Rennen in de negende maand van het jaar 2014

Nou laten we deze eerste blogpost hier maar wel even beginnen met het begin van het jaar. In vogelvlucht, dat dan weer wel…

Januari:

Naast de Nieuwsjaarsduik en een aantal keer meerennen met de Junkies op de dinsdag liep ik samen met Udjen de halve marathon van Egmond. We kwamen beide terug van een langdurige blessure dus het was best een spannende run. We zijn de hele weg bij elkaar gebleven en hebben elkaar erdoorheen gesleept, meestal door het simpele feit dat je dus gewoon al samen loopt. Je hoeft elkaar dus niet continue verbaal te steunen en/of motiveren. Het feit dat je er bent is vaak al genoeg. Het laatste stuk hadden we het zwaar, we hadden onze Cheering Junkies ook eigenlijk een halve kilometer eerder verwacht dus we werden iets vocaler…. ‘Jongensssss kom op waar zijn jullie?! We hebben jullie nodig!!’
Ik tuurde ietwat wanhopig in de verte en inene ‘UDJEN IK ZIE ZE! Mark hangt met de vlag in de lantaarnpaal!!!’
Tja zo gaat dat nou eenmaal…(oke Mark stond bij nader inzien op een container ofzo naast die lantaarnpaal, maar dan nog…)
En ja hoor daar waren ze….oh wat fijn om heel even die koppies te zien, die stemmen te horen en om dat laatste stukje nog even die op dat moment broodnodige boost te krijgen. Eindelijk kwamen we dan de finish over, samen…’We hebben het gehaald!’ Na deze loop kon in eindelijk echt een streep door m’n blessure zetten, wat een opluchting zeg!

Februari:

Deze maand bestond uit niet veel meer dan twee dinsdagen rennen met de Junkies en een rennende fotoshoot, ook erg leuk voor de verandering.

Maart:

Maart roert z’n staart….of…Maart ren als een paard….
Wederom was ik op twee dinsdagen aanwezig, ook liep ik een bloedhete editie van de CPC Halve Marathon in Den Haag, de Lenteloop (30 km) in Almere waarbij Maart indeed z’n staart roerde. We hadden zon, wind, regen én hagel onderweg. Ook liepen we de Zandvoort Circuit Run (12 km), ook deze liep ik geheel samen met Udjen. De avond ervoor waren wij samen met Lianne, Monique en Irene vrijwilliger bij de Electric Run, dit was best laat geworden en had ook een nadelig effect op ons lichaam, maar samen hebben we het wederom gehaald.

April:

doet wat ie wil….net als ik…
Op de dinsdag rennen met de Junkies, op een woensdag met de Nike Run Club, een 10 km loop in Hilversum tijdens de Spieren voor Spieren, de Rotterdam Marathon, een 5 km mud-race met een berg gekken, wat trainingsloopjes voor Nike’s We Own the Night, een verjaardags-meet & greet-run met onze vrienden van de Running Junkies in Den Bosch….wait…what?! Marathon? Yup yup in April liep ik mijn tweede marathon! En hoe vet was dat?! Nou eh UBER! Na een slechte training liep ik hem toch tegen mijn eigen verwachting in zo’n 10 minuten sneller dan dat ik in Berlijn deed, werd ik door een ontiegelijk grote groep Cheering Junkies bekogelt met confetti, dolby surround sounds & visual effects. Crewlove off the charts!

Mei:

Deze maand was een heel stuk rustiger, in de nacht van 4 op 5 mei liep ik met een grote groep, waaronder Wilbert, Jori en Anoek van Wageningen terug naar Amsterdam met het Bevrijdingsvuur. Dit was een estafette-loop waarbij je dus in groepsverband deels fietsend en deels rennend diverse afstanden aflegde totdat we dus weer in Amsterdam aankwamen. Wat een bijzondere ervaring was dit! Mooi om te doen en heel mooi om dit met een aantal vrienden te delen.
Verder was ik vrijwilliger bij de eerste en extreem regenachtige editie van de Groene van Amsterdam, een duurzame marathon en liep ik 15 km met Junkies uit Amsterdam en Den Bosch in…Den Bosch. Wat een gezellige dag was dat ook weer.

Juni:

Juni begon met een triathlon, de sprintafstand en met z’n drieën: Lianne zwom 750 meter, ik heb 20 km gefietst en Udjen liep 5 km. Ontzettend leuk om te doen! Dezelfde week liepen we de 10 km van We Own the Night, erg zwaar dit keer maar gelukkig konden we op de mannelijke Junkies rekenen tijdens deze Woman’s Only run want zij stonden er voor support én met eigen drankpost (eigen als in niet vanuit de organisatie maar wel voor alle dames), guys you rule! Ook liep ik de halve marathon tijdens de Almere City Run, naast nog een aantal Junkies en andere loopvrienden was ook Mari vanuit Den Bosch gekomen om dit ‘rondje’ met me mee te rennen. Ook reisde we per trein naar Hoorn om daar de stoomtram naar Medemblik te pakken, vanaf Medemblik terug te rennen naar Hoorn (halve marathon) om vanaf daar weer met de trein terug te gaan naar huis, tja klinkt niet heel logisch en/of nuttig maar leuk was het wel. En voor de grap sloot ik deze maand nog even af met een derde halve marathon, dit maal in Weesp.

Juli:

Juli stond eigenlijk voornamelijk in het teken van rust, voor mij dan, de ontknoping van het WK, het afscheid van een van onze Junkies die ons min of meer heeft verlaten voor Parijs en een training met niemand minder dan Churandy Martina.

Augustus:

Deze maand ben ik met een aantal Junkies naar het OpenAIr Filmfestival Pluk de Nacht en naar De Efteling geweest. Ja we doen ook nog andere dingen samen behalve rennen…
Augustus sloot ik af met een 6 km mud-run samen met Udjen en met 3 rondjes rondom Paleis Soestdijk (10,5 km) tijdens de Royal Run.

September:

Oh ging deze post niet over September? Lange vlucht van die vogels ook…anyway September:

Deze ging van start met de 30 van Amsterdam Noord. Hmm deze was best weer pittig, door diverse omstandigheden. Maar goed ondanks het feit dat ik 2 minuten boven m’n pr zat was ik niet ontevreden. De dag zelf was weer ontzettend gezellig dus dat maakt alles goed.
Twee dagen erna was ik weer eens aanwezig op de dinsdag, laatste keer was toch al zo’n twee maanden geleden, dit keer kwam ik samen met de Den Bossche Junkie Jaap.
En toen werd het de twaalfde van deze maand, dit houdt in dat ik afreis naar Amsterdam om bij de tramhalte opgewacht te worden door Daniel die heel lief mijn tas van me overneemt. Bij hem thuis kletsen we over de Chinese taal en drinken we een kopje thee met honing. Vervolgens neemt hij me onbedoeld mee op een sightseeing door delen van Amsterdam die ik niet ken, bij mijn weten in ieder geval. We belanden bij een eetcafé om onder het genot van heerlijk en veel eten en voor Daniel een biertje voor mij een bitter lemon, honderduit te praten over muziek. Op de terugweg slaan we wat eten in bij de Avondwinkel voor de roadtrip van de volgende dag en komen we nog een vriend van mij tegen ‘Eva! Ben je op date?!’
Tijd om te slapen, ik lig in een zolderkamertje en wil het raam nog niet dichtdoen omdat ik geniet van de geluiden van Amsterdam. Oké de wekker gaat vroeg, raam dicht en slapen.
De volgende ochtend gaat de wekker inderdaad vroeg, is ook niet zo verwonderlijk als je die zo hebt ingesteld.
Douchen, koffie drinken, broodje eten en brood klaarmaken voor onderweg. Een kwartiertje later dan gepland zitten Daniel en ik in de auto onderweg om Wilbert op te halen, daarna op weg naar Manon. Zodra we compleet zijn begint de roadtrip pas echt.
De reis naar Duitsland verloopt zonder problemen. Eenmaal in Duitsland stuiten we op wegwerkzaamheden inclusief de bijbehorende file’s en op slechte koffie. En dan…ja hoor we zijn in Denemarken! Ik ben hier nog nooit geweest en tuur naar het landschap dat voorbij schiet….of kruipt zodra we weer eens in een file staan. We zijn trouwens niet met de boot gegaan, we reden ietsje om wat uiteindelijk toch nog sneller en rustgevender zou zijn….in theorie….niet wetende dat juist die brug compleet vast zou staan. Waarom we daar nou vaststonden is nog steeds een raadsel maar wat voor ons een boeiender raadsel was was dat er op de brug ladingen met vrijwilligers stonden, om de honderd meter zelfs. Na een hoop gespeculeer is Wilbert uitgestapt om maar eens verhaal te halen. Die kreeg te horen dat zo’n 20 minuten daarvoor een halve marathon van start was gegaan en ze de eerste lopers eigenlijk elk moment konden verwachten (wij stonden ongeveer bij het 10 km punt, dacht ik). Dit was overigens volgens haar niet de reden waarom het verkeer vast stond. De meligheid krijgt vervolgens de overhand en voordat we het zelf eigenlijk goed en wel beseffen staan Manon en ik in ons bh op de snelweg en ook de heren ontdoen zich van hun bovenkleding. Bizar he?! Ha nou we hadden hier een goede reden voor, we trokken namelijk onze Running Junkies shirts aan, stapten over de vangrail en ontpopten onszelf als Half Marathon Crashers!
Voordat de eerste lopers aankwamen liepen wij een paar keer heen en weer over een kort stukje. Een lol dat we hadden…haha (ja zo’n ‘je had erbij moeten zijn-moment’).
Hierna duurt de rit nog een paar uur en komen we eindelijk om tien voor half zeven aan in het hotel in Kopenhagen waar Daniel, Wilbert en Manon zullen verblijven. Snel kleden we ons om om wonderbaarlijk genoeg netjes op tijd aan te komen bij de Pasta Party! Hoe leuk om zoveel running crews bij elkaar te zien tijdens deze editie van Bridge the Gap! Zoveel bekende Instagram gezichten en onwijs goed eten.
Ik verblijf met Lianne in een studentenflat waar een van de meiden van de crew uit Kopenhagen een kamer heeft. Zondagochtend fiets ik in mijn eentje (nadat Lianne een stukje met me meeliep om de weg te wijzen) door de straten van Kopenhagen (Ohhhhhhhhh wat vind ik dit fijn!!!! Als ik meer tijd had gehad had ik zeker nog meer rondgefietst om zoveel mogelijk te bekijken) om mijn startnummer op te halen. Eenmaal terug verruil ik de fiets voor hardloopschoenen en rennen Lianne en ik naar waar alle crews weer verzamelen, poseren voor de groepsfoto en vervolgen onze weg naar het startgebied.
We voegen ons in in een startvak en wachten af. Het startschot klinkt, heel zacht weliswaar, er komt beweging in de mensenmassa, we wensen elkaar succes en we gaan van start. Na 2,5 km moest ik vanaf de linkerkant zigzaggend tussen de mensen door naar de rechterkant komen om wat highfives uit te delen en te onvangen bij de Cheering Junkies. En we zigzaggen weer terug naar links.
Al snel voel ik dat het toch wel erg warm is ondanks het zoveel geregend heeft maar verder voelt het eigenlijk wel erg lekker. Jammer genoeg kwam dit hoogstwaarschijnlijk omdat je het eerste deel veel naar beneden liep, ja lekker makkelijk ja. Vlak voor het 10 km punt tref ik Rianne, ook zij heeft het warm en vertelde dat ze te snel van start was gegaan dus zichzelf nu tegenkomt. Ik denk dat we een kilometer bij elkaar zijn gebleven toen ik m’n weg verder naar beneden vervolgde. Bij het 12 km punt heb ik mezelf maar even gedwongen om eindelijk maar eens iets te gaan drinken. Zou ik dan toch dat leuke Zeemeerminnetje te zien krijgen? We moeten er zometeen langskomen namelijk……oh……keien en dus een hele ongelijke weg….verdikkeme….ik kijk dus vooral waar en hoe ik moet lopen en kijk af en toe op, heb ondertussen de innerlijke strijd ‘zal ik dan toch stoppen om een foto te maken als ik de Zeemeermin zie?! Nee doe nou niet want ik vermoed dat ik m’n telefoon niet zo snel weer terug in m’n zakje krijg en dan wordt ik zenuwachtig omdat het me niet snel genoeg gaat en dan wordt ik weer geirriteerd en dus ja nee doe maar niet…’
Nou Zeemeermin dus niet gezien….zucht…
Gelukkig staat er wel overal publiek en is het een hele leuke halve marathon ondanks dat ik het ondertussen aardig zwaar krijg. Op 19 km staan m’n geliefde Junkie vrienden er weer, met vlag, grote glimlachen, goede vocalen, fijne kreten en uiteraard confetti! BAM!
Nog 2 km te gaan en dan ben ik er. Ja hoor ik heb gewoon een halve marathon in Kopenhagen gerend, awesome! Ik krijg een flesje drinken, m’n medaille en een reepje. Ik wacht nog even op Rianne die niet ver achter me zit. Terwijl we bedenken waar we nou eigenlijk heen moeten komen we Daniel, Wilbert en Amrit tegen en lopen we gezamelijk naar de Cheering Crew. Eenmaal daar worden we wederom luidkeels en warm onthaald. Nu is het wachten op Lianne die vandaag haar eerste officiële halve marathon loopt! Er is nog één confetti kanon over, die krijg ik van Ryan in m’n handen gedrukt ‘Die is voor Lianne, doe jij die maar’.
Rianne was nog even terug gelopen en terwijl ik niet oplet komt zij terug en de meute scandeert haar naam ‘RIANNEEEEEE!!!’. Ik schrik want ik zit alleen maar met Lianne in m’n hoofd….bijna spuugt de laatste confetti kanon zijn inhoud door de lucht. Na een paar minuten wordt ik onrustig en duw de confetti bij Nydia in haar handen (Neeee ik krijg die dingen nooit open!) en ren langs de lopers in tegenovergestelde richting. Ik wil weten waar Lianne is en hoe het met haar gaat. Ik kom helemaal niet zover of ik zie haar al! Ik spring in de lucht en begin te gillen en te juichen, hoe blij kan je zijn. Ik ren op haar af ‘Jaaaaaaaaaaaaaa Lianneeeee!!!’ en ren met haar mee, ondertussen zwaai, wijs en roep ik heel enthousiast richting Junkies. Ook daar komt het besef en ik zie dat Alexander de pineut is die met de laatste confetti staat. Ik stop en laat Lianne alleen passeren……ahhhh die arme Alex doet zo hard z’n best maar we hebben te maken met een defecte confetti kanon.
Na dit avontuur dribbelen Lianne en ik weer terug naar de flat om daar even lekker warm te douchen en bij te trekken. Om half 5 stappen Daniel, Wilbert, Manon en ik weer in de auto om naar huis te gaan. Volgend jaar blijven we zeker langer!

Na dit fantastische weekend zitten we op de helft van de maand en maken we ons nu op voor het Dam tot Damloop-weekend….

Dussss….

To be continued

Advertisements

Published by

Eva Boomgaard

Just a crazy bubbly girl with two cats | musicfreak | wannabe athlete | creative mastermind | loving restless soul | love2laugh | WM3 supporter 4 life

2 thoughts on “Rennen in de negende maand van het jaar 2014”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s