Van uitstel komt afstel…..well not this time!

Op 20 mei is het dan eindelijk zover: ik ga mijn racefiets ophalen!
1 Juni doen Lianne, Udjen en ik mee met de DUIN triathlon in Almere. We doen gezamelijk de sprint afstand. Dit houdt in dat Lianne 750m gaat zwemmen, ik ga 20km fietsen en Udjen 5km hardlopen.
Mijn neef is fietsenmaker en toen hij hoorde dat ik dit ga doen en op zoek ben naar een racefiets had hij er een project bij. Van oa het oude frame dat deel uitmaakte van een fiets van zijn vader waar hij in de jaren 80 op heeft gefietst heeft hij een prachtige fiets gemaakt voor zijn wannabe athlete nichtje.

Nou ben ik nogal een eigenaardig persoon when it comes to showing my thnx enzo. Wanneer mensen van die super lieve dingen voor me doen heb ik nogal de neiging om dicht te klappen en dus geen actie te ondernemen. Dit en de toenemende zenuwen voor die 20km zorgt er dus voor dat ik ondanks het feit dat ik het zo super gaaf vind van m’n neef, dat ik onwijs trots ben en ontzettend blij ben laat ik dus niks van me horen…..ZUCHT…

Zodra ik mezelf echt goed in m’n nekvel wil grijpen neemt mijn neef contact met me op, die was not quite amused natuurlijk….en terecht! Sukkel die ik ben…
Goed maar meteen een datum prikken om langs te gaan.

Drie dagen later is het dus zover. Ik trek mijn hardloopkleding en de daarbij horende schoenen aan en ben klaar om op pad te gaan. Het is 10km hardlopen vanaf mijn huis, mooie afstand dus. Voor de zekerheid kijk ik nog even op Buienradar want er is regen voorspeld, zo te zien drijven alle regenbuien langs Almere. Mooi….en anders nou ja jammer dan hoor.
Ik ben amper de straat uit of ik voel de eerste druppels al…ach tis toch warm en het zijn grote druppels die ver uit elkaar vallen dus niet het opmerken waard. Ik neem me voor om te joggen….ugh het woord alleen al (niet dat ik over het algemeen zo snel ben hoor), maar ja het schijnt nut te hebben met oog op de marathon in oktober. Na ongeveer 3 km spiek ik even op mijn horloge en schrik me rot. Hmm we gooien het joggen dus overboord, nou ja bij nader inzien heeft die sowieso de boot volledig gemist, en ik neem me voor om een poging te wagen om deze snelheid nog 2 km vast te houden. Na de voorgenomen 5km en een beetje staat mijn horloge op 21 minuten en 26 seconden. De volgende 5km maar even wat rustiger aan doen dus. Ik vervolg mijn weg en heb vanaf de tweede grote brug zicht op links van mij onwijze regenbuien en rechts van mij een prachtige felle avondzon, ondertussen hoor ik in de verte het onweer al best tekeer gaan.
Zodra ik op 6,5km zit beland ik in zo’n regenbui. Nou heb ik een hekel aan schuilen, ik vind dit zonde van mijn tijd en ik ben tenslotte niet van suiker, toch kijk ik wat om me heen want het regent toch echt heel erg hard. De straat staat in no time blank, mensen staan op elkaar gepropt in de uitgang van de supermarkt die ik passeer, mensen rennen in lichte staat van paniek naar hun auto of hun voordeur. Ik ren gewoon door, stamp ondertussen in wat plassen en ben compleet doorweekt. Ik besluit dan ook om dus inderdaad niet te schuilen. Of het nou wel of niet de gehele weg zo blijft regenen. Natter dan doorweekt kan ik toch niet worden. De mensen die ik passeer kijken me aan met zo’n niet-begrijpende blik maar ook met een soort van respect. Nou tis maar regen hoor mensen.

Na 8km stopt het met regenen en breekt de zon weer flink door.
Ik arriveer dan ook in een natte outfit en een rood hoofd bij mijn neef.
Die laat mij binnen met de woorden: Zo…..bus gemist?!

En ja hoor daar is ie dan: de fiets die hij gemaakt heeft en waar ik op mag fietsen……en BAM…instant love

Buiten even een mini testritje, zadel nog iets te hoog en zoals eigenlijk altijd zodra ik op een nieuwe fiets stap weet ik niet meer hoe je ook alweer een bocht neemt.
Zadel wat lager en nog een klein test rondje. Dit gaat al beter.
Nog wat extra lucht in de bandjes en ik ga op huis aan.

Mijn mountainbike bestaat uit zoveel veringen dat deze haast in de categorie ‘springstok’ valt.
En dan zit je inene op een racefiets met enge dunne bandjes, een vreemd stuur, versnellingen waar ik geen snars van snap en ik rammel alle kanten op zolang ik niet op vlak asfalt fiets.
Love de fiets maar waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?!

Zonder al teveel moeite ga ik al wel een heel stuk sneller dan dat ik op mijn mountainbike ga. Wel moet ik een onwijze omschakeling maken van mijn springstok naar een fiets die totaal niet meegeeft en mij compleet door elkaar schud.
Maar ook vooral niet rustiger gaan fietsen natuurlijk of rechtstreeks naar huis gaan neeeeeeee gewoon hard blijven doortrappen en een omweg maken om nog wat extra kilometers te maken.

Yup I like you, maybe I even already love you, I want you to be mine and I will call you Nutchie.

Hello Nutchie, welcome in my life, welcome home ❤

20140520_211841

Advertisements

Published by

Eva Boomgaard

Just a crazy bubbly girl with two cats | musicfreak | wannabe athlete | creative mastermind | loving restless soul | love2laugh | WM3 supporter 4 life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s