat je je tas hier kwijt kunt.
Om 10 uur is de start van zowel de marathon als de kwart marathon. Alleen start de kwart, die Edwin dus zelf loopt, ergens anders, nog meer paniek aka tijdsnood dus.
Wanneer mijn telefoon weer gaat en ik voor de derde keer Edwin zijn naam op het scherm zie zie ik hem ook buiten lopen, ik vlieg door de deur (die gewoon openstaat, wel zo makkelijk), ren naar buiten en vlieg hem om z’n nek. Ook Edwin is een zenuwinzinking nabij. Ik begin meteen een F op het nummer te kliederen (bij vrouwen staat er een F voor het nummer (Female)) en een A achter zijn naam, ik heet nu even Edwina.
We ratelen beide tegen het vrouwtje achter de balie, ja die ik eerder eroverheen wilde sleuren en we brengen snel z’n tas naar die van ons. We wensen elkaar succes en Edwin verdwijnt.
Om kwart voor 10 moeten we in ons startvak staan. Tussen 9:30 en 9:38 sta ik het startnummer aan de voorkant op te spelden en Udjen en Joanna spelden het andere nummer vast op de achterkant van m’n shirtje.
We moeten nu toch echt richting startvak. Druk kletsend en totaal niet oplettend volgen we de slinkende meute. Opeens komt er van links een fietser die vol op z’n rem trapt. Hij staat verschrikt stil en ook wij. In mijn belevenis lopen wij op een zebrapad maar ja nogmaals, opletten doen we niet. Dan komt er een meisje, ook van links, de links voor de verschrikte fietser, en botst tegen hem aan. Daar staan we dan met z’n allen…de fietsers verschrikt en wij met een bevroren glimlach op ons gezicht. John die achter ons staat maakt een geluidje zo van nou laten we maar doorlopen waarop mijn reactie dus is: ah bedanktttt! (voor het stoppen voor ons dus), zwaai en loop lachend door…..blij kutwijf dat ik ben.
IMG-20150412-WA0036
Na nog wat foto’s wurmen we ons in de meute om in het startvak te komen. Udjen en Joanna hebben Wave 2 op hun nummer, ik Wave 3. Maar we gaan het gewoon proberen.
IMG-20150412-WA0040De meiden die bij de ingang staan letten heel goed op, shit. Dan inene kijken ze beide weg en wij persen ons naar binnen HA! Maar dan blijkt er nog een meisje te staan….en die pakt me. Ze wijst naar m’n startnummer en geeft aan dat ik hier niet mag zijn. Mijn reactie is dat ik mijn hand op Udjen d’r schouder leg en zeg: ik hoor bij haar. Waarop dat meisje zegt oh oke……..ik sta ietwat verbijstert, aai dr over dr arm en zeg ohhhh dank je wel! Alsof ze me net weet ik veel wat heeft gegeven ofzo.
We staan in het startvak, weg stress. Hehe werd eens tijd ook.

Melig kakelen en een beetje heen en weer hupsen. Meezingen met Leentje en zonder aankondiging spelt ik een man zijn loszittende startnummer nog even vast op de achterkant van zijn shirtje. Meneer is me dankbaar nadat ie door krijgt wat dat gefrunnik inene is.

BOEM…start…maar geen beweging….grrr….

Nadat we elkaar ik geloof wel drie keer hebben omhelst en geluk hebben gewenst mogen ook wij. Ik ben weg, rechts spot ik Ramiro en we zwaaien. Ik draai me om en kan Udjen en Joanna nog net zien en zie dat Udjen hem ook heeft gezien dus hoef haar niet in te seinen, al was dat dan toch te laat geweest denk ik.

In dit begin staan ook John en Ryan maar helaas zie ik hen niet, zij mij wel, ook fotograaf Hans staat hier maar ook die zie ik niet. Ik ben gefocust op de meute voor me en ben druk met het plannen van hoe ik erlangs ga komen.

Ik pik wat stoepranden mee en wurm me zoveel mogelijk langs de mensen die me in de weg lopen. Op de Erasmusbrug zie ik het welbekende rode petje in het publiek, ik wijk nog meer uit naar links en steek m’n vinger in de lucht. Rob ziet me, highfive en succes wensen. Ik ren door en heb de eerste twee kilometer overleefd haha. Is niet vanzelfsprekend want net als vorig jaar heb ik ook nu weer de nodige valpartijen gezien in dit korte stuk.
Bij de eerste drankpost besluit ik toch al te drinken aangezien ik de warmte nu al begin te voelen, de volgende is tenslotte toch ‘pas’ weer over 5km en na al die stress en wie weet hoe warm het nog gaat worden neem ik maar geen risico. In de eerste 10km voel ik al dat ik het zwaar ga krijgen, m’n streeftijd laat ik nu dus al voorzichtig los. Ik loop (nog) niet slecht maar voel m’n energie al wegebben. Ik wordt aangesproken door een man die inene naast me loopt: Hey heb je je mooie broek niet aan vandaag? Ik kijk hem aan, herken hem maar heel vaag maar geen idee waarvan en wie hij is. Ik kijk naar beneden en antwoord: eh nee veels te warm (ik ga er uiteraard vanuit dat het om een van mijn leggings gaat) maar deze is ook mooi! Deze heeft hele leuke stippeltjes.
Ja oke zegt hij maar die andere valt meer op. Maar toch val ik schijnbaar op antwoord ik weer en trek zo’n bijdehand smoelwerkje van tja….hij moet lachen en geeft aan dat we een klein stukje samen hebben gelopen in Almere. Ah! De Lenteloop….die ik zo goed liep (30km in 2:36) en het gaat dus om mijn Tetris legging. We wensen elkaar succes en eh blijven vervolgens naast elkaar lopen. Oh…awkward…dus ik wijk uit naar links en versnel maar iets. Niet lullig bedoeld maar in lange gesprekken heb ik niet altijd zin en stil zwijgend naast elkaar lopen nadat je een gesprek hebt afgerond is ook ongemakkelijk.
Ik ben al begonnen met te rekenen over hoeveel kilometer de Halfcrazies langs de kant staan. Geen goed teken dus dat ik nu al naar support snak. Ergens bij de 18km (?? geen idee eerlijk gezegd) zie ik inene de vlag van de Junkies uit Den Bosch! Ze staan rechts, ik ga helemaal rechts lopen, vingertje gaat omhoog maar Lotte staart langs me heen de verte in (de singlets van Amsterdam en Den Bosch verschillen ook van kleur, ja Lotte ik geef je gewoon een excuus om het goed te praten), ik kom bij ze aan en roep LOTTE! Ze schrikt lijkt wel en ook Joop ziet me, beide juichen ze en ik ren blij verder. Verder aftellen naar de Halfcrazies maar ik vertel mezelf ook dat ze al weg zijn want Sierd zit verrrrrrrr voor me dus ze moeten voor hem op tijd op het volgende punt staan en dat redden ze nooit als ze op mij moeten wachten. Gelukkig haal je ook veel kracht uit al dat voor jou onbekende publiek die je naam roepen, of iig de naam dat op je startnummer staat. Kleine kindjes die roepen dat ze van me houden omdat ik de moeite neem om heel ver uit te wijken in een bocht om ze toch die highfives te geven. Ja super!

Maar toch ga ik beetje bij beetje stuk….stukker…stukst….

Elke drankpost wordt er gewandeld en goed gedronken. Ik heb tijdens een marathon altijd wel gelletjes mee maar gebruik ze zelden. Bij 20km neem ik er eentje.
Bij kilometerpunt 25 pak ik mijn telefoon en vecht al haast tegen m’n tranen.

Ik app twee woorden:

Screenshot_2015-04-12-23-44-52-2Ik drink wat en ga verder.
De Erasmusbrug weer over. Er staat een ijzige wind die je tegenhoudt en aan je trekt, eenmaal beneden is die weg en zit je in je 28e kilometer. Nu aftellen naar de Junkies. Ondanks dat ik het voornamelijk mentaal zwaar heb omdat er geen snelheid in zit en ik gewoon al zo snel op was heb ik lichamelijk totaal geen last.
Het Kralingse Bos is iets minder afgeladen qua publiek en ik vind dat wel even een fijn rustpuntje. Dit is trouwens de eerste keer dat ik een marathon zonder muziek loop. Ik had geen behoefte aan uitvallende oordopjes en snoertjes die trekken en plakken. Loop de laatste tijd vaker zonder dus wist dat dit geen probleem zou zijn, wat het dus ook niet is geweest. Na dit stuk ga je weer richting de drukte. En dan zie ik op 37km het bord van De Marathonsupporter. Er is eigenlijk maar een iemand van wie ik een bericht zou kunnen verwachten. Ik knijp wat met m’n ogen….loop zonder bril he….en zie namen die ik niet ken. Ik stap op de registratiemat en de boel verspringt. Zonder afzender staat daar een bericht onder mijn startnummer op het scherm. Ik sla mijn hand voor m’n mond en begin ongelooflijk te huilen. Met trillende handen veeg ik mijn dikke tranen weg en moet mezelf keihard herpakken aangezien ik zelfs begin te hyperen omdat het me allemaal teveel is.
Wat zou ik nu gewoon graag in iemands armen willen kruipen en gewoon keihard janken.
Net bijgetrokken en ik zie een bekende vlag omhoog getrokken worden en hoor mijn naam. De Halfcrazies! Weer de emotie, god wat ben ik blij ze te zien! Erik, Mascha en Roos staan daar met die blije trotse koppies. Ik ren op ze af, geef Erik een highfive en ren huilend door, ik hoor mensen ahhhhhh zeggen. M’n mondhoeken trillen en de tranen rollen over m’n wangen.
Toen ik onderweg was naar het Kralingse Bos had ik al gezien waar de Junkies staan dus ik wist dat ik nu ook dichtbij hun ben. Ik neem me voor dat als ik ze zie en de emotie weer opborrelt ik dan even stop, even bij Joop of wie er dan ook staat uithuil, piepend dat ik niet meer kan/wil, een gelletje naar binnen pers (dat zou dan m’n derde worden!) en dan de laatste 3km verder uit zou sukkelen.
Ik zie de vlag maar gelukkig heb ik mezelf voldoende herpakt dus weet dat ik door kan. Weer sta ik voor Lot dr neus…LOTTE! Haha weer kijkt ze haast verbaasd dat ik er ‘alweer’ ben. Ook Sanne en Marino staan hier, Joop staat daarnaast. Dus highfives met Sanne, Marino en Joop (Lotte draagt beide keren de vlag) en Joop schreeuwt nog door de megafoon EVAAAAA TOPPERRRRRR ik draai nog even om, zwaai (denk ik) en ga door.
Op de 40km de laatste drankpost.

– Naast de hele marathon kan je deze ook lopen als viertal (vier lopers die elkaar aflossen) en als duo. Bij het wisselpunt voor de duo’s zag ik een bekend gezicht, ook een Almeerder. Hij geeft altijd het startschot bij de WTC Trappenloop. Ik zeg hem gedag en ook hij herkent mij. –

Ik wandel weer een stukje met mijn bekertje drinken. Ik wordt op mijn schouder getikt, ik kijk op en het is de man van de Trappenloop. Hij zegt zoiets van hey kom je nog? Ik moet lachen en roep hem na: Jaaa ik kom eraan!
Ik loop nog een klein stukje maar met een tevreden gevoel.
Laatste stukje, daar gaan we weer. Onderweg kijk ik steeds naar de andere kant van de weg. Daar zie je de lopers die onderweg zijn naar het Kralingse Bos, ik hoop de debutanten uit Den Bosch te spotten (Jaap en Peter) en ze dan toe te juichen. Ik zie ze niet.
Wel wordt ik nog gespot door twee meiden die ik ken via social media en de Nike Training Club, ze roepen me maar ik krijg het niet mee. Ik zit nu op 41km.
received_10206617749189276
Nog een stukje, ik weet dat een eindsprint er niet meer in zit, jammer maar ga het niet eens proberen, dikke doei.
Ik wijk uit naar rechts, Rob en Ramiro stonden vorig jaar ook rechts bij de finish. Na bijna een man omver te lopen, die heel vriendelijk sorry zegt is de finish in zicht. Toch kijk ik naar de linkerkant van de finish. Het rode petje! Rob en Ramiro staan links! Godnondeju!
Ik wijk snel uit, vingertje gaat de lucht in en ze zien me. EVAAAAAAAA!!! Highfives en met een ongelooflijk brede glimlach over de finish!
IMG_20150414_173822

Dit was mijn zwaarste marathon maar daarom niet minder mooi.
Zonder de support van de mensen daar, de mensen thuis en de mensen die ik niet ken was het me niet gelukt. Dank jullie wel!
IMG_20150412_155734Ook na de finish is er nog een man naar me toegekomen waarmee ik schijnbaar een stukje heb gelopen in Almere. Zo apart om zo herkend te worden haha. Vervolgens staat er een man met een zonnebril voor me en geeft me een hand. Ik kijk volgens mij echt als een schaap, ik heb echt geen idee. Ik pak zijn medaille zodat ik zijn naam op zijn startnummer kan lezen…ik hang hem terug en kijk nog steeds schaapachtig. Hij lacht en zegt je weet het niet meer he?! Ik moet ook wat lachen en zeg nee ik heb echt geen idee. Hij draait zich om en achterop z’n shirt staat hardlopendeboer…….ah! Wederom een Instagrammer, zo leuk dat social media! We hebben elkaar in Apeldoorn gezien toen ik daar met de Halfcrazyrunners liep. We kletsen nog wat, feliciteren elkaar en nemen vervolgens afscheid.

received_896481137057513Hey een Junkie! Het is Roy, ook Roy is een debutant uit Den Bosch. Hij oogt heel fris en fruitig.
We kleppen er druk op los, maken even een leuke foto en uiteindelijk zoekt hij zijn support op. Ook Krista uit Den Bosch zien we even, een knuffel en een kort gesprekje want ze wilt in beweging blijven.

Ik voeg me nog even bij de Halfcrazies voordat ik terug ga naar Meeùs waar Udjen ondertussen al is aangekomen.
IMG-20150413-WA0003

Advertisements

Published by

Eva Boomgaard

Just a crazy bubbly girl with two cats | musicfreak | wannabe athlete | creative mastermind | loving restless soul | love2laugh | WM3 supporter 4 life

5 thoughts on “Mijn vierde marathon: Rotterdam”

  1. Wat een verhaal, wat een dag, wat een marathon en wat heb ik gelachen 😂
    Ondanks alle stress en gehaast heb je een prima marathon gelopen. En dat schaapachtige viel best mee hoor 😉

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s